Арчибальд Джеймс Халкетт Касселс: Британ әскери қолбасшысының өмірбаяны

Кіріспе

Британдық армия офицері (1907–1996)

Фельдмаршал сэр Арчибальд Джеймс Халкетт Касселс (28 ақпан 1907 – 13 желтоқсан 1996) – 1965 жылдан 1968 жылға дейін Британ армиясының Бас штаб бастығы (CGS) қызметін атқарған, Британ армиясының жоғары шенді офицері. Жастығында ол бірінші сыныпты крикет ойыншысы болды, бастапқыда Лахор турнирінде еуропалықтар үшін индустарға қарсы, содан кейін Пәнджаб губернаторының XI құрамасымен Солтүстік Үндістан командасына және Вице-корольдің XI құрамасымен Рошанара клубына қарсы ойнады. Кейін ол "Овал" стадионында RAF командасына қарсы Британ армиясының крикет командасы үшін, ал Александрияда HM Мартиноның XI командасына қарсы Египет ұлттық құрамасы үшін ойнады. Касселс Екінші дүниежүзілік соғыста 152-ші жаяу әскер бригадасының командирі болды, "Гудвуд", "Тотализ" және "Вертибель" операцияларында бригадаға басшылық етті, соғыстың соңында 51-ші (Гайленд) дивизиясының бас офицері болды. Кейін ол Корей соғысында 1-ші Комонвелл дивизиясына қолбасшылық етті, Малайядағы төтенше жағдай кезінде Малайядағы операциялар директоры болды, ал одан бұрын 1-ші (Британдық) корпусының бас офицері болды. Касселс Солтүстік армия тобының қолбасшысы, содан кейін Шығыс командасының бас қолбасшысы, одан кейін Рейн армиясының (BAOR) бас қолбасшысы болды. Бас штаб бастығы ретінде ол 1966 жылғы қорғаныс саясатының ақ кітабын іске асыру мәселесінде британ үкіметіне кеңес берді.

Ерте өмір және әскери мансап

Джеймс Касселс 1907 жылғы 28 ақпанда Британдық Үндістанның Кветта қаласында (қазір Пәкістан) дүниеге келді. Ол Роберт Касселс (кейін генерал сэр Роберт Касселс), британдық Үндістан армиясының офицері, және Флоренс Эмили Касселс (қызметтес аты – Джексон) ұлы еді. Англияға жіберілген соң ол Регби мектебінде, содан кейін Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжінде білім алды, онда ол «Құрмет қылышын» жеңіп алды. Сандхерстті бітіргеннен кейін Касселс 1926 жылғы 30 тамызда британ армиясының желілік жаяу әскер полкі – Сифорт Хайлендерлерге екінші лейтенант болып кірді. 1928 жылы ол полкінің 2-ші батальонымен Орталық Үндістанға жіберілді. 1929 жылғы 20 тамызда лейтенант қызметіне көтерілгеннен кейін, 1930 жылғы мамыр айында әкесінің жанындағы көмекші (ADC) болып тағайындалды. 1934 жылғы наурыз айында ол 2-ші батальонның адъютанты болды, ол Англияда қызмет етіп, және оған көп рет кездесетін подполковник сэр Джон Лори басшылық етті, ал 1938 жылғы 22 наурызда капитандық шеніне ие болды.

