Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пуэрто-Рико жазушысы, белсенді және әлеуметтанушы (1839–1903) Доминикан Республикасындағы Евгений Мария де Хостос есімімен аталған қала.
Puerto Rican writer, activist and sociologist (1839–1903)
the town in the Dominican Republic named after Eugenio María de Hostos
Евгений Мария де Хостос и де Бонилья (1839 жылғы 11 қаңтар – 1903 жылғы 11 тамыз), «Американың ұлы азаматы» («El Gran Ciudadano de las Américas») деп белгілі, Пуэрто-Риконың педагогы, философы, зиялысы, заңгері, әлеуметтанушы, романист және Пуэрто-Рико тәуелсіздігін жақтаушы болған.
Eugenio María de Hostos y de Bonilla (January 11, 1839 – August 11, 1903), known as El Gran Ciudadano de las Américas ("The Great Citizen of the Americas"), was a Puerto Rican educator, philosopher, intellectual, lawyer, sociologist, novelist, and Puerto Rican independence advocate.
Балалық шағы мен отбасы
Евгений Мария де Хостос и де Бонилья 1839 жылдың 11 қаңтарында Пуэрто-Риконың Маягуэс қаласындағы Рио-Канас ауданында дәулетті отбасында дүниеге келді. Оның ата-анасы Евгенио Мария де Хостос и Родригес (1807–1897) және Мария Хилария де Бонилья и Синтрон (1862 жылы Мадридте, Испанияда қайтыс болды), екеуі де испан тегінен шыққан. 1852 жылы оның отбасы оны Испанияның Бильбао қаласына жіберді, онда ол орта білім беру институтын (орта мектепті) бітірді. Бітірген соң, 1857 жылы Мадридтің Комплутенс университетіне қабылданды.
Eugenio María de Hostos y de Bonilla was born into a well to do family in Barrio Río Cañas of Mayagüez, Puerto Rico, on January 11, 1839. His parents were Eugenio María de Hostos y Rodríguez (1807–1897) and María Hilaria de Bonilla y Cintrón (died 1862, Madrid, Spain), both of Spanish descent. In 1852, his family sent him to Bilbao, Spain, where he graduated from the Institute of Secondary Education (high school). After he graduated, he enrolled at the Complutense University of Madrid in 1857.
Тәуелсіздікті қорғаушы
АҚШ-та бір жыл болған кезінде ол Куба революциялық комитетіне қосылды және "La Revolución" деп аталатын журналдың редакторы болды. Хостос Пуэрто-Рико, Доминикан Республикасы және Куба арасындағы Антиль конфедерациясын (Confederación Antillana) құруға сенді. Бұл идеяны Пуэрто-Риколықтар Рамон Эметерио Бетансес пен Сегундо Руис Белвис қолдады. Хостосты ренжіткен нәрсе – Пуэрто-Рико мен Кубада Испаниядан тәуелсіздік алғысы келген көптеген адамдар революционер болудың орнына АҚШ-қа қосылуды қалағандықтары еді. Ол елдегі білім беру жүйесін дамытуға көмектесіп, онда тұратын қытай халқына жасалған қаталдыққа қарсы айтты. Содан кейін ол Чилиге екі жылға көшіп барды. Чили университетінде "Әйелдердің ғылыми білімі" тақырыбында лекция оқыды. Лекциясында үкіметтердің әйелдерге колледждерде оқуға рұқсат беруін ұсынды. Ұзақ өтпей Чилиде әйелдерге колледж білімі алуға мүмкіндік берілді. 1873 жылдың 29 қыркүйегінде Аргентинаға барды, онда Аргентина мен Чили арасында теміржол жүйесін құруды ұсынды. Ұсынысы қабылданды және алғашқы локомотивке оның есімі қойылды. Олардың бес баласы болды: Карлос Эухенио (1879 ж.т.), Луиза Амелия (1881 ж.т.), Баяон Лаутаро (1885 ж.т.), Филипо Луис Дуарте де Хостос (1890 ж.т.) және Мария Анхелина (1892 ж.т.). Олардың некесін Каракас архиепископы Хосе Антонио Понте қиды, ал құрметті қонақ ретінде Пуэрто-Рико ақыны, аболиционист, әйелдер құқықтары үшін күрескен және Пуэрто-Рико тәуелсіздігін жақтаған Лола Родригес де Тио болды. 1879 жылы Доминикан Республикасына оралды, ал 1880 жылдың ақпанында алғашқы Нормальдық мектеп ашылды. Ол директор болып тағайындалды және Сантьяго-де-лос-Кабальерос қаласында екінші Нормальдық мектеп ашуға көмектесті.
