Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сэр Ричард Аткинсон Робинсон DL (16 қазан 1849 – 28 сәуір 1928) – бөлшек саудамен айналысқан химия және дәрігер, кейін жергілікті саясаткер болды. Ол консерваторлармен байланысты Муниципальдік реформа партиясының Лондон округтік кеңесін (1907–1908) басқарған тұңғыш мүшесі еді.
Sir Richard Atkinson Robinson DL (16 October 1849 – 28 April 1928) was a retail chemist and druggist, who later became a local politician and was the first member of the Municipal Reform Party (linked to the Conservatives) to lead the London County Council (1907–1908).
Ерте өмір
Ол Уитби отбасының үлкен ұлы, олар желкенді кемелерді иелену және басқарумен айналысты. 18 жасында әкесі қайтыс болды, төрт апасы мен төрт інісі болғандықтан, қымбат жоғары білім алуға қаржысы жетпеді. Ол Бутльдегі химияшы және дәріханашыға шәкірт болып, 1870 жылы Кенсингтон фирмасына көшті және 1872 жылы тіркеуге қабілетті болды. Фирманың иесі қайтыс болды, ол оны сатып алды, содан кейін Тунбридж-Уэллстегі дүкенді және кейіннен Сент-Джеймс сарайының жанындағы сәнді дәріхананы сатып алды. Химик және дәріханашы ретінде ол Фармацевтикалық қоғамның толық мүшесі бола алмады, бірақ 1898 жылы ол және осындай жағдайдағы басқалар Парламент актісіне түзету енгізу арқылы мүше бола алу мүмкіндігіне қол жеткізді, оны ол белсенді түрде қолдады. Кейін ол қоғам кеңесінің мүшесі болды және 1904-1907 жылдары президенттік қызметін атқарды. 1899 жылы міндетті түрдегі уларға қатысты ережелерді әзірлеуге және қабылдауға ықпал етті.
He was the eldest son of a Whitby family engaged in the owning and operating of sailing ships. His father died when he was 18, and with four sisters and four younger brothers, there was no money for expensive higher education. He apprenticed himself to a chemist and druggist in Bootle, migrating to a Kensington firm in 1870 and qualifying for registration in 1872. The firm's owner died and he bought it, going on to acquire also a shop in Tunbridge Wells and later a fashionable pharmacy near St. James's Palace. As a chemist and druggist, he could not become a full member of the Pharmaceutical Society, but in 1898 he and others in the same position became able to do so under an amending Act of Parliament which he had actively promoted. He subsequently became a member of the society's council and served as president in 1904–1907. He was instrumental in securing the drafting and adoption of compulsory poison regulations in 1899.
Жергілікті билік
Ол әрқашан жергілікті істерге белсенді қатысты. Ол Тунбридж Уэллс саудагерлер қауымдастығының төрағасы болды және ол жерде қалалық кеңесші, Кенсингтонда алдермен, Лондон графтығының лейтенант орынбасары, сондай-ақ Солтүстік Йоркширде де бейбіт судья қызметін атқарды. Ол Императорлық ғылым колледжінің мүшесі, Темза консервациясы басқармасының мүшесі, табыс салығы комиссары және Лондондағы Йоркширліктер қоғамын құрған және бірінші төрағасы болды. Ол Тунбридж Уэллс және Кенсингтон қалаларының әкімдік қызметтерін қабылдаудан бас тартты. Ол сондай-ақ Лондон округтік кеңесіне консерваторлармен байланысты "орталықтар" тобынан, либералдармен байланысты "прогрессивтер" көпшілігіне қарсы сайланды. 1903-1904 жылдары кеңес төрағасының орынбасары болды, ал 1907 жылы "Муниципалды реформа партиясының" (орталықтардың белсендірек атауы) басшысы болды. Олар өткізілген сайлауда прогрессивтердің ысырапшылдығы мен бейберекке салынған қаражаты деп айыптаған оппоненттеріне қарсы айтарлықтай көпшілікке ие болды. Бірінші муниципалды реформалық әкімшілікті құрғаннан кейін, ол 1908-1909 жылдары кеңес төрағасы болды. 1916 жылы ол рыцарь атағын алды, бұл соғыс кезіндегі коалициялық үкімет құрылғаннан кейін Консервативтік партияның 1907 жылы қол жеткізген жетістіктерін құрметтеуге алғашқы мүмкіндік болды.
He was always active in local affairs. He became chairman of the Tunbridge Wells Tradesmen's Association and was a Town Councillor there; an Alderman in Kensington; a Deputy Lieutenant in the County of London and a Justice of the Peace both there and in the North Riding of Yorkshire; a Governor of the Imperial College of Science; a member of the board of the Thames Conservancy; an Income Tax Commissioner, and a cofounder and first chairman of the Society of Yorkshiremen in London. He turned down the mayoralties of both Tunbridge Wells and Kensington. He was also elected to the London County Council as one of the "Moderates" (linked to the Conservatives) who opposed the "Progressive" (linked to the Liberals) majority. He served as deputy chairman of the council in 1903–04, and was leader of the "Municipal Reform Party" (the more active title assumed by the Moderates) in 1907 when, in a bitterly fought election, they won a remarkable majority against what they denounced as the Progressives' extravagance and wastefulness. After forming the first Municipal Reform administration, he served as chairman of the council in 1908–09. He was knighted in 1916, the first time that (as a result of the formation of the wartime coalition government) the Conservative Party could honour the success he had helped to achieve in 1907.
Кейінгі өмірі
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол бизнестен шеттеліп, Лондонның пайдакөрушілікке қарсы трибуналының төрағасының орынбасары қызметін атқарды. 1920 жылы ол Уитбиге қайтып оралды, онда қалалық аудандық кеңестің төрағасы болды.
During the First World War, he retired from business, serving as vice chairman of the London Tribunal on Profiteering. In 1920 he moved back to Whitby where he became chairman of the urban district council.
Отбасы
1876 жылы ол тағы бір Уитби отбасынан Джейн Тистлге үйленді, ал 1926 жылы олар алтын той мерейтойын атап өтті, оның ата-анасы мен ата-бабалары, сондай-ақ оның ата-бабалары да осылай атап өткен, кейін олардың бір ұлы мен төрт немересі де осы мерейтойды тойлады. Ол балаларына өзінен артық білім алуға көмектесті, нәтижесінде барлық ұлдары университетке түсті немесе оған баламалы кәсіби біліктілік алды, ал оның үлкен қызы Лондон экономика мектебін бітіріп, Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін сол мектебінде дәріс берді.
In 1876 he married Jane Thistle of another Whitby family, and in 1926 they celebrated their golden wedding anniversary, as her parents and grandparents and his grandparents had done and as one of their sons and four of their grandchildren did later. He helped his children get better education than he had done and all his sons attended university or took equivalent professional qualifications, while his eldest daughter graduated at the London School of Economics and lectured there before the First World War.
Өлім
1928 жылы 28 сәуірде Уитбиде қайтыс болды. Одан әйелі, үш қызы және екі ұлы қалды. (Тағы екі ұлы Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза болған еді.)
He died on 28 April 1928 in Whitby, survived by his widow, three daughters and two sons. (Two other sons predeceased him, having been killed in action during WWI.)