Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ армиясының генералы және саясаткері (1819–1914)
US Army general and politician (1819–1914)
Дэниел Эдгар Сиклс (20 қазан 1819 – 3 мамыр 1914) – американдық саясаткер, әскери қызметкер және дипломат. Нью-Йорк қаласындағы бай отбасында дүниеге келген Сиклс бірнеше даулы оқиғаға қатысты, ең ірісі – 1859 жылы әйелінің жақын адамы, АҚШ прокуроры Филип Бартон Кей II-ні өлтіруі. Сиклс оны Ақ үйдің қарсы бетіндегі Лафайетт алаңында күндіз-күн атып өлтірді. Ол АҚШ тарихында алғаш рет уақытша есінен адасқандығын заңдық қорғаныс ретінде пайдаланғандықтан ақталды. 1861 жылы Америка Азамат соғысы басталғанда Сиклс соғыстың ең белгілі саяси генералдарының біріне айналды, ол Потомак армиясының «Экселсиор бригадасы» ретінде танылған Нью-Йорк полктерін құрды. Әскери тәжірибесі болмаса да, ол Шығыс майданындағы алғашқы шайқастарда бригада, дивизия және корпус командирі болып қызмет етті. Оның әскери мансабы 1863 жылғы шілдеде Геттисбург шайқасында аяқталды, ол бұйрықсыз III корпусын қорғанысқа қолайсыз позицияға көшірді, нәтижесінде олар 40% шығынға ұшырады, бірақ генерал Джеймс Лонгстриттің қанаттық шабуылын баяулатты. Сиклс Геттисбургте артиллерия оғынан жараланып, аяғын ампутациялауға мәжбүр болды. Кейіннен ол көрсеткен ерлігі үшін Құрмет медалімен марапатталды. Сиклс Геттисбургте Одақтың жеңісіне үлкен үлес қосып, оған лайықты құрмет алуға тырысты, мақалалар жазып, Конгресс алдында куәлік берді, онда жоғары офицері генерал-майор Джордж Мидтің ниеттері мен іс-әрекеттерін кемсіртті. Соғыстан кейін Сиклс Оңтүстіктегі әскери округтердің қолбасшысы болып тағайындалды. Ол сондай-ақ президент Улисс С. Гранттың кезінде Испаниядағы АҚШ елшісі қызметін атқарды. Кейіннен ол Конгресске қайта сайланды, онда Геттисбург шайқасының даласын сақтауға бағытталған заң қабылдауға көмектесті.
Daniel Edgar Sickles (October 20, 1819May 3, 1914) was an American politician, soldier, and diplomat. Born to a wealthy family in New York City, Sickles was involved in a number of scandals, most notably the 1859 homicide of his wife's lover, U. S. Attorney Philip Barton Key II, whom Sickles gunned down in broad daylight in Lafayette Square, across the street from the White House. He was acquitted after using temporary insanity as a legal defense for the first time in United States history. Upon the outbreak of the American Civil War in 1861, Sickles became one of the war's most prominent political generals, recruiting the New York regiments that became known as the Excelsior Brigade in the Army of the Potomac. Despite his lack of military experience, he served as a brigade, division, and corps commander in some of the early Eastern campaigns. His military career ended at the Battle of Gettysburg in July 1863, after he moved his III Corps without orders to an untenable position, where they suffered 40% casualties but slowed General James Longstreet's flanking maneuver. Sickles himself was wounded by cannon fire at Gettysburg and had to have his leg amputated. He was eventually awarded the Medal of Honor for his actions. Sickles devoted considerable effort to trying to gain credit for helping achieve the Union victory at Gettysburg, writing articles and testifying before Congress in a manner that denigrated the intentions and actions of his superior officer, Maj. Gen. George Meade. After the war, Sickles was appointed as a commander for military districts in the South during Reconstruction. He also served as U. S. Minister to Spain under President Ulysses S. Grant. Later he was re elected to Congress, where he helped pass legislation to preserve the Gettysburg Battlefield.
