Пьер I Бурбон: өмірі мен жүз жылдық соғыстағы рөлі
Peter I, Duke of Bourbon
Пьер I Бурбон (1311-1356) – Францияның әйгілі герцогы, 100 жылдық соғысқа қатысқан саяси тұлға. Әулетінің тарихы, психикалық денсаулығы туралы мәліметтер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пётр I Бурбондық (фр. Pierre Ier, Duc de Bourbon; 1311 – 19 қыркүйек 1356) – 1342 жылдан өліміне дейін Бурбонның екінші герцогы болды. Петр Францияның Ұлы камерагері қызметін де әкесі Людовик I Бурбондықтан мұра етті, анасы Мария Авеснес болды. Петрдің шамалы психикалық тұрақсыздығы туралы айтылады, бұл жүйкелік құлаудың белгісі (психикалық аурулар мұрагерлік болса, мүмкін тұқым қуалайтын) оның қызы Жуана Бурбон, патшайым, және оның ұлы Франция королі Карл VI, сондай-ақ Петрдің жалғыз тірі қалған ұлы герцог Людовик II-де анық көрінді.
Peter I of Bourbon (Pierre Ier, Duc de Bourbon in French; 1311 – 19 September 1356) was the second Duke of Bourbon, from 1342 to his death. Peter was son of Louis I of Bourbon, whom he also succeeded as Grand Chamberlain of France, and Mary of Avesnes. Peter is reported to have been somewhat mentally unstable, a trait of nervous breakdowns (presumably hereditary, if mental illness is hereditary) that showed clearly for example in his daughter Joan of Bourbon, the queen, and in her son, king Charles VI of France, as well as in Peter's only surviving son, Duke Louis II.
Ерте мансап
Петр 1337 жылы басталған Жүз жылдық соғыстың бірнеше алғашқы науқандарына қатысты. 1339 жылдың жазында ол Бове епискобы Жан де Мариньидің Бордоға жасаған сәтсіз шабуылында болды. 1341 жылдың күзінде ол Нормандия герцогы Джонның Бретаньдегі жорығына қатысты. 1342 жылдың 19 мамырында Авиньон қаласында Папа Клемент VI-ның тәж кию рәсіміне қатысты. 1342 жылдың жазында Петр, Еу графы Рауль I Брайеннмен бірге Францияны солтүстіктен болатын шабуылдардан қорғайтын әскерлерге қолбасшылық етті, ал король Филипп VI Бретаньдегі науқанда болды. 1343 жылдың тамызында ол және Виенно дофині Авиньондағы бейбіт келісімдер конференциясында Францияның елшілері болды, бірақ келіссөздер нәтижесіз аяқталды, себебі Англияның Эдуард III елшіліктің ең төмен дәрежелі өкілдерін ғана жіберді.
Peter took part in several of the early campaigns of the Hundred Years War which broke out in 1337. In the summer of 1339, he took part in Jean de Marigny, Bishop of Beauvais's failed attack on Bordeaux. In autumn 1341 he took part in the John, Duke of Normandy's campaign in Brittany. He was present at the coronation of Pope Clement VI at Avignon 19 May 1342. By the summer 1342, Peter together with the Raoul I of Brienne, Count of Eu, was given command of the covering force protecting France from attacks from the north while King Philip VI campaigned in Brittany. In August 1343 he and the Dauphin of Viennois were the French ambassadors at a peace conference at Avignon, but the negotiations were fruitless, as Edward III of England declined to send any but the most junior members of the embassy.
