Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз опера композиторы және музыка сыншысы Луи Этьен Эрнест Рейер (1 желтоқсан 1823 – 15 қаңтар 1909) – француз опера композиторы және музыка сыншысы.
French opera composer and music critic
Louis Étienne Ernest Reyer (1 December 1823 – 15 January 1909) was a French opera composer and music critic.
Өмірбаян
Эрнест Рейер Марсельде туған. Әкесі нотариус болғандықтан, оның музыкалық мансапқа түсуін қаламады. Дегенмен, ол ұлының амбицияларын белсенді түрде тоқтатпады және оған алты жастан он алты жасқа дейін консерваторияда сабақ алуға рұқсат берді. 1839 жылы 16 жасында Эрнест Солтүстік Африкаға, Алжирдегі қазынашылық бөлімінде бухгалтер болып қызмет ететін қайын ағасының қарамағында жұмыс істеуге барды. Бұл жұмыс Рейердің бейжай және тәртіпсіз мінезіне сай келмеді. Әкімшілік құжаттардан Рейердің көптеген жас очерктері мен әңгімелері, сондай-ақ түпнұсқа би шығармаларын жазғаны көрінеді. Оның алғашқы композицияларының кейбіреулері жергілікті танымалдылыққа ие болды және алжир баспасөзінде жағымды пікірлер алды, соның ішінде 1847 жылы Аумале герцогының келуі үшін соборда орындалған месса. 1848 жылғы оқиғалар кезінде Рейер Парижге оралды. Осы кезеңде ол Густав Флаубер және Теофил Готье сияқты әртүрлі көрнекті суретшілермен танысты. Оңтүстік Франция мен Прованс өзінің тартымдылығын сақтады, ал Рейер сол жерге жергілікті адамдармен араласуға оралды, ол солармен домно ойнағанды жақсы көретін, сонымен бірге құбырды темекілеуді ұнататын. Ол өзінің ең жақсы шабыт көзі – оның сауыты екенін айтты. Оның әпкесі Луиза Фарренк, консерваториядағы фортепиано профессоры және талантты композитор, Рейердің алғашқы музыкалық зерттеулеріне басшылық етті. 1850 жылы ол Гаутье сөздеріне соло және хор үшін «Le Sélam» деп аталатын симфониялық ода жазды. Төрт жылдан кейін, 1854 жылы, ол бір актілі операға музыка жазды, «Maître Wolfram» («Мастер Вольфрам»), оның либреттосы Джозеф Мериге тиесілі. Бұл шығарманың Опера Комикте орындалғанын естіген Берлиоз Рейердің талантын мойындады. Ол Рейердің шығармашылығының «Париж мұзасына әсер еткен, біршама бұзылған тәсілмен еш ортақ ештеңесі жоқ» деді. Оның әуендері табиғи, олардың ішінде жүрек пен қиял бар. Бірте-бірте ол атақ-даңққа ие болды. 1857 жылы сыншы Чарльз Монселе былай деп жазды: «Бұл жазушы музыкант па, әлде музыка жасайтын жазушы ма? Мен білмеймін, бірақ мен бұл қызу жігіт ән айту мен жазуға жол табады деп үміттенемін». Шындығында, Рейер (әлі) бірауыздан мақталған жоқ және кейбір сыншылар оның оркестрлеуі музыкалық дарындылық деңгейіне жетпегенін атап өтті. Келесі жылы ол балет жазды, «Sacountalâ», тағы бір рет Готье, сюжеті негізге алынған Калидасаның «Шакунтала» туындысы. Балет 1860 жылға дейін жиырма төрт рет қойылды. 1861 жылы Рейер үш актіде және алты сахнада «La statue» («Статуя») комедиялық операсын жазды, оның сюжеті «Мың бір түн» (сонымен қатар «Араб түндері») Мишель Карре мен Жюль Барбьердің либреттосымен шабыттандырылған. Ол 1861 жылы 11 сәуірде Париждегі Лирик театрында премьерасы болды. Екі жылдан аз уақыт ішінде «La statue» алтымыш қойылымға қол жеткізді, бұл сол кезең үшін таңғажайып көрсеткіш. Рейердің шығармашылығы 1862 жылы жалпыға танылды, ал Марсельден шыққан композитор Құрмет легионының кавалеріі атанды. Сол жылы ол 1862 жылы тамыз айында Баден-Баденде Еуропадағы ірі отбасылардың қамқорлығымен ойнатылған екі актідегі «Érostrate» операсын жазды. Бұл оған Пруссия патшайымы қолынан Қызыл бүркітті алудың ерекшелігін берді. Алайда оның беделі біртіндеп төмендей бастады. Сол «Érostrate» Парижде мүлдем сәтсіз аяқталды және тек үш спектакльге қойылды, бұл жұмысты Операда мүмкін болатын өндірістен айырды. Оның бес операсының ең танымал операсы – «Sigurd» (1884); ол Францияда алғашқы шығарылған кезде өте танымал болды (театрдың премьерасы 1884 жылы қаңтарда Брюсселдегі Театр де Ла Монеде болды), кейде (қазіргі кезде сирек) қайта