Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пётр Блуалық (Petrus Blesensis; фр. Pierre de Blois) – француз дін қызметкері, теолог, ақын және дипломат. Ол ең әйгілісі латын хаттарының жинағымен танылған.
French cleric
Peter of Blois (Petrus Blesensis; French: Pierre de Blois; ) was a French cleric, theologian, poet and diplomat. He is particularly noted for his corpus of Latin letters.
Ерте өмір және білім
Пётр Блуа шамамен 1130 жылы дүниеге келген. Алдыңғы пікірлер оның туған күнін 1130 жылдарына жатқызуға бейім болған. Ол Бернард Сильвестристің шәкірті болды, ол кейіннен оған «аңыз емес, шын тарихты ұстануға» кеңес берді және Турдың бұрынғы архиепискобы Хилдеберттің хаттарын жаттауға көмектесті. Петрдің ағылшын философы және теологы Джон Солсбериден де білім алғаны болжамдалған, бірақ қазір бұл кеңінен жоққа шығарылды. Содан кейін Пётр Болонья университетінде рим құқығын оқыды, ол заң зерттеулерінің орталығы болды. Мұнда оған болашақ Кентерберий архиепискобы Болдуин Фордский сабақ берді, ал екеуі де болашақ Папа Урбан III Умберто Кривеллиден білім алды. Шамамен 1155 жылы Петр теологияны оқу үшін Парижге барып, онда шамамен 11 жыл болды.
Peter of Blois was born about 1130. Earlier opinion tended to place the date later in the 1130s, He studied under Bernard Silvestris, who, he later recalled, urged him to “take up in truth not fables, but history” and made him memorise the letters of Hildebert, a former Archbishop of Tours. It has been thought Peter also studied under the English philosopher and theologian John of Salisbury, but this is now generally discounted. Peter then studied Roman law at the University of Bologna, a centre for legal studies. Here he was tutored by Baldwin of Forde, a future Archbishop of Canterbury, and both studied under Umberto Crivelli, the future Pope Urban III. Around 1155 Peter went to study theology in Paris, remaining there for about 11 years.
Сицилиялық оқиға
1166 жылы Сицилияның регенті, Перше графтарының туысы Наварра Маргарет Франциядағы туыстарына, әсіресе Руан архиепискобы Ротроуға, ұлы Вильгельм II кәмелетке толмаған кезде көмек сұрап хат жазды. Бірақ 1183 жылы Генрих Жас патша әкесіне қарсы көтеріліс кезінде қайтыс болғанда, Пётр Элеонораға ойлы көңіл көтеру хаты жазды. Пётр Генрих II-нің жақсы байланыстары бар, даулы және оның үгітшісі болды. Ол континенттегі байланыстарына, қазір Палермо архиепискобы Уолтер Офамил сияқты, Томас Беккетті өлтіруге қасады деп айыпталғанға қарсы қорғаныш жазып, оны мақтады. Бекеттің өлімі туралы сөз қозғалғанда, Пётр өзінің діни шенін атап өтті: *in verbo Domini et in ordine diaconi vobis dico* – «Құдай сөзімен және диакон шенімен сізге айтам». Білім алған кезінде ол диакон болып тағайындалған және кейін священник шеніне ие болудан қашқан сияқты. 1176 жылы Пётр Кентербери архиепископиясының канцлері, бас жазбагер және Рихард Довердің латын хатшысы болып тағайындалды. Шамамен сол жылы ол Баттың архидиаконы болып тағайындалды.
