Цефалоспориндер – антибиотиктер класы, Acremonium саңырауқұлағынан алынған. 1945 ж. ашылған, 1964 ж. сатылымға түскен. Қолданысы, қасиеттері туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фармацевтикалық препараттар класы
Class of pharmaceutical drugs
Цефалоспориндер (ж/е, /s//ɛ//f//ə//l//ə/'s//p//ɔːr//ᵻ//n//, /,/k//ɛ// //, //l//oʊ// /) – β-лактамалық антибиотиктердің бір класы, бастапқыда бұрын Cephalosporium деп аталған Acremonium саңырауқұлағынан алынған. Цефамициндермен бірге, олар β-лактамалық антибиотиктердің цефемдер деп аталатын кіші тобын құрайды. Цефалоспориндер 1945 жылы ашылған және 1964 жылы алғаш рет сатылымға шығарылған.
The cephalosporins (sg. ,/s//ɛ//f//ə//l//ə/'/s//p//ɔːr//ᵻ//n//, /,/k//ɛ// //, // //l//oʊ// /) are a class of β lactam antibiotics originally derived from the fungus Acremonium, which was previously known as Cephalosporium. Together with cephamycins, they constitute a subgroup of β lactam antibiotics called cephems. Cephalosporins were discovered in 1945, and first sold in 1964.
Ашылу
1945 жылдың шілде айында итальяндық фармаколог Джузеппе Бротзу Сардиниядағы Кальяри портының жанындағы Су-Сикку теңізінде, канализациялық құбырдан шығатын жерге жақын, цефалоспорин С-ні өндіретін аэробикалық саңырауқұлақты тапты.
The aerobic mold which yielded cephalosporin C was found in the sea near a sewage outfall in Su Siccu, by Cagliari harbour in Sardinia, by the Italian pharmacologist Giuseppe Brotzu in July 1945.
Құрылымы
Цефалоспоринде 6 мүшелі дигидротиазин сақинасы бар. 3-позициядағы өзгерістер көбінесе фармакологиясына әсер етеді; 7-позициядағы өзгерістер антибактериялық активтіліктің өзгеруіне ықпал етеді, бірақ бұл әрқашан солай бола бермейді.
Cephalosporin contains a 6 membered dihydrothiazine ring. Substitutions at position 3 generally affect pharmacology; substitutions at position 7 affect antibacterial activity, but these cases are not always true.
Медициналық қолданыстар
Цефалоспориндер осы антибиотикке сезімтал бактериялар тудырған инфекцияларды профилактикалау және емдеу үшін қолданылуы мүмкін. Бірінші буын цефалоспориндері негізінен грам-оң бактерияларға, мысалы, стафилококк және стрептококкқа қарсы белсенді. Сондықтан олар көбінесе тері және жұмсақ тіндердің инфекцияларына, сондай-ақ ауруханада жұққан хирургиялық инфекциялардың алдын алуға қолданылады. Цефалоспориндердің келесі буындары грам-теріс бактерияларға қарсы белсенділігін арттырды, бірақ грам-оң микроорганизмдерге қарсы белсенділігі көбінесе төмендеді. Пациент пенициллинге аллергиясы болса да, осы антибиотик қолданылуы мүмкін, себебі бұл препараттың β-лактам антибиотик құрылымы ерекше. Препарат несеппен шығарылады. Ал "қауіпсіздік бірінші" саясаты осы мәліметтің кеңінен таралған себебі болды және оның топтың барлық мүшелеріне қатысты деп есептелді. Сондықтан, олар бұрыннан ауыр, дереу пайда болған аллергиялық реакциялары (қызба, анафилаксия, интерстициалды нефрит және т.б.) бар пациенттерге қарсы көрсетілімді деп жиі айтылатын. Дегенмен, қарсы көрсетілімді соңғы эпидемиологиялық зерттеулердің нәтижелерінде қарастыру керек, олар көптеген екінші (немесе одан кейінгі) буын цефалоспориндері үшін пенициллинмен қиылысқан реакция деңгейі айтарлықтай төмен екенін көрсетті, және зерттелген мәліметтерге сүйенсек, бірінші буынға қарағанда реакция тәуекелі едәуір жоғары емес. Британдық Ұлттық формуляры бұрын 10% қиылысқан реакция туралы жалпы ескертулер берген, бірақ 2008 жылғы қыркүйектегі басылымынан бастап, тиісті баламалар болмаған жағдайда, ауызға қабылданатын цефиксим немесе цефуроксим, сондай-ақ инъекциялық цефотаксим, цефтазидим және цефтриаксонды сақтықпен қолдануға болады, бірақ цефахлор, цефадроксил, цефалексин және цефрадинді қолданудан аулақ болу керек. 2012 жылғы әдебиеттерді шолу да үшінші және төртінші буын цефалоспориндерімен байланысты тәуекелдің минималды екенін көрсетті. Бірінші буын цефалоспориндеріндегі R1 тізбегінің ұқсастығынан туындаған тәуекел де жоғары бағаланған, ал нақты мәні шамамен 1% құрайды.