жаңғыртылады. «Sigurd» скандинавиялық ертегілерге негізделген, ол Рихард Вагнер өзінің «Жеңбек» циклының либреттосын жазған. Алайда, «Sigurd» музыкасы Вагнердің музыкасына мүлдем ұқсамайды. Рейер Вагнерге құлшылық етсе де, өзінің музыкасын өзінің ұстазы Гектор Берлиоздың үлгісіне сай дамытты. «Sigurd» тыңдағанда, адам «Les Troyens» немесе «Benvenuto Cellini» дәл осындай батыл музыкалық ұстанымымен қамтылған эхоларын естиді. Рейердің соңғы операсы – «Salammbô» (1890), Густав Флобер романының негізінде жазылған, ол 1892 жылдың мамыр айынан желтоқсан айына дейін 46 спектакльге қол жеткізді. Бұл шығарма бірнеше жыл бұрын жазылған, бірақ әкімшілермен, сондай-ақ «Sigurd» сияқты бастапқыда қарсылық білдірген. Ол алғаш рет 1890 жылы Брюсселдегі Théâtre de la Monnaie театрында және Руандағы Théâtre des Arts театрында қойылды. Операларынан түскен табыстан өмір сүре алмайтын Рейер Берлиоздан кейін «Journal des débats» журналында музыка сыншысы болып жұмыс істеді. Ол сондай-ақ Музыка академиясының кітапханашысы болып жұмыс істеді. Рейер Оңтүстік Франциядағы Ле-Лавандуде, Марсельден шамамен 80 км шығысқа қарай қайтыс болды.
Ernest Reyer was born in Marseille. His father, a notary, did not want his son to take up a career in music. However, he did not actively block his son's ambitions and allowed him to attend classes at the Conservatoire from age six to sixteen. In 1839, when he was 16 years old, Ernest traveled to north Africa to work under his brother in law, head of accounting for the Treasury Department in Algeria. The job was not a good fit with Reyer's nonchalant and undisciplined temperament. From administrative documents, it is apparent that Reyer wrote innumerable youthful essays and stories, and original dance pieces. Some of his early compositions achieved local notoriety and received favorable comments in the Algerian press, including a Mass performed at the cathedral that was performed for the arrival of the Duke of Aumale in 1847. Reyer returned to Paris during the events 1848. During this period, he was introduced to various eminent artists, including Gustave Flaubert and Théophile Gautier. Southern France and Provence held its allure, and Reyer returned there to socialize with local people with whom he loved to play dominoes while smoking a pipe. He said that his pipe was his best source of inspiration. His aunt, Louise Farrenc, professor of piano at the Conservatoire and a talented composer in her own right, directed Reyer's early musical studies. In 1850, he composed a symphonic ode entitled Le Sélam for soloists and chorus to words by Gautier. Four years later, in 1854, he composed music for an opera in one act, Maître Wolfram ("Master Wolfram"), whose libretto was by Joseph Méry. Hearing a performance of this work at the Opéra Comique, Berlioz recognized Reyer's talent. He said that Reyer's output had "nothing in common with the somewhat affected, somewhat dilapidated approach the Paris muse [ ]. His melodies are natural [ ]. There's heart and imagination there." Gradually, some fame came Reyer's way. In 1857, the critic Charles Monselet wrote: "Is this a musician who writes, or a writer who makes music? I do not know, but I am hopeful that this spirited boy will make his way to singing and writing." Admittedly, Reyer was not (yet) unanimously praised and some critics pointed out that his orchestration had not achieved a level of musical genius. The following year he composed a ballet, Sacountalâ, with a story, once again, by Gautier, the plot of which was based on Kālidāsa's Shakuntala. The ballet was given twenty four performances through to 1860. In 1861, Reyer composed an opéra comique in three acts and six scenes, La statue ("The Statue"), whose plot was inspired by "One Thousand and One Nights" (also knowns as: "Arabian Nights") with a libretto by Michel Carré and Jules Barbier. It was