Ерте өмір және саясат
1819 жылы Нью-Йорк қаласында Сьюзан Марш Сиклз және Джордж Гаррет Сиклзтің, патенттік заңгер және саясаткердің ұлы болып дүниеге келді. (Оның туған жылы кейде 1825 жыл деп көрсетіледі, және Сиклз өзі де солай айтқан. Тарихшылар Сиклс өзінен жас әйелге үйленген кезде жасы кішірек көрінуге тырысқан болуы мүмкін деп болжайды.) Ол баспагерлік шеберлігін үйреніп, Нью-Йорк қалалық университетінде (қазіргі Нью-Йорк университеті) оқыды. Ол Бенджамин Батлердің кеңсесінде заңды оқып, 1843 жылы адвокаттыққа қабылданды және 1847 жылы Нью-Йорк штатының Ассамблеясына (Нью-Йорк округі) сайланды. Ол өте сауатты, бес тілде сөйлей білген. 1853 жылы Сиклз Нью-Йорк қаласының корпорациялық кеңесшісі болды, бірақ көп ұзамай Джеймс Бьюкененнің басшылығымен Лондондағы АҚШ елшілігінің хатшысы болып тағайындалғандықтан, қызметтен кетті. Бұл қызметке Фрэнсис Скотт Кейдің ұлы да тағайындалды. Сиклз Филип Кейдің әйелі Тереза Багиоли Сиклзбен байланыста екенін білді.
In 1819, Sickles was born in New York City to Susan Marsh Sickles and George Garrett Sickles, a patent lawyer and politician. (His year of birth is sometimes given as 1825, and Sickles was known to have claimed as such. Historians speculate that Sickles chose to appear younger when he married a woman half his age.) He learned the printer's trade and studied at the University of the City of New York (now New York University). He studied law in the office of Benjamin Butler, was admitted to the bar in 1843, and was elected as a member of the New York State Assembly (New York Co.) in 1847. She was reported as sophisticated for her age, speaking five languages. In 1853 Sickles became corporation counsel of New York City, but resigned soon afterward when appointed as secretary of the U. S. legation in London, under James Buchanan, and the son of Francis Scott Key. Sickles had discovered that Philip Key was having an affair with his wife, Teresa Bagioli Sickles.
Сот
Сиклс бірнеше квартал қашықтықтағы Франклин скверінде орналасқан бас прокурор Джеремия Блэктің үйіне келді, қылмысын мойындады. Бір констебльмен бірге үйіне барғаннан кейін Сиклз түрмеге қамалды. Ол көптеген жеңілдіктерге ие болды, оның ішінде жеке қаруын өзінде қалдыруға және көптеген келушілерді қабылдауға рұқсат алды. Келушілердің саны көп болғандықтан, оларды қабылдау үшін түрме бастығының пәтері берілді. Олардың арасында көптеген конгрессмендер, сенаторлар және Вашингтон қоғамының басқа да көрнекті мүшелері болды. Президент Джеймс Бьюкенен Сиклске жеке хат жіберді. «Харперс» журналында оның әйелінің анасы мен дін қызметкерінің келуі Сиклс үшін ауыр тигені жазылған. Екеуі де оған Терезаның қайғыға батып, ұялып, күйзеліске түскенін, ал оның үйіне барғанда Сиклс алып кеткен неке сақинасының жоғалуы Тереза үшін шыдай алмас ауырлық болғанын айтты. Сиклс кісі өлтіруде айыпталды. Ол Эдвин Стэнтон сияқты, кейіннен Соғыс министрі болған, және Сиклс сияқты «Тамани Холлмен» байланысы бар Бас кеңесші Джеймс Т. Брэди сияқты бірнеше жетекші саясаткерлерді қорғаушы ретінде тартты. Сиклс уақытша ақылдан адасқандығын мәлімдеді – АҚШ-та осы қорғаныстың алғашқы қолданылуы. Сотта Стэнтон Сиклстың әйелінің адалсыздығы оны ақылдан шығарғанын, сол үшін де ол Кейді атқанда есінен шығып кеткенін айтты. Газеттер тез арада Сиклстың «Вашингтонның барлық әйелдерін Кі есімді ізгіліксіз адамнан құтқарып қалған» батыр екенін жариялады. Сиклс Терезадан жанды жазбаша мойындау алды; ол сотта қабылданбады, бірақ ол оны баспасөзге жіберді, газеттерде толыққанды жарияланды. Қорғау стратегиясы сот процесін бірнеше апта бойы Вашингтондағы әңгімелердің басты тақырыбына айналдырды, ал ұлттық газеттердің кең жариялануы Сиклске көңіл жағды. Сот залында бұл стратегия драма, дау-дамағұл тудырып, ақырында Сиклстың ақталуына әкелді. Сиклс Терезаны ашық кешірді және Конгрестен кетпегенмен, қысқа мерзімге қоғамдық өмірден «шеттеді». Көрер көздің ашуы, көбінесе, Сиклстың әйелімен кешірімділігі мен татуласуына, кісі өлтіруге және оның ерекше ақталуына қарағанда бағытталды.
