"Америка Тәуелсіздік Соғысы: Батыр"

Кіріспе

"Патриот" – Роланд Эммерихтың 2000 жылғы американдық эпикалық тарихи драмалық соғыс фильмі, режиссері Роланд Эммерих, сценарий авторы Роберт Родат. Басты рөлдерде Мел Гибсон, Хит Леджер, Джоли Ричардсон, Джейсон Айзекс, Крис Купер және Том Уилкинсон ойнайды. Оңтүстік Каролина штатының Беркли округіндегі оқиғалар тікелей байланысты. Фильмде Ұлыбританиямен соғысқа қарсы болған американдық отаршыл Бенджамин Мартин (Гибсон) бастапқыда соғыстан қашып, бірақ үйіне шабуыл жасалып, ұлының қатыгез британдық офицер (Айзекс) қолынан қаза табуынан кейін Америка Тәуелсіздік соғысына тартылады. Роберт Родат Мартиннің кейіпін Эндрю Пикенс, Фрэнсис Марион, Дэниел Морган және Томас Самтер сияқты төрт тарихи тұлғаның есімдерінен құралған жиынтық бейне деп атады. "Патриот" фильмінің әлемдік тұсаукесері 2000 жылдың 27 маусымында Century City қаласында өтті, ал АҚШ-та 2000 жылдың 30 маусымында көрсетілімге шықты. Фильм сыншылардан жағымды пікірлер алды және 110 миллион долларлық бюджетке қарсы 215,3 миллион долларлық табыс әкелді. Фильм британдықтарға қарсы көзқарасты қолдауы себепті көп дау тудырды, сондай-ақ тарихшылар британдық тұлғалар мен олар жасаған қиянаттарды шындыққа жанаспай бейнелегені үшін сынады.