Cephalosporins can be indicated for the prophylaxis and treatment of infections caused by bacteria susceptible to this particular form of antibiotic. First generation cephalosporins are active predominantly against Gram positive bacteria, such as Staphylococcus and Streptococcus. They are therefore used mostly for skin and soft tissue infections and the prevention of hospital acquired surgical infections. Successive generations of cephalosporins have increased activity against Gram negative bacteria, albeit often with reduced activity against Gram positive organisms. The antibiotic may be used for patients who are allergic to penicillin due to the different β lactam antibiotic structure. The drug is able to be excreted in the urine. and subsequent "safety first" policy meant this was widely quoted and assumed to apply to all members of the group. Hence, it was commonly stated that they are contraindicated in patients with a history of severe, immediate allergic reactions (urticaria, anaphylaxis, interstitial nephritis, etc.) to penicillins or carbapenems. The contraindication, however, should be viewed in the light of recent epidemiological work suggesting, for many second generation (or later) cephalosporins, the cross reactivity rate with penicillin is much lower, having no significantly increased risk of reactivity over the first generation based on the studies examined. The British National Formulary previously issued blanket warnings of 10% cross reactivity, but, since the September 2008 edition, suggests, in the absence of suitable alternatives, oral cefixime or cefuroxime and injectable cefotaxime, ceftazidime, and ceftriaxone can be used with caution, but the use of cefaclor, cefadroxil, cefalexin, and cefradine should be avoided. A 2012 literature review similarly finds that the risk is negligible with third and fourth generation cephalosporins. The risk with first generation cephalosporins having similar R1 sidechains was also found to be overestimated, with the real value closer to 1%.
MTT бүйірлік тізбек
Бірнеше цефалоспорин гипопротромбинемиямен және этанолмен дисульфирамға ұқсас реакциямен байланысты. Оларға латамоксэф (моксалактам), цефменоксим, цефоперазон, цефамандол, цефметазол және цефотетан жатады. Бұл, осы цефалоспориндердің метилтиотетразолдық тізбегінің витамин К эпоксид редуктаза ферментін (гипопротромбинемияны тудыруы мүмкін) және альдегид дегидрогеназа ферментін (алкогольге төзбеушілікті тудыруы мүмкін) бұзуынан деп есептеледі. Сондықтан, осы цефалоспориндерді ауызбен немесе тамырға салу арқылы қабылдағаннан кейін алкоголь ішуге болмайды, ал ауыр жағдайларда өлімге әкелуі мүмкін. Цефтриаксондағы метилтиодиоксиотриазин тізбегі де ұқсас әсерге ие. Осындай құрылымдық элементтері жоқ цефалоспориндер алкогольмен қауіпсіз деп саналады.
Several cephalosporins are associated with hypoprothrombinemia and a disulfiram like reaction with ethanol. These include latamoxef (moxalactam), cefmenoxime, cefoperazone, cefamandole, cefmetazole, and cefotetan. This is thought to be due to the methylthiotetrazole side chain of these cephalosporins, which blocks the enzyme vitamin K epoxide reductase (likely causing hypothrombinemia) and aldehyde dehydrogenase (causing alcohol intolerance). Thus, consumption of alcohol after taking these cephalosporin orally or intravenously is contraindicated, and in severe cases can lead to death. The methylthiodioxotriazine sidechain found in ceftriaxone has a similar effect. Cephalosporins without these structural elements are believed to be safe with alcohol.