In 1166 the regent of Sicily, Margaret of Navarre, a relative of the Counts of Perche, wrote to her relatives in France, particularly Rotrou, the Archbishop of Rouen, to ask for help during the minority of her son, William II. However, when in 1183 Henry the Young King died during the revolt against his father, Peter wrote to Eleanor a letter of reasoned consolation. Peter was a well connected controversialist and propagandist for Henry II. He wrote in praise of him to continental contacts, like Walter Ophamil, now Archbishop of Palermo, defending him against the charge that he had deliberately instigated the murder of Thomas Becket. In introducing the subject of Becket's death, Peter mentioned in passing his own clerical order: in verbo Domini et in ordine diaconi vobis dico – “in the Word of God and the order of deacon I speak to you.” At some stage in his education, he had been ordained a deacon and he seems to have avoided ordination to the priesthood. In 1176 Peter was appointed Chancellor of the Archdiocese of Canterbury, the chief record keeper and Latin secretary, serving Richard of Dover. Probably in the same year, he was appointed Archdeacon of Bath,
1179 жылы Пётр Римде болды және сонда оның кейінгі өмірінде маңызды рөл атқаратын ойсыздығын көрсетті. Оның қарызын төлемегені үшін Папа Александр III кредитордың атынан архиепископқа хат жазды. Бұл мәселе 1234 жылы Папа Григорий IX шығарған канондық құқық жинағына енгізілді. 1184 жылы Рихард Довер қайтыс болды және біраз уақыттан кейін король Болоньядағы оның досы және ұстазы Фордтың Балдуинін Кентербери архиепископы етіп тағайындауға қол жеткізді. Ол Пётрді хат жазушы қызметінде бекітіп, сонымен қатар оны өзінің басты заң кеңесшісі етіп тағайындады.
Peter was in Rome in 1179 and there displayed the improvidence which was to become an important feature of his later life. His failure to repay a debt caused Pope Alexander III to write to the Archbishop on behalf of the creditor. This was a cause célèbre sufficient for inclusion in a compendium of canon law issued in 1234 by Pope Gregory IX. Richard of Dover died in 1184 and, after some delay, the king succeeded in getting Baldwin of Forde, Peter's friend and tutor from his Bologna days, installed as Archbishop of Canterbury. He confirmed Peter in his position as letter writer but also made him his chief legal adviser.
Кентербери соборының саптарындағы дау
Көп ұзамай Бальдуин Петірдің мансабына қауіп төндіретін заңдық дауыл туғызды. Ол епархияны түбегейлі реформалауға бел буды, оны өзінің мәртебесі үшін тиімді база ретінде жұмыс істеуге мәжбүрледі. Ол Кентербери соборының бөлімін үлкен кедергі ретінде қарастырды. Көптеген соборлық мекемелер сияқты, бұл жер Норман жаулауына дейін дін қызметкерлерінен тұрған, содан кейін Бенедикт монахтарының қауымы ретінде қайта құрылды, олар Қасиетті Үштік немесе Крайстчерч монастыры деп белгілі болды. Алайда, бөлім монахтары оның орнына келген Урбан III-ге реформалары тым шалқап кеткенін айтып, шағымданып, Пападан кейбір тәркіленген шіркеулерді қалпына келтіруді бұйыруға жетті. Урбан бастапқыда Бальдуиннің бөлімді Кентерберидің солтүстігіндегі Хакингтонға көшіру және Лондон мен Вестминстердегі биліктің орталықтарына қарайтын Ламбетте епархияның екінші базасын салу жоспарының кейбір аспектілерін қолдады. Алайда, жоспар Хакингтон мен Ламбеттегі дін қызметкерлерінің колледждерінен тұратын жаңа епископтық құраммен монастырь бөлімін алмастыруды көздеді. Өздерінің ықпалы мен байлығын жоғалтып жатқанын сезінген Кентербери монахтары патшаға да, Римге де шағымданып, көмек сұрады. 1186 жылдың желтоқсанында Бальдуин преорды қызметтен шеттетуге мәжбүр болды, ал монахтар бірден епископтарды, архиепископтарды және тіпті Франция королі Филипп II-ні өздерінің ісіне жұмылдыру үшін хат жазу кампаниясын бастады. Блуалық Петр Пиллиус есімді білікті римдік заңгердің ұсынысқа қарсы сөйлеуі үшін пап сотына, Веронаға жіберілді. Петр бірнеше күннен кейін Веронаға жетіп, Папаның істі 10 сәуірге дейін кейінге шеккенін, осы уақытта монахтардың пайдасына бірқатар жарлықтар шығарылып, Петрге ресми түрде шағымдану мүмкіндігі берілмегенін анықтады. Алайда, Петр ашық сотта да жеңіліске ұшырады, үнемі жеңілістерге тап болды. 