Лангедоктағы лейтенант
1345 жылғы 8 тамызда Петр VI Филипп оны оңтүстік-батыс шебіндегі өзінің лейтенанты етіп тағайындады. Оның қарсыласы Генрих, Дерби графы (кейін граф және Ланкастер герцогы) болды, ол Петрдің тағайындалғаннан кейін бір күні Бордоға әскерін түсірді. Пьер қыркүйек айында Лангедокқа лейтенант ретінде келді. Ол кезде Дерби графы өз науқанын бастап, Бержеракты басып алып, өткен айда ондағы француз әскерін талқандау арқылы француз қорғанысын күйретіп жіберді. Бурбон Ангулемде штаб-пәтер құрып, жаңа әскер жинау үшін кең ауқымды науқан бастады, оның басқаруы Нормандия герцогына жүктелді. Бірақ 21 қазанда Дерби графы Ауберош маңында осы күштердің бір бөлігіне қарсы тағы да күшті жеңіске жетті. Нормандия герцогы жаңалықты естіген соң жорығын тоқтатты. Қараша айының басында ол әскерін таратып, солтүстікке аттанды. Дерби графы француз командирінің болмауынан пайдаланып, маңызды Ла-Реоль бекініс қаласын қоршауға алды. Бурбон қоршауды бұзу үшін әскер табу мақсатында Лангедок және шекаралық провинцияларда арьербан жариялады. Бірақ нәтижелер көңіл көншітпеді, себебі көптеген болашақ сарбаздар әлі де Джон Нормандияның жақында таратылған әскерінен үйлеріне қайтып келе жатқан еді. Арманьяк графы I Иоаннның Руергтегі иеліктерінен әскер жинау әрекеттері де аз нәтиже берді. 1346 жылдың қаңтар айының басында Ла-Реоль гарнизоны бітім шарты бойынша қаланы тастап кетті. 1346 жылғы қыс Бурбон провинциялық астана Аженде қысқы жайлауын ұйымдастырды, бұл қала көптеген шағын қалалар басылып алынған немесе ағылшындарға өткен соң оқшауланып қалды. Алайда көктем оңтүстік-батыста француздардың ең ірі күш-жігерімен басталды. Бурбон мен Бове епископы Тулузада жаңа әскер жинады, оның бір бөлігін Папа қаржыландырды, өйткені оның туысы өткен жылы Дерби тарапынан тұтқындалған еді, ал Нормандияның Иоанны солтүстіктен көптеген ақсүйектерді әкелді, соның ішінде Бургундия герцогы Эуд IV, Бриен графы Рауль II, Францияның констеблі және екі маршал, сондай-ақ арбалетшілер шебері. Сәуір айында Нормандия Лот және Гаронна өзендерінің қосылған жерін бақылайтын Айгильон қаласын қоршауға алды. Олар тамыз айына дейін сол жерде қалды, осы кезде Нормандияның Иоанны Нормандияға шабуыл жасаған III Эдуардты тоқтатуға көмектесу үшін шұғыл түрде солтүстікке шақырылды. Дерби осы мүмкіндікті пайдаланып, күшті күзгі науқан жүргізді. Осылайша 1346 жылғы француз оңтүстік науқаны ешқандай нәтиже бермей аяқталды.
On 8 August 1345 Peter was appointed by Philip VI as his lieutenant on the south west march. His opponent was to be Henry, Earl of Derby (later Earl and Duke of Lancaster) who completed disembarking his army at Bordeaux the day after Peter's appointment. Peter arrived to take up his lieutenancy in Languedoc in September. By then the Earl of Derby had already opened his campaign, throwing the French defences into disarray with the capture of Bergerac and the destruction of the French army present there the previous month. Bourbon set up headquarters at Angoulême and begun an extensive recruitment campaign to raise a new army, command of which fell to the Duke of Normandy. However on 21 October the Earl of Derby won another crushing victory outside Auberoche over parts of this force. The Duke of Normandy abandoned his campaign once he heard the news. In early November he disbanded his army and left for the north. The Earl of Derby exploited the absence of a French commander in the field to lay siege to the important fortress city of La Réole. Bourbon proclaimed the arrière ban in Languedoc and the march provinces in an attempt to find troops to relieve the siege. However the results were poor as many of the potential recruits were still on their way home from the army just disbanded by John of Normandy. Attempts by John I, Count of Armagnac to raise troops from his domains in the Rouergue also produced little. Early January 1346 the garrison of La Réole marched away under truce. Winter 1346 Bourbon kept his winter quarters at the provincial capital of Agen, a city which quickly was becoming isolated as many of the lesser towns were captured or defected to the English. Spring however opened with the so far greatest French effort in the south west. Bourbon and the Bishop of Beauvais raised a new army at Toulouse, in part financed by the Pope whose nephew had been captured by Derby the previous year, while John of Normandy brought with him a substantial number of nobles from the north including such dignitaries as the Eudes IV, Duke of Burgundy, Raoul II of Brienne, Count of Eu the Constable of France, both Marshals and the Master of Crossbowmen. In April Normandy laid siege to the town of Aiguillon which controlled the confluence of the Lot and the Garonne. There they still remained in August when John of Normandy was urgently recalled to the north to help stop Edward III who had landed in Normandy. Derby exploited this with a devastating autumn campaign. And so the French 1346 campaign in the south ended having accomplished nothing.