Әрекет ету механизмі
Цефалоспориндер бактерицидтік және басқа β-лактамалық антибиотиктер сияқты, бактериялық жасуша қабырғасын құрайтын пептидогликан қабатының синтезін бұзады. Пептидогликан қабаты жасуша қабырғасының құрылымдық тұтастығы үшін маңызды. Пептидогликан синтезіндегі соңғы транспептидация қадамын пенициллинді байланыстыратын ақуыздар (PBP) жеңілдетеді. PBP-лер пептидогликан алдынғы заттарының (муропептидтер) соңындағы D-аланил-D-аланил бөлігіне байланысып, пептидогликанды байланыстырады. β-лактамалық антибиотиктер D-аланил-D-аланил бөлігін имитациялап, пептидогликанның PBP арқылы байланысуын қайтымсыз тежейді.
Cephalosporins are bactericidal and, like other β lactam antibiotics, disrupt the synthesis of the peptidoglycan layer forming the bacterial cell wall. The peptidoglycan layer is important for cell wall structural integrity. The final transpeptidation step in the synthesis of the peptidoglycan is facilitated by penicillin binding proteins (PBPs). PBPs bind to the D Ala D Ala at the end of muropeptides (peptidoglycan precursors) to crosslink the peptidoglycan. Beta lactam antibiotics mimic the D Ala D Ala site, thereby irreversibly inhibiting PBP crosslinking of peptidoglycan.
Қарсылық
Цефалоспорин антибиотиктеріне резистенттілік, қазіргі бар PBP компоненттерінің байланыс қабілетінің төмендеуі немесе қосымша β-лактамға сезімтал емес PBP-ні қосу арқылы дамуы мүмкін. Басқа β-лактам антибиотиктерімен (мысалы, пенициллиндермен) салыстырғанда, олар β-лактамазаларға аз осал. Қазіргі таңда Citrobacter freundii, Enterobacter cloacae, Neisseria gonorrhoeae және Escherichia coli түрлерінің кейбіреулері цефалоспориндерге төзімді. Morganella morganii, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens және Klebsiella pneumoniae түрлерінің де бірқатары әртүрлі деңгейде цефалоспориндерге резистенттілік дамытқан.
Resistance to cephalosporin antibiotics can involve either reduced affinity of existing PBP components or the acquisition of a supplementary β lactam insensitive PBP. Compared to other β lactam antibiotics (such as penicillins), they are less susceptible to β lactamases. Currently, some Citrobacter freundii, Enterobacter cloacae, Neisseria gonorrhoeae, and Escherichia coli strains are resistant to cephalosporins. Some Morganella morganii, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens and Klebsiella pneumoniae strains have also developed resistance to cephalosporins to varying degrees.
Жіктеу
Цефалоспорин ядросы әр түрлі қасиеттерге ие болу үшін өзгертілуі мүмкін. Цефалоспориндер кейде микробқа қарсы қасиеттеріне сәйкес "ұрпақтарға" бөлінеді. Алғашқы цефалоспориндер бірінші ұрпақ цефалоспориндер деп белгіленді, ал кейін кең спектрлі цефалоспориндер екінші ұрпақ цефалоспориндер деп жіктелді. Әрбір жаңа ұрпақ, көбінесе, алдыңғы ұрпаққа қарағанда грам-теріс бактерияларға қарсы күштірек әсер етеді, бірақ грам-оң бактерияларға қарсы белсенділігі төмендейді. Бірақ төртінші ұрпақ цефалоспориндері шынымен кең спектрлі әсерге ие. Цефалоспориндерді "ұрпақтарға" жіктеу жиі қолданылады, бірақ жіктеме әдетте нақты болмайды. Мысалы, төртінші ұрпақ цефалоспориндер Жапонияда мойындалмайды. Жапонияда цефаклор бірінші ұрпақ цефалоспорин саналады, ал АҚШ-та ол екінші ұрпақ болып есептеледі; ал цефбуперазон, цефминокс және цефотетан екінші ұрпақ цефалоспориндері ретінде жіктеледі.
The cephalosporin nucleus can be modified to gain different properties. Cephalosporins are sometimes grouped into "generations" by their antimicrobial properties. The first cephalosporins were designated first generation cephalosporins, whereas, later, more extended spectrum cephalosporins were classified as second generation cephalosporins. Each newer generation has significantly greater Gram negative antimicrobial properties than the preceding generation, in most cases with decreased activity against Gram positive organisms. Fourth generation cephalosporins, however, have true broad spectrum activity. The classification of cephalosporins into "generations" is commonly practised, although the exact categorization is often imprecise. For example, the fourth generation of cephalosporins is not recognized as such in Japan. In Japan, cefaclor is classed as a first generation cephalosporin, though in the United States it is a second generation one; and cefbuperazone, cefminox, and cefotetan are classed as second generation cephalosporins.
