Станислав Конецпольский: Польшаның көрнекті әскери қолбасшысы

Кіріспе

Польшалық әскери қолбасшы, поляк дворяны

Станислав Конецпольский (1591 – 11 наурыз 1646) – Польша-Литва одақтастығы тарихындағы ең талантты және қабілетті әскери қолбасшылардың бірі. Ол сонымен қатар магнат, патшаның лауазымды адамы (староста), кастелян, поляк дворяндығының (шляхта) мүшесі және 1625 жылдан өліміне дейін Сандомирж воеводасы (губернаторы) болды. Ол көтерілісші казактар мен шапқыншы татарларға қарсы көптеген сәтті әскери жорықтар жүргізді. 1618 жылдан бастап Коньепольский Жоғарғы тәж гетманы шенін алды, ал 1632 жылы патшадан кейінгі екінші әскери қолбасшы – Ұлы тәж гетманы болды. Конецпольскийдің өмірі – дерлік үздірілмейтін соғыс. 20 жасқа толғанға дейін ол Димитриядалар және Молдавия магнаттары соғысына қатысты. Кейін, 1620 жылы, ол Чечора шайқасына қатысып, Осман күштеріне тұтқынға түсті. 1623 жылы босатылғаннан кейін, 1624 және 1626 жылдар аралығында Осман империясының татар вассалдарын бірнеше рет жеңді. Польша-Швеция соғысы (1626–1629) кезінде Коньепольский Гюстав Адольфтың швед әскерлерін Пруссия мен Померанияны басып алудан тоқтатты, содан кейін соғыс Альтмарк бітімімен аяқталды. 1634 жылы ол қазіргі Украинадағы Камянец-Подольскийде (Камианец-Подольский) ірі түрік шапқыншылығын жеңді, ал 1644 жылы Охматов шайқасында татарларға қарсы жеңісі оған халықаралық даңқ пен танымалдылық әкелді.

Жастық шақ

Станислав Коньепольскийдің туғаны туралы мәліметтер нақты емес. 1590 және 1594 жылдар аралығында әртүрлі күндер айтылған, бірақ оның өмірбаяуын жазған ешбір автор оның қайда туғанын анықтамаған. Бірақ оның әкесі, Александр Коньепольскийдің, шляхтаның (поляк ақсүйектерінің) бай магнаты және Сиерадз воеводасы болғаны, сондай-ақ швед Ваза әулетінен шыққан III Сигизмунд патшаның адал қолдаушысы болғаны белгілі. Коньепольскийдің анасы, Анна Срочицкая, Камянец-Подільський воеводасы Станислав Срочицкийдің қызы болды және Александрға үйленгеннен кейін Коньепольский отбасына бірнеше ірі Подольск жерлерін әкелді. Станиславтың бауырлары: Кшиштоф, ол Корольдік биліктегі хорунжий (желтабан) және 1641 жылдан бастап Бельск воеводасы болды; Ремигий, ол 1640 жылы қайтыс болғанға дейін Хелм епископы болды; Ян, кастелян және Сиерадз воеводасы; және 1611 жылы қайтыс болған Пшедбор. Коньепольскийде сөйлеуде қиындық болғанымен, 15 жасында әкесінің патша сарайындағы ықпалы арқасында Вилюнь қаласының старостасы (қала басшысы) лауазымына тағайындалды. 1603 жылы ол Краков академиясында оқуын бастады, ал бірнеше жылдан кейін әкесі оны білімін одан әрі дамыту үшін патша сарайына жіберді. Ол онда бір-екі жыл болды деп есептеледі. Сонымен қатар, ол бірнеше ай бойы Батыс Еуропаға саяхат жасап, басым бөлігін Францияда өткізіп, содан кейін отбасының иеліктеріне оралды.

