Кіріспе

La Petite France, альзас диалектісінде: Französel (сондай-ақ Quartier des Tanneurs; Gerberviertel; "Терішілер кварталы" деп белгілі) – Францияның шығысындағы Эльзастағы Страсбургтің Гранде-Иле аймағының оңтүстік-батыс бөлігі, қаланың тарихи орталығын құрайтын ең орталық және ерекше аралы. Ауданның солтүстік шекарасын Quai de la Bruche (Brischstade), Rue du Bain aux Plantes, Place Benjamin Zix және Rue des Dentelles көшелері; шығысын Rue du Pont Saint Martin, Pont Saint Thomas (Томас көпірі) және Миллс жаяу көпірі; оңтүстігін Зорн Мюле каналы; ал батысын жабық көпірлер құрайды. Кіші Францияда Іл өзені бірнеше салаға бөлініп, орта ғасырларда қаланың терішілері, диірменшілері және балықшылары тұрған аймақтан өтеді, қазір Страсбургтің ең танымал туристік орындарының біріне айналған. Кіші Франция 1988 жылы ЮНЕСКО-ның дүниежүзілік мұра тізіміне енген Гранде-Иле аймағының бір бөлігі болып табылады.

Пфланцбад, Мюленплан, Гедектте Брюкен

Кіші Франция ауданы 20 ғасырда ғана қалалық құрылым ретінде қалыптасты. Алғашқыда "Кіші Франция" аталымы Шпицмюлен каналын кеме жүзедітін каналдан бөліп тұратын бөгетке берілген. 19 ғасырға дейін қазіргі ауданды құрайтын үш бөлік алсас диалектісінде "Am Pflanzbad", "Der Mühlenplan" және "Bei den Gedeckten Brücken" деп аталып келген. 13 ғасырда ауданның басты көшесі – Rue du Bain aux Plantes, Glanzhof деп, 15 ғасырда Pflanzhof, ал кейін Pflanzbad деп аталған. Бұл атау (№22) қоғамдық моншаға сілтеме жасайды, онда әйелдер хош иісті және пайдалы шөптермен ванна қабылдап емделінетін. "Mühlenplan" атауы әлі де Rue des Moulins көшесімен сәйкес келеді, оны кейде диірмендер ауданы деп те атайды. Сондықтан Кіші Франция – тарихи аудан емес, Ill өзенінің жағасындағы жартылай ағаштан салынған үйлердің тар көшелерімен қалыптасқан көркем аудан. Бұл аудан сол кезде тері өңдеушілердің (ақ және қызыл тері өңдеушілердің) және олармен байланысты жағымсыз иістердің болуынан аса танымал болған жоқ. Тери өңдеушілер мен диірмен иелерінен бөлек, мұнда кедей балықшылар, атқыштар және әйелдер де тұрған. Кедейлік салдарынан көптеген үйлер жартылай ағаштан салынған. Бұл 16 ғасырдан бастау алады. Кіші Франциядан жоғарырақ ағыста Ill өзені 17 ғасырдың соңында салынған қорғаныс құрылысы – Вобан бөгетінен өтеді. Бөгеттен төмен ағыста өзен Grande Île аралының солтүстігіне қарай ағатын Canal du Faux Rempart каналына және Petite France ауданынан өтетін төрт арнаға бөлінеді, содан кейін Grande Île аралының оңтүстігіне қарай ағатын өзеннің негізгі арнасына қосылады. Бұл төрт арнаны Понтс Кувертс (Ponts Couverts) – үш көпір мен төрт мұнарадан тұратын бұрынғы қорғаныс құрылысы жалғап тұр, бірақ атымен қарамастан, 18 ғасырдан бері жабылмаған. Понтс Кувертстен төмен ағыста төрт арна негізінен жартылай ағаштан салынған ғимараттар арқылы өтеді, олар тар көшелер мен жаяу жүргіншілерге арналған көпірлермен байланысқан, олардың көпшілігі 16 және 17 ғасырларға жатады. Көптеген ғимараттардың шатырлары көлбеу және ашық шатырлы бөлмелерге ие, онда бұрын тері кептірілген. Төрт арнаның үшеуі бір кезде диірмендер мен басқа да өнеркәсіптерді қозғаған бөгеттер арқылы өтеді, ал ең солтүстік арна кеме жүзуге қолайлы. Ол аудан орталығындағы құлыптан және Понт-дю-Фейзан айналмалы көпірінен өтеді және көбінесе туристік круиздік кемелер пайдаланады. Ill өзенінің сол жағасында, ауданның ортасында Таннерлер гильдиясының үйі – Maison des Tanneurs және Бенджамин Зикс алаңы орналасқан. Бұл алаңнан бірнеше көшелер басталады, оның ішінде Rue du Bain aux Plantes және Rue des Dentelles көшелері де жартылай ағаштан салынған үйлермен қатар орналасқан. Шығысқа қарай олар Санкт-Томас шіркеуіне, қаланың негізгі лютеран шіркеуіне, ал батысқа қарай Понтс Кувертке және Сен-Пьер-ле-Вье шіркеуіне (бір ғимараттағы екі шіркеу – протестант және католик) жетеді.