Бірінші буын
Кефалотин, цефазолин, цефалексин, цефапирин, цефрадин және цефадроксил осы топқа жататын дәрілер.
Cefalotin, cefazolin, cefalexin, cefapirin, cefradine, and cefadroxil are drugs belonging to this group.
Екінші буын
Цефокситин, цефуроксим, цефаклор, цефпрозил және цефметазол екінші буын цефемалар деп жіктеледі.
Cefoxitin, cefuroxime, cefaclor, cefprozil, and cefmetazole are classed as second generation cephems.
Үшінші буын
Сефтазидим, цефтриаксон және цефотаксим үшінші буын цефалоспориндерге жатады. Фломоксэф және латамоксэф оксацефемдер деп аталатын жаңа, олармен байланысты классқа кіреді.
Ceftazidime, ceftriaxone, and cefotaxime are classed as third generation cephalosporins. Flomoxef and latamoxef are in a new, related class called oxacephems.
Төртінші буын
Бұл топқа цефепим және цефиром кіреді.
Drugs included in this group are cefepime and cefpirome.
Келесі ұрпақтар
Кейбір мамандар цефалоспориндерді бес, тіпті алты буынға бөлуге болатынын айтады, алайда мұндай жіктеудің клиникалық маңызы шешімді емес.
Some state that cephalosporins can be divided into five or even six generations, although the usefulness of this organization system is of limited clinical relevance.
Атау беру
Бірінші буын цефалоспориндердің көпшілігі ағылшын тілді елдерде бастапқыда "ceph" деп жазылатын. Бұл әлі де АҚШ, Австралия және Жаңа Зеландияда қабылданған жазу тәсілі болып табылады, ал Еуропа елдері (Ұлыбританияны қоса) әрқашан "cef" деп жазылатын Халықаралық бейтарап атауларды (International Nonproprietary Names) қабылдады. Жаңа бірінші буын цефалоспориндері және кейінгі буындардың барлық цефалоспориндері тіпті АҚШ-та да "cef" деп жазылады.
Most first generation cephalosporins were originally spelled "ceph " in English speaking countries. This continues to be the preferred spelling in the United States, Australia, and New Zealand, while European countries (including the United Kingdom) have adopted the International Nonproprietary Names, which are always spelled "cef ". Newer first generation cephalosporins and all cephalosporins of later generations are spelled "cef ", even in the United States.
Тарих
Цефалоспорин қосылыстары алғаш рет 1948 жылы итальян ғалымы Джузеппе Бротцу Сардиниядағы кәрізде Acremonium strictum егісінен бөліп алды. Ол осы егістер Salmonella typhi-ға, яғни қызба ауруының қоздырғышына қарсы тиімді заттар өндіретінін байқады, осы бактерияда β-лактамаза болған. Оксфорд университетінің сэр Уильям Данн патология мектебіндегі Гай Ньютон мен Эдвард Абрахам цефалоспорин С-ді оқшаулады. Цефалоспорин ядросы, 7-аминоцефалоспораникалық қышқыл (7-АСА), цефалоспорин С-ден туынды және пенициллин ядросы 6-аминопенциллин қышқылына (6-АПК) ұқсас екені анықталды, бірақ ол клиникалық қолдану үшін жеткілікті тиімді болған жоқ. 7-АСА-ның жанама тізбектерін өзгерту нәтижесінде пайдалы антибиотиктер жасалды, ал алғашқы препарат – цефалотин (цефалотин) 1964 жылы Eli Lilly and Company компаниясымен нарыққа шығарылды.
Cephalosporin compounds were first isolated from cultures of Acremonium strictum from a sewer in Sardinia in 1948 by Italian scientist Giuseppe Brotzu. He noticed these cultures produced substances that were effective against Salmonella typhi, the cause of typhoid fever, which had β lactamase. Guy Newton and Edward Abraham at the Sir William Dunn School of Pathology at the University of Oxford isolated cephalosporin C. The cephalosporin nucleus, 7 aminocephalosporanic acid (7 ACA), was derived from cephalosporin C and proved to be analogous to the penicillin nucleus 6 aminopenicillanic acid (6 APA), but it was not sufficiently potent for clinical use. Modification of the 7 ACA side chains resulted in the development of useful antibiotic agents, and the first agent, cefalotin (cephalothin), was launched by Eli Lilly and Company in 1964.