Крикет мансабы

Оң қолды соққышы және оң қолды жылдам орташа/офф-спин боулгер, ол 1928 және 1935 жылдар аралығында бірінші сыныпты крикет ойнады және Египет ұлттық құрамасының құрамында өнер көрсетті. Оның тіркелген алғашқы матчы 1921 жылы Лордс стадионында Марлборо колледжіне қарсы мектеп командасы үшін ойнаған кезде болды. Оның бірінші сыныптық дебюті 1928 жылы Лахор турнирінде Еуропалықтар командасы үшін ойнаған кезде болды, бұл турнир көбірек танымал Бомбей төртбұрышты турниріне ұқсас, бірақ ол кезде Үндістанның бір бөлігі болған Лахорда өткізілді. Сол айдың соңында Лахорда өткен екінші бірінші сыныптық матчында ол Пәнджаб губернаторының XI командасы үшін Солтүстік Үндістан командасына қарсы ойнады. Бұл оның бірінші сыныптағы ең үздік ойыншылық көрсеткіші болды. Келесі жылы ол Александриядағы Египет ұлттық құрамасы үшін Х.М. Мартиноның XI командасына қарсы ойнады, нәтижесінде қарсыластардың екінші иннингінде бес викет алды. Ол 1935 жылғы ағылшын маусымында Кембридж университетіне қарсы Армия командасы үшін ойнап, соңғы бірінші сыныптық матчын өткізді. Батальон, 10-шы және 11-ші батальондармен бірге, Дурхам жеңіл жаяу әскерінің (DLI) 70-ші жаяу әскер бригадасының 49-шы (Батыс Ридинг) жаяу әскер дивизиясының құрамына кірді, оның GOC-і генерал-майор Генри Кертис болды, ол сәуірдің соңында генерал-майор Эвелин Баркермен алмастырылды. Дивизияға келесі жылдың көктемінде Нормандияға шабуыл жасауға жетекші рөл берілді, ал Шотландиядағы жаттығулар өте қиын болды. Кассельс 1943 жылдың 30 тамызында майор шеніне көтерілді. Алайда, ол батальонды шайқасқа жетектеуге тағайындалмады, өйткені 1944 жылдың қаңтарында ол әрекеттік бригадир болып тағайындалды және XII корпустың Бас штаб бригадирі (BGS) болды, ол бұрынғыдай Нейл Ричиге бағынышты болды, ол Оверлорд операциясының – Нормандияға одақтас шабуылдың құпия кодының жоспарлауына жауапты болды.