premiered in Théâtre Lyrique in Paris on April 11, 1861. In less than two years, La statue achieved sixty performances, an impressive figure for the period. Reyer's work was finally universally recognized in 1862, and the composer from Marseilles became a chevalier of the Legion of Honour. The same year, he composed Érostrate, an opera in two acts, which was played in August 1862 in Baden Baden, under the auspices of great families in Europe, which earned him the distinction of receiving the Red Eagle from the hands of the Queen of Prussia. Little by little, however, his reputation began to decline. The same Érostate failed completely in Paris and was staged for only three performances, which deprived the work of a possible production at the Opéra. The best known of his five operas is Sigurd (1884); it was quite popular in France during its initial production there (it had its premiere in Brussels at the Théâtre de La Monnaie in January 1884), and is sometimes (although rarely) revived. Sigurd is based on the Scandinavian legends of the Edda Völsunga saga (Nibelungenlied), the same source which Richard Wagner drew upon for the libretto for his Ring cycle. The music of Sigurd, however, is quite unlike the music of Wagner. While Reyer admired Wagner, he developed his music more along the lines of his mentor, Hector Berlioz. Listening to Sigurd, one cannot help but hear echoes of Les Troyens or Benvenuto Cellini, imbued with the same heroic musical posture. Reyer's last opera was Salammbô (1890), based on the novel by Gustave Flaubert, which achieved 46 performances from May to December 1892. The work had been composed several years earlier but had been met with initial resistance by administrators, as had Sigurd. It was first performed at the Théâtre de la Monnaie in Brussels in 1890, and at the Théâtre des Arts in Rouen. Unable to live on the proceeds from his operas, Reyer succeeded Berlioz as music critic at the Journal des débats. He also worked as the librarian at the Académie de musique. Reyer died in Le Lavandou, in the south of France, ~80 km east of Marseilles.
Таңдалған композициялар
Choeur des buveurs et choeurs des assiégés, шамамен 1848 жылы. "Сәләм", 1850 жыл. "Мастер Вольфрам", 1-ші акт, Комикалық опера, 1854 ж. "Саконталь", балет, 1858 жылы. "Егіншілер әні" (В. Сежурдың 1814 жылғы "Волонтерлер" кітабынан), 1861 ж. "Статуя", 1861 жылы. "Эрострат", 1862 жыл. "Рейн гимні", Мэри сөздерімен, 1865 ж. "Шөлдегі Мадлен", Эд. Блаудың өлеңдері, 1874 жыл. "Циган маршы". Әндер мен опера фрагменттері жинағы. "Сигурд", 1884 жыл. "Саламбо", 1890 жыл. "Кешірімсіздік" Эд. Блаудың өлеңдері, 1884 жыл. "Адам", Г. Бойердің өлеңдері, 1892 жыл. "Үш сонет", К. Дю Локльдің өлеңдері.
Chœur des buveurs et chœurs des assiégés, ca. 1848. Le sélam, 1850. Maître Wolfram, 1 act Opéra Comique, 1854. Sacountalâ, ballet 1858. Chant des paysans (from Les Volontaires de 1814 by V. Séjour), 1861. La statue, 1861. Erostrate, 1862. L'hymne du Rhin, words by Méry, 1865. La Madeleine au désert, poems by Ed. Blau, 1874. Marche tzigane. Recueil de mélodies et de fragments d'opéras. Sigurd, 1884. Salammbô, 1890. Tristesse, poems by Ed. Blau, 1884. L'homme, poems by G. Boyer, 1892. Trois sonnets, poems by C. du Locle.
Француз тіліндегі таңдамалы жазбалар
Музыкалық ноталар, Шарпентье, 1875 жыл. Félicien David туралы хабарлама, Әдемі өнерлер академиясы, 17 қараша 1877 жыл. Берлиоз, "Ревю де Ревю", 1894 жылдың 1 қаңтары. "Қырық жыл музыка" (1857–1899), Генриоттың алғы сөзі мен түсіндірмелерімен жарық көрген, автор қайтыс болғаннан кейінгі басылым, Кальман Леви, 1910, 8°.
Notes de musiques, Charpentier, 1875. Notice sur Félicien David, Académie des Beaux Arts, 17 November 1877. Berlioz, Revue des Revues, 1 January 1894. Quarante ans de musique (1857–1899), posthumous publication with preface and notes by Henriot, Calmann Lévy, 1910, in 8°.