Британ әскерінің генералы Джон Кэмпбелл және оның әскери жолы
John Campbell, 4th Earl of Loudoun
Джон Кэмпбелл, 4-й граф Лаудон: британдық әскери генерал, шотланд аристократы. 1745 жылғы Якобит көтерілісіндегі рөлі, «Лаудонның таулы жаяу әскерлері» туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ армиясының генералы Джон Кэмпбелл, 4-ші Лудун графы (5 мамыр 1705 – 27 сәуір 1782) – шотланд ақсұлтаны және британ армиясының офицері.
British Army general
General John Campbell, 4th Earl of Loudoun (5 May 1705 – 27 April 1782) was a Scottish nobleman and British army officer.
Ерте өмір және мансап
Ұлыбритания құрылғанға дейін екі жыл бұрын Шотландияда туған, оның әкесі Хью Кэмпбелл, 3-ші Лоудун графы, маңызды тұлға болды. Кэмпбелл 1731 жылы әкесінен мұрагерлікке иелік етіп, лорд Лоудун атанды. Ол 1745 жылғы Якобит көтерілісіне Ганновер үкіметі жағынан қатысқан "Лоудонның жоғарғы жерліктері" атты жоғарғы жерлік жаяу әскер полкін құрды. Полк он екі ротадан тұрады, Лудун полковник, ал Джон Кэмпбелл (кейін Аргиллдің 5-ші герцогы) подполковник болды. Полк Шотландияның әртүрлі аймақтарында қызмет етті. Оңтүстікте жиналған он екі ротаның үші Престонпанс шайқасында тұтқындалды. Лорд Лоудунның жеке басқаруындағы сегіз рота Инвернесс қаласында орналасты. 1746 жылдың ақпанында Лудун полкінің бір бөлігімен және бірнеше тәуелсіз роталармен бірге Якобит талапкері Чарльз Эдвард Стюартты қолға түсіруге тырысты. Бірақ экспедиция тек төрт Якобиттен соғыс хитролығына тап болды, олар Стюартты үлкен күш қорғап тұрғанын көрсетті, және ол кез келген шайқассыз кері қайтты. Бұл оқиға кейін "Мойдың жеңілісі" деп танылды. Лудун содан кейін Камберленд герцогының армиясына қосылып, Инвернесс қаласын көтерілісшілерге берді. Каллоден шайқасынан кейін Лудун өзінің тұрақты әскерінен, ополчениеден және жоғарғы жерліктерден құралған аралас күшін басқарып, қалған көтерілісшілерге қарсы тазалау операцияларын жүргізді.
Born in Scotland two years before the creation of Great Britain in which his father, Hugh Campbell, 3rd Earl of Loudoun, was a significant figure, Campbell inherited his father's estates and peerages in 1731 and became Lord Loudoun. He raised a Highland regiment of infantry, Loudon's Highlanders, which took part in the Jacobite Rising of 1745 on the side of the Hanoverian government. The regiment consisted of twelve companies, with Loudoun as colonel and John Campbell (later 5th Duke of Argyll) as lieutenant colonel. The regiment served in several different parts of Scotland. Three of the twelve companies, raised in the south, were captured at the Battle of Prestonpans. Eight companies, under the personal command of Lord Loudoun, were stationed in Inverness. Loudoun set out in February 1746 with that portion of his regiment and several of the Independent Companies in an attempt to capture the Jacobite pretender, Charles Edward Stuart. The expedition was met by a ruse de guerre by only four Jacobites, which suggested a large force was protecting Stuart, and it returned without engagement. That was later publicised as the Rout of Moy. Loudoun then fell back to join the Duke of Cumberland's army up and gave up the town of Inverness to the rebels. After the Battle of Culloden, Loudoun led his mixed force of regulars, militia and Highlanders in mopping up operations against the remaining rebels.
Солтүстік Америка
1756 жылы Лудун Солтүстік Америкаға Вирджинияның бас қолбасшысы және генерал-губернаторы ретінде жіберілді, бірақ ол көптеген отаршыл көшбасшыларына ұнамады. Ол француздарға қарсы соғыс жүргізіп жатқанда, кейбір саудагерлердің олармен сауда жасап жатқанын білген соң, барлық американдық порттарды уақытша жапты. Оның танымалдылығы төмен болғанына қарамастан, 1757 жылы Фэрфакс округынан бөлініп құрылған Лудун округы оның құрметіне аталды. Жеті жылдық соғыс кезінде, он үш колонияда француз және үнді соғысы деп аталған, бас қолбасшы ретінде ол 1757 жылы француздардан Луисбургты басып алу жорығын жоспарлады, бірақ барлау мәліметтері, мүмкін француздық алдаудың нәтижесінде, француз күштерінің оны жеңуге тым күшті екенін көрсеткен соң, ол одан бас тартты. Лудун осылайша Канадада болғанда, француз күштері британдықтардан Форт-Уильям Генриді жаулап алды, ол Джеймс Аберкромбимен ауыстырылды және Лондонға қайтып келді. 19 ғасыр тарихшысы Фрэнсис Паркман Лудунның соғыстағы әскери басшылығын жақсы бағаламады. Көптеген тарихшылар оның Жеті жылдық соғыстағы маңызды рөліне қатысты пікірталас жүргізеді. Ол әскерде реформалар жасады, мысалы, дәлдігі арту үшін қарапайым мылтықты кремнийлі мылтыққа ауыстырды. Ол жолдарды жақсарту бағдарламасын іске қосып, армияны жабдықтау қажеттігін түсінді, дәстүрлі жабдықтау жолын әскери вагондармен алмастырды. Оның басты мақсаты жабдықтау жүйесін орталықтандыру болды, ол Галифакс және Олбаниде қоймалар салдырды және су жолдарының көлік құралы ретіндегі маңыздылығын мойындады. Ең маңыздысы, ол тұрақты әскерлерді жергілікті жасақтармен біріктірді, ал жасақтар бұрын британдықтар оқытылған еуропалық сызықтық соғыс стилінен өзгеше соғыс жүргізуге тиіс болды.
In 1756, Loudoun was sent to North America as Commander in Chief and Governor General of Virginia, where he was unpopular with many of the colonial leaders. When he learned that some merchants were still trading with the French while he was trying to fight a war against them, he temporarily closed all American ports. Despite his unpopularity the County of Loudoun, formed from Fairfax in 1757, was named in his honour. As Commander in Chief during the Seven Years' War, called the French and Indian War in the Thirteen Colonies, he planned an expedition to seize Louisbourg from the French in 1757 but he called it off when intelligence, possibly including a French deception, indicated that the French forces there were too strong for him to defeat. While Loudoun was thus engaged in Canada, French forces captured Fort William Henry from the British, and he was replaced by James Abercrombie and returned to London. Francis Parkman, a 19th century historian of the Seven Years' War, rates Loudun's martial conduct of the affair poorly. Many historians debate whether he played a fundamental part in the Seven Years' War. Arguably, he was an influential figure as he embarked on reforms for the army such as replacing the ordinary musket with the flintlock musket for greater accuracy. He made improvements by embarking on a road improvement programme and recognised the need to supply the army as he replaced the traditional supply line with army wagons. His focus was centralising the system of supplies and had built storehouses in Halifax and Albany and recognised the importance of waterways as a means of transport. Most notably, he integrated regular troops with local militias, and the irregulars were to fight a different kind of war from the linear European style of warfare in which the British had previously been trained.
Бенджамин Франклиннің Лорд Лудон туралы анекдоттары
Бенджамин Франклин өзінің "Автобиографиясында" Лаудонның Солтүстік Америкадағы күндері туралы бірнеше жеке бақылауларын келтіреді, олардың ешқайсысы мақтауға лайық емес. Төменде осыдан үзінділер берілген:
Benjamin Franklin provides several first hand anecdotes of Loudon's North American days in his Autobiography, none of which is complimentary. The following are excerpts:
Португалия
1762 жылы ол Португалияға испандықтардың Португалияға шабуылын тойтару үшін екінші бастығы ретінде жіберілді, ал 1763 жылы бас қолбасшы болды. Алмейданы қорғауға қарамастан, британдық әскерлер көп ұзамай қарсы шабуылға көшіп, басқыншыларды шекарадан тысқары ығыстырып шығарды.
In 1762, he was sent to Portugal to counter the Spanish invasion of Portugal as second in command, and he became overall commander in 1763. Despite being unable to prevent the loss of Almeida, the British forces soon launched a counter attack that drove the invaders back across the border.
Кейінгі өмірі
Шотландияға оралғаннан кейін, 1763 жылы Лудон Эдинбург қамалының губернаторы болып тағайындалды және өмірінің соңына дейін осы лауазымды атқарды. 1770 жылы ол толық генерал шеніне көтерілді. Лудонның егіншілікке деген қызығушылығы оның меншігінің ландшафтық дизайнымен танылуына себеп болды. Ол әсіресе әлемнің түкпір-түкпірінен күрке тармақтарын жинады. 1773 жылдың 23 қаңтарында Нью-Гэмпшир штатындағы Лудон қаласы оның құрметіне құрылды. Нью-Йорк штатындағы Лудонвилл қаласы да оның атымен аталып, Массачусетс штатындағы Лудон қаласы да оның құрылуымен Отис деп қайта аталды. Кемпбелл үйленбеген күйінде қайтыс болды, ал 1782 жылы қайтыс болғаннан кейін оның орнын туысы Джеймс Мюр Кемпбелл иеленді.
Back in Scotland, Loudon in 1763 was made Governor of Edinburgh Castle, a post that he held for the rest of his life. In 1770, he was promoted to full general. Loudoun's interest in horticulture led to his estate being renowned for its landscaping. He collected willow species in particular from around the globe. On 23 January 1773, the town of Loudon, New Hampshire, was incorporated and named in his honor. Loudonville, New York, was also named after him as well as the unincorporated town of Loudon, Massachusetts, which was renamed to Otis upon its incorporation. Campbell remained a bachelor and on his death in 1782 was succeeded as earl by his cousin, James Mure Campbell.