Солтүстік-Батыс Еуропа

Маусымның соңында Кассельс 152-ші жаяу әскер бригадасының басқаруын алды, бұл ардагер 51-ші (Highland) жаяу әскер дивизиясының құрамындағы үш бригаданың бірі болды, ал қалғандары – 153-ші және 154-ші. Дивизия сол кезде Нормандияда шайқасып жатты, алдыңғы айдың басында, 6 маусымдағы D-Day-ден кейін қысқа уақыттан соң жерге қонды. 1942–43 жылдары генерал-майор Дуглас Уимберли басшылығымен генерал сэр Бернард Монтгомеридің басшылығындағы британдық Сегізінші армияның құрамында Солтүстік Африка мен Сицилияда ерекше көзге түскен дивизия, Монтгомеридің 1943 жылғы желтоқсанда 21-ші армия тобының бас қолбасшысы болып тағайындалғаннан кейін, Нормандияға шабуыл жасау үшін Ұлыбританияға қайтарылды. Алайда, Францияда генерал-майор Чарльз Буллен Смит басқарған және соғыстан шаршаған дивизия, Монтгомеридің пікірінше, өте нашар өнер көрсетті. Шілде айының ортасында, Кассельс 152-ші бригаданың басқаруын алғаннан кейін көп ұзамай, Монтгомери Британ армиясының кәсіби басшысы, Императорлық бас штабтың (CIGS) бастығы, фельдмаршал сэр Алан Брукке хат жазып, оған өзінің пікірін (бірақ генерал-лейтенанттар Джон Кроккер мен Майлз Демпси, I корпустың және Британдық екінші армияның бас қолбасшыларымен бөлісті) білдірді: 51-ші дивизия Буллен Смит басшылығымен шайқасқа дайын емес және оны Африка мен Сицилияда дивизиямен бірге қызмет еткен генерал-майор Томас Реннимен ауыстыруды шешті. Кассельс бригадасы қысқа уақыттан соң "Гудвуд" операциясында қатысты, британдықтар Нормандиядан шығуға тырысты, 11-ші бронетанкті дивизияның артынан еріп, алған аумақты бекітті және келесі ай бойы сол позицияда қалды. Қазір генерал-майор Ренни басқаратын дивизия I корпустан генерал-лейтенант Гай Симондстың II Канада корпусына көшті, содан кейін "Тотализ" операциясына қатысты, ол сәтті аяқталды, ал Кассельс бригадасы жеңіл шығындармен мақсатын – Тилли-ла-Кампаньді басып алды. Содан кейін дивизия "Трактабель" операциясына қатысып, неміс армиясының Фалаиз қалтасынан қашып кетуіне жол бермеуге тырысты. Кассельс жеңіл жарақат алды, ал оның бригада штабына АҚШ Әскери-әуе күштерінің (USAAF) бомбалаушысы шабуыл жасағанда, жақын маңдағы екі офицер қаза тапты. Бригада кейіннен 1 қыркүйекте дивизияның Сене өзенін кесіп өтуіне жетекшілік етті, ал кешке қарай 5-ші батальон, Корольдіктің Камерон таулы жаяу әскері Сент-Валери-ан-Коны азат етті. 49-шы дивизиямен бірге, енді I корпусының құрамындағы 51-ші дивизияға француз портын басып алу міндеті жүктелді. "Астония" операциясы аталатын шабуыл 10 қыркүйекте басталды және Кассельс бригадасы барлық мақсаттарына қол жеткізгеннен кейін 12 қыркүйекте неміс гарнизоны капитуляциялады. Қазан айына қарай дивизия Голландия шекарасына жетті, онда 23 қазанда "Колин" операциясы басталды. Кассельс бригадасы Вут қаласын басып алды және 31 қазанда Маас өзеніне жетіп, Гертогенбостың батысындағы аумақты тазартты. Соңында бригада Noorder каналын шабуылмен өтті және жылдың қалған бөлігінде желіні ұстаудан басқа ешқандай маңызды операцияға қатыспады. 1945 жылдың қаңтар айында бригада Арден орманында болды, ақпан айында Рейхсвальд орманына көшіп, онда "Veritable" операциясына қатысты және ауыр шайқастарға қарамастан, қиын жағдайларға қарамастан, орманның оңтүстік-батыс шетін тазартты. Бригада, дивизияның қалған бөлігімен бірге, енді генерал-лейтенант Брайан Хоррокс басқарған XXX корпусының құрамында болды, осыдан кейін қысқа уақытқа демалды және Рейн өзенін амфибиялық түрде кесіп өтуге, "Плондер" операциясына дайындық бастады. Операция 1945 жылдың 23 наурызында басталды, ал Кассельс бригадасы келесі күні өзеннен өтті. Алайда сол күні дивизияның бас қолбасшысы генерал-майор Ренни минометтен зардап шегіп қаза тапты және оның орнына Кассельстің Сицилиядағы бригадасын басқарған өте тәжірибелі және қабілетті командир генерал-майор Гордон Макмиллан бас қолбасшы болып тағайындалды. Бас қолбасшының қазасына қарамастан, дивизия, әсіресе Кассельс бригадасы, көпір басын кеңейту үшін ауыр шайқастарға қатысты. Бригада Германияны кесіп өтіп, сәуірдің соңында Бременге жетті, содан кейін Еуропадағы Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталды. Кассельстің Нормандия кампаниясы кезінде 152-ші бригаданы басқарғаны үшін ол 1944 жылдың 28 қыркүйегінде Британ империясы орденінің командирі болып тағайындалды және 1944 жылдың 21 желтоқсанында "Еңбегі үшін орденмен" (DSO) марапатталды. Кассельс генерал-майор міндетін атқарушы болып тағайындалды және 1945 жылдың 28 мамырында 51-ші дивизияның бас қолбасшысы болып тағайындалды, генерал-майор Макмилланнан басқаруды қабылдады. Әлі 38 жасқа толмаған ол Екінші дүниежүзілік соғыстағы екінші ең жас британдық дивизия командирі болды, тек 5-ші жаяу әскер дивизиясының бас қолбасшысы генерал-майор Ричард Халл ғана екі айға жас болды, ал Кассельс өзі 11-ші бронетанкті дивизияның бас қолбасшысы генерал-майор Филипп Робертстен үш айға жас болды. Ол 1945 жылдың 8 қарашасында депештерде еске алынды.

