Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1945 жылы Джон Хьюстонның түсірген деректі фильмі
1945 documentary film directed by John Huston
«Сан-Пьетро шайқасы» – Джон Хьюстонның Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Неаполь маңындағы Сан-Пьетро Инфине шайқасы туралы деректі фильмі. Оны Джулс Бак түсірді. Фильм АҚШ-та 1945 жылы көрсетілді, бірақ американдық әскерлерге одан бұрын таныстырылды. Хьюстон және оның командасы – оның ішінде британдық романист және сценарист Эрик Амблер – АҚШ армиясының 36-шы дивизиясының 143-ші полкіне бекітілді. Көптеген басқа әскери деректі фильмдерден өзгеше, Хьюстонның операторлары Сан-Пьетроға қарай төбелерді бағындырған жаяу әскерлермен бірге түсірген деген мәлімдеме бар. Алайда, Хьюстонның фильм шайқас кезінде түсірілгені туралы айғауы Питер Масловскинің 1993 жылғы «Камерамен қаруланғандар» кітабындағы зерттеулері арқылы жалған екені дәлелденді.
The Battle of San Pietro is a documentary film directed by John Huston about the Battle of San Pietro Infine, from Naples, during World War II. It was shot by Jules Buck. It was released in the US in 1945 but shown to US troops earlier. Huston and his crew—which included the British novelist and screenwriter Eric Ambler—were attached to the U. S. Army’s 143rd Regiment of the 36th Division. Unlike with many other military documentaries, it was claimed Huston’s cameramen filmed alongside the infantrymen as they fought their way up the hills to reach San Pietro. However, Huston's claim that the film was made during the battle was proven false by the research of Peter Maslowski in his 1993 book, Armed With Cameras.
Өндіріс
Фильм өз жанрының басқа үлгілерінен әдейілеп шынайы болу үшін түсірілді. Бір көріністе, өлген солдаттардың денелері қаптарға салынып жатқандағы жақыннан түсірілген кадрлары бар, мұндай шындық деңгейі сол кездегі көркем фильмдерде де, тікелей репортаждарда да кездеспеген. АҚШ Армиясы фильмді көрсетуді кейінге қалдырды, себебі ол төсек жамылғыларына оралған өлген солдаттарды көрсетіп тұрды; кейбір офицерлердің қорқынышы, бұл әскерилердің рухын құлдыратуы мүмкін болғандықтан, оны оқушыларға көрсетуге тыйым салуға тырысты. Генерал Джордж Маршалл Хьюстонға келіп, фильмді қорғады, оның шындыққа жақын бейнелеуі оны жаттығу фильмі ретінде пайдалануға болатынын айтты. Өлімді осылай көрсету арқылы солдаттар өз оқуларына көбірек мән беруге шақырылуы керек еді. 1944 жылы фильм Солтүстік Африкада АҚШ әскерлеріне көрсетілді, сол кезде Джон Хорн Бернс оны "адамның көңіліне шыдай алмайтын" деп сипаттады. Хьюстон енді жат атандырылған емес; ол орденмен марапатталды және ақырында майор шынжырғына көтерілді.
The film was made to be intentionally more realistic than other examples of its genre. One scene includes close up views of the faces of dead soldiers as they are being loaded into body bags, a level of realism unheard of in both fictional portrayals as well as newsreel footage of the time. The United States Army delayed its release to the public because it showed dead GIs wrapped in mattress covers; some officers tried to prevent soldiers in training from seeing it, for fear of damaging morale. General George Marshall came to Huston and took the film's defense, stating that because of the film's gritty realism, it would make a good training film. The depiction of death would inspire soldiers to take their training more seriously. The film was screened to U. S. troops in North Africa in 1944, where John Horne Burns described it in a letter as "almost more than any heart can stand". Huston was no longer considered a pariah; he was decorated and eventually promoted to major.
Қабылдау
1991 жылы «Сан-Пьетро шайқасы» фильмі Конгресс кітапханасы тарапынан «мәдени, тарихи және эстетикалық тұрғыдан маңызды» деп танылып, АҚШ Ұлттық кино тізіміне енгізілді. Фильм 2005 жылы Академия кино мұрағатында сақталды.
In 1991, The Battle of San Pietro was selected for the United States National Film Registry by the Library of Congress as being "culturally, historically, or aesthetically significant". The film was preserved by the Academy Film Archive in 2005.