Сюжет

1776 жылы Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде француз және үнді соғысының қатысушысы, жеті баласы бар жесір Бенджамин Мартин Оңтүстік Каролинаның Бас Ассамблеясында Континенттік армияны қолдау үшін салық салу туралы мәселе бойынша дауыс беруге Чарльзтаунға шақырылады. Ұлыбританияға қарсы соғысқа қорқып, өзі соғыспаса, басқаларды соғысуға мәжбүрлегісі келмейтін Бенджамин дауыс беруден бас тартады, бірақ дауыс қабылданады және Бенджаминнің үлкен ұлы Габриэль әкесінің қарсылығына қарамастан, армияға қосылады. Екі жыл өткен соң, 1778 жылы Чарльзтаун британдықтардың қолына түседі, ал жараланған Габриэль үйіне хабарламалармен оралады. Мартиндер британдық және американдық жараланған сарбаздарға көмектеседі, содан кейін полковник Уильям Тавингтон басқаратын британдық драгундары Габриэльді тұтқындап, тыңшы деп айыптап аспақ болады және Бенджаминнің афроамерикандық бұрынғы құлдарын британдық армияға күштеп алады. Габриэльдің інісі Томас оны босатуға тырысады, бірақ Тавингтон оны өлтіреді және Мартиндердің үйін өртеп, барлық жараланған американдықтарды өлтіруге бұйрық береді. Британдықтар кеткеннен кейін Бенджамин мен оның екі кіші ұлы Габриэльді тасымалдап бара жатқан британдық конвойға шабуылдайды. Бенджамин шеберлікпен, бірақ қатыгездікпен балаларының көз алдында британдық әскерлердің барлығын, біреуін қоспағанда, өлтіреді. Тірі қалған әскер Тавингтонға шабуыл туралы хабарлайды, соның салдарынан Бенджаминге «Жұлып алушы» деген лақап қойылды. Габриэль Континенттік армияға қосылады, ал Бенджамин көп ұзамай кіші балаларын Бенджаминнің қарындасы Шарлоттаның қамқорлығына қалдырып, сапарға шығады. Олар сапар барысында генерал Горацио Гейтс басқарған американдық әскерлердің британдықтармен Камден шайқасында шайқасқанын көреді. Бенджамин өзінің бұрынғы командирі, полковник Гарри Бервеллмен кездеседі, ол оны жауынгерлік тәжірибесіне орай милиция жасағын құру үшін полковник етіп тағайындайды және Габриэльді әкесінің басшылығына қояды. Бенджаминге лорд Корнуоллистің полктерін партизандық соғыс арқылы әлсірету міндеті жүктеледі. Француз майоры Жан Вильнёв милицияны даярлауға көмектеседі және француздық көмектің артуына уәде береді. Габриэль әкесінен Вильнёв пен басқа милиция сарбаздары жиі айтатын Форт-Вайлдернес туралы неге сұрайтынын сұрайды, содан кейін Бенджамин оған шындықты айтады. Британдық армияда соғысқан кезде Бенджамин мен оның адамдары француз сарбаздарының британдық отаршылдарға жасаған қатыгездіктерін анықтайды. Олар ашуланып, Форт-Вайлдернеске жетіп, француздардың барлығын, екеуін қоспағанда, өлтіреді. Тірі қалғандар өздерінің жолдастарының басын жинап, оларды чероки тайпасына ұсынады, бұл тайпаны француздарға қарсы шығуға итермелейді. Бенджаминды батыр деп есептесе де, ол өзін ешқашан кешірмейді. Бенджаминнің жасағы британдық қарауылдар мен керуендерге, соның ішінде Корнуоллистің жеке заттарына және оның екі Ұлы даниялық итіне шабуыл жасайды, сондай-ақ Корнуоллиске қажет көпірлер мен паромдарды өртеп жібереді. Корнуоллис ашуланып, Тавингтонды өзінің сәтсіздіктері үшін айыптайды, бірақ Бенджамин тұтқынға алынған кейбір адамдарды босату үшін арсыз және ұятты амал қолданғаннан кейін, Тавингтонға шабуылдарды тоқтату үшін барлық мүмкіндіктерін пайдалануға рұқсат береді. Уилкин, жергілікті лоялисттердің көмегімен, Тавингтон бірнеше милиция сарбаздарының үйлерін өртеп, олардың отбасыларын өлтіреді. Бенджаминнің отбасы Шарлоттаның плантациясынан қашып, бұрынғы құлдар тұратын Гулла елді мекеніне көшеді. Сол жерде Габриэль өзінің сүйіктісі Аннамен үйленеді. Тавингтонның бригадасы милицияға жасырын көмек көрсететін қалаға шабуыл жасайды. Ол барлық адамдарды, соның ішінде Энн мен оның ата-аналарын шіркеуде жинап, лагерінің орналасқан жерін білуді талап етеді. Олар оны көрсеткеннен кейін, ол есіктерді жауып, шіркеуді өртеп, барлығын өлтіреді. Олар трагедияны білгенде, Габриэль және басқа бірнеше сарбаз Тавингтонның лагеріне шабуыл жасайды. Тавингтон жараланады, бірақ Габриэльді өлтіріп, қашып кетеді. Бенджамин аза тұтып, дезертир болуді ойлайды, бірақ ол жөндеген американдық туды көреді, ол оған ұлының адалдығын еске салады. Мартиннің жасағы Континенттік армия полкіне қосылып, Коупенс шайқасында Корнуоллистің әскерлерімен кездеседі. Бенджамин мен Тавингтон жеке ұрысқа түседі. Тавингтон Бенджаминды қарусыздандырып, жаралайды және соңғы соққыны жасауға дайындалады. Соңғы сәтте Бенджамин шабуылдан қашып, Тавингтонды екі рет қадап өлтіреді. Шайқас Континенттік армияның жеңісімен аяқталады, ал Корнуоллис шегінеді. Корнуоллис ақыры Йорктаун қамалында қоршалады, онда ол Континенттік армия мен француз теңіз күштеріне бас иеді. Кейін Бенджамин отбасына оралып, оның бұрынғы милициясы үйін қайта салғанын көреді.