9 мамырда Папа архиепископ Бальдуинге Хакингтондағы жаңа шіркеуін салуды тоқтатуды бұйырды, оны құру және қолдау үшін құрылған бауырластықты таратып, шағымдардан бұрынғы жағдайды қалпына келтіруге қарсылық көрсеткеніне өкініш білдірді. Петр қазан айына дейін Веронада істің мән-жайын зерттеді, содан кейін пап сотымен Феррараға аттанды. Үйдегі қауқаралық мінез-құлық Петрге көмектеспеді. Бальдуин Папаның бұйрығына қарамастан, корольдің қолдауымен шіркеуін салуды жалғастырды, бірақ құрылыс алаңын батысқа қарай жылжытып, Сент-Данстан приходында ағаштан жасалған шағын шіркеу салды. Тамыз айында ол бөлімнің иеліктерін тартып алып, мүшелерін қызметтен шеттетуге және тіпті айыруға батыл болды. 3 қазанда Феррараға жеткен Папа Бальдуинге жаңа штаб-пәтерін бұзуды, жерді түзеуді және дін қызметкерлерін қызметтен шеттетуді, барлық бөлім мүшелерін лауазымдарына қайтаруды және іс жалғасқан кезде оларға қарсы әрекеттер жасаудан бас тартуды бұйырып, тәуекелді арттырды. Оған 30 күн берілді. Р. В. Саузерн Петрдің Веронадан Феррараға жолда жүргенде бұрынғы ұстазына соңғы жеке өтініш жасағанын және Папаның заңдық процедураны айналып өту әрекетіне қатты ашуланғанын, нәтижесінде келесі күні жүрек талмасынан қайтыс болғанын айтады. Петрдің өзі Урбанның өлімі туралы есептерінде, Петр оған жақындағаннан кейін жылқыны ауыстыру кезінде ауырып қалғанын, сондай-ақ Веронадан келген жолда дизентерияға шалдыққанын айтады – өлімнің әбден ықтимал себебі. Жаңа Папа сотты Римге қарай Пизаға көшірді. Ол соборлық бөлімге бұрынғыдан азырақ көңіл бөлген сияқты, ал Гонорий, Петр сияқты, пап сотында қалды, өйткені бөлім оған қайта оралуды бұйырған еді. Алайда, 1188 жылдың 26 қаңтарында Климент мәселе бойынша соңғы шешімін қабылдады және оны Бальдуинге хат арқылы жеткізді. Ол архиепископты өзінің лауазымының беделін төмендетуге тырысқан ұстамсыздығы үшін және оның мойынсұнбауы үшін айыптады, содан кейін Урбанның барлық талаптарын қайталады: жаңа коллегиаттық шіркеуге тыйым салынды және бұрынғы жағдай қалпына келтірілді. Бальдуин монахтарға қарсы өшпенділік кампаниясын жалғастырды, олар 1189 жылдың тамызына дейін собордағы өз монастырында тұтқынға алынды.
Baldwin soon created a legal storm that was to engulf Peter, threatening his career. He was determined to reform the diocese thoroughly, making it function more efficiently as a base for his position as one of the chief magnates of the realm. He saw the chapter of Canterbury Cathedral as a major obstacle. Like most cathedral establishments, it had consisted of secular clergy until the Norman Conquest, after which it was reconstituted as a community of Benedictine monks, known variously as the Priory of the Holy Trinity or Christchurch. However, the monks of the chapter were soon complaining to his successor, Urban III, that his reforms were going too far and succeeded in getting the Pope to order restoration of some of the confiscated churches. Urban initially welcomed some aspects of Baldwin's overarching plan to move the chapter to Hackington, north of Canterbury, and to build a second base for the diocese at Lambeth, directly facing the centres of secular power in London and Westminster. However, the plan unfolded to include the replacement of the monastic chapter with a new episcopal staff, consisting of colleges of secular clergy at Hackington and Lambeth. Seeing their influence and wealth slipping from their grasp, the Canterbury monks appealed to both the king and to Rome. Baldwin suspended the prior in December 1186 and the monks immediately began a letter writing campaign to mobilise bishops, archbishops, even Philip II of France, in their cause. Peter of Blois was despatched to the papal court at Verona to counter the chapter's arguments, which were presented by a skilled Roman lawyer