Sickles surrendered at Attorney General Jeremiah Black's house, a few blocks away on Franklin Square, and confessed to the murder. After a visit to his home, accompanied by a constable, Sickles was taken to jail. He received numerous perquisites, including being allowed to retain his personal weapon, and receive numerous visitors. So many visitors came that he was granted the use of the head jailer's apartment to receive them. They included many congressmen, senators, and other leading members of Washington society. President James Buchanan sent Sickles a personal note. Harper's Magazine reported that the visits of his wife's mother and her clergyman were painful for Sickles. Both told him that Teresa was distracted with grief, shame, and sorrow, and that the loss of her wedding ring (which Sickles had taken on visiting his home) was more than Teresa could bear. Sickles was charged with murder. He secured several leading politicians as defense attorneys, among them Edwin Stanton, later to become Secretary of War, and Chief Counsel James T. Brady who, like Sickles, was associated with Tammany Hall. Sickles pleaded temporary insanity—the first use of this defense in the United States. Before the jury, Stanton argued that Sickles had been driven insane by his wife's infidelity, and thus was out of his mind when he shot Key. The papers soon trumpeted that Sickles was a hero for "saving all the ladies of Washington from this rogue named Key." Sickles had obtained a graphic confession from Teresa; it was ruled inadmissible in court, but was leaked by him to the press and printed in the newspapers in full. The defense strategy ensured that the trial was the main topic of conversations in Washington for weeks, and the extensive coverage of national papers was sympathetic to Sickles. In the courtroom, the strategy brought drama, controversy, and, ultimately, an acquittal for Sickles. Sickles publicly forgave Teresa, and "withdrew" briefly from public life, although he did not resign from Congress. The public was apparently more outraged by Sickles's forgiveness and reconciliation with his wife than by the murder and his unorthodox acquittal.
Азаматтық соғыс
1850 жылдары Сиклз Нью-Йорк милициясының 12-ші полкіне комиссия алды және майор шеніне жетті (Лондонда қызмет еткен кезде мерекелік шараларда милиция формасын киюіне талаптанды, сондай-ақ Тәуелсіздік күні тойында королева Викторияны көзге ілікпеу арқылы шағын дипломатиялық жанжал тудырды). Азамат соғысы басталғанда Сиклз Нью-Йоркте Одақ армиясы үшін еріктілер жасақтарын құрап, өзінің беделін жақсартуға тырысты. Бұрынғы әскери тәжірибесі мен саяси байланыстарының арқасында ол ұйымдастырған төрт полктің біріне (Нью-Йорктің 70-ші жаяу әскері) полковник болып тағайындалды. 1861 жылдың қыркүйегінде ол еріктілердің бригадир генералы болып тағайындалды, содан кейін әскери қимылдарға түспей тұрып-ақ танымал болды. Автор Гарри Булардтың «Дэниел Сиклз: Өмір» кітабында айтылғандай, Сиклз Солтүстік Вирджиниядағы Одақ лагеріне қашқан құлдарды қайтарудан ғана бас тартқан жоқ, сонымен қатар олардың көптегенін федералдық жалақы тізіміне қызметшілер ретінде енгізіп, ер адамдарды әскерге даярлады. Бұл саясат оған ықпалды Соғыс жүргізу комитетінің қолдауын әкелді. 1862 жылдың наурыз айында АҚШ Конгресі оның лауазымын бекітпегендіктен, ол командалық құрамнан бас тартуға мәжбүр болды. Ол Вашингтондағы саяси байланыстарын пайдаланып, 1862 жылдың 24 мамырында шені мен командасын қайтарып алды, осылайша Жарым арал кампаниясына армияға қосыла алды. АҚШ Сенаты оның жоғарылатуын 1863 жылдың 9 наурызында ғана бекітсе, Президент Сиклзді ресми түрде 1863 жылдың 11 наурызында тағайындады.
