Ивонн Де Карло: Голливудская жұлдыздың өмірі мен мансабы

Кіріспе

Канадада туған американдық актриса, биші және әнші (1922–2007)

Маргарет Ивонн Као Миддлтон (1 қыркүйек 1922 – 8 қаңтар 2007), кәсіби аты Ивонн Де Карло, канадалық-американдық актриса, биші және әнші. Ол 1940-1950 жылдары Голливудтың киножұлдызына айналды, бірнеше жазба жасады, кейіннен теледидар мен сахнада өнер көрсетті. Де Карло Ванкуверде, Британдық Колумбияда дүниеге келді және үш жасында анасы оны жергілікті би мектебіне жазды. 1940-жылдардың басында ол анасымен Лос-Анджелеске көшіп келді, онда Де Карло сұлулық сайыстарына қатысып, түнгі клубтарда биші болып жұмыс істеді. 1941 жылы ол қысқаметражды фильмдерде жұмыс істей бастады. Ол "The Lamp of Memory" әнін үш минуттық Soundies мюзиклінде орындады; 1942 жылы Paramount Pictures компаниясымен үш жылдық келісімшартқа қол қойды, онда ол маңызды фильмдерде эпизодтық рөлдерді алды. Оның алғашқы басты рөлі 1943 жылы Джеймс Фенимор Купердің "Арлан құтқарушы" атты шығармасында продюсер Э. Б. Деррдің рөлі болды. Ол өзінің шығуына көмектескен рөлді Уолтер Вэнгердің Universal Pictures-тің "Саломе, ол билеген жерде" (1945) фильмінде ойнады, ол оны "дүниедегі ең әдемі қыз" деп сипаттады. Фильмнің танымалдылығы мен табысы оны жұлдызға айналдырды және ол Universal-пен бес жылдық келісімшартқа қол қойды. Universal оны "Frontier Gal" (1945), "Шехерезада жыры" (1947) және "Құл қыз" (1947) сияқты Technicolor-дің сәнді туындыларында ойнады. Операторлар оны үш жыл қатарынан "Technicolor патшайымы" деп таныды. Экзотикалық әйелдер ретінде ойнаудан жалыққан ол өзінің алғашқы маңызды драмалық рөлдерін екі фильм-нуарда, "Brute Force" (1947) және "Criss Cross" (1949) фильмдерінде сомдады. Израильге сапар шеккен алғашқы американдық киножұлдызы Де Карло британдық комедиялар "Hotel Sahara" (1951), "The Captain's Paradise" (1953) және "Happy Ever After" (1954) фильмдеріндегі басты рөлдері үшін актриса ретінде танымал болды. Оның мансабы танымал продюсер-режиссер Сесил Б. Демилл оны Мұсаның мидиандық әйелі Сефора рөліндегі "Он өсиет" (1956) атты киелі кітапқа негіделген эпикалық фильміне шақырғанда шыңына жетті. Бұл рөлі үшін ол "Topliner" қосалқы әйел рөлі үшін Лаурел сыйлығын жеңіп алды. Оның табысы "Flame of the Islands" (1956), "Death of a Scoundrel" (1956), "Band of Angels" (1957) және "The Sword and the Cross" (1958) фильмдеріндегі бас рөлдерімен жалғасты, онда ол Мария Магдалинаны бейнеледі. Ол CBS-тің "The Munsters" (1964–1966) ситкомында Герман Мунстердің сұлу вампир әйелі Лили рөлін ойнады, ол "Munster, Go Home!" (1966) және "The Munsters' Revenge" (1981) телефильмінде қайта ойнады. 1971 жылы ол Карлотта Кампион рөлін ойнады және Стивен Сондхаймның "Follies" мюзиклінің Бродвей қойылымында "I'm Still Here" әнін таныстырды. 1987 жылы "Ивонна" атты автобиографиясы жарық көрді. Инсульттің салдарынан аман қалған Де Карло 2007 жылы жүрек жетіспеушілігінен қайтыс болды. Ол кино мен теледидарға қосқан үлесі үшін Голливудтың Атақ-даңқ аллеясында екі жұлдызға ие болды.

Margaret Yvonne Kao Middleton (September 1, 1922January 8, 2007), known professionally as Yvonne De Carlo, was a Canadian American actress, dancer and singer. She became a Hollywood film star in the 1940s and 1950s, made several recordings, and later acted on television and stage. DeCarlo was born in Vancouver, British Columbia and was enrolled in a local dance school by her mother when she was three. By the early '40s, she and her mother had moved to Los Angeles, where De Carlo entered beauty contests and worked as a dancer in nightclubs. In 1941, she began working in short subject motion pictures. She sang "The Lamp of Memory" in a three minute Soundies musical; in 1942, she signed a three year contract with Paramount Pictures, where she got uncredited bit parts in important films. Her first lead was for producer E. B. Derr in the 1943 James Fenimore Cooper adventure Deerslayer. She obtained her breakthrough role in Salome, Where She Danced (1945), a Universal Pictures release produced by Walter Wanger, who described her as "the most beautiful girl in the world." The film's publicity and success turned her into a star, and she signed a five year contract with Universal. Universal starred her in its lavish Technicolor productions, such as Frontier Gal (1945), Song of Scheherazade (1947), and Slave Girl (1947). Cameramen voted her "Queen of Technicolor" three years in a row. Tired of being typecast as exotic women, she made her first serious dramatic performances in two film noirs, Brute Force (1947) and Criss Cross (1949). The first American film star to visit Israel, De Carlo received further recognition as an actress for her leading performances in the British comedies Hotel Sahara (1951), The Captain's Paradise (1953), and Happy Ever After (1954). Her career reached its peak when eminent producer director Cecil B. DeMille cast heras Moses' Midianite wife, Sephora in his biblical epic The Ten Commandments (1956). For this role, she won a Laurel Award for Topliner Supporting Actress. Her success continued with other notable starring roles in Flame of the Islands (1956), Death of a Scoundrel (1956), Band of Angels (1957), and The Sword and the Cross (1958), in which she portrayed Mary Magdalene. She starred in the CBS sitcom The Munsters (1964–1966), playing Herman Munster's glamorous vampire wife, Lily, a role she reprised in the feature film Munster, Go Home! (1966) and the TV film The Munsters' Revenge (1981). In 1971, she played Carlotta Campion and introduced the popular song "I'm Still Here" in the Broadway production of the Stephen Sondheim musical Follies. Yvonne, her best selling autobiography, was published in 1987. A stroke survivor, De Carlo died of heart failure in 2007. She was awarded two stars on the Hollywood Walk of Fame for her contributions to motion pictures and television.