called Pillius. Peter arrived at Verona a few days later to find the Pope had adjourned the case until 10 April, giving Peter no chance to plead formally while a further series of decrees was issued in the monks' favour. However, Peter was no more successful in open court, suffering a continuing series of defeats. On 9 May the Pope ordered Archbishop Baldwin to cease building his new church at Hackington, abolished the fraternity he had established to staff and support it, and expressed surprise that he had so far resisted restoration of the situation to that prevailing before the appeal. Peter remained at Verona, arguing the case, until October, and then followed the papal court to Ferrara. Provocative behaviour back home did not help Peter. Baldwin continued to build his church in defiance of the Pope but with the king's support, although he did move the site some distance to the west, hurriedly putting up a wooden chapel in St Dunstan's parish. In August he seized the chapter's manors, suspending and even excommunicating its members as he saw fit. On 3 October, having reached Ferrara, the Pope raised the stakes by ordering Baldwin actually to demolish his new headquarters, to desecrate the site and to suspend its clergy, to restore all members of the existing chapter to office and to refrain from further actions against them while the case continued. He was given 30 days to comply. R. W. Southern alleges that Peter made a last, personal appeal to his old teacher while riding from Verona to Ferrara, and that the Pope was so incensed by the attempt to circumvent legal procedure that he died the following day of a heart attack. Peter's own later account of Urban's death has him taken ill while changing horses, shortly after Peter had approached him, but also mentions he contracted dysentery on the journey from Verona – an entirely plausible cause of death. The new pope moved the court to Pisa on its way towards Rome. He seems to have been less sympathetic to the Cathedral chapter while Honorius, like Peter, remained at the papal court, as he had been ordered to return there by the chapter. However, on 26 January 1188, Clement made a final decision on the matter, which he communicated in a letter to Baldwin. He rebuked the archbishop for his lack of moderation, which tended to undermine the dignity of his office, and for his disobedience, before repeating all of Urban's demands: the new collegiate church was forbidden and the previous situation was to be restored. Baldwin continued his vindictive campaign against the monks, who were imprisoned in their own priory at the cathedral until August 1189,
Көшпенділік
Генрих 1189 жылы қайтыс болғаннан кейін Петрдің ықыласынан қалысқан сияқты – мұндай пікірге, әдетте, сенімсіздікпен қараған. Ол сондай-ақ, басқа да көрнекті шіркеу қайраткерлеріне елеулі ықпал ете берді. Ричардтың өлімінен кейін жағдай сәл жақсарды, ал оның ықпалы мен материалдық жағдайы Джонның билігінің алғашқы жылдарында қайта жандана бастады. 1202 жылға дейін ол Лондон архидиаконы қызметіне тағайындалды. Дегенмен, ол әлі де көптеген пайдалы лауазымдарды иеленгенімен, қаржылық қиындықтардан арыла алмаған секілді. Ол шамамен 1200 жылы Иннокентий III-ге жолдаған хатында архидиакондықтан түскен кірісі тіпті қарапайым шығындарын жабуға жетпейтінін айтып, наразылық білдірді.
After Henry's death in 1189, Peter seems to have dropped out of favour – a claim that probably met with incredulity. He also continued to exercise considerable influence over other leading churchmen. Matters eased slightly after Richard's death and both his influence and material fortunes seem to have revived in the early years of John's reign. He was appointed Archdeacon of London by 1202. However, despite still holding a number of potentially lucrative posts, he seems always to have been in financial difficulties. He protested in a letter to Innocent III some time around 1200 that his income from his archdiaconate barely met his basic expenses.