In the 1850s, Sickles had received a commission in the 12th Regiment of the New York Militia, and had attained the rank of major (he insisted on wearing his militia uniform for ceremonial occasions while serving in London, and caused a minor diplomatic scandal by snubbing Queen Victoria at an Independence Day celebration). At the outbreak of the Civil War, Sickles worked to repair his public image by raising volunteer units in New York for the Union Army. Because of his previous military experience and political connections, he was appointed colonel of one (the 70th New York Infantry) of the four regiments he organized. He was promoted to brigadier general of volunteers in September 1861, where he was notorious before beginning any fighting. According to author Garry Boulard's Daniel Sickles: A Life, Sickles not only refused to return runaway slaves who escaped to his Union camp in Northern Virginia, he put many of them on the federal payroll as servants, while also training male slaves to be soldiers. It was a policy that won for him the approval of the influential Committee on the Conduct of the War. In March 1862, he was forced to relinquish his command when the U. S. Congress refused to confirm his commission. He lobbied his Washington political contacts and reclaimed both his rank and his command on May 24, 1862, in time to rejoin the Army in the Peninsula Campaign. Although the U. S. Senate did not confirm the promotion until March 9, 1863, and the President did not formally appoint Sickles until March 11, 1863,
Геттисбург
Геттисбург шайқасы ең әйгілі оқиғаға және Сиклстың әскери мансабының тиімді аяқталуына себеп болды. 1863 жылғы 2 шілдеде Потомак армиясының қолбасшысы генерал-майор Джордж Г. Мид Сиклстың корпусына Күмбездік қырқаның оңтүстік жағында қорғаныс позициясын алуға бұйрық берді, солтүстік жағында II корпусқа, ал оңтүстік жағында Кішкентай Дөңгелек Топ деп аталатын төбеге тіреу тапты. Сиклс өзінің алдындағы "Шаруа бақшасын" – одан сәл жоғары жерді – көруге риза болмады. Өзінің орнына және Мидтің нақты ниеттерін білмей, сағат 14:00-ден кейін корпусын Күмбездік қырқаның алдындағы шамамен бір миль қашықтықтағы Шаруа бақшасына қарай бастады. Бұл екі салдарға әкелді: корпусының қорғаныс күшін тым жайып, әлсіретті және бірнеше бағыттан бомбалауға және шабуылға ұшырауға болатын кеңістік жасады. Содан кейін (сағат 15:00-де) Мид корпус командирлерімен кездесу өткізді. Мид Сиклстың кері шегіну туралы ұсынысын қабылдамады, себебі ол тым кеш екенін және конфедераттар шабуылдай бастайтынын, ал шегінетін күш одан да қауіпті жағдайға түсетінін түсінді. Стивен У. Сирс: «Дэн Сиклс Мидтің нақты бұйрықтарына бағынбау арқылы 2 шілдеде өзінің үшінші корпусын да, армияның қорғаныс жоспарын да тәуекелге ұшыратты» деп жазды. Алайда, Джон Киган Сиклстың маневрінің арқасында одақтың қорғаныс шебінің күйреуіне әкелуге тырысқан конфедераттардың шабуылына тосқауыл қойылды деп санайды. Сол сияқты, Джеймс М. Макферсон: «Сиклстың ақылсыз әрекетінің нәтижесінде Лидің үміттері күйреуі мүмкін» деп жазды. Осы күні түстен кейін оның аяғы кесілді. Ол Вашингтонға жеткізілуін талап етті және 1863 жылғы 4 шілдеде сол қалаға жетті. Ол одақтың үлкен жеңісі туралы алғашқы хабарларды жеткізді және өзінің іс-әрекетін қорғау үшін жаңалықтар науқанын бастады. 5 шілде күні түстен кейін президент Линкольн және оның ұлы Тэд Вашингтонда сауығып жатқан генерал Сиклске барды. Сиклс Армияның бас хирургінің «ауру анатомиясының үлгілерін, алынған оқтар мен шетелдік денелерді» жинап, жаңадан құрылған Армия медициналық мұражайына Вашингтонға жіберу туралы жаңа директивасын білді. Ол өзінің аяғының сүйектерін сақтап, оларды «Д.Э.С. генерал-майорының құрметімен» деп жазылған визиткасымен бірге шағын табут пішіндес қорапта мұражайға сыйға тартты. Ол алғаш рет аяғына келгенде, мұражай қызметкерлерін оның аяғын да сақтамағаны үшін айыптады деген әңгіме бар. Бірнеше жыл бойы ол аяғы кесілген күнінің жылдығында аяғына барып тұрды деп хабарланды. Қазіргі уақытта Ұлттық денсаулық және медицина мұражайы деп аталатын мұражайда әлі де осы артефакт сақталып тұр. (Көрмеге қойылған Азамат соғысы кезеңінің басқа да үлгілерінің ішінде генерал Генри Барнумның жамбасы да бар.) Сиклс Геттисбургтен кейін генерал Мидтің беделіне қарсы қатал науқан жүргізді. Сиклс Мид өзіне қиянат жасады және шайқаста жеңіске жеткені үшін оған құрмет көрсетілуге лайық деп есептеді. Анонимді газет мақалаларында және конгресс комитетінің алдындағы куәлігінде Сиклс Мидтің бірінші күні Геттисбургтен шегінуді құпия жоспарлағанын жалған айтты. Сондай-ақ, ол 2 шілдеде Кішкентай Дөңгелек Топты басып алғанын мәлімдеді. Оның Күмбездік қырқадан алыстауы бұйрықтарды бұзу болғанымен, Сиклс әрқашан бұл дұрыс қадам болғанын, себебі ол конфедераттардың шабуылын бұзып, оның күшін қайта бағыттап, Күмбездік қырқа мен Күмбездік төбе сияқты одақтың нақты мақсаттарын тиімді қорғады деп мәлімдеді. Сиклстың қайта орналасуы конфедерат командирлерін таң қалдырды және тарихшылар оның салдары туралы содан бері пікір алмастырып келеді. Сиклс ақырында өзінің іс-әрекеті үшін Құрмет медалін алды, бірақ оған 34 жыл кетті. Медальмен бірге берілген ресми бағада Сиклс «жауынгерлік далада ең көрнекті ерлік көрсетті, жаудың алға жылжуына қарсылық көрсетті және өзі ауыр жарақат алғаннан кейін әскерін жігерлендірді» деп жазылған.