Ерте өмір

Де Карло 1922 жылдың 1 қыркүйегінде Ванкуверде (Британдық Колумбия, Канада) Сент-Пол ауруханасында Маргарет Ивон Миддлтон болып дүниеге келді. Оның лақап аты "Пегги" еді, себебі ол үнсіз фильмдер жұлдызы Бэби Пегги атымен аталған. Оның анасы Мари Де Карло Францияда, сицилиялық әке мен шотландтық ананың отбасында туған. Мари – "ерсі және көңілсіз" жасөспірім, биші болуға ниеттенген және Пеггидің әкесі Уильям Шелто Миддлтонмен танысқанға дейін шляпник шәкірті болып жұмыс істеген. Миддлтон – Жаңа Зеландияда туған ағылшын саудагері еді. Оның "көк түсті, тереңдей түсетін көздері мен қара, көп шашы болған". Мари мен Уильям Альбертада үйленді, содан кейін бірнеше айдан соң Ванкуверге қайтып келді. Олар Маридің ата-анасымен бірге тұрды, бірақ некелері қиындыққа толы болды. Пегги әкесі туралы екі нәрсені ғана есінде сақтады: оның тізесіне шығып, аяқтарына қарай сүйірілу. Пегги үш жасқа келгенде Уильям түрлі алаяқтықтарға қатысып, әйелі мен баласын шақыруға уәде беріп, Канададан шхунамен қашып кетті. Мари мен Пегги одан ешқашан хабар алмады; ол екі рет қайта үйленді, тағы балалы болды, үнсіз фильмдерде актер болып жұмыс істеді немесе кемеде қайтыс болды деген әңгімелер тарады. Кейін Пегги былай деп жазды: "Менің ойымша, ол менің Голливуд актрисасы болғанымды білуге үлкермей қайтыс болды, әйтпесе ол менімен байланысуға тырысқан болар еді". Уильям кеткеннен кейін Мари ата-анасының үйінен шығып, дүкенде жұмыс тапты. Мари мен Пегги Ванкуверде бірнеше пәтерде тұрды, соның ішінде жиһазы мен пеші жоқ пәтер де болды. Олар Ванкувердің Вест-Энд ауданындағы Комокс көшесі, 1728 нөмірдегі "үлкен ақ ағаш үйге" – Де Карлоларға мезгіл-мезгіл қайтып тұратын. Маридің ата-анасы Мишель "Папа" Де Карло мен Маргарет Пурвис Де Карло діндар, жүйелі түрде шіркеуге барып, үйлерінде діни қызметтер өткізетін. Мишель, Мессина қаласының тумасы, Францияның Ницца қаласында Маргаретпен танысқан. Олар 1897 жылы үйленді, төрт бала туды және Канадаға көшіп келді. Де Карло әжесі мен атасының үйінен бір блок қашықтықтағы Лорд Робертс бастауыш мектебінде оқыды. Ол бастапқыда жазушы болғысы келді. Жеті жасында мектеп тапсырмасы бойынша жазған "Шағын ұл" атты өлеңі Vancouver Sun газеті ұйымдастырған байқауға қатысты. Ол жеңіске ие болып 5 доллар сыйлық алды, Де Карлоның айтуынша, сол кезде ол үшін бұл Нобель сыйлығымен тең болған. Ол сондай-ақ қысқа пьесалар жазып, оларды әдетте әже-шешесінің үйінде қоятын, тіпті Чарльз Диккенстің "Рождестволық ән" повесін аудандық қойылым үшін бейімдеді. Мари қызының шоу-бизнесте мансап жасағанын қалап, Пеггиге ән салу және билеу сабақтарын беруге көмектесті. Пегги дауысын жақсарту үшін Санкт-Полс Англикан шіркеуінің хорына қосылды. Ол он жасқа толғанда (немесе 1982 жылғы сұхбатқа сәйкес үш жасқа толғанда) анасы оны Ванкувердегі Джун Ропер би мектебіне берді. 1939 жылдың мамыр айында Variety газетінде Ивон де Карло Hy Singer's Palomar ballroom (сонымен қатар Palomar Supper Club деп те аталады) ашылуында өнер көрсеткендердің бірі ретінде тізілген.

De Carlo was born Margaret Yvonne Middleton on September 1, 1922, at St. Paul's Hospital in Vancouver, British Columbia, Canada. Her nickname was "Peggy" because she was named after the silent film star Baby Peggy. Her mother, Marie De Carlo, was born in France to a Sicilian fatherand a Scottish mother. Marie, a "wayward and rebellious" teenager, aspired to become a dancer and worked as a milliner's apprentice until she met Peggy's father, William Shelto Middleton. Middleton was a salesman born in New Zealand to English parents and had "piercing eyes of pale blue, and a wealth of straight black hair." Marie and William married in Alberta, where they lived for a couple of months before returning to Vancouver. They moved in with Marie's parents, but the marriage was troubled. Peggy had only two memories of her father: climbing up to his knee and crawling toward his feet. By the time Peggy was three, William was involved in various swindles and fled Canada aboard a schooner, promising to send for his wife and child. Marie and Peggy never heard from him again; rumors said that he remarried twice and had more children, worked as an actor in silent films, or died aboard a ship. Peggy later wrote, "My own assumption is that he died before he had the chance to discover that his Baby Peggy had become a Hollywood actress, or I think he would have tried to contact me." After William's departure, Marie left her parents' home and found work in a shop. Marie and Peggy lived in a succession of apartments in Vancouver, including one with no furniture or stove. They periodically returned to the De Carlo home, "a huge white frame house", at 1728 Comox Street in Vancouver's West End. Marie's parents, Michele "Papa" De Carlo and Margaret Purvis De Carlo, were religious, attended church regularly, and held services in their parlor. Michele, a native of Messina, had met Margaret in Nice, France. They married in 1897, had four children, and settled in Canada. De Carlo attended Lord Roberts Elementary School, a block from her grandparents' home. She originally wanted to be a writer. She was seven when a school assignment, a poem she wrote titled "A Little Boy," was entered in a contest run by the Vancouver Sun. She won and received a prize of $5, which according to De Carlo, meant as much to her at that time as if she had won the Nobel Peace Prize. She also wrote short plays, which she usually staged in her grandparents' house, and even adapted Charles Dickens' A Christmas Carol for a neighborhood performance. Marie wanted her daughter to have a career in show business and made sure Peggy received singing and dancing lessons. Peggy joined the choir of St. Paul's Anglican Church to strengthen her voice. When she was ten (or three, according to a 1982 interview), her mother enrolled her in the June Roper School of the Dance in Vancouver. In May 1939, a Variety news item listed Yvonne de Carlo as one of the performers at the opening of Hy Singer's Palomar ballroom (also known as Palomar Supper Club) in Vancouver.