Вулвергемптон колледжінің оқиғасы
Ол, әлдеқайда бұрын Вулвергемптонның деканы болған болуы мүмкін, тіпті Генрих II патшаның тұсында, – болжам бойынша, Стаффордширдің шерифі – ол шіркеудің ежелгі құқықтарын теріске шығарып, қала тұрғындарын қысымға ұшыратып отырды деп шағымданады. Бұл жағдайды сенімді түрде анықтауға болады, себебі Лонгшамптың билігі ұзаққа соқпады және ол 1191 жылы елден қашуға мәжбүр болды, оның әрекеттерін қатты айыптап, апостолдық кедейліктің қадір-қасиетін жоғары бағалады, ирониялық түрде, өзінің көп қызмет атқаруымен байланысты. Петр шамамен 1202 жылы декандық қызметтен бас тартып, жағдайды Иннокентий III-ке жолдаған хатында түсіндірді. Ол шіркеутің тек архиепископқа және корольге, Папа арқылы бағынатынын мәлімдеді: кейінірек декандар архиепископтан да тәуелсіздік іздеді, және олардың әрекеттері белгілі бір нәтижелерге жетті. Питер бұл жоспарды Хьюберт Уолтерге ұсынды және оның, сондай-ақ Джонның қолдауын алды. Уолтер колледжді таратып, Папаның келісімімен Джон 1203 жылғы қаңтарда декандық пен пребендтерді оған тапсырды, жаңа жобаны бастауға дайындық ретінде. Ол түрлі көлемдегі көптеген даулы еңбектердің авторы болды. Мысалы, 1190 жылдардың бірінде ол «Иудейлердің опасыздығына қарсы» деген шығарма жазды, оны Петр Вустер епискобына, мүмкін Джон Котансқа жазған кіріспе сөзінде мақтады. Бұл еңбек яһудилерге қарсы бағытталған, негізінен Киелі кітаптан алынған аргументтерді жинақтап, үштік және басқа да христиандық ілімдерді қолдайды, оны пікірталас жүргізу жөніндегі нұсқаулық ретінде қарастыруға болады. Алайда ол олардың дінге қайтуына үміт білдірмеді: «Олардың уақыты әлі келген жоқ, бірақ ол басқа ұлттар дінге қайтқанға дейін оларды соқыр қылды». Мәсіхтің азаптары туралы айтқанда, ол яһудилерді «жамандықтарында мызғымайтын» деп айыптады. «Иудейлердің опасыздығына қарсы» ресми мәтіндерге әсер етті. Оның «дауысы Папалық Буллаларда, уағыздарда, монастырлық жылнамаларда және басқа да көптеген мәтіндерде қолданылады, яһудилер туралы сөйлеудің ортақ тілі қалыптасты, дәл осы кезеңде яһудилердің ұзаққа созылатын стереотипі жасалды».
Although he had probably been dean of Wolverhampton for some time, very likely since the reign of Henry II, – presumably the Sheriff of Staffordshire – who was, he complained, trampling on the church's ancient privileges and oppressing the townspeople. This is fairly reliably datable, as Longchamp's ascendancy was short lived, and he was forced to flee the country in 1191. denouncing his behaviour in strong terms and commending the virtue of apostolic poverty – ironically, in view of his own notorious pluralism. Peter resigned as dean around 1202, and explained the situation in a letter to Innocent III. He claimed that the church was subject only to the archbishop and the king, under the Pope: later deans were to seek freedom from the archbishop too, with some success. Peter had already put forward the plan to Hubert Walter and won his and John's support for it. Walter dissolved the college and, with Papal approval, John handed over the deanery and prebends to him in January 1203, in preparation for the new venture. He was the author of a number of controversial works of varying lengths. At some time in the 1190s, for example, he wrote Against the Perfidy of the Jews , which Peter commended in a preface to a Bishop of Worcester, probably John of Coutances. A strongly anti Jewish work, it is largely a marshalling of arguments, ostensibly from Scripture, in favour of the Doctrine of the Trinity and other specifically Christian teachings, intended as a handbook of argumentation. However, he held out no hope of conversion: "Their hour is not yet come, but He has blinded them till the time when the heathen are converted." Commenting on the Passion of Christ, he denounced the Jews as "persisting in their malice". Against the Perfidy of the Jews influenced official texts. Its "clamour is adopted in Papal Bulls, in sermons, monastic chronicles and many other texts A common vocabulary of speaking about the Jew is developed just as the period creates a long lasting stereotype of the Jew".
Отбасы
Петірдің бауыры Уильям Блуалық болды, ол да ақын еді, және оны кейде Линкольн епископы Уильям де Блуалықпен шатастырады. Оның қарындасы Кристиана Блуалық монах болған, ал Петір оны осы жолымен өркендеуіне қолдады.
Peter's brother was William of Blois, another poet, who is sometimes confused with William de Blois, the Bishop of Lincoln. A sister, Christiana of Blois, was a nun, whom Peter encouraged in her vocation.