The Battle of Gettysburg was the occasion of the most famous incident and the effective end of Sickles' military career. On July 2, 1863, Army of the Potomac commander Maj. Gen. George G. Meade ordered Sickles' corps to take up defensive positions on the southern end of Cemetery Ridge, anchored in the north to the II Corps and to the south, the hill known as Little Round Top. Sickles was unhappy to see the "Peach Orchard," a slightly higher terrain feature, to his front. Concerned over his position and uncertain of Meade's exact intentions, a little after 2 p. m. he began to march his corps out to the Peach Orchard, almost a mile in front of Cemetery Ridge. This had two effects: it greatly diluted the concentrated defensive posture of his corps by stretching it too thin, and it created a salient that could be bombarded and attacked from multiple sides. Soon thereafter (3 p. m.), Meade called a meeting of his corps commanders. Meade refused Sickles' offer to withdraw because he realized it was too late and the Confederates would soon attack, putting a retreating force in even greater peril. Stephen W. Sears wrote that "Dan Sickles, in not obeying Meade's explicit orders, risked both his Third Corps and the army's defensive plan on July 2." However, Sickles' maneuver has recently been credited by John Keegan with blunting the whole Confederate offensive that was intended to cause the collapse of the Union line. Similarly, James M. McPherson wrote that "Sickles's unwise move may have unwittingly foiled Lee's hopes." His leg was amputated that afternoon. He insisted on being transported to Washington, D. C., which he reached on July 4, 1863. He brought some of the first news of the great Union victory, and started a public relations campaign to defend his behavior in the conflict. On the afternoon of July 5, President Lincoln and his son, Tad, visited General Sickles, as he was recovering in Washington. Sickles had recent knowledge of a new directive from the Army Surgeon General to collect and forward "specimens of morbid anatomy together with projectiles and foreign bodies removed" to the newly founded Army Medical Museum in Washington, D. C. He preserved the bones from his leg and donated them to the museum in a small coffin shaped box, along with a visiting card marked, "With the compliments of Major General D. E. S." Upon his first visit to the limb, Sickles allegedly berated the museum for not preserving his foot as well. For several years thereafter, he reportedly visited the limb on the anniversary of the amputation. The museum, now known as the National Museum of Health and Medicine, still displays this artifact. (Other Civil War era specimens of note on display include the hip of General Henry Barnum.) Sickles ran a vicious campaign against General Meade's character after Gettysburg. Sickles felt that Meade had wronged him and that he deserved credit for winning the battle. In anonymous newspaper articles and in testimony before a congressional committee, Sickles falsely maintained that Meade had secretly planned to retreat from Gettysburg on the first day. He also claimed to have occupied Little Round Top on July 2. While his movement away from Cemetery Ridge may have violated orders, Sickles always asserted that it was the correct move because it disrupted the Confederate attack, redirecting its thrust, and effectively shielding the Union's real objectives, Cemetery Ridge and Cemetery Hill. Sickles's redeployment took Confederate commanders by surprise, and historians have argued about its ramifications ever since. Sickles eventually received the Medal of Honor for his actions, although it took him 34 years to get it. The official citation accompanying his medal recorded that Sickles "displayed most conspicuous gallantry on the field, vigorously contesting the advance of the enemy and continuing to encourage his troops after being himself severely wounded."