Голливудтағы бастамасы (19401942)

Де Карло мен анасы Лос-Анджелеске бірнеше рет сапар жасады. 1940 жылы ол «Мисс Венеция» сұлулық конкурсында екінші орынды жеңіп алды және сол жылы «Мисс Калифорния» конкурсында бесінші орын алды (осы конкурс кадрлары 0:36 секундтан бастап британдық Pathé фильмі «Сандар мәселесі» фильмінде көрінеді). «Мисс Венеция» конкурсында оны брокер агент байқап, Голливудтағы Сансет бульварындағы Эрл Кэрролл театрындағы хор тобына қатысуға сынақтан өтуге шақырды. Де Карло мен анасы Эрл Кэрроллға сынаққа келді, бірақ Кэрролл оны жұмысқа алу үшін «көкірек бөлігін» қарауы керектігін білген соң, Де Карло мен анасы Голливудтың танымал түнгі клубы Флорентин бақтарында жұмыс іздеді. Олар иесі Нильс Гранлундпен кездесті, ол Де Карлоны «Екіге шай» әнін билегенге дейін көрермендерге таныстырды. Гранлунд: «Жарайды, халық, қалады ма, кетіп бара ма?» деп сұрады. Көрермендер ынталы қол соғулармен, сыбызғылармен және шақырулармен жауап берді, сосын Де Карло жұмысқа орналасты. Ол хордың соңғы қатарында бастады, бірақ бірнеше айдық жаттығулар мен тың күш жұмсағаннан кейін Гранлунд оны «Кинг-Конг» нөмірінде көрсетті. Ол би биледі және бірнеше шифонды жамылғыларын лақтырып, содан кейін горилла алып кетті. Оған жеке билер берілді және алғашқы саундісіне де түсті. Флорентин бақтарында бірнеше ай билегеннен кейін, ол иммиграциялық қызметкерлерге ұсталды және 1940 жылдың соңында Канадаға депортацияланды. 1941 жылдың қаңтарында Гранлунд иммиграциялық қызметкерлерге телеграмма жіберіп, Де Карлоға АҚШ-та демеушілік етуге уәде берді және тұрақты жұмыс ұсынысын растады, бұл елге қайта кірудің қажетті шарты болды. 1941 жылдың мамырында ол «Орфей» театрында «Голливудтың қызықты әңгімелері» атты ревюде ойнады. Los Angeles Times газетінің бір сыншысы «Ивон де Карлоның биі ерекше көзге түседі» деп жазды. Ол сондай-ақ Эдмунд Лоу мен Виктор МакЛагленмен бірге желілік радиода дебют жасады, олар Flagg Quint қойылымдарына негізделген сериядан үзінділер орындады. Де Карло актер болғысы келді. Досы Арти Шоудың ынталандыруымен, ол бір айлық жалақысын төлеуге уәде бергеннен кейін Флорентин бақтарын тастап, талант агенті Джек Померойды жалдады. Померой Де Карлоға Columbia Pictures компаниясының «Гарвард, мен келемін!» (1941) B фильмінде суға түскен сұлу ретінде есімді жазбаған рөл берді. Оның бір сөзі («Қазіргі кезде қыз маңдайын көрсетуі керек») фильмнің жұлдызы боксшы Макси Розенблуммен бірге сахнада айтылды. Оның жалақысы 25 доллар болды және оның жұмысы оны Экран актерлерінің гильдиясына мүше етті. Басқа актерлік жұмыс келмегендіктен, ол хорға оралуға шешім қабылдады және оны жалдаған Эрл Кэрроллға сынақтан өтті. Кэрролл үшін жұмыс істеген кезде ол Paramount компаниясының «This Gun for Hire» (1942) фильмінде бір сөздік рөлге ие болды. Кэрролл бұл туралы біліп, оны жұмыстан шығарды, өйткені ол бишілеріне рұқсатсыз түнгі клубтан тыс жұмыс істеуге рұқсат бермейтін. Ол Гранлундтан оны қайтадан жұмысқа алуын сұрады, ол да солай етті. 1941 жылдың желтоқсанында ол Гарденсте «Гламур Голливуд үстінде» ревюінде би биледі. Американың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы Де Карло мен Флорентин бишілерін USO шоуларында әскерлерді көңілдірумен айналыстырды. Ол атқа мінуде шебер болғандықтан, батыс жағалаудағы родеоларда да өнер көрсетті. Ол Тремартини рөліне Кэрол Терстонды таңдап, Де Карлоны жергілікті қыз ретінде есімді жазбаған рөлге алды, бірақ оған болашақ фильмдегі басқа рөлді уәде етті. Тремартини рөлін жоғалтқаннан кейін көп ұзамай Де Карло Republic Pictures компаниясына «Айғыр қырушы» фильмінде америкалық тума рулы ханшайым Вах Тахтың рөлін ойнауға жіберілді. Бұл оның толық метражды фильмдегі алғашқы рөлі болды. Paramount-та ол «True to Life» (1943) және «Standing Room Only» (1944) фильмдерінде есімді жазбаған рөлдерді ойнады. Ол сондай-ақ «Қос өтемақы» (1944) фильміндегі Лола рөліне сынақтан өтті. Ол «Fun Time» (1944) атты қысқа фильмге түсірілді және MGM-ге «Kismet» (1944) фильмінде есімді жазбаған күтуші әйел рөлін ойнауға барды. Кейінірек «Нью-Йорк Таймс» газеті Де Карлоны Дороти Ламур үшін «Дотти сарунгіден бас тартқысы келген кезде» «қатерлі қыз» деп атады. Бұл Де Карлоның Дороти Ламурдың орнына «Күсіртек аралы» (1944) фильмінде ойнаған кезде басталды; алайда Ламур рөл туралы ойынан қайтты. Де Карлоға соңғы фильмде кішкене рөл берілді. Де Карло «Here Come the Waves» (1944), «Practically Yours» (1944) және «Bring on the Girls» (1945) фильмдерінде әлі де есімді жазбаған рөлдерді ойнады. Paramount оның келісімшартын жаңартпауға шешім қабылдады, бірақ Ламурдың келісімшартын жаңартты.