In 1776, during the American Revolutionary War, Benjamin Martin, a French and Indian War veteran and a widower with seven children, is called to Charlestown to vote in the South Carolina General Assembly on a levy supporting the Continental Army. Fearing war against Great Britain and not wanting to force others to fight when he will not do so, Benjamin abstains, but the vote passes, and Benjamin's oldest son, Gabriel, joins the army against his father's wishes. Two years later, in 1778, Charlestown falls to the British, and a wounded Gabriel returns home carrying dispatches. The Martins care for both wounded British and American soldiers before British dragoons, led by Colonel William Tavington, arrive to arrest Gabriel to hang him as a spy, and press gangs Benjamin's African American former slaves into the British army. Gabriel's brother Thomas tries to free him, but Tavington kills him and orders the Martins' house burned and all the wounded Americans executed. After the British leave, Benjamin and his two younger sons ambush the British convoy transporting Gabriel. Benjamin skillfully but brutally slaughters all but one of the British troops in front of his children. The survivor tells Tavington of the attack, which earns Benjamin the moniker of the "Ghost". Gabriel rejoins the Continentals, and Benjamin soon follows and leaves the younger children in the care of Benjamin's sister in law, Charlotte. While they travel, they witness American forces under General Horatio Gates engaging the British at the Battle of Camden. Benjamin meets his former commanding officer, Colonel Harry Burwell, who appoints him as colonel to raise a militia unit because of his combat experience and places Gabriel under his father's command. Benjamin is tasked with weakening Lord Cornwallis's regiments by guerrilla warfare. French Major Jean Villeneuve helps train the militia and promises more French aid. Gabriel asks his father why Villeneuve and other militia often mention Fort Wilderness, and Benjamin finally tells him. While fighting in the British Army, Benjamin and his men discovered atrocities against British colonists by the French soldiers. Enraged, they caught up with the retreating French at Fort Wilderness and killed all but two of them. The survivors had to gather the heads of their comrades and present them to the Cherokee, which convinced the tribe to betray the French. Though regarded as a hero, Benjamin never forgave himself. Benjamin's militia ambushes many British patrols and supply caravans, including some of Cornwallis's personal effects and his two Great Danes, and burns bridges and ferries that Cornwallis needs. Cornwallis angrily blames Tavington for his setbacks but, after Benjamin uses what Cornwallis perceives as a dishonorable and embarrassing ploy to free some of the captured men, reluctantly allows Tavington to do everything possible to prevent the attacks. With the aid of Wilkin, a local Loyalist, Tavington has several militiamen's homes burned and their families executed. Benjamin's family flees Charlotte's plantation to live in a Gullah settlement with formerly enslaved residents. There, Gabriel marries his betrothed, Anne. Tavington's brigade raids a town secretly aiding the militia. He has everyone, including Anne and her parents, assembled in the parish church and demands the location of their camp. After they give it away, he has the doors barricaded and burns it to the ground, killing everyone. When they discover the tragedy, Gabriel and several other soldiers attack Tavington's encampment. Tavington is wounded but kills Gabriel before he retreats. Benjamin mourns and contemplates desertion but sees the American flag he repaired, reminding him of his son's dedication. Martin's militia joins the Continental Army regiment and confronts Cornwallis's troops at the Battle of Cowpens. Benjamin and Tavington engage in personal combat. Tavington disarms and wounds Benjamin and prepares to deliver the coup de grâce. At the last second, Benjamin dodges the attack and impales Tavington twice, killing him. The battle becomes a Continental victory, and Cornwallis retreats. Cornwallis is finally besieged at Yorktown, where he surrenders to the surrounding Continental Army and the French naval force. Afterward, Benjamin returns to his family and discovers that his former militia has rebuilt his homestead.

