Миропомазание: қасиетті дайындық рәсімі

Кіріспе

Бастау рәсімі, сондай-ақ растау деп те аталады. Құрбандық шалу Шығыс православие, Шығыс православие және Шығыс католик шіркеулерінде, сондай-ақ Шығыс ассириялық шіркеуінің бастау рәсімдеріндегі қасиетті тағам немесе құпия саналады. Бұл құрметті рәсім Батыста көбінесе растау деп аталады, бірақ кейбір тілдерде, мысалы, итальян және португал тілдерінде, сәйкесінше, confermazione немесе confirmação ("растау") орнына cresima және crisma ("chrismation") терминдері қолданылады. Chrismation термині осы құрметті рәсімді қабылдаған адамды хризмамен (қасиетті маймен) майлаудан туындайды, шығыс христиандық сенімі бойынша, Апостолдар бұл майды киелі етіп, барлық дін қызметкерлеріне Апостолдардың қол қоюының орнына пайдалануға рұхсат берген. Хризма – бұл епископ киелі еткен "40 хош иісті зат пен таза зәйтүн майының қоспасы", сондай-ақ, Апостолдар киелі еткен алғашқы хризманың іздері сақталған деп сеніліп, оған ескі хризма да қосылады.

Діннің жалпы бөлігі

Діни қызметкер қабылдаған адамды хризмамен майлайды, маңдайына, көздеріне, мұрын тесіктеріне, аузына, құлақтарына, кеудесіне, қолдарына және аяқтарына айқыш белгісін жасап, әр жолы мынадай сөздерді айтады: "Киелі Рух сыйлығының мөрі" (грекше: Σφραγὶς δωρεᾶς Πνεύματος Ἁγίου). Жазба нұсқауларына сәйкес, жеті күннен кейін діни қызметкер хризманы жуып тастайды, ал жаңа шомырылғандар ақ китон киіп, осы мерзім ішінде майланған жерлерін жумайды. Дегенмен, нәрестелерді шомыру рәсімінде (көбінесе ересектерді құдайға құлшылық ету рәсімінде де) тазару рәсімі хризмамен майлау рәсімінен кейін дереу орындалады.

Шомылдыру рәсімінің бір бөлігі ретінде

Көбінесе, адам шіркеу мүшесі болу үшін дін қызметкері (священник) тарапынан бір рет орындалатын шомылдыру және мирасқорлық (мирропомазание) рәсімдерінен өтеді, немесе қарапайым адамның орындаған шомылдыруынан кейін мирасқорлық рәсімі орындалады. Мирасқорлық жиі шомылдырусыз орындалса да, шомылдыру ешқашан мирасқорлықсыз орындалмайды; сондықтан "шомылдыру" термині екі құпияны (сакраментті) бірінен кейін бірі орындауды білдіреді.

Кейбір адамдарымызды қабылдау кезінде

Әдетте, крещениемен бірге жүргізілсе де, кейбір жағдайларда православиеге кіргендерді қабылдау үшін тек миропомазание ғана экономия принципі бойынша қолданылуы мүмкін. Бұл мәселедегі тәжірибе әртүрлі болғанымен, жалпы алғанда, егер кісі басқа христиан дінінен православиеге келсе және бұрын «Әке, Ұл және Киелі Рухтың атынан» үштік формула бойынша крещение рәсімінен өткен болса, ол православие шіркеуіне миропомазание арқылы қабылдануы мүмкін, содан кейін Киелі Евхаристияны қабылдайды. Екінші жағынан, егер кісі жарамсыз, үштік емес крещение рәсімін жасайтын (мысалы, мормондар, Йегова куәгерлері немесе Бірлік Пентекостальдары) немесе крещение рәсімін мүлдем жасай бермейтін (мысалы, квакерлер немесе Құтқару Армиясы) топтан келсе, миропомазание үшін крещение міндетті шарт болып табылады – жаңадан кірген адам әуелі Әке, Ұл және Киелі Рухтың атынан жарамды крещениеден өтуі керек, содан кейін ғана басқа да қасиеттіліктер орындалуы мүмкін. Экономияны қолдану жергілікті епископтың қалауына және оның белгілеген ережелеріне байланысты. Христиан емес діндерден келгендер де миропомазаниеден бұрын крещениеден өтуі керек. Миропомазание қасиеті – елшілерге Киелі Рух құйылған Елуінші күннің жалғасы. Миропомазание арқылы адам мирян – Құдай халқының мүшесі, лаос (лаик) болады. Митрополит Каллист (Тимофей Уэр) былай түсіндіреді:

Миропомазание арқылы Шіркеудің әрбір мүшесі пайғамбарға айналады және Мәсіхтің патшалық дініне ие болады; барлық христиандар, олар миропомазание алғандықтан, Ақиқаттың саналы куәгерлері болуға шақырылады. «Сендерге Киелі Құдайдан май жағу (хризма) берілді және сендердің бәрің білесіңдер».

Шығыс православие шіркеулері

Шығыс православиесіндегі Миросоздау, Шығыс православиесіндегі Миросоздауға ұқсас, бірақ олардың қасиетті теологиясына сәйкес орындалады және әрбір шіркеуге қарай өзгеріске түсуі мүмкін.