De Carlo and her mother made several trips to Los Angeles. In 1940, she won second place in the Miss Venice beauty contest, and placed fifth in that year's Miss California competition (and can be seen in that pageant at 0:36 of the British Pathé film "A Matter of Figures"). At the Miss Venice contest, she was noticed by a booking agent who told her to audition for an opening in the chorus line at the Earl Carroll Theatre on Sunset Boulevard in Hollywood. De Carlo and her mother arrived at Earl Carroll's for the audition, but after learning that Carroll would have to examine her "upper assets" before hiring her, De Carlo and her mother searched for work at another popular Hollywood nightclub, the Florentine Gardens. They met the proprietor, Nils Granlund, and he introduced De Carlo to the audience before she tap danced to "Tea for Two". Granlund then asked, "Well, folks is she in or out?" The audience responded with "a rousing round of applause, with whistles and cheers", and De Carlo got the job. She started in the back of the chorus line, but after months of practice and hard work, Granlund featured her in a "King Kong number." In it, she danced, and cast off several chiffon veils before being carried away by a gorilla. She was given more solo routines and also appeared in her first soundie. She had been dancing at the Florentine Gardens only a few months when she was arrested by immigration officials and deported to Canada in late 1940. In January 1941, Granlund sent a telegram to immigration officials pledging his sponsorship of De Carlo in the U. S., and affirmed his offer of steady employment, both requirements to reenter the country. In May 1941, she appeared in a revue, Hollywood Revels, at the Orpheum Theatre. A critic from the Los Angeles Times who reviewed it said the "dancing of Yvonne de Carlo is especially notable." She also made her debut on network radio with Edmund Lowe and Victor McLaglen, who were performing extracts from a series based on their Flagg Quint performances. De Carlo wanted to act. At the encouragement of her friend Artie Shaw, who offered to pay her wages for a month, she quit the Florentine Gardens and hired talent agent Jack Pomeroy. Pomeroy got De Carlo an uncredited role as a bathing beauty in a Columbia Pictures B film, Harvard, Here I Come (1941). She had one line ("Nowadays a girl must show a front") in a scene with the film's star, boxer Maxie Rosenbloom. Her salary was $25 and her work got her into the Screen Actors Guild. When no other acting jobs came her way, she decided to return to the chorus line and auditioned for Earl Carroll, who hired her. While working for Carroll, she won a one line part in This Gun for Hire (1942) at Paramount. Carroll found out and fired her, as he did not allow his dancers to work outside the nightclub without permission. She asked Granlund if he would rehire her, and he did. In December 1941, she was dancing in the Glamour Over Hollywood revue at the Gardens. America's entry into World War II saw De Carlo and other Florentine dancers busy entertaining troops at USO shows. A skilled horsewoman, she also appeared in a number of West Coast rodeos. He ended up choosing Carol Thurston for the role of Tremartini and casting De Carlo in an uncredited part as a native girl, but promised her another role in a future film. Shortly after losing the Tremartini role, De Carlo was loaned to Republic Pictures to portray Native American princess Wah Tah in Deerslayer. It was her first featured role in a full length film. At Paramount, she played unbilled bit roles in True to Life (1943) and Standing Room Only (1944). She also tested for the role of Lola in Double Indemnity (1944). She was billed in a short, Fun Time (1944) and went to MGM to play an uncredited lady in waiting in Kismet (1944). The New York Times later dubbed De Carlo "threat girl" for Dorothy Lamour "when Dotty wanted to break away from saronging." This had its origin when De Carlo was set to replace Dorothy Lamour in Rainbow Island (1944); however, Lamour changed her mind about the role. De Carlo was given a bit part in the final movie. De Carlo played further unbilled roles in Here Come the Waves (1944), Practically Yours (1944), and Bring on the Girls (1945). Paramount decided not to renew her contract option, but did renew Lamour's contract.

Universal-International (19461950)