Актерлік құрам

Мел Гибсон капитан/полковник Бенджамин Мартин рөлінде. Француз және үнді соғысының қатысушысы, ойдан шығарылған Форт Уайлдернесс бекінісінің батыры және жеті баласының әкесі, ол Томас Самтер, Дэниел Морган, Натанаэль Грин, Эндрю Пикенс және Фрэнсис Марион сияқты тарихи тұлғалардың жиынтығынан жасалған. Ол "Америка революциясын бір адамның кек алуына дейін тоғыстырды" делінген. Гибсон 25 миллион долларлық рекордтық жалақы алды. Джошуа Джексон, Илайджа Вуд, Джейк Джилленхол және Брэд Ренфро Габриэль Мартин рөліне үміткер болды. Продюсерлер мен режиссер Габриэль рөліне Райан Филипп пен Хит Леджерді қарастырды, соңында Эммерихтің "шабытты жастық" сезіміне ие болғандықтан Хит Леджер таңдалды.

Түсірілім

Фильмнің неміс режиссері Эммерих: «Бұл менің жақын сезінетін кейіпкерлер еді, олар маңызды нәтижеге әкелген қақтығыста болды – алғашқы заманауи демократиялық үкіметтің құрылуы» деді. Басқа сахналар Джорджтаундағы Мансфилд плантациясында, Чарльстон қаласындағы Миддлтон Плейс, Оңтүстік Каролинадағы Чарльстон колледжінің кампусындағы Цистерна алаңында, Браттонсвиллдегі Хайтауэр Холл және Хоумстед үйі, сондай-ақ Оңтүстік Каролинаның МакКоннеллс қаласындағы Браттонсвилл плантациясының аумағында түсірілді. Продюсер Марк Гордон, «өндіріс тобы мүмкіндігінше шынайы болуға тырысты», себебі «бұл оқиғаның фоны – маңызды тарих», сол кезеңнің киімдеріне ерекше назар аударды деді. Продюсер Дин Девлин және фильмнің костюм дизайнерлері түсіруге кіріспес бұрын Смитсонов институтындағы Нағыз Американ революциясының формаларын қарап шықты. Дэвид Арнольд, Эммерихтің «Жұлдыздар қақпасы», «Тәуелсіздік күні» және «Годзилла» фильмдеріне музыка жазған композитор, «Патриот» үшін демо жазды, бірақ ол қабылданбады. Осының салдарынан Арнольд енді Еммерихтің келесі фильмдеріне музыка жазуға қайта оралмады және оның орнына Харальд Клозер мен Томас Вандер жұмыс істеді.

Сыни жауап

Rotten Tomatoes сайтында фильмге 137 рецензия негізінде 62% мақұлдау көрсеткіші берілген, орташа бағасы 6.10/10. Сайттың сыншыларының пікірі: "Патриот" көруге қызықты болса да, ол формула мен мелодрамаға тым көп тәуелді". Metacritic-те 35 сыншының бағасы бойынша 100 балдық шкаладан 63 бал алған, бұл "жалпы жағымды пікірлерді" көрсетеді. CinemaScore сауалнамасы бойынша көрермендер фильмге A+ – F шкаласы бойынша орташа "A" бағасын берген. The New York Times газетінің сыншысы Элвис Митчелл фильмге көбінесе жағымсыз пікір білдіргенімен, актерлік құрамын жоғары бағалап, Мел Гибсонды "экрандағы жайлылығы мен кеңдігі үшін таңғажайып актер" деп атады, әсіресе оның "экрандағы табиғилығы мен еркіндігі" үшін. Ол фильмді "қанды гибрид, сезімталдық пен қатыгездіктің қоспасы" деп сипаттады. Сонымен қатар The New York Times газетінде жазған Джейми Малановски "Патриот" көптеген адамдар үшін жазғы кешті керемет өткізуге мүмкіндік беретінін айтты. Онда масштабты шайқастар, жүректерді аударатын қолма-қол айқастар, батыл, бірақ ішкі қайшылықтармен күресіп жүрген батыр, зұлымдық пен өкініш сезімдері жоқ жаман жігіт, қызықты оқиғалар, нәзіктік, қайғы, ашу және аздаған сүйіспеншілік бар. Роджер Эберт фильм туралы рецензиясында: "Мен Гибсонның актерлік шеберлігін, шайқас сахналарының ауқымын және британдық карикатуралардың абсурдтылығын ұнатып қалдым. Бұл ешқайсысы да Революциялық соғыстың тарихи шындығымен байланысты емес, бірақ мұндай үлкен бюджетті қауіпке тікелей салғанда, басқаша қалай болуға болар еді?" деп жазды.