Дипломатиялық өкілдіктер
1347 жылдың шілдесінде ол Кале қаласының тапсырылуына бірнеше күн қалғанда ағылшындармен нәтижесіз келіссөздерге қатысты. 1354 жылдың 8 ақпанында Петр Булонье кардиналы Гаймен бірге король Иоанн II-нің Наварра королі Карл II-ге комиссарлары болып тағайындалды, олар Карл қалаған нәрсені ұсынуға уәкілеттік алды. Екеуі Мантес қасарында Наварра королімен кездесті, оларға екі жесір ханыша және көптеген сарай қызметкерлері мен министрлер еріп жүрді, олардың көпшілігі Наварралық Карлға көбінесе ашық түрде жақтасқандықтарын көрсетті. 22 ақпанда жасалған шарт бойынша Наварра королі Карлға Нормандия герцогы сияқты құқықтармен иеленетін Төменгі Нормандияның елеулі бөлігі берілді. 1355 жылдың қаңтарында Петр Франция канцлері Пьер де ла Фореттпен бірге Авиньонға дипломатиялық миссиямен жіберілді, онда олар Генрих Ланкастер және Ричард ФицАлан, Арунделдің 10-графы бастаған ағылшын елшілігімен кездесті. Миссияның мақсаты – өткен жылы Гвинесте жасалған жобаға негізделген бейбіт келісімді ресми ратификациялау еді. Алайда, содан бері француз саясаты өзгерді, француз елшілері ағылшын талаптарын қабылдауға келмеді және жаңа ештеңе ұсынбады. Сондықтан келіссөздер тез арада тоқтады және конференция 24 маусымға дейін қолданыстағы бітімгершілікті бірнеше айға ұзартудан басқа ештеңеге қол жеткізбей аяқталды. 1355 жылдың мамыр айында Франция королі мен Англиямен одақтас Наварра королі арасында ашық соғыс басталатыны анық болғанда, Бурбон герцогы жесір ханышалар бастаған топқа қосылды, олар Карл Наварра атынан Иоанн II-ге ықпал етуге тырысты. Ақырында Иоанн II келісімге келді және 31 мамырда Карл Наварраны кешіруге келісті. Шілдеде Бурбон герцогы мен канцлер ағылшын елшілерімен кездесіп, бітімгершілікті ұзарту туралы келіссөздер жүргізді. Француз және ағылшын үкіметтері соғысты қайта бастауды шешкендіктен, бұл келіссөздер табиғи түрде бос және нәтижесіз болды. Петр 1356 жылдың 19 қыркүйегінде Пуатье шайқасында қаза тауып, қазір бұзылған Париж қаласындағы Кувен де Жакобен шіркеуіне жерленді.
In July 1347 he took part in fruitless negotiations with the English outside Calais in the days just before that city's capitulation. On 8 February 1354, Peter was together with the Guy, Cardinal of Boulogne appointed as King John II's commissioners to King Charles II of Navarre, empowered to offer whatever Charles wanted. The two met the King of Navarre in the castle of Mantes, accompanied by the two dowager Queens and droves of courtiers and ministers, most of who more or less openly sympathized with Charles of Navarre. The treaty concluded 22 February granted to Charles of Navarre a considerable part of Lower Normandy which he was to hold with the same rights as the Duke of Normandy. In January 1355, Peter was sent together with the Chancellor of France Pierre de la Forêt on a diplomatic mission to Avignon where they were to meet with an English embassy led by Henry of Lancaster and Richard FitzAlan, 10th Earl of Arundel. The purpose of the mission was to formally ratify a peace treaty based on a draft drawn up at Guînes the previous year. However since then French policy had changed, the French ambassadors had only come to reject the English demands and had nothing new to offer. Negotiations therefore quickly broke down and the conference ended having accomplished nothing except prolonging the existing truce a few more months until 24 June. May 1355 when it became apparent that open war was about to break out between the King of France and a King of Navarre allied to England the Duke of Bourbon belonged to the party fronted by the Dowager Queens who lobbied John II on Charles of Navarre's behalf. In the end John II gave way and on 31 May agreed to pardon Charles of Navarre. In July the Duke of Bourbon and the Chancellor met with English ambassadors to negotiate the extension of the truce. As both the French and English governments had decided to resume the war these negotiations were naturally quite empty and fruitless. Peter was killed in the Battle of Poitiers 19 September 1356 and buried in the now demolished church of the Couvent des Jacobins in Paris.