Универсал Де Карломен ұзақ мерзімді келісімшартқа қол қойды. Студия оны Мария Монтестің қосалқы жұлдызы ретінде пайдаланды, ал студия үшін түсірген екінші фильмінде Монтез бас тартып, Род Кэмеронмен бірге "Батыс шекарасының қызы" (1946) рөліне кірді. "Саломе" сияқты, бұл фильм де Technicolor түсірілімінде түсірілді. Де Карло "Фронтиер Гал" фильмінен кейін Уолтер Райштың "Шехеразаданың әндері" (1947) мюзиклінде Брайан Донлеви мен Жан Пьер Амонтпен бірге түсті. Австриялық биші және Райштің досы Тилли Лош Де Карлоға үш бидегі солосына жаттықтырды. Фильм 2 миллион доллардан астам табыс әкеліп, сәтті болды. Де Карло басқа типтегі фильмдерде ойнағысы келді. Ол "Екі өмір" (1947) фильмінде официантка рөліне үміттене бірақ Шелли Винтерске ұтылып қалды. Оның орнына, Универсал оны "Фронтиер Гал" фильмінің продюсерлерімен бірге Technicolor түсірілген "Құл қыз" (1947) фильміне қайта шақырды. Бұл да коммерциялық сәттілікке жетті. Де Карлоға Берт Ланкастердың басты рөлде ойнаған және Марк Хеллингердің продюсерлік еткен "Брут Форс" (1947) түрме фильмінде шағын рөл берілді. Бұл оның жұлдыз болғаннан кейін түсірген алғашқы қара-ақ фильмі және алғашқы жақсы пікір алған туындысы болды. Ол режиссер Джордж Шерман үшін Ден Дюриямен бірге Technicolor түсірілген "Қара Барт" (1948) вестернінде Лола Монтез рөлін ойнады. Дюрия мен Шерман онымен қайтадан "Өзен әйел" (1948) фильмінде жұмыс істеді. Де Карло бұл фильмдерді "физикалық тұрғыдан қиын, бірақ шығармашылық тұрғыдан шабыттандырмайтын" деп сипаттады. "Нью-Йорк Таймс" газеті оларды "жақсы мінезді, бірақ қарапайым қыздың костюмдік оқиғалар сериясы" деп бағалады. Ол Тони Мартинмен "Касба" (1948) мюзиклінде бірге ойнады, бұл Мартиннің жеке өндіріс компаниясы үшін жасалған, бірақ Универсал арқылы шығарылған "Алжир" (1938) фильмінің қайта түсірілімі болды. Де Карло бұл рөлге құштар емес еді, өйткені Мартинге қарағанда жоғары жалақы алғанымен, әйел басты рөлді алмады. Бұл рөлді шведтік актриса Марта Торен ойнады. Алайда, студия басшысы Уильям Гоц Де Карлоның 1938 жылғы нұсқадағы Сигрид Гуридің рөлін, яғни Инез рөлін ойнауын талап етті. Ол сондай-ақ фильмнің "Әрбір еркекке әйел керек" әнін орындады, ол "Үздік түпнұсқа ән" номинациясы бойынша Оскар сыйлығына ұсынылды. Фильм кассада сәтсіз болды, Де Карло жұлдыз болғаннан кейін алғашқы рет сәтсіздікке ұшырады. Содан кейін Де Карло Марк Хеллингерден Берт Ланкастермен бірге фильм түсіру туралы ұсыныс алды: "Крисс Крос" (1949) фильм-нуар. Бұл жолы Де Карло үлкен рөлде ойнады, ол femme fatale, Анна рөлінде. Босли Кроутер Де Карлоның "Анна рөлінде жаңа нәрсеге тырысқанын" атап өтті. Бұл өзгерістерді құптады, тіпті Де Карлоның ойыны біркелкі болмаса да. Осы тұрғыдан алғанда, ол "Крисс Крос" фильмінің барлық басқа аспектілерімен де үйлеседі. Фильм классикалық туынды деп есептеледі және Де Карло бұл рөлді өзінің мансабының ең жарқын сәті деп санайды. Тони Кертис осы фильмде Де Карломен бірге би билейтін сахнада дебют жасады. Де Карло осы бағытта көбірек фильмдер түсіруге ниеттенді, бірақ Универсал оны Говард Даффпен бірге Шерман режиссерлік еткен "Калламити Джейн және Сэм Басс" (1949) Technicolor вестерніне қайтарды, онда ол Каламити Джейн рөлін ойнады. Ол режиссер Фред де Кордова үшін "Батысты басып алған қыз" (1950) фильмінде Дианна Дурбинге арналған рөлді ойнады. Бұл фильм оған әншілік дауысын көрсетуге мүмкіндік берді. Операда оқыған және Ванкувердегі Сент-Полс Англикан шіркеуінің балалар хорында ән салған Де Карлоның үлкен дауыстық диапазоны болды. Ол "Бағдат" (1949) фильмінде түсуге тиіс еді, бірақ түсік тастады және ауырып қалды, сондықтан студия Морин О'Хараны шақырды. Де Кордова Де Карлоны Филип Френдпен бірге 1810 жылдардағы Жаңа Орлеандағы пираттық фильм "Буканиердің қызы" (1950) фильмінде режиссерлік етті, бірақ фильм кассада және сыншылар тарапынан сәтсіздікке ұшырады. Кейін режиссер Де Карлоны "актриса ретінде бағаланбаған сұлу қыз" деп атады. Ол өте кәсіби, көп еңбек етті, өз ісінде жақсы болды, бірақ бірінші қатарлы жұлдыз болмады, бірақ кестеге сәйкес келді. Ол өзінің сөздерін жақсы білді, жақсы биледі, ән шырқады және одан да үлкен жұлдыз болғысы келді. Ол ән айту үшін АҚШ армиясының базаларында гастрольдік сапарлар жасады, содан кейін Ричард Гринмен бірге "Шығыс" фильміндегі "Шөлдегі соқыр" (1950) фильмінде түсті. Ол Шерманмен бірге Ван Хефлинге қарама-қарсы "Томагаук" (1951) вестернін түсірді, ол танымал болды. Де Карло өзінің фильмдерін насихаттау үшін кеңінен гастрольдік сапарлар жасады және Еуропадағы АҚШ әскерлерін көңіл көтерді. Ол теледидарда да ән айтуды бастады. Ол Англиядан комедиялық фильм түсіру туралы ұсыныс алды, "Сахара қонақ үйі" (1951), онда Питер Устинов түсті. Англияда болғанда, ол Универсалдан өзінің келісімшартынан босатуды сұрады, оның мерзімі үш айға созылса да, студия келісті.

Universal signed de Carlo to a long term contract. She was used by the studio as a backup star to Maria Montez, and her second movie for the studio saw her step into a role rejected by Montez: the Western Frontier Gal (1946) alongside Rod Cameron. Like Salome, it was shot in Technicolor. De Carlo followed Frontier Gal with a top billed role in Walter Reisch's Technicolor musical Song of Scheherazade (1947), co starring Brian Donlevy and Jean Pierre Aumont. Tilly Losch, an Austrian dancer and friend of Reisch, coached De Carlo in her three dancing solos. The film was a hit, making over $2 million. De Carlo wanted to act in different types of movies. She applied to play the part of a waitress in A Double Life (1947) but lost out to Shelley Winters. Instead, Universal put her back in Technicolor for Slave Girl (1947), made with the producers of Frontier Gal. It was another solid commercial success. De Carlo was given a small role in Brute Force (1947), a prison movie starring Burt Lancaster and produced by Mark Hellinger. It was her first movie in black and white since becoming a star and her first to get good reviews. She played Lola Montez in Black Bart (1948), a Technicolor Western with Dan Duryea for director George Sherman. Duryea and Sherman worked with her again on River Lady (1948). De Carlo called these films "physically taxing but not creatively inspiring." The New York Times later summarised them as "a series of routine costume adventures as a tough but good natured minx from across the tracks who wades into society and inevitably backtracks with a bloke of her own caliber." She romanced Tony Martin in Casbah (1948), a musical remake of Algiers (1938) made for Martin's own production company but released through Universal. De Carlo was reluctant to be in it because, though she would receive top billing over Martin, she did not get the female lead. That part went to Swedish newcomer Märta Torén. However, studio head William Goetz insisted that De Carlo play Inez, the role Sigrid Gurie acted in the 1938 version. She also sang the film's song For Every Man There's a Woman, which was nominated for the Academy Award for Best Original Song. The film flopped at the box office, de Carlo's first flop since becoming a star. De Carlo then received an offer from Mark Hellinger to make another film with Burt Lancaster: the film noir Criss Cross (1949). This time De Carlo had a larger role, as a femme fatale, Anna. Bosley Crowther noted that De Carlo was "trying something different as Anna. The change is welcome, even though Miss de Carlo's performance is uneven. In that respect, she is right in step with most everything else about Criss Cross." The film has become regarded as a classic and De Carlo considered the role the highlight of her career to date. Tony Curtis made his debut in the movie, in a scene dancing with De Carlo. De Carlo was keen to make more movies along this line but Universal put her back in Technicolor Westerns with Calamity Jane and Sam Bass (1949), playing Calamity Jane, directed by Sherman, alongside Howard Duff. She played a role intended for Deanna Durbin in The Gal Who Took the West (1950), for director Fred de Cordova. The movie gave her a chance to show off her singing voice. Trained in opera and a former child chorister at St Paul's Anglican Church, Vancouver, De Carlo possessed a large vocal range. She was meant to be in Bagdad (1949) but suffered a miscarriage and was ill, so the studio cast Maureen O'Hara. De Cordova directed de Carlo in Buccaneer's Girl (1950), a pirate movie set in 1810s New Orleans opposite Philip Friend was a box office and critical failure. The director later called De Carlo "a doll underrated as an actress. She was most professional, worked hard, was very good at her craft, possibly was not a first class star but came in on schedule. She knew her lines, she danced and sang rather well, and she wanted very much to be a bigger star than she ever became." She toured US army bases singing, then was in The Desert Hawk (1950), an "Eastern" with Richard Greene. She made a Western with Sherman, Tomahawk (1951), opposite Van Heflin, which was popular. De Carlo toured extensively to promote her films and entertained US troops in Europe. She also began singing on television. She received an offer from England to make a comedy, Hotel Sahara (1951) with Peter Ustinov. While in England, she asked Universal to release her from her contract, though it still had three months to go, and the studio agreed.