Соғыстан кейінгі мансап
Бір аяғы кем болғанмен, Сиклс соғыстың соңына дейін әскерде қызмет етті және генерал-лейтенант Улисс Грант оны қайтадан жауынгерлік құрамға жібермегеніне ашуланды. 1867 жылы Фредериксбург пен Геттисбургте көрсеткен қызметі үшін ол тұрақты армияда бригада генералы және генерал-майор шеніне ие болды. 1866 жылы 42-ші АҚШ жаяу әскерінің (Ардагерлер резервтік корпусы) полковнигі болып тағайындалды, ал 1869 жылы генерал-майор шенімен зейнетке шықты. Сиклс испан корольдік сарайында әйелдерге құмарлық танытуымен әйгілі болды және оның құлатылған королева Изабелла II-мен романы болды деген қауесет тарады. 1867 жылы Тереза қайтыс болғаннан кейін, 1871 жылы испан мемлекеттік кеңесшісі, Мадридтен француз тегіндес Шевалье де Креаның қызы Кармина Креаға (де Креа) үйленді. Олардың екі баласы болды. 1880 жылдардан бастап, өмірінің соңына дейін Сиклс Геттисбургтегі кездесулерге жиі қатысып, сөз сөйледі. Ол бұрынғы қарсыласы Джеймс Лонгстритпен достық қарым-қатынас орнатты, ол да соғыс кезіндегі әрекеттері үшін (көп жағдайда Лонгстрит үшін саяси себептермен) сынға ұшыраудан қорғануға тырысты. Дегенмен, Сиклстың ардагерлер арасындағы танымалдылығы шектеулі болды, себебі ол Одақтың жеңісіне өзінің үлкен үлесін жатқызды және Джордж Мидке қарсы қайта-қайта шабуыл жасады, тіпті Мид 1872 жылы қайтыс болғаннан кейін де, Геттисбургтен шегінуді қалаған деген жалған ақпарат таратты. 1886 жылы Нью-Йорк ескерткіштер комиссиясы құрылды және Сиклс оның құрметті төрағасы болып тағайындалды. Өмірінің қалған бөлігінде ол Нью-Йорк полктеріне, батареяларына және командирлеріне ескерткіштер орнату үшін қаражат жинау және оларды Геттисбург шайқас алаңына дұрыс орналастыру үшін комиссияға белсенді қызмет етті. Алайда, 1912 жылы 27 000 доллар ұрланғандығы анықталғаннан кейін ол комиссиядан шеттетілді. Сиклс 1888 жылдан 1889 жылға дейін Нью-Йорк штатының мемлекеттік қызмет комиссиясының төрағасы, ал 1890 жылы Нью-Йорк округінің шерифі болып тағайындалды. 1891 жылы Геттисбург шайқас алаңы мемориалдық қауымдастығының кеңесіне сайланды. 1892 жылы ол 53-ші Конгреске демократ өкілі болып қайта сайланды және 1893 жылдан 1895 жылға дейін қызмет етті. Конгрессмен ретінде Сиклс Геттисбург шайқас алабын сақтауға үлкен үлес қосты, Геттисбург ұлттық әскери паркін құру, жеке меншіктегі жерлерді сатып алу және ескерткіштер орнату туралы заңдарды ұсынды. Ол парк шекарасын белгілеу үшін Шығыс зират төбесінде қолданылған бастапқы қоршауды сатып алды. Бұл қоршау тікелей Вашингтондағы Лафайетт алаңынан алынған. Шындығында, парк шекарасы оның құрылған күнінен бастап 1974 жылға дейін Сиклс дайындаған картамен анықталды. Геттисбург шайқасындағы бас генералдардың көптегені ескерткіштермен мәңгіленген, бірақ Сиклс ерекше жағдайды құрады. Оған неге ескерткіш қойылмағаны туралы сұраққа Сиклс: «Бүкіл шайқас алаңы – Сиклске арналған ескерткіш» деген жауап берген. Нью-Йорк Excelsior бригадасының ескерткішіне бастапқыда Сиклстің бюсті орнатылуы жоспарланған, бірақ оның орнына құбыршық орнатылды.
