Шарль II Бурбон: Кардинал, дипломат және архиепископ

Кіріспе

Католик кардиналы және Бурбон герцогы (1433–1488)

Шарль II, Бурбон герцогы (Мюльн шатосы, 1433 – 13 қыркүйек 1488, Лион) ерте жасынан Лион архиепископы және Франция королі Людовик XI билігі тұсында француз дипломаты болды. Ол 1488 жылы 2 аптаға Бурбон герцогы қызметін атқарды, содан кейін оның кіші інісі және мұрагері Пётр II Бурбон герцогы оны тақтан ығыстырды.

Өмірбаян

Карл Бурбон герцогы Карл I мен Бургундиялық Агнесстің ұлы болды. Кіші ұлы болғандықтан, ол 1443 жылы Лион каноны болып тағайындалды және 1444 жылдың 6 маусымында 11 жасында Лион архиепискобы болып сайланды. Бұл сайлау Амеде де Таларудың өлімінен және оның атасы Бурбон герцогы Джон I-нің заңсыз ұлы Джон III Бурбонның лауазымынан бас тартуынан кейін болды. Оның лауазымын 1446 жылдың 14 қарашасында Папа Евгений IV растады, ал бұрын 1444 жылы Прагматикалық санкцияны ескермей Вена архиепискобы болып тағайындалған Джеффри Вассалдың өлімінен кейін растады. Карл II-нің архиепископтығы оның жасына байланысты 1446 жылдан 1447 жылға дейін Жан Ролин (Отун епископы), 1447 жылдан 1449 жылға дейін Дю Гю (Орлеан епископы) және 1449 жылдан 1466 жылға дейін Иоанн III Бурбон (Пюи епископы) басқарды. Ол сол кезде Франция королі Людовик XI-мен жақсы қарым-қатынаста болды. Осы бейімділігінен кейін, 1465 жылы Қоғамдық игілік лигасына қатысты қақтығыстан кейін Людовик XI Карл II-ні және Манс епископы Тибод де Люксембургті 1464 жылы жақында сайланған Папа Павел II-ге елшілер ретінде жіберді. 1469 жылдың 7 қаңтарында Карл II Плесси-ле-Турс қаласында патшаның кеңесшісі ретінде корольдік патентке қол қойды. Ол, Жанна де Валуа (Бурбон герцогинясы) және Эдуард Вестминстер дофин Карл VIII-нің құдайы болды. 1475 жылы Людовик XI Жүз жылдық соғысты аяқтағанда, архиепископ оған дипломатиялық мәселелерде көмектесті, ал король Карл II-мен Сенлис маңындағы Нотр-Дам-де-ла-Виктори-ле-Сенлис аббаттығында бірге тұрды. Ол 19 тамызда Пиккиниге Луи XI және оның ағасы Иоанн II Бурбонмен бірге сол атымен аталған келісімге қол қою үшін келді. Кейіннен, 16 қазанда, ол аббаттықта Франциск II (Бретань герцогы) мен тату қарым-қатынасты қалпына келтіру туралы патенттік хатқа қол қойды. 1476 жылдың 8 қаңтарында Корольдік кеңестің басшысы ретінде Карл II төрт патенттік хатқа қол қойды, олардың ішінде Château de Plessis-ле-Турстағы Галликан шіркеуінің бостандығына қатысты хат та болды. 1472 жылдан 1476 жылға дейін ол Авиньондағы папалық легат болып қызмет етті, бірақ ол тек 1473 жылдың 23 қарашасында келді. 1474 жылдың 23 мамырында Папа Сикст IV өзінің туысы Джулиано делла Роверені Авиньон епископы, ал екі жылдан кейін легат етіп тағайындады. Осы қиындықты шешу үшін король Лионда Джулиано делла Роверені қарсы алды, осылайша Карл II Авиньон легациясының жоғалуын қабылдады. Бұл оқиға Карл Батылдың өлімінен кейінгі жорықта болды. 1486 жылы ол Нотр-Дам-де-ла-Шарит-сюр-Лоар монастырының бірінші мақтаулы абысы болды. Ол сондай-ақ өнердің белгілі меценаты болды, Лион соборына ақша жұмсады: ол 1486 жылдан бастап демеушілік еткен Бурбон шіркеуі (оны оның қайтыс болғаннан кейін ағасы Пётр II Бурбон жалғастырды) "XV ғасырдағы сәндік өнердің кереметтерінің бірі" деп сипатталды. Ол сондай-ақ Бурбон және Овернь герцогы болды, 1488 жылдың сәуірінде ағасы Иоанн II қайтыс болғаннан кейін қысқа мерзімге. Бұл Карл II-ні ағасының ең жақын мұрагері ретінде Бурбонне және Оверньдегі отбасылық мұраны алуға итермеледі. Бұл қадамды оның кіші інісі Пётр және Пётрдің әйелі Франция Анна қабылдамады, соңғысы 10 сәуірде Бурбон жерлерін күшпен иеленді. 15 сәуірде корольдік кеңестің мүшелері Аннаның "кардиналды ағасының өліміне байланысты жұбату" үшін жіберген, оны қаржылай келісімге қол қою үшін Бурбон жерлеріне кез-келген талаптан бас тартуға мәжбүр етті. Карл сол жылы Лиондағы жеке үйдің кенеттен құлауынан кейін құпия жағдайда қайтыс болды. Оның 1 сәуір – 15 сәуір аралығында қысқа мерзімге титулды иеленуі 1505 жылы Шарль де Монпенсье Карл III ретінде герцогтікке кірген кезде, қайтыс болғаннан кейін расталды. Карлдың Габриэль Бартинмен (1497 жылы қайтыс болған) Изабелла деген заңды емес қызы болды. Ол Карл VIII-ге заңдылық танытты, кейіннен ол Ла-Шазаның (Монетай-сюр-Альер) иегері Гилбертке тұрмысқа шықты.