Универсальдан кейінгі (19511954)

Қытайда болғанда Де Карло "Say Goodbye" және "I Love a Man" атты екі сингл жазды. 1951 жылдың наурыз айында ол үш жыл бойы жылына бір фильм түсіру туралы Universal компаниясымен жаңа келісімшартқа қол қойды. Де Карло Paramount компаниясына продюсер Нат Холт үшін 50,000 доллар төлеп, Эдмонд О'Брайенмен бірге ойнаған "Silver City" (1951) атты вестерн түсіру үшін барды. 1951 жылы Де Карло 10-14 шілде аралығында "Ди Фледермаус" операсының бес қойылымында Принц Орловскийдің ролін орындап, Голливуд Боулдың отызыншы маусымын ашу ұсынысын қабылдады. Орындауларды белгілі кино композиторы Франц Ваксман жүргізді. Өзінің өмірбаянында ол "Ди Фледермаус" операсындағы қатысуын "өмірімнің эстетикалық биігі" деп сипаттады. 1951 жылдың тамызында Де Карло Израиль мемлекетінде концерт беріп, Хайфа, Рамат-Ган, Иерусалим, Тель-Авив және Яффа қалаларында концерттер берген алғашқы канадалық кино жұлдызы болды. Ол толық залдарды жинады және Израиль үкіметі мен жұртшылығы оны "жоғары деңгейде" қарсы алды. Ол өзінің фильмдерінен әндер мен билерді орындады. Ол өзінің фильмдерінің сол жерде өте танымал екенін біліп, былай деді: "Мен концертте ойнаған сайын біреу: "Касбадан бірдеңе ән сал" деп айқайлайтын". Де Карло Тель-Авивтен Джоэл МакКреамен бірге "Сан-Франциско тарихы" (1952) түсіру үшін ерте оралды. Бұл Fidelity Pictures-пен екі фильмнен тұратын келісімшарттың біріншісі болды; екіншісі Бразилияның тәуелсіздік үшін күресі туралы "Қызыл жалын" фильмі болуы керек еді, бірақ ол ешқашан түсірілмеді. Ол "Another Country" фильмінде Lights Out (1952) арқылы теледидарда алғаш рет өнер көрсетті. Де Карло Сидней Бокске "Шеба патшайымы" фильмін түсіргісі келді, онда Соламонның рөлін Питер Устинов ойнайтын еді, бірақ ол ешқашан түсірілмеді. Ол Universal компаниясына жаңа келісімшарт бойынша алғашқы фильмге, Рок Хадсонмен бірге "Скарлет Ангел" (1952) фильміне оралды. Paramount-та ол Нат Холт үшін тағы бір фильм түсірді, "Ураган Смит" (1952), содан кейін ол "Мадам 44" фильмінде The Ford Television Theatre (1952) үшін түсті. Ол өзінің агентімен бірлесіп Vancouver Productions атты өндіріс компаниясын құру жоспарларын жариялады. Алайда, кейін ол жазғандай, "ешнәрсе шықпады". Де Карло "Сомбреро" (1953) фильмін түсіру үшін MGM-ге барды, ол көбінесе Мексикада түсірілді. Ол өзінің кейіпкерін "мадоннаға ұқсас" деп бағалады. Бұл рөлді дұрыс түсіндіру үшін ең шыншылдық қажет. Мен түсірген көптеген фильмдерімде әдетте сыртқы немесе батыр қыздардың рөлдері болды. Мен жарқын әсер бере алғандықтан, бұл жақсы болды. Мен мұндай рөлдердің маған маңызды екенін жоққа шығармаймын. Олар өте жақсы. Бірақ, адам алға жылдамдаған сайын, үстірткі тапсырмаларды іздемейтіні түсінікті. Де Карло Хадсонмен бірге "Теңіз шайтандары" (1953) фильміне қайта қосылды, бұл Ұлыбритания мен Францияда түсірілген, RKO арқылы шығарылған Наполеон заманындағы оқиға. Бұл оның Эдвард Смолл үшін түсіретін "Савидж Фронтиер" фильмін кейінге қалдыруын білдірді. Оған "Париждегі кінәсіздер" (1953) фильмінде рөл ұсынылды, бірақ ол фильмге түспеді. Де Карло Англияда төртінші фильм түсірді, "Happy Ever After" (1954), ол АҚШ-та "Tonight's The Night" деп жарық көрді, онда ол Ирландияда мүлік мұраға алған Дэвид Нивеннің сүйіктісі рөлінде ойнады. Содан кейін ол АҚШ-қа шақырылып, Венделл Коримен бірге "Американың арқа сүйегі" (1953) атты заманауи телекомедиясын түсірді. 1954 жылы "Капитанның жұмағы" сәтті шыққаннан кейін ол көбірек комедиялық рөлдерді ойнағысы келетінін білдірді: "Менде сиреналар жеткілікті, мен олардан қандай рөл болмасын, құтылуға қуаныштымын. Экранда романтикалық кейіпкер ретінде әдемі көрінуі де жарайды, бірақ не? Мен жақсы вестернде бірдеңе істегенді жөн көрер едім, егер іс-қимыл көп болса. Мен іс-қимылды ұнатамын". Де Карло Универсалға МакКреамен бірге Шерман режиссерлік еткен "Border River" (1954) атты вестерн түсіру үшін оралды. Ол Италияға "Контессаның құпиясы" (1954) үшін барып, Голливудқа тәуелсіз өндірілген "Жанығу" (1954) үшін оралды. Ол "Operation Sram" ғылыми-фантастикалық фильмі үшін 42 беттік сценарий жазды, бірақ ол түсірілмеді. Де Карло "Альянс суретшілері" үшін Стерлинг Хейденмен бірге "Shotgun" (1955) фильмін түсірді. Ол Тай Гарнет режиссері Рори Калхунмен бірге "Screen Director's Playhouse" (1956) үшін "Hot Cargo" ролін сомдады. Де Карло өзінің жаңа келісімшарты бойынша "Raw Edge" (1956) фильмінде Universal үшін үшінші фильмін түсірді. Republic оны Рихард Вагнердің өмірбаяны "Magic Fire" (1956) фильмінде Мина Вагнер рөлінде ойнады. Телевизияда ол "The Sainted General" фильмінде "Star Stage" (1956) бағдарламасында ойнады. Republic оны Багам аралдарында түсірілген "Flame of the Islands" (1956) фильмінде Даффпен қайта қосты.