Жалған пікірлер

Дэвид Мэннинг деген сыншы жазған деген өте жағымды пікір болды, ол Риджфилд Пресс газетінің авторы ретінде көрсетілген, бұл Коннектикут штатындағы шағын апталық жаңалықтар басылымы. Newsweek тілшісі Джон Хорн Мэннингтің сөздерін тексерген кезде газет бұл адамды білмейтінін анықтады. Бұл оқиға Sony компаниясының телеарналарда фильмді мақтау үшін кино көрермендер болып көрінген қызметкерлерін пайдаланғаны туралы хабарламамен бірге пайда болды. Осы жағдайлардың барлығы фильмді насихаттаудағы этикалық мәселелерге қатысты сұрақтар мен дауларды тудырды. 2001 жылдың 10 маусымындағы "Le Show" бағдарламасында жүргізуші Гарри Ширер Мэннингпен студияда сұхбат жүргізді, ол фильм туралы жағымды "пікір" білдірді. Мэннингтің дауысын компьютерлік дауыс синтезаторы жасады. 2005 жылдың 3 тамызында Sony соттан тыс келісімге келді және Мэннингтің пікірлері салдарынан американдық кинотеатрларда осы және тағы төрт фильмді көрген наразы клиенттерге әрқайсысына 5 доллардан қайтарым жасауға келісті.

Кассалық жинақ

"Патриот" 3,061 кинотеатрда көрсетілімге түсіп, алғашқы аптасында 22,413,710 долларлық кіріс тауып, күтілгеннен сәл кем болды (болжамдар фильмнің шамамен 25 миллион доллармен бірінші орынға шығатынын көрсеткен). Фильм Warner Bros. компаниясының "The Perfect Storm" фильмінен кейін көрсетілімге түсті, ол 41,325,042 доллармен бірінші орында дебют жасады. Фильм 2000 жылдың 16 қазанында көрсетілімнен алынып, ішкі нарықтағы жалпы кірісі 113,330,342 долларды құрады. Шетелдік нарықтарда да осындай сәттілікке қол жеткізіп, 101,964,000 доллар тапты, нәтижесінде жалпы кіріс 215,294,342 долларды, ал өндіріс бюджеті 110 миллион долларды құрады.

Марапаттар

"Патриот" үш "Оскар" сыйлығына ұсынылды: үздік операторлық жұмыс, үздік түпнұсқа музыка және үздік дыбыс (Кевин О'Коннелл, Грег П. Рассел және Ли Орлофф). Ол сонымен қатар бірнеше кәсіби одақ сыйлықтарын алды, оның ішінде Америка кинематографистері қоғамының Калеб Дешанельге операторлықтағы ерекше жетістіктері үшін берген сыйлығы және Голливудтық макияж суретшілері мен шаштараз гильдиясының үздік тарихи макияж және үздік тарихи шаштараз өнері сыйлықтары.

Тарихи шынайылығы

Даму кезінде Эммерих пен оның командасы Смитсонов институтының сарапшыларымен декорациялар, реквизиттер және костюмдер бойынша кеңес алды; кеңесші Рекс Эллис тіпті Мартиннің отбасының жасырынуы үшін Гулла ауылын ұсынды. Сонымен қатар, сценарийші Роберт Родат сценарий жазуға дайындық барысында отарлаушылардың көптеген күнделіктері мен хаттарын оқыды. Продюсер Марк Гордон фильмді түсіру кезінде: "Біз құбылып айтылған оқиғаны баяндап жатқанда, оның фонында маңызды тарих тұрды" деді. Сондай-ақ, фильмдегі соңғы шайқас сияқты, Коупенс шайқасы мен Гилфорд соты шайқасының элементтері біріктірілді, бірақ фильмдегі сюжеттік оқиғалардың көп бөлігі толығымен ойдан шығарылған.