Карьерасының алғашқы жылдары: 16101626

Коньепольский жас кезінен әскери мансапты таңдады. 1610 жылы ол ағасы Пшедбормен бірге Мәскеуге қарсы Димитриядаларға қатысып, Смоленскіде Польша-Литва одақтастығының әскеріне қосылу үшін 300 адамнан тұратын топты жинады. 4 шілдеде 1610 жылы Клушино шайқасына қатысты, ал 8 шілдеде 1611 жылы Смоленск қоршауында Пшедбор қамалдың құлаған қабырғаларының астында қаза тапты. Ағасының мәйітімен бірге Коньепольдегі отбасылық сарайға оралғаннан кейін, келесі күзде Коньепольский қайтадан әскерге қосылды. Ұлы Литва гетманы Ян Карол Ходкевичтің басшылығымен ол Мәскеу Кремліндегі қоршауда тұрған поляк әскерін босатуға және жабдықтауға қатысты. Сол кезде гетман оған поляк әскерінің оң жақ фланкіне басшылық етуді сеніп тапсырды. 1612 жылы Коньепольский Украинадағы wojsko kwarciane (тұрақты әскер) құрамына қосылды. 1614 жылы оған Ян Каруцкий басқарған бүлікшіл бөлімдерді жою міндеті жүктелді, ал 17 мамырда Станислав Жолкиевскийдің ұлы Янмен бірге Рогатын шайқасында жеңіске жетіп, Каруцкийді тұтқынға алды. 1615 жылы ол Жолкиевскийдің қызы Катажинаға (Кэтринге) үйленді. Тойдан кейін көп ұзамай ол podstoli koronny (тағам шебері) ресми атағын алды. 1615 және 1616 жылдары Коньепольский Украинада татарларға қарсы күресте тәжірибе жинады, бірақ жаудың үлкен бірлігін жоя алмады. 1616 жылы Катарина Коньепольскийдің тұңғыш ұлы Анджейді дүниеге әкелген кезде қайтыс болды. Келесі жылы Коньепольский Жолкиевскиймен бірге Молдавия магнаттарының соғысына қатысып, Искендер Пашаның күшті түрік әскеріне қарсы тұрды. Сол жылы қақтығыс келісілген атысты тоқтатумен аяқталды. Олшаницадағы казактармен келіссөздер жүргізілгеннен кейін, Коньепольский казак тізілімін 1000-ға дейін қысқартты, осылайша казактардың одақтастық әскерінде алатын лауазымдарының санын шектеді. Сонымен қатар, ол Қара теңізге шабуыл жасауға тыйым салды. Мұндай шабуылдар бай Осман қалаларын тонаған, бірақ казактардың табысына септігін тигізді, бірақ одақтастық аумағына қарсы шабуылдарды туғызды. 1618 жылы Сейм сессиясы кезінде король Зигмунд III Васа Станислав Жолкиевскийге Ұлы Король гетманының булавасын (рәсімдік сопақ немесе таяқ) және Коньепольскийге Корольдік гетманды берді, бұл магнат Кшиштоф Збараски мен оның одақтастарының қарсылығын ескермеді. Көп ұзамай Ориньин маңында Коньепольский татарлардан жеңілді, ол жауды қууда қателік жасап, шайқастан аман-есен шықты. 1619 жылы Коньепольский Кристина Любомирскаға үйленді, ол келесі жылы Александр есімді ұл тапты. Сол жылы Коньепольский мен Жолкиевский Молдоваға әскерді бастап, одақтың одақтасы Гаспар Грацианиді қорғады. Армияның саны 7000-нан асты және оған Корецкий, Заславский, Казановский, Калиновский және Потоцкий магнаттарының жеке полктары кірді. Чекора шайқасында Коньепольский 19 қыркүйекте Искендер Паша мен Кантимирдің біріккен күштерімен жеңілген одақтастық күштерінің оң жақ фланкіне басшылық етті. Жақсы тәртіпте кері қайтқаннан кейін армияның моральдық жағдайы төмендеді және 20-21 қыркүйекте Коньепольский армияның ыдырауын болдырмаса да, кері қайтқанның соңғы кезеңдерінде оның шешімі құлдырап, ерлер өзенге қарай жүгірді. Соңғы шайқаста Жолкиевский қаза тауып, Коньепольский мен көптеген магнаттар, соның ішінде Самуил Корецкий, Миколай Струш, Миколай