While in China, De Carlo recorded two singles, "Say Goodbye" and "I Love a Man". In March 1951 she signed a new contract with Universal to make one film a year for three years. De Carlo went to Paramount to make a Western, Silver City (1951), for producer Nat Holt, co starring alongside Edmond O'Brien for a fee of $50,000. In 1951, De Carlo accepted an offer to open the thirtieth season of the Hollywood Bowl singing the breeches role of Prince Orlovsky in five performances of the opera Die Fledermaus (The Bat), from July 10 to 14. The performances were conducted by noted film composer Franz Waxman. In her autobiography she described her participation in Die Fledermaus as "a rewarding experience, the aesthetic highlight of my life." In August 1951, De Carlo became the first Canadian film star to visit the State of Israel, giving concerts in Haifa, Ramat Gan, Jerusalem, Tel Aviv, and Jaffa. She drew capacity audiences and was "royally received" by the Israeli government and the public. Her performances consisted of singing and dancing routines from her films. She learned that her films were extremely popular there, saying, "Every time I played a concert, someone would yell, 'Sing something from Casbah.'" De Carlo returned early from Tel Aviv to make The San Francisco Story (1952) with Joel McCrea. It was the first of a two picture deal with Fidelity Pictures; the second was to be The Scarlet Flame about Brazil's battle for independence, which was never made. She made her live TV debut in "Another Country" for Lights Out (1952). De Carlo wanted to make a film for Sydney Box called Queen of Sheba with Peter Ustinov as Solomon but it was never made. She went back to Universal for the first movie under her new contract, Scarlet Angel (1952) with Rock Hudson. At Paramount, she did another film for Nat Holt, Hurricane Smith (1952), then she appeared in "Madame 44" for The Ford Television Theatre (1952). She announced plans to form her own production company with her agent, Vancouver Productions. However, as she later wrote, "absolutely nothing" came of this. De Carlo went to MGM to make Sombrero (1953), mostly shot in Mexico. She liked her character because it was "almost madonnalike. It is a role that demands the most sincerity for its proper interpretation. Many pictures that I have done perhaps offered me typical outdoor parts or western, heroine parts. So long as I could convey a flashy sort of impression it was alright I don't deny the importance of such parts for me. They are excellent. But is stands to reason that as one goes on one seeks less superficial assignments. De Carlo was reunited with Hudson for Sea Devils (1953), a Napoleonic adventure tale shot in Britain and France released through RKO. This meant she had to postpone a film she was going to make for Edward Small, Savage Frontier. She was offered a role in Innocents in Paris (1953) but ultimately did not appear in the film. De Carlo made a fourth film in England, Happy Ever After (1954) released in the U. S. as "Tonight's The Night", a comedy featuring her as the love interest for David Niven, who inherits an estate in Ireland. She was then called back to the U. S. to do a contemporary TV comedy, The Backbone of America (1953) with Wendell Corey. In 1954, after the success of The Captain's Paradise, she expressed a desire to do more comedy:

I've had my share of sirens and am happy to get away from them, no matter what the part. Just to look pretty on the screen as a romantic lead is probably all right, but – so what? I'd much rather do something in a good Western provided there's plenty of action. Action is what I like. De Carlo went back to Universal to make a Western with McCrea, Border River (1954), directed by Sherman. She went to Italy for The Contessa's Secret (1954) and returned to Hollywood for the independently produced Passion (1954). She wrote a 42 page treatment for a science fiction film Operation Sram, which was not made. De Carlo made the Western Shotgun (1955) with Sterling Hayden for Allied Artists. She did "Hot Cargo" for Screen Director's Playhouse (1956) with Rory Calhoun directed by Tay Garnett. De Carlo made her third film for Universal under her new contract in Raw Edge (1956). Republic starred her as Minna Wagner in a biopic of Richard Wagner, Magic Fire (1956). On TV she was in "The Sainted General" for Star Stage (1956). Republic reunited her with Duff in Flame of the Islands (1956), shot in the Bahamas.

Сахналық жұмыс және Фолли (1967-1973)

"Мунстерлерден" кейін ол "The Girl from U.N.C.L.E." (1967) және "Custer үшін шабуылшылар" (1967) фильмдерінде "The Moulin Ruse Affair" эпизодында, сондай-ақ "The Virginian" сериалының бірнеше бөлімінде қонақ ретінде ойнады. Ол А.С. Лайлз түсірген және Paramount Pictures компаниясы көрсеткен "Дұшпандық мылтықтар" (1967) және "Аризонаның жабайы тоналғандары" (1968) атты екі төмен бюджетті вестернде басты рөлде ойнады. Осы кезеңде ол 1968 жылғы "The Power" триллерінде де екінші пландағы рөлді сомдады. 1967 жылдан бастап Де Карло мюзиклдерде көбірек көзге түсе бастады, Бродвейден тыс қойылымдарда "Пал Джоуи" және "Мені ұстасаң" атты спектакльдерде өнер көрсетті. 1968 жылдың басында ол Дональд О'Коннормен бірге Тахо көлі мен Лас-Вегаста 15 апталық "Little Me" қойылымына қатысты, ал кейін "Кактус гүлі" бойынша гастрольдік сапар жасады. Де Карло "Дельта факторы" (1970) сияқты фильмдерде де ойнады және Рус Мейердің "Жеті минут" (1971) фильмінде ерекше рөлге ие болды. "Los Angeles Times" газеті соңғы фильм туралы: "Де Карло әлі де сүйкімді жұлдыздың ықыласымен орындалған, мүмкін емес эпизодта жарқын өнер көрсетті" деп жазды. Оның сахнадағы ең маңызды рөлі – 1971–72 жылдары Стивен Сондхаймның "Follies" мюзиклінде Гарольд Принс қойған "Карлотта Кампион" рөлі болды. 1972 жылдың қазан айында Де Карло Майкл Эджлидің "No, No, Nanette" қойылымында Сайд Шарисстің орнын алмастыру үшін Австралияға келді. Оның тұңғыш көрсетілімі 1972 жылдың 6 қарашасында Мельбурндағы "Ең Көрнекті Театр" сахнасында өтті.