Тавингтонның Тарлтонға негізделген сын

Шығарылғаннан кейін бірнеше британдық сыншылар фильмдегі жау әйгілі Тавингтонның бейнесі үшін фильмді сынап, Банастр Тарлтонның тарихи тұлғасын қорғады. Бен Фентон «Дейли телеграф» газетінде былай деп жазды:

«Бүлікшілердің жарияламаларында «Қанды Бэн» немесе «Жазалаушы» деп аталған Тарлтон соғыс ережелерін бұзғанына және әрине, ешқашан баланы салқынқандылықпен атқандығына ешқандай дәлел жоқ. Тарлтон Оңтүстік Каролинадағы Ваксау шайқасына қатысқандығы үшін американдықтар арасында қасапшы ретінде танымал болғанымен, Ливерпуль қаласында ол батыр болды. Ливерпуль қалалық кеңесі, мэрі Эдвин Клейн бастаған, фильмде Тарлтонның «бейнесін түсіру» деп санайтын нәрсе үшін қоғамдық кешірім сұрауға шақырды. Американдықтар Буфордтың қырғыны немесе Вакшоу қырғыны деп атаған Вакшоу шайқасында не болғанын талқылауда. Оқиғаны өз көзімен көрген американдық хирург Роберт Браунфилдтің айтуынша, Континентальдық армияның полковнигі Бьюфорд «цивилизациялық соғыспен бекітілген әдеттегідей қарауды күтіп», ақ ту көтерді. Бьюфорд соққы сұрағанда Тарлтонның атын мылтықпен ұрып құлатты. Бұл Лоялист кавалериясына Континентальдықтар өздерінің қолбасшысына аяушылық сұрағанда атқан деген ой келтірді. Ашуға буған әскерлер вирджиниялықтарға шабуыл жасады. Браунфилдтің сөзіне қарағанда, лоялистер шабуылдап, «ең жауыздықпен теңестірілмейтін салқынқанды қырғынды» жасады. Тарлтонның өзінің есебінде, ол алғашқы шабуыл кезінде астынан атылған атын айтты, ол бірнеше минутқа есінен танып, оның әскері оны өлді деп ойлап, «басып тастамайтын кекшіл ашумен» әрекет етті. Бен Рубин Тарлтонның Каролинадағы революциялық соғыстағы рөлін зерттейді, ол тарихи тұрғыдан, Ваксау шайқасының нақты оқиғалары қай тарап айтқанына байланысты әртүрлі бейнеленгенімен, Тарлтонның Ваксаудағы және басқа да оқиғалары туралы әңгіме, әсіресе Патша тауының шайқасында, біріктіруші ұранға айналды. Тарлтонның зұлымдықтары туралы әңгімелер АҚШ-тың соғыс тарихының стандартты бөлігі болды және Вашингтон Ирвинг пен Кристофер Уордтың 1952 жылғы «Революциялық соғыс» тарихында сипатталды, онда Тарлтон «салқынқанды, кекшіл және мүлдем аяусыз. Ол Оңтүстіктегі соғыстың тарихына қанмен жазылған есімін жазды». 2002 жылы Энтони Скоттидің «Брутальді ізгілік: Банастр Тарлтонның аңызы мен шындығы» кітабында Тарлтонның іс-әрекеті толыққанды қайта қарастырылды. Скотти зұлымдықтар туралы фактілерді күмәндандырып, «осындай әңгімелердің соғыс кезінде де, одан кейін де американдықтар үшін қандай пропагандалық құндылығы болғанын» атап өтті. Алайда, Скоттидің кітабы «Патриот» фильмінен екі жыл кейін жарық көрді. Тарлтонның кейіпкерін жасау үшін американдық еңбектерге жүгінген сценарийшілер оның варварлық сипаттамаларын және оның атын Революциялық соғыс кезінде жауынгерлерді тарту және ынталандыру үшін қолданғандығы туралы мәліметтерді жиі кездестірді. Тавингтон аристократ, бірақ кедей деп бейнеленген, ал Тарлтон Ливерпульдің бай саудагер отбасынан шыққан. Тарлтон шайқаста немесе Тавингтон сияқты тіктеп өлмеді. Тарлтон 1833 жылдың 16 қаңтарында Англияның Херефордшир графтығындағы Лейнтвардинде 78 жасында, соғыс аяқталғаннан кейін шамамен 50 жыл өткен соң қайтыс болды. Ол 1795 жылы қайтыс болған полковник Фрэнсис Марионнан 38 жылға артық өмір сүрді. Өлер алдында Тарлтон генерал әскери шеніне жетті, ол Америка революциясы кезіндегі британдық бас қолбасшылармен тең болды және баронет және британ парламентінің мүшесі атанды.