In late June Cassels was given command of the 152nd Infantry Brigade, one of three brigades forming part of the veteran 51st (Highland) Infantry Division – the others being 153rd and 154th. The division was then fighting in Normandy after having landed there earlier in the month shortly after D Day on 6 June. The division had, under Major General Douglas Wimberley, fought with distinction in North Africa and Sicily from 1942–43 as part of the British Eighth Army under General Sir Bernard Montgomery, and, by now a veteran formation, had been brought back to the United Kingdom by Montgomery, upon his promotion to command the 21st Army Group in December 1943, to spearhead the Normandy invasion. In France, however, the division, now commanded by Major General Charles Bullen Smith and war weary, had performed, Montgomery felt, very poorly. In mid July, shortly after Cassels took over command of the 152nd Brigade, Montgomery wrote to Field Marshal Sir Alan Brooke, the Chief of the Imperial General Staff (CIGS), the professional head of the British Army, and informed him that, in his opinion (but shared also by Lieutenant Generals John Crocker and Miles Dempsey, GOCs of I Corps and British Second Army respectively), the 51st Division was, under Bullen Smith, not battleworthy and decided to replace him with Major General Thomas Rennie, who had served with the division in Africa and Sicily. Cassels's brigade fought briefly in Operation Goodwood, the British attempt to break out of the Normandy beachhead, following up behind the 11th Armoured Division and securing the ground gained, in which positions it remained for the next month. The division, now under Major General Rennie, transferring from I Corps to Lieutenant General Guy Simonds' II Canadian Corps, then took part in Operation Totalize, which succeeded, with Cassels' brigade taking Tilly la Campagne, its objective, with light casualties. The division then participated in Operation Tractable, in an attempt to prevent the German Army from escaping the Falaise Pocket. Cassels was slightly injured, and two nearby officers were both killed, when his brigade HQ was strafed by a friendly US Army Air Force (USAAF) bomber. The brigade later led the division's crossing of the river Seine on 1 September and, by the evening, the 5th Battalion, Queen's Own Cameron Highlanders had liberated Saint Valery en Caux. Alongside the 49th Division, the 51st Division, now serving under I Corps again, was assigned the task of capturing the French port of Le Havre. The attack, codenamed Operation Astonia, began on 10 September and, with Cassels' brigade having achieved all its objectives, the German garrison surrendered on 12 September. By October the division was on the Dutch border where, on 23 October, Operation Colin was launched. Cassels' brigade took the town of Vught and, by 31 October, had reached the river Maas, before going on to clear the area west of 's Hertogenbosch. Finally, the brigade carried out an assault crossing of the Noorder canal and, apart from holding the line, was not involved in any further major actions for the rest of the year. In January 1945 the brigade was in the Ardennes forest, in February moving to the Reichswald forest where it was involved in Operation Veritable and, despite heavy fighting in terrible conditions, managed to clear the south western edge of the forest. The brigade, along with the rest of the division, now part of XXX Corps under Lieutenant General Brian Horrocks, had a short rest after this, and began training for their next assignment, Operation Plunder, an amphibious assault crossing of the river Rhine. The operation began on the night of 23 March 1945, with Cassels' brigade crossing the river the following day. On the same day, however, the division's GOC, Major General Rennie, was killed by mortar fire and replaced as GOC by Major General Gordon MacMillan, a highly experienced and competent commander, who had led Cassels's brigade in Sicily. Despite the loss of the GOC, the division, Cassels's brigade in particular, was involved in heavy fighting in an attempt to expand the bridgehead. The brigade then advanced across Germany, and was at Bremen by late April, with the end of World War II in Europe following shortly after. For Cassels's leadership of the 152nd Brigade during the Normandy campaign, he was appointed a Commander of the Order of the British Empire on 28 September 1944 and awarded the Distinguished Service Order (DSO) on 21 December 1944. Cassels was promoted to the rank of acting major general and appointed GOC of the 51st Division on 28 May 1945, taking over from Major General MacMillan. Aged just 38, he was the second youngest British divisional commander of the Second World War, with only Major General Richard Hull, GOC of the 5th Infantry Division, being two months younger, and Cassels himself being only three months younger than Major General Philip Roberts, GOC of the 11th Armoured Division. He was mentioned in despatches on 8 November 1945.