During his one year stay in the United States, he joined the Cuban Revolutionary Committee and became the editor of a journal called La Revolución. Hostos believed in the creation of an Antillian Confederation (Confederación Antillana) between Puerto Rico, the Dominican Republic and Cuba. This idea was embraced by fellow Puerto Ricans Ramón Emeterio Betances and Segundo Ruiz Belvis. One of the things which disappointed Hostos was that in Puerto Rico and in Cuba there were many people who wanted their independence from Spain, but did not embrace the idea of becoming revolutionaries, preferring to be annexed by the United States. during which he helped develop the country's educational system and spoke against the harsh treatment given to the Chinese who lived there. He then moved to Chile for two years. During his stay there, he taught at the University of Chile and gave a speech titled "The Scientific Education of Women". He proposed in his speech that governments permit women in their colleges. Soon after, Chile allowed women to enter its college educational system. On September 29, 1873, he went to Argentina, where he proposed a railroad system between Argentina and Chile. His proposal was accepted and the first locomotive was named after him. The couple had five children: Carlos Eugenio (b. 1879), Luisa Amelia (b. 1881), Bayoán Lautaro (b. 1885), Filipo Luis Duarte de Hostos (b. 1890) and María Angelina (b. 1892). Their wedding was officiated by the Archbishop of Caracas, José Antonio Ponte, and their maid of honor was the Puerto Rican poet, abolitionist, women's rights activist and Puerto Rican independence advocate Lola Rodríguez de Tió. He returned to the Dominican Republic in 1879 and in February 1880 the first Normal School was inaugurated. He was named director and he helped establish a second Normal School in the city of Santiago de los Caballeros.
Кейінгі жылдар және өлім
Хостос 1898 жылы АҚШ-қа оралды, ал 1900 жылдың қаңтар айында отбасымен Санто-Домингоға көшіп барды. Өмірінің соңғы жылдары Хостос Пуэрто-Рико және Кубаның тәуелсіздік қозғалыстарына белсенді қатысты. Испан-американ соғысынан кейін Пуэрто-Риконың тәуелсіздігіне деген үміті АҚШ үкіметі оның ұсыныстарын қабылдамағандықтан және аралды АҚШ колониясына айналдырғандықтан көңілі қалып қойды. 1903 жылдың 11 тамызында Хостос Санто-Домингода 64 жасында қайтыс болды. Ол осы қаланың отарлық ауданында орналасқан Ұлттық пантеонда жерленген. Оның соңғы тілегі бойынша, оның мәйіті Пуэрто-Рико толық тәуелсіздік алғанға дейін Доминикан Республикасында мәңгілік қалады. Тек сонда ғана ол туған жерінде қайта жерленгісі келеді. Хостос өзінің епитафиясын өзі жазды: Испанияда Хостосты құрметтейтін ескерткіш бар. Доминикан Республикасындағы Дуарте провинциясындағы бір муниципалитетке оның есімі берілді.
Hostos returned to the United States in 1898 before relocating with his family to Santo Domingo in January 1900. In his last years, Hostos actively participated in the Puerto Rican and Cuban independence movements; his hopes for Puerto Rico's independence after the Spanish–American War turned into disappointment when the United States government rejected his proposals and instead converted the island into a United States colony. On August 11, 1903, Hostos died in Santo Domingo, aged 64. He is buried in the National Pantheon located in the colonial district of that city. Per his final wishes, his remains are to stay permanently in the Dominican Republic until the day Puerto Rico is completely independent. Then and only then, does he want to be reinterred in his homeland. Hostos wrote his own epitaph: There is a monument honoring Hostos in Spain. A municipality was named after him in the Dominican Republic in Duarte Province.
Порталдар
Испанияның Мигель Сервантес атындағы виртуалды кітапханасы өз сайтында Эухенио Мария де Хостосқа арналған жекелеген бөлім ашты. Оның еңбектерін Пуэрто-Риконың Халық мәдениеті қоры 2019 жылдың қараша айында цифрлық форматқа көшірді.
The Miguel Cervantes Virtual Library of Spain has dedicated a portal on its website to Eugenio María de Hostos. His works were digitized by the National Foundation of Popular Culture of Puerto Rico in November 2019.
Шығу тегі
Остос фамилиясы 1437 жылы Эсия, Севильяда пайда болған. Эухенио де Остос и дель Валье шамамен 1700 жылы Эсияда дүниеге келді, кейін Кубаның Камагуэй қаласына көшіп, 1735 жылы Мария Хосефа дель Кастильо и Арандаға үйленді. Олардың ұлы Хуан Хосе де Остос и дель Кастильо 1750 жылы Камагуэйде дүниеге келді және Доминикан Республикасының Санто-Доминго қаласына көшіп барды. 1795 жылы Франция Испаньола аралының барлығын басып алғаннан кейін, Хуан Хосе өзінің тегін Хостос деп өзгертті.
The Ostos family name originated in Écija, Seville, as early as 1437. Eugenio de Ostos y del Valle was born in Écija around the year 1700 and later moved to Camagüey, Cuba, where he married María Josefa del Castillo y Aranda in 1735. Their son Juan José de Ostos y del Castillo was born in Camagüey in 1750 and moved to Santo Domingo, Dominican Republic. Sometime after France seized control of the entire island of Hispaniola in 1795, Juan José changed the spelling of his surname to Hostos.