Жеке өмір

1950 жылы Де Карло Беверли-Хиллстің үстіндегі Лос-Анджелестің Студио-Ситидегі Колдвотер-Каньон-Драйвтегі бес жарым акр жерге, "төбелі орманы" бар он бір бөлмелі ранчо үйін сатып алды. Де Карло оны "арман үйім" деп сипаттап, "ағылшын стиліндегі панельді және боялған шыны терезелері бар асхананы" жобалауға көмектесу үшін сәулетші шақырды. Ол сондай-ақ аттары үшін қоралар және үлкен жүзу бассейні де салды. 1975 жылы ол бұл мүлікті сатты. 1981 жылы Калифорния штатының Солванг қаласына жақын Санта-Инес аңғарындағы ранчоға көшіп барды.

Саяси көзқарастар

Де Карло, АҚШ азаматтығын алған, белсенді республикашыл болған және Ричард Никсон, Рональд Рейган мен Джеральд Фордты қолдаған. Ол өзінің өмірбаянында "мен интервью беруді ұнататынмын, ашық сөйлеуге, яғни "жақсы материал" беруге, өмірге бейімделу инстинктім туралы ашық айтуға және саяси көзқарастарымның дұрыстығын мойындауға қуанған" кезі туралы айтты. Консерватор болған ол 1976 жылы CBC телеарнасына берген сұхбатында: "Мен еркектерді жақсы көремін және олар билікте болуы керек деп ойлаймын, ал әйелдер оларға қызмет етуі керек – қолдарынан келгеннің бәрін жасап, үй тапсыруын орындап, табақтарын жинап, құрылтайларын ұстап беруі керек, жеті түрлі тағам дайындауы керек; бірақ олар есікті ашса, әйелдерді қолдаса және жатақ бөлмесінде өз міндеттерін орындаса болғаны" деді.

Дін

Де Карлоның анасының ата-анасы әртүрлі діни көзқарастардан шыққан: оның бірі католик, екіншісі пресвитериан болған. Олар оны англикан дінінде тәрбиеледі; ол Ванкувер қаласындағы Санкт-Полс англикан шіркеуінің мүшесі және хоршысы болды. Де Карло өзінің өмірбаянында Құдайға сенімі туралы былай деп жазды: "Құдай мені және менікілерді бірнеше қиын жағдайлардан құтқарды. Мен үшін дін – республикашыл немесе демократ болуға ұқсас. Маңыздысы партия емес, адам. Сондықтан, мен қай ғибадатханаға барсам да, католик, пресвитериан немесе баптист болсын, маған ешқандай айырмасы жоқ. Мен Құдайды көп бұрын таңдап алдым және Оған адал болып қаламын, себебі Оның мерзімі бітетін сияқты көрінбейді".

Денсаулық және қайтыс болу

1998 жылы Де Карло жеңіл инсульт алды. Кейін ол Вудленд-Хиллстегі Motion Picture & Television Country House and Hospital-ға тұрғын ретінде орналасты және соңғы жылдарын сол жерде өткізді. Ол 2007 жылдың 8 қаңтарында жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды және кремацияланды.

Марапаттар мен құрметтер

1946 жылы Variety журналы оны Лизабет Скотт пен Лорен Баколлмен бірге 1945 жылғы үш "жаңа Голливуд жұлдызының" бірі деп атады: «Мисс де Карло – сөзсіз тартымды тұлға. Ол Universal студиясының «Саломе, Оның Биі» және «Шекарадағы Қыз» фильмдерінде осыны дәлелдеді. Ол даулы тұлға, бірақ ол талқылаулар барысында жұлдыз болып шықты». Ол 1946 жылғы Boxoffice Barometer тізіміндегі «Америкалық экранның сүйіктілері» медалін жеңіп алды. 1947 жылғы Boxoffice Barometer тізімінде де медаль иегері атанды. 1947 жылы Max Factor компаниясының бас шаштаразы Фред Фредерикс оны 10 «үздік шашты» актрисаның бірі деп атады. 1950 жылы Американың Камера клубы оны «Техниколорда басқа жұлдыздарға қарағанда көбірек сүйкімділік пен тартымдылықты сыйлағаны үшін» «Экранның секс-королевасы» деп таныды. 1957 жылы «Он Буйрық» (1956) фильміндегі рөлі үшін «Topliner» қосалқы актрисасы номинациясында Laurel сыйлығын жеңіп алды. 1960 жылы ол Голливуд Даңқы аллеясында екі жұлдызға ие болды. Кино жұлдызы Голливуд бульварының 6100-ші блогының оңтүстік жағында, ал тележұлдызы – 6700-ші блогының солтүстік жағында орналасқан. 1964 жылы ол «McLintock!» (1963) фильмі үшін екінші BoxOffice Blue Ribbon сыйлығын алды. 1966 жылы ол Лос-Анджелестің Солтүстік Голливуд қаласының құрметті мэрі атанды. 2005 жылы ол Америка кино институтының «100 жыл – 100 жұлдыз» тізіміне ұсынылған 250 голливудтық әйел аңызының бірі болды. 2007 жылы «Кім білген, олар ән айта алады?» TV Land сыйлығына «Мунстерлер» сериалы үшін ие болды.

Танымал мәдениетте

1954 жылы "I Love Lucy" телехикаясының "Риккидің экрандық сынағы" атты эпизодында Люси газеттен MGM компаниясы Риккинің "Дон Хуан" фильміндегі басты әйел рөліне Ивон Де Карлоны қоса, бірнеше голливудтық актрисаны қарастырып жатқанын оқиды.