Charles was the son of Charles I, Duke of Bourbon, and Agnes of Burgundy. Being a younger son, he was appointed Canon of Lyon in 1443 and, on 6 June 1444, elected Archbishop of Lyon at the age of 11. This election followed the death of Amedée de Talaru and the renunciation of John III of Bourbon, illegitimate offspring of his grandfather John I, Duke of Bourbon. His office was confirmed by Pope Eugene IV on 14 November 1446, after the death of Geoffroy Vassal, Archbishop of Vienne who the pope had first appointed in disregard of the Pragmatic Sanction in 1444. Due to his age, Charles II's archiepiscopate was administered in succession by Jean Rolin, bishop of Autun, from 1446 to 1447, Du Gué, bishop of Orléans, from 1447 to 1449, and John III of Bourbon, bishop of Puy, from 1449 to 1466. At that time, he still maintained a good relationship with the King of France Louis XI, showing greater gusto for navigating the intrigue of secular politics than displaying the piety expected of his religious position. On account of these proclivities, after the conflict surrounding the League of the Public Weal in 1465, Louis XI sent Charles II with Thibaud of Luxembourg, Bishop of Mans as ambassadors to Pope Paul II, recently elected in 1464. On 7 January 1469 Charles II signed a royal letters patent as the king's adviser, at Plessis lèz Tours, the latter's main residence near Tours. As namesake, he was, along with Joan of Valois, Duchess of Bourbon and Edward of Westminster, godparent of the Dauphin Charles VIII. When Louis XI ended the Hundred Years' War in 1475, the archbishop assisted him in diplomatic matters while the king lives with Charles II at the Notre Dame de la Victoire lès Senlis abbey near Senlis. He arrives with Louis XI and his elder brother John II of Bourbon on 19 August at Picquigny to sign the eponymous treaty. Later, on 16 October, he signed in the abbey a letters patent to reestablish peaceable relations with Francis II, Duke of Brittany. Again, on 8 January 1476, as the head of the King's Council, Charles II signs four letters patent, among them one concerning the liberty of the Gallican Church at Château de Plessis lèz Tours. From 1472 to 1476, he was incumbent as the papal legate at Avignon though he only arrived there on 23 November 1473. On 23 May 1474 Pope Sixtus IV appointed his nephew Giuliano della Rovere as bishop of Avignon, and 2 years later as legate. to resolve this difficulty, the king welcomed Giuliano della Rovere at Lyon, so that Charles II accepted the loss of the Avignon legation. during the campaign following the death of Charles the Bold. He was in 1486 the first commendatory abbot of the Priory Notre Dame de La Charité sur Loire. He was also a noted patron of the arts, lavishing money on Lyon's cathedral: the Bourbon chapel there, which he sponsored from 1486 onward (it was continued after his death by his brother, Peter II of Bourbon) was described as "one of the marvels of decorative art in the 15th century". He was also Duke of Bourbon and Auvergne for a short period of time in April 1488, succeeding his elder brother, John II, when the latter died on 1 April. This prompted Charles II, as his brother's nearest heir, to claim the family inheritance in the Bourbonnais and Auvergne. The move was not tolerated by his younger brother, Peter, and Peter's wife, Anne of France, the latter immediately taking possession of the Bourbon lands by force on 10 April. On 15 April, members of the King's Council sent by Anne to "console the Cardinal on the occasion of his brother's death", forced him to sign a renunciation of any claims to the Bourbon lands, in exchange for a financial settlement. Charles then died later in the same year in mysterious circumstances, following a sudden collapse in a private house in Lyons. His brief tenure of the title during the period 1 April – 15 April would, however, be posthumously confirmed in 1505, when Charles de Montpensier acceded to the Duchy as Charles III. Charles had an illegitimate daughter, with Gabrielle Bartine, named Isabelle (d. 1497). She was legitimized by Charles VIII and later married Gilbert of Chantelot, lord of La Chaise (Monétay sur Allier).