Despite his one legged disability, Sickles remained in the army until the end of the war and was disgusted that Lt. Gen. Ulysses S. Grant would not allow him to return to a combat command. In 1867, he received appointments as brevet brigadier general and major general in the regular army for his services at Fredericksburg and Gettysburg, respectively. In 1866, he was appointed colonel of the 42nd U. S. Infantry (Veteran Reserve Corps), and in 1869 he was retired with the rank of major general. Sickles maintained his reputation as a ladies' man in the Spanish royal court and was rumored to have had an affair with the deposed Queen Isabella II. Following the death of Teresa in 1867, in 1871 he married Carmina Creagh (aka de Creagh), the daughter of French born Chevalier de Creagh, of Madrid, a Spanish Councillor of State. They had two children. Starting in the 1880s and continuing until nearly the end of his life, Sickles frequently attended and spoke at Gettysburg reunions as the former commander of the III Corps in the victorious Army of the Potomac, popular with many of the veterans who had served under his command. He also struck up a friendship with former opponent James Longstreet, one who was also seeking to defend himself from attacks (many politically motivated in Longstreet's case) over his war performance. Sickles' popularity with veterans was not universal, however, because of his inflated claims that he was the ultimate father of the Union victory and his repeated attacks against George Meade, even after Meade's death in 1872, with falsehoods about Meade wanting to retreat from Gettysburg. The New York Monuments Commission was formed in 1886 and Sickles was appointed honorary chairman. He served the commission zealously for most of the rest of his life in securing appropriations for monuments to New York regiments, batteries, and commanders and having them placed correctly on the Gettysburg battlefield. He was forced out of the Commission in 1912, however, when $27,000 was found to have been embezzled. Sickles was appointed as chairman of the New York State Civil Service Commission from 1888 to 1889, and Sheriff of New York County in 1890. In 1891, he was elected to the board of the Gettysburg Battlefield Memorial Association. In 1892, he was elected again as a Democratic representative in the 53rd Congress, serving from 1893 to 1895. As a congressman, Sickles had an important part in efforts to preserve the Gettysburg Battlefield, sponsoring legislation to form the Gettysburg National Military Park, buy up private lands, and erect monuments. He procured the original fencing used on East Cemetery Hill to mark the park's borders. This fencing came directly from Lafayette Square in Washington, D. C. In fact, the park's borders were defined from its establishment until 1974 by a map prepared by Sickles. Of the principal senior generals who fought at Gettysburg, virtually all, with the conspicuous exception of Sickles, have been memorialized with statues. When asked why there was no memorial to him, Sickles supposedly said, "The entire battlefield is a memorial to Sickles." The monument to the New York Excelsior Brigade was originally commissioned to include a bust of Sickles, but it includes a figure of an eagle instead.
Өлім
Сиклс өмірінің қалған бөлігін Нью-Йорк қаласында өткізді, 1914 жылдың 3 мамырында 94 жасында миға қан құйылудан қайтыс болды. Оның қоштасу рәсімі 1914 жылдың 8 мамырында Манхэттендегі Сент-Патрик соборында өтті. Ол Арлингтон ұлттық зиратына жерленді.
Sickles lived out the remainder of his life in New York City, dying of a cerebral hemorrhage on May 3, 1914, at the age of 94. His funeral was held at St. Patrick's Cathedral in Manhattan on May 8, 1914. He was buried in Arlington National Cemetery.