There is no evidence that Tarleton, called 'Bloody Ban' or 'The Butcher' in rebel pamphlets, ever broke the rules of war and certainly did not ever shoot a child in cold blood. Although Tarleton gained the reputation among Americans as a butcher for his involvement in the Battle of Waxhaws in South Carolina, he was a hero in the City of Liverpool. Liverpool City Council, led by Mayor Edwin Clein, called for a public apology for what they viewed as the film's "character assassination" of Tarleton. What happened during the Battle of The Waxhaws, known to the Americans as the Buford Massacre or as the Waxhaw massacre, is the subject of debate. According to an American field surgeon named Robert Brownfield who witnessed the events, the Continental Army Col. Buford raised a white flag of surrender, "expecting the usual treatment sanctioned by civilized warfare". While Buford was calling for quarter, Tarleton's horse was struck by a musket ball and fell. This gave the Loyalist cavalrymen the impression that the Continentals had shot at their commander while asking for mercy. Enraged, the Loyalist troops charged at the Virginians. According to Brownfield, the Loyalists attacked, carrying out "indiscriminate carnage never surpassed by the most ruthless atrocities of the most barbarous savages". In Tarleton's own account, he stated that his horse had been shot from under him during the initial charge in which he was knocked out for several minutes and that his men, thinking him dead, engaged in "a vindictive asperity not easily restrained". Tarleton's role in the Revolutionary War in the Carolinas is examined by Ben Rubin who shows that historically, while the actual events of the Battle of the Waxhaws were presented differently according to which side was recounting them, the story of Tarleton's atrocities at Waxhaws and on other occasions became a rallying cry, particularly at the Battle of King's Mountain. The tales of Tarleton's atrocities were a part of standard U. S. accounts of the war and were described by Washington Irving and by Christopher Ward in his 1952 history, The War of the Revolution, where Tarleton is described as "cold hearted, vindictive, and utterly ruthless. He wrote his name in letters of blood all across the history of the war in the South." Not until Anthony Scotti's 2002 book, Brutal Virtue: The Myth and Reality of Banastre Tarleton, were Tarleton's actions fully reexamined. Scotti challenged the factual accounts of atrocities and stressed the "propaganda value that such stories held for the Americans both during and after the war". Scotti's book, however, did not come out until two years after The Patriot. Screenwriters consulting American works to build the character Tavington based on Tarleton would have commonly found descriptions of him as barbaric and accounts of his name being used for recruiting and motivation during the Revolutionary War itself. Whereas Tavington is depicted as aristocratic but penniless, Tarleton came from a wealthy Liverpool merchant family. Tarleton did not die in battle or from impalement, as Tavington did in the film. Tarleton died on January 16, 1833, in Leintwardine, Herefordshire, England, at the age of 78, nearly 50 years after the war ended. He outlived Col. Francis Marion who died in 1795, by 38 years. Before his death, Tarleton had achieved the military rank of General, equal to that held by the overall British commanders during the American Revolution, and became a baronet and a member of the British Parliament.