Соғыстан кейінгі

Соғыстан кейін ол Германиядағы 51-ші дивизияға 1946 жылдың наурызына дейін басшылық етуді жалғастырды, содан кейін 6-шы әуедесанттық дивизияға басшылық етуді таңдады. Солтүстік-Батыс Еуропада айрықша көзге түскен дивизия Палестинадағы төтенше жағдай кезінде Палестинада дислокацияланды (толық ақпарат үшін Палестинадағы 6-шы әуедесанттық дивизияны қараңыз). Кассельдің ондағы өмірі толыққанды бақытты болмады. "Мен Палестинада 1946 жылдың наурыз айынан жыл соңына дейін болдым, он ай тозақ болды. Америкадан маған қатты кінәлайтын хаттар келді, олар менің Гитлерден де нашар екенімді айтып, тікелей маған жолданған еді. Біз газет оқыған сайын, жүрегіміз ауырып, қорқып отырдық. Басым көпшілігі біздің антисемит, жабайы жандар және кісі өлтірушілер екенімізді айтты. Менің ойымша, олар менің көптеген сарбаздарымның 1944 жылдың маусым айында Нормандияға парашютпен түскенін түсінбеді. Олардың көптегені Гитлерді жер бетінен жою үшін күресте қаза болып, жарақат алды". "Біздің барлық немесе көптеген іс-әрекеттерімізді кемсіткен баспасөз бетіндегі пікірлерді көру шынымен ашуландырды. Олар Англияда жайлы да қауіпсіз жағдайда отырып, біздің өте қиын жағдайда және жарылыс қаупі астында тұрғанымызды түсінбеді!!" 1947 жылдың басында дивизияның басшылығын генерал-майор Эрик Болске тапсырып, Англияға оралды. Палестинадағы қызметі үшін ол құрметті түрде еске алынды. 1947 жылдың 19 тамызында полковник шеніне көтеріліп, 1948 жылдың қаңтарында Соғыс министрлігіндегі Құрлық және Әуе соғысы жөніндегі директор болып тағайындалды. 1948 жылдың 4 наурызында бригадир, ал 1948 жылдың 20 желтоқсанында генерал-майор болып тағайындалды. 1949 жылдың 16 желтоқсанында Австралияның Мельбурн қаласында Ұлыбританияның қызметтік байланыс штабымен байланыс жөніндегі бас офицер болып тағайындалды және 1950 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсетулерде Бат орденінің серігі атанды. Ол Корей соғысы кезінде 1951 жылдың шілдесінде 1-ші Командалық дивизияның алғашқы бас қолбасшысы болды, осы қызметі үшін 1952 жылдың 16 қыркүйегінде АҚШ президенті Гарри С. Трумэн оны командир дәрежесіндегі Еңбегі үшін орденмен марапаттады және 1952 жылдың 10 қазанында Британ империясы орденінің қолбасшысы болып тағайындалды. Ол 1953 жылдың 4 қаңтарында 1-ші (британдық) корпусының бас қолбасшысы болды және 1954 жылдың 2 ақпанында генерал-лейтенант шеніне көтеріліп, 1954 жылдың 15 қарашасында Соғыс министрлігіндегі әскери оқу жөніндегі директор болып тағайындалды. Ол 1957 жылдың 17 қыркүйегінде Малайядағы төтенше жағдай кезінде Малайядағы операциялар жөніндегі директор болып тағайындалды және 1958 жылдың 29 қарашасында толық генерал шеніне көтеріліп, 1959 жылдың 29 маусымында Шығыс командасының бас қолбасшысы болды. Ол Солтүстік армия тобына қолбасшылық етті және 1960 жылдың 7 қаңтарында Рейн армиясының (BAOR) бас қолбасшысы болды. 1961 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсетулерде Бат орденінің Ұлы кресімен марапатталды және 1963 жылдың 1 маусымында күштердің генерал-адъютанты болып тағайындалды. Ол 1965 жылдың 8 ақпанында Британ армиясының кәсіби басшысы, Бас штабтың бастығы (CGS) болды және британ үкіметіне 1966 жылғы қорғаныс ақ кітабын іске асыру бойынша кеңес берді, оның ішінде аумақтық және армиялық ерікті резерв (TAVR) құрылды. 1968 жылдың 29 ақпанында Британ армиясынан зейнеткерлікке шыққаннан кейін фельдмаршал шеніне көтерілді. Ол сондай-ақ 1957 жылдың 15 наурызынан бастап Сифорт-Хайлендрс полкінің полковнигі (Россшир Баффс, Олбани герцогы) және 1957 жылдың 27 мамырынан бастап Корольдік әскери полицияның полковник-командующиі болды. Сондай-ақ, ол Мэрилебон крикет клубы комитетінің мүшесі болды. Оның хоббилері балық аулау, би музыкасы, гитара мен кларнет ойнау, сондай-ақ крикет, поло және гольф сияқты түрлі спорт түрлерімен айналысу болды. Ол 1996 жылдың 13 желтоқсанында Суфолк графтығындағы Ньюмаркетте қайтыс болды.

