Монтефельтро әулетінің тарихы

Кіріспе

Монтефелтро әулеті – Урбино және Губбио қалаларын билеген, 1443 жылы Урбино герцогтары атанған тарихи итальяндық әулет. Әулет 1508 жылы еркек тарапынан тоқталып, герцогтық Делла Ровере әулетіне өтті.

Тарих

Бұл отбасы Карпегна иелерінің тармағы болды, оның ұзақ жылдар бойы қарсыластары болған Малатеста әулеті, Риминидің синьорилері сияқты. 1140 жылы Антонио (өл. 1184 ж. шамасында?), ағаларымен мұраны бөлісу арқылы Монтекопиоло қамалын, ал кейіннен Сан-Лео қамалын (Монтефелтро аймағына атын берген Монс-Феретриус тасында орналасқан) алды. 1155 жылы Киелі Рим императоры Фредерик I Антонионы Урбино қаласының императорлық викарийі етіп тағайындады, осылайша Италия Корольдығының (Киелі Рим империясының) феоды деп жариялады, бірақ Папа мемлекеті оған бұрынғы құқығы бар еді. Антонионың ұлы Монтефелтрано I (шамамен 1135-1202), сондай-ақ Урбиноның викарийі, Монтефелтро графы болды. 1226 жылы оның ұлдары Бонконте I мен Таддео да Монтефелтро император Фредерик II тарапынан Урбино графтары болып тағайындалды. Папа мен император тараптастарының (гуэлфтер мен гибеллиндер) арасындағы күрес кезінде Монтефелтро ағайындары мен олардың ұрпақтары Марке мен Романьяның гибеллиндеріне жетекшілік етті, ал Малатеста отбасы гуэлфтердің жетекшісі болды. Бонконте I-нің орнын Монтефелтрано II (1214-1255) және Гвидо I (1255-1286 және 1293-1296) басқарды, ол француз және папа әскерлерімен соғыс кезінде Форлидің капитаны болды. Папа Бонифаций VIII оны сол соғыстардағы іс-әрекеттері үшін кінәсінен босатты және оны Палестрина мен Колоннаға қарсы қолданды. Гвидоның мұрагері Федерико I (1296-1322) Фано, Осимо, Реканати, Губбио, Сполето және Ассизи қалаларын Киелі Тақтан тартып алып, өзінің иеліктерін кеңейтті. Ол жоғары салықтар салғаннан кейін өлтірілді, ал Урбино Папаның бақылауына көшті. Бірақ 1323 жылы Федериконың ұлы Нольфо (1323-1359) Урбиноның иегері болып жарияланды. 1355 жылы кардинал Альборноз, Папаның легаты ретінде Италияны аралап, Папалық билікті қалпына келтірді, және Урбино тағы да Киелі Тақтың бақылауына көшті. Нольфоның ұлы Федерико II билікке ие бола алмады, бірақ оның ұлы Антонио II (1377-1403) Марке мен Умбрияның Киелі Таққа қарсы көтерілісін (1375) пайдаланып, Урбинодағы билігін қайта орнатты. Гидантонио (1403-1443) Папа Мартин V (1419) тарапынан Сполето герцогтігінің билеушісі етіп тағайындалды және Бракцио да Монтонеге қарсы соғыс жүргізді. Оның ұлы Оддо Антонио билікке келгеннен кейін бірнеше ай өткен соң өлтірілді. Сондықтан Урбинолықтар иелікті Федерико III-ке (1444-1482) ұсынды, ол Гидантонионың заңсыз ұлы, Витторино да Фелтре мектебінің оқушысы және өнерді сүйетін адам еді. Оның тұсында Урбино Ренессанс мәдени орталығына айналды. Ол Сигизмунд Пандольфо Малатестаға, Анжулық Ренеге және Флоренцияға қарсы соғыстарға қатысты. Папа Сикст IV оған Урбино герцогы атағын берді (1474). Гидобалдо I (1492-1508) Цезарь Борджия әскерінен қашу үшін Урбинодан қашуға мәжбүр болды. Ол әпкесінің ұлын Франческо Мария делла Роверені (1508-1538) асырап алды, осылайша Синигальяның синьориясын Урбиномен біріктірді. Ол Юлий II-ге Романьяны қайтарып алуға көмектесті. Папа Лев X оны оның жерінен айырды, ол Лоренцо де Медичиге, кейіннен Франческо Мария делла Ровереге берілді. Ровере әулеті герцогтікті 1631 жылы олардың әулетінің тоқырауына дейін басқарды, содан кейін ол Папа мемлекетіне қайта оралды.

The family was a branch of the Lords of Carpegna, just like its longtime opponents, the House of Malatesta, the signori of Rimini. Around 1140, Antonio (d. 1184? ), by distribution among heirs with his brothers, received the castle of Montecopiolo and later acquired the castle of San Leo (situated on the rock mons feretrius that gave its name to the region of Montefeltro). Frederick I, Holy Roman Emperor, made Antonio imperial vicar for the town of Urbino in 1155, thus claiming it to be a fief of the Kingdom of Italy (Holy Roman Empire) although the Papal States had an older claim to it. Antonio's son, Montefeltrano I (c. 1135 1202), also vicar of Urbino, became count of Montefeltro. In 1226 the latter's sons Buonconte I and Taddeo da Montefeltro were appointed Counts of Urbino by emperor Frederick II. During the struggles between papal and imperial followers (Guelphs and Ghibellines), the Montefeltro brothers and their descendants became leaders of the Ghibellines of the Marche and the Romagna while the Malatesta family took the lead of the Guelphs. Buonconte I was succeeded by Montefeltrano II (1214–1255), and Guido I (1255–1286 and 1293–1296), who was captain of Forlì during wars with the French and papal armies. Pope Boniface VIII absolved him from censures for his actions in those wars, and employed him against Palestrina and the Colonna. Guido's successor, Federico I (1296–1322), increased his domains by taking Fano, Osimo, Recanati, Gubbio, Spoleto and Assisi from the Holy See. He was murdered after levying high taxes and Urbino fell under papal control. In 1323, however, Federico's son Nolfo (1323–1359) was proclaimed lord of Urbino. In 1355, as a papal legate, Cardinal Albornoz travelled through Italy restoring papal authority and Urbino once more came under the control of the Holy See. Nolfo's son, Federico II, was left without any authority, but his son, Antonio II (1377–1403), took advantage of the rebellion of the Marche and Umbria against the Holy See (1375) to restore his authority in Urbino. Guidantonio (1403–1443) was appointed ruler of the Duchy of Spoleto by Pope Martin V (1419) and carried on war against Braccio da Montone with varying fortune. His son, Oddo Antonio, was assassinated after only a few months in power. The Urbinese then offered the lordship to Federico III (1444–1482), the illegitimate son of Guidantonio, a pupil of Vittorino da Feltre's school and a lover of art. Under him Urbino became a cultural center of the Renaissance. He was implicated in the wars against Sigismondo Pandolfo Malatesta, René of Anjou, and Florence. Pope Sixtus IV conferred on him the title of Duke of Urbino (1474). Guidobaldo I (1492–1508) was forced to flee Urbino to escape the armies of Cesare Borgia. He adopted Francesco Maria della Rovere (1508–38), his sister's child, thus uniting the signoria of Sinigaglia with Urbino. He aided Julius II in reconquering the Romagna. Pope Leo X deprived him of his territory, which was given to Lorenzo de' Medici, and later to Francesco Maria della Rovere. The Rovere family ruled the duchy until its extinction in 1631, when it returned to the Papal States.