Революциялық соғыстағы зұлымдықтардың суреті

"Патриот" революциялық соғыс кезінде жасалған қатыгездіктерді, оның ішінде соғыс тұтқындары мен жараланған сарбаздарды өлтіруді, сондай-ақ Тавингтонның азаматтық тұрғындарға толы шіркеуді өртеп жіберуін дұрыс емес көрсеткені үшін сынға ұшырады. Тарихшылар соғыстың екі тарапы да қатыгездік жасағанын мойындағанмен, "көтерілісшілер британдықтарға қарағанда соғыс ережелерін жиі бұзған деген келісімге келген". Salon.com сайтының мәліметінше, фильмдегі шіркеуді өртеу көрінісі 1944 жылы неміс әскерлері жасаған Орадур-сюр-Глен трагедиясына негіделген, бірақ "[Америка революциясы кезінде осыған ұқсас оқиға болғанына ешқандай дәлел жоқ]". Тарихшы Билл Сегарс британдықтардың революциялық соғыс кезінде азаматтық тұрғындарға толы шіркеуді өртеп жібергені туралы ешқандай жазбаның жоқ екенін атап өтті, бірақ британдық және лоялистер әскерлері Брансуик қаласындағы Сент-Филипс шіркеуі және Индиантаун пресвитериан шіркеуі сияқты бірнеше бос шіркеулерді өртеген. The New York Post газетінің киносыншысы Джонатан Форман фильмдегі бұл бұрмалауға назар аударған бірнеше адамның бірі болды және Salon.com сайтындағы мақаласында былай деп жазды:

"Патриот" фильмінің ең алаңдатарлық жағы – неміс режиссері Роланд Эммерих ("Тәуелсіздік күні" фильмінің режиссері) және оның сценарийшісі Роберт Родаттың (Нормандияға түскен кезде британдық және басқа да одақтас әскерлердің рөлін "Райанды құтқару" фильмінің сценарийінен шығарғаны үшін сынға ұшыраған) британдық әскерлерді қатыгездік жасағандай көрсеткені ғана емес, сонымен қатар бұл қатыгездіктер екінші дүниежүзілік соғыста неміс әскерлері, әсіресе СС жасаған соғыс қылмыстарына тым ұқсас. Фильм жасаушылардың санасыз ниеттері болуы мүмкін деп ойламау қиын. Олар көрермендерді Орадурдың ерекше тарихи қорқынышына қарсы иммунитеттеу және британдықтарды тарихтың ең жаман жауларындай көрсету арқылы фильм түсірді. Сондықтан британдық баспасөздің бұл фильмін британ халқына қарсы қанға батқан жала деп қарауы таңқалыс емес. The Washington Post газетінің киносыншысы Стивен Хантер: "Егер Америка революциясының кез келген бейнесі сіздерді британдықтарды нацистер ретінде, ал бізді мейірімді халық ретінде көрсетсе, онда ол, әрине, қате. Бұл өте қанды соғыс, тотальді соғыс болды және менің ойымша, бұл тарихқа ұмытылып кетті. Лоялистердің (Британиядан тәуелсіздік алу үшін күреске қосылғысы келмеген отаршылдар) болуы тәуелсіздік соғысының күрделі адалдықтар қақтығысы болғанын білдірді". "Американ мұрасы" журналының редакторы, тарихшы Ричард Ф. Сноу шіркеуді өртеу көрінісі туралы былай деді: "Әрине, мұндай оқиға болған емес, егер болған болса, американдықтар оны ұмытқан болар еді деп ойлайсыз ба? Бұл бізді Бірінші дүниежүзілік соғыстан сақтап қалар еді".

Үй медиасы

"Патриот" фильмі 2000 жылдың 24 қазанында DVD және VHS форматтарында, ал 2007 жылдың 3 шілдесінде Blu-ray форматта жарық көрді. Кейіннен 2018 жылдың 22 мамырында "Патриот" 4K UHD Blu-ray форматта да шығарылды.