Халықтық ақпарат құралдарында
Американдық қарақшы: Азамат соғысының атақты генералы Дэн Сиклстың өмірі – 2002 жылы жазушы Томас Кенеллидің жазған өмірбаяны. Сиклз Ньют Гингрич пен Уильям Р. Форстченнің «Азамат соғысы» трилогиясының алғашқы екі кітабында, «Геттисбург: Азамат соғысының романы» (2003) және «Грант Шығысқа келеді» (2004) атты тарихи романдарда кездеседі. Стивен Л. Картердің 2012 жылғы «Абрахам Линкольннің импичменті» атты тарихи романында Сиклз Линкольннің АҚШ Сенаты алдындағы сотта қорғаушылардың бірі ретінде бейнеленген. Сиклстың аяғының қайта жасалған үлгісі 2012 жылғы «Линкольн» фильмінде қысқаша көрсетілген. Крис ДеРоуздың «Жұлдызды дақ: сексуалдық қатынас, кісі өлтіру және Американы өзгерткен сот» (2019) атты деректік кітабы Сиклстың әйелінің Филип Бартон Кеймен болған қарым-қатынасын, оның Кейді өлтіруін және одан кейінгі сот процесін баяндайды. Филип Бартон Кейдің өлтірілуі және Сиклстың хатын кім жазғаны туралы құпия «Шешілмеген» подкастының 2019 жылғы эпизодында талқыланды. «Геттисбург шайқасы» подкастында «Сиклз туралы есеп» бөлімі жиі шығады. Ол екінші маусымның 3 және 4-эпизодтарын Сиклстың Кейді өлтіруіне және оның Геттисбург шайқасына қатыстылығына арнады; эпизод Геттисбург ұлттық әскери паркіндегі Шерфи фермасындағы үйде жазылды. Подкаст сондай-ақ бірінші маусымның 4 және 5-эпизодтарын Персик бақшасы үшін болған шайқасқа арнады, оның ішінде Сиклстың 2 шілдедегі позицияны басып алу себептерін қарастырды. Джим Хесслер 2009 жылы «Геттисбургтегі Сиклз» кітабын жазды және 2019 жылы Бритт Айзенбергпен бірлесіп «Геттисбургтің персик бақшасы» кітабын жазды. Геттисбургтің ресми подкасты «Геттисбургке сөз» Дэн Сиклзді адам және генерал ретінде талқылайды. Автор және лицензияланған майдандық экскурсовод Джим Хесслер осы шоуда көп рет пайда болды, әсіресе «Геттисбург экскурсоводынан сұраңыз #50 SICKLES! Джим Хесслермен» (2021 жылдың 3 қаңтарында жарық көрді) атты эпизод Дэниел Сиклстың өмірбаянына арналған және тыңдаушылардың сұрақтарын қамтиды.
American Scoundrel: The Life of the Notorious Civil War General Dan Sickles is a 2002 biography by the novelist Thomas Keneally. Sickles is featured in the alternate history novels, Gettysburg: A Novel of the Civil War (2003) and Grant Comes East (2004), the first two books of the Civil War trilogy by Newt Gingrich and William R. Forstchen. In Stephen L. Carter's 2012 alternate history novel, The Impeachment of Abraham Lincoln, Sickles is featured as one of the defense counsel in Lincoln's trial before the United States Senate. A recreation of Sickles' leg is briefly featured on display in the 2012 film Lincoln. The account of Sickles' discovery of his wife's affair with Philip Barton Key, his murder of Key, and the subsequent trial are the subject of Chris DeRose's nonfiction book, Star Spangled Scandal: Sex, Murder, and the Trial that Changed America (2019). The assassination of Philip Barton Key and the mystery of who wrote the Sickles' letter were covered in a 2019 episode of the Unresolved podcast. The Battle of Gettysburg Podcast regularly features a "Sickles Report". It dedicated episodes 3 and 4 of its second season to Sickles' murder of Key and its subsequent links to the Battle of Gettysburg; the episode was recorded inside the house at the Sherfy Farm at Gettysburg National Military Park. The podcast also dedicated episodes 4 and 5 of its first season to the battle for the Peach Orchard, including Sickles' motivations for taking the position on July 2. Jim Hessler, who wrote the 2009 book Sickles at Gettysburg and co authored the 2019 book Gettysburg's Peach Orchard with Britt Isenberg, co hosts the podcast with Eric Lindblade. Gettysburg's official podcast, Addressing Gettysburg, often entertains debates about Dan Sickles as a man and a general. Author and Licensed Battlefield Guide Jim Hessler has appeared on this show many times with one episode in particular (entitled "Ask A Gettysburg Guide #50 SICKLES! with Jim Hessler", released on January 3, 2021) dedicated to the biography of Daniel Sickles and includes questions submitted by listeners.