Потоцкий, Ян және Лукаш Жолкиевский тұтқынға алынды. Тұтқындар Белоградқа (Билгород) жеткізілді, содан кейін Искендер Пашаға, содан кейін Константинополдегі Жеті мұнаралы қамалға жеткізілді, онда олар Қара мұнарада ұсталды. Польшаның Осман империясымен қарым-қатынасы 1621 жылы Хотиндегі Осман жеңілісінен кейін тұрақтанды, ал 1623 жылдың көктемінде Кшиштоф Збараскидің дипломатиялық миссиясы 30 000 талер үшін олардың бостандықтарын сатып алғаннан кейін тұтқындар Польшаға оралды. Хотын шайқасынан кейін шекарадағы жаулықтарды болдырмау мақсатында келісімге қол қойылды. Хан Қанибек Гәрәй келісімнің ережелерін сақтауға бел буса, Кантимир Канибек Гәрәйдің орнын басып алу үшін шекаралық жерлерге шабуылдауды жалғастырды. 1623 жылы маусымда Кантимирдің әскерлері жаңа шабуылдар жасағаннан кейін, Коньепольскийге жергілікті одақтастық күштерінің басшылығы берілді және шабуылдарды тоқтату туралы бұйрық берілді. Келесі жылдың басында Кантимирдің қолбасшылығындағы Буджак әскері Польшаның оңтүстігіне шабуыл жасады. 6 ақпанда Коньепольский Буджак әскерлерінің бірін басып алып, оны Шманьковице мен Оришковецке жақын жерде жойды. Сол жылдың соңында, Кантимирдің әскері маусымның басында шекараны кесіп өткеннен кейін, Коньепольский оған Мартынов шайқасында тағы бір жеңіліс сыйлады. Жаңа стратегияны қолданып, жеңіл казак атқыштарын Кантимирдің күштерін бекітілген таборларға жетелеп, оларға ұсақ қарулар мен артиллерия шабуыл жасады, Коньепольский ханның әскерін дүркіреп шегінуге мәжбүр етті. Оның жеңісі одақтастықта кеңінен тойланды және Сейм Коньепольскийге 30 000 злоты сыйлады. Ол сондай-ақ Сандомир воеводасы тағайындалды. 1625 жылы Жмайло көтерілісі кезінде Запорожье казактары, Марек Жмайло басшылығымен, көтеріліс жасады. Шахин Гәрәймен бірігіп, олар Мәскеумен одақтасуға тырысты. Татарлардың Портамен қиындықтары бар екенін және Кантимирдің Буджак әскері маңызды көмек көрсете алмайтынын ескере отырып, Коньепольский 12 000-нан астам тұрақты және жеке бөлімдерден тұратын әскерді көтеріліске қарсы жинады. Одақтастыққа адал казактардың барлығына әділ қарауға және көтерілісшілерге өлім жазасын беруге уәде берді. 25 қазан күні 1625 жылы Криловқа жақын жерде ол казактарға қарсы атқыштар шабуылын бастады. Оның алғашқы шабуылдары тоқтатылды және казактар Курукове көліне қарай шегінді, онда олар екінші шабуылды тежеді. Шайқастың барысы оған қарсы болғанда, Коньепольскийдің жағдайы бір кезде "ауыр" деп сипатталды; алайда, қақтығыс келісілген атысты тоқтатумен аяқталды. Бұл 6 қарашадағы Курукове шартымен бекітілді, онда казак тізілімі 6000-ға белгіленді және казактар Қара теңіз жағалауына шабуыл жасауды және татарларды ашуды тоқтатуға уәде берді. 1626 жылдың қаңтар айының соңында татарлар қайтадан басып кірді. 15 000 мен 20 000 арасындағы әскермен олар Подолье воеводствосына дейін солтүстікке қарай шабуыл жасап, тонады, Тернополь мен Теребовлиядан өтті, ал кейбір алдыңғы бөлімдер Луцк, Владимир-Волынский және Львов қалаларына жетті. Жауап ретінде Коньепольский шамамен 13 000 әскерді жинады және татарларды тоқтатуға бағытталды, бірақ олар қақтығысудан бас тартты. Ақырында Коньепольский татар әскерінің артқы жасағын жеңіп, көптеген байлықтар мен құлдармен шекараны кесіп өтті. Кейінірек сол жылы, қайта шабуылