Кіріспе
Қасиеттілердің қауымы (лат. commūniō sānctōrum, көне грек тілінде: κοινωνίᾱ τῶν Ἁγῐ́ων, koinōníā tôn Hagíōn) – адамдарға қатысты, христиан шіркеуінің мүшелерінің рухани бірлігі, тірілер мен қайтыс болғандардың арасындағы байланыс, бірақ құдайдан тыс қалғандарды қоспағанда. Олардың барлығы бір "рухани дене" құрайды, онда Мәсіх басшы, және әрбір мүшесі барлыққа жақсылық әкелуге үлес қосады, сондай-ақ барлықтарының игілігін бөліседі. Бұл терминді алғаш рет тірілер мен өлілерді нығайтылған үміт пен махаббатпен байланыстыратын мистикалық байланысқа сенуге қатысты қолданған – Ремезианалық Никета (шамамен 335-414 жж.); содан бері бұл термин христиан дінінің негізгі ұстанымдарында маңызды рөл атқарып келеді. Қасиеттілердің қауымына сену, Апостолдардың Иманында бекітілген. "Sanctorum" сөзі "communio sanctorum" тіркесінде қасиетті адамдарға емес, қасиетті нәрселерге, атап айтқанда қасиетті адамдардың бір-бірімен бөлісетін құдайы берген нығметтеріне, соның ішінде олардың сеніміне, қасиетті дәстүрлерге және басқа да рухани рақым мен сыйларға қатысты деп түсіндірілуі мүмкін.
The communion of saints (Latin: commūniō sānctōrum, Ancient Greek: κοινωνίᾱ τῶν Ἁγῐ́ων, koinōníā tôn Hagíōn), when referred to persons, is the spiritual union of the members of the Christian Church, living and the dead, but excluding the damned. They are all part of a single "mystical body", with Christ as the head, in which each member contributes to the good of all and shares in the welfare of all. The earliest known use of this term to refer to the belief in a mystical bond uniting both the living and the dead in a confirmed hope and love is by Saint Nicetas of Remesiana (c. 335–414); the term has since then played a central role in formulations of the Christian creed. Belief in the communion of saints is affirmed in the Apostles' Creed. The word "sanctorum" in the phrase "communio sanctorum" can also be understood as referring not to holy persons, but to holy things, namely the blessings that the holy persons share with each other, including their faith, the sacraments and the other spiritual graces and gifts they have as Christians.
Тарих
Қасиеттілердің қауымдастығы туралы түсінік Пауылдың ілімімен байланысты, өйткені және , Мәсіхте мәсіхшілер бір дене құрайды. Жаңа Келісімдегі ἅγιος (hagios) сөзі, ағылшын тілінде "қасиетті" деп аударылатын грек сөзі, мәсіхшілерге қатысты қолданылуы мүмкін, олар жеке тұлға ретінде қаншалықты қасиетті болса да, Құдай мен Мәсіхке арналғандықтары үшін қасиетті деп аталады. Бұл сөз Жаңа Келісімде елуге жуық рет кездеседі. Гейдельберг катехизисі, цитата келтіре отырып, және , Мәсіхтің барлық мүшелері Онымен қарым-қатынаста екенін және Оның барлық сыйларын қабылдайтынын мәлімдейді. Ал Католик шіркеуінің катехизисі былай дейді: "Барлық сенімділер бір дене құрағандықтан, әрбір адамның игілігі басқаларына жеткізіледі. Сондықтан, Шіркеуде игіліктердің қауымдастығы бар екеніне сенуіміз керек. Бірақ ең маңызды мүше – Мәсіх, өйткені Ол – Бас. Сондықтан Мәсіхтің байлығы кие сакраменттер арқылы барлық мүшелерге жеткізіледі". "Осы Шіркеуді бір және сондай-ақ Киелі Рух басқаратындықтан, Ол алған барлық игіліктері міндетті түрде ортақ қорға айналады". Бұл қауымдастыққа қатысты адамдар – өлгендер де, жердегі мәсіхшілерді қоршап тұрған куәгерлер бұлты ретінде бейнеленгендер де бар. Сол тарауда, жердегі мәсіхшілер "Сион тауына, тірі Құдайдың қаласы – көктегі Иерусалимге, сандаған періштелерге, көкте тізілген алғашқы туғандардың жиынына, бәрінің судьясы – Құдайға және кемелдікке жеткен әділ адамдардың рухтарына келді" делінген.
Англикандық Қауымдастық
Англикан қауымы крещение алған христиандардың "[Мәсіхтің] құпия денесінде" олармен "бір қауымдастық пен әрекеттестікте байланысқан" екенін білдіреді. Ирландия шіркеуі мынаны үйретеді:
Реформация шіркеулері
Вестминстерлік конфессия, реформаланған нанымды түсіндіретін, қасиеттілердің қауымдастығына Христитке біріккендері – тірі де қайтыс болғандары кіретінін үйретеді.