Шығыс шіркеулері

Батыс христиан теологиясында растау рәсімі шомылу туралы келісімді аяқтау немесе бекіту, толық мүшелікке қабылдау, шіркеумен байланысты нығайту және/немесе христиандық өмір сүруге қабілетті ету үшін Киелі Рухтың сыйларын күшейту ретінде қарастырылса, Шығыс Православ дәстүрінде құлшылық ету негізінен Киелі Рухтың берілуі ретінде түсініледі – яғни, сол адамға Елшілердің істері 2:1-4ff айтылған Пентикост күнінің тәжірибесін беру, сонымен қатар барлық сенушілерге берілетін Рухтың сыйлары, және Құдай сол адамға лайық деп санаған ерекше немесе арнайы сыйлар арқылы, оған Құдайдың баласы және Мәсіх Денесінің бірегей мүшесі ретінде оның мүмкіндігін іске асыруға көмектесу. Сондықтан құлшылық етудің құрметті рәсімі шомылудан мүлдем өзгеше, дәл Пентикост күні азап шегу мен қайта тірілуден өзгеше болғандай. Батыс шіркеулерінде (мысалы, Рим-католик және Англикандық) растау әдетте «ақыл-есі жеткендерге» арналса, Шығыс шіркеулерінде (соның ішінде Шығыс обрядты католик шіркеулерінде) құлшылық ету әдетте шомылудан кейін, көбінесе нәресте шомылудан кейін орындалады. Осы құрметті рәсімнен өткеннен кейін қабылдаушы Евхаристияны қабылдауға лайықты болады; құлшылық етпеген адам Евхаристияны қабылдауға лайық емес деп есептеледі, себебі ол әлі Киелі Рухты қабылдамаған. Шомылудан кейін адам бірден (немесе кемінде жақын арада) Киелі Қасиетті қабылдайды. Құлшылық ету рәсімін пресвитер (парызшыл) орындай алады. Шығыс дәстүрінде құлшылық ету шіркеудің біртұтастығын епископ арқылы Апостолдық сенімнің жалғасуы ретінде көрсетеді, өйткені қолданылатын құлшылықты епископ дайындап, киелейді (әдетте автокефальді шіркеудің жетекші епискобы немесе – кейбір автокефальді шіркеулер үшін – Константинополь патриархы) және дін қызметкеріне епископпен (антименсиямен бірге) сыйлайды, бұл дін қызметкерінің епископтан құрметті рәсімдерді орындауға алған рұқсатының символы болып табылады (Факультетті қараңыз). Шығыс шіркеулеріндегі дін қызметкерлеріне бұл құқық жалпыға бірдей берілгенімен, ол епископтан берілген және осы Апостолдық лауазыммен байланысты құрметті рәсім болып саналады. Сонымен қатар, бұрын киеленген құлшылықтың бір бөлігі жаңа киеленген құлшылыққа қосылғандықтан, құлшылықта Апостолдар бірінші ғасырда киелеген құлшылықтың қалдығы немесе оған байланыс бар деген сенім бар, сондықтан ол Апостолдық ізбасарлықтың символы болып табылады.

Whereas in Western Christian theology, confirmation is seen as completing or sealing of the baptismal covenant, the conferral of full membership, the perfecting one's bond with the Church, and/or the strengthening of gifts of the Holy Ghost to enable the recipient to live the Christian life, in the Eastern Orthodox tradition chrismation is understood more fundamentally as the bestowal of the Holy Ghost—that is, as the transmission to that person of the experience of the Day of Pentecost (cf. Acts of the Apostles 2:1 4ff), along with the attendant gifts of the Spirit that are given to all the faithful, and any unique or special gifts that God deems appropriate for that person, to enable him or her to realize his or her intended potentiality as a child of God and as a unique member of Christ's Body, the Church. Hence the significance of the sacrament or mystery of chrismation is understood quite distinctly from that of baptism, much as Pentecost is distinct from the Passion and Resurrection. Whereas in the western churches (e. g. Roman Catholic and Anglican) confirmation is typically reserved to those of "the age of reason", chrismation in the Eastern churches (including Eastern Rite Catholic Churches) is ordinarily administered immediately after baptism, most commonly infant baptism. After receiving this sacrament, the recipient is eligible to receive the Eucharist; one who has not been chrismated is viewed as not qualified to receive the Eucharist, since they have not yet received the Holy Ghost. Baptism is followed immediately (or at least soon afterwards) by the person's first reception of Holy Communion. The sacramental rite of chrismation may be performed by a presbyter (priest). In the Eastern tradition, chrismation shows the unity of the church through the bishop in the continuation of the Apostolic faith, because the chrism used is prepared and consecrated by a bishop (normally the leading bishop of an autocephalous Church, or – for some autocephalous churches – by the Patriarch of Constantinople) and is presented to the priest by the bishop and (together with the antimension) and is the symbol of the priest's permission from the bishop to perform the sacraments (see faculty). Although priests in the Eastern churches are universally granted this faculty, it is thus ultimately considered a sacrament granted by a bishop and associated with that Apostolic office. Furthermore, because some of the previously sanctified chrism is mixed with the newly sanctified chrism, there is a belief that the chrism contains a remnant of, or at least a connection to, the same chrism which was sanctified by the Apostles in the first century, and thus is a symbol of apostolic succession.

Шығыс православие

Копт православие шіркеуі елшілердің қол қою арқылы растау рәсімін өткізгенін, бірақ жаңадан сенушілердің саны артып, қол қою үшін сапар шегуге мүмкіндік болмағанын айтады. Сондықтан олар Мәсіхтің денесін майлауға қолданылған хош иіс заттарды жинауды бұйырды, олар маймен араластырылып, копт дәстүрі бойынша, алғашқы хризманы немесе "миронды" құрады. Дәстүр бойынша, бұл "миронды" киелі Марк Мысырға әкелді. Копт қауымы "мирон" сол кезден бері 28 рет жаңадан дайындалғанына сенеди.

Шығыс ассириялық шіркеуі

Православие шіркеулерінің мирапқа қатысты құрбандық теологиясымен байланысты ұқсас көзқарастарды Шығыс Ассирия шіркеуі де ұстанады, ол тек екі жоғары кеңесті – Никеяның бірінші және Константинопольдің бірінші кеңестерін мойындайды.