After the war he continued to command the 51st Division in Germany until March 1946 when he selected to command the 6th Airborne Division. The division, which had fought with distinction in Northwest Europe, was then serving in Palestine during the Palestine Emergency (for further information see 6th Airborne Division in Palestine). Cassels's time there was not altogether happy. "I was in Palestine from March 1946 until the end of the year, ten hellish months. I got appallingly rude letters from America, saying that I was much worse than Hitler, addressed to me personally. We nearly had seizures every time we read a newspaper. The general line was that we were anti semitic beasts and murderers. I don't think they realized that many of my men had parachuted into Normandy in June 1944. Large numbers of them were killed and wounded fighting to remove Hitler from the face of the earth." "It did make one hopping mad to see some of the comments in the Press denigrating all or most of our actions. They sat in comfort and safety in England while we lived in fairly uncomfortable conditions and under the continued threat of being blown up!!" He relinquished command of the division to Major General Eric Bols in early 1947 to return to England, where he attended the prestigious Imperial Defence College. For his services in Palestine he was mentioned in despatches. Promoted to the substantive rank of colonel on 19 August 1947, he became Director of Land / Air Warfare at the War Office in January 1948. Having been promoted to brigadier on 4 March 1948 and to major general on 20 December 1948, he became Chief Liaison Officer with the United Kingdom Services Liaison Staff at Melbourne in Australia on 16 December 1949 and was appointed a Companion of the Order of the Bath in the New Year Honours 1950. He became the first GOC of the 1st Commonwealth Division in July 1951 during the Korean War for which he was awarded the Legion of Merit in the Degree of Commander by the U. S. President, Harry S. Truman on 16 September 1952 and appointed a Knight Commander of the Order of the British Empire on 10 October 1952. He was made GOC of the 1 (British) Corps on 4 January 1953 and, having been promoted to the rank of lieutenant general on 2 February 1954, became Director of Military Training at the War Office on 15 November 1954. He was appointed director of operations in Malaya on 17 September 1957 during the Malayan Emergency and, having been promoted to full general on 29 November 1958, became General Officer Commanding in Chief (GOC in C) for Eastern Command on 29 June 1959. He commanded the Northern Army Group and was Commander in Chief (C in C) of the British Army of the Rhine (BAOR) on 7 January 1960 and, having advanced to Knight Grand Cross of the Order of the Bath in the New Year Honours 1961, became Adjutant General to the Forces on 1 June 1963. He became Chief of the General Staff (CGS), the professional head of the British Army, on 8 February 1965 and advised the British government on the implementation of the 1966 Defence White Paper which, inter alia, established the Territorial and Army Volunteer Reserve (TAVR). He was promoted to field marshal on 29 February 1968 on his retirement from the British Army. He was also colonel of the Seaforth Highlanders (Ross shire Buffs, The Duke of Albany's) from 15 March 1957 and Colonel Commandant of the Royal Military Police from 27 May 1957. He was also a member of the Committee of the Marylebone Cricket Club. His interests included fishing, dance music, playing the guitar and the clarinet and playing various sports including cricket, polo and golf. He died at Newmarket in Suffolk on 13 December 1996.

Отбасы

1935 жылы ол Джойс Киркке үйленді, олардың бір ұлы болды. Бірінші әйелі қайтыс болған соң, 1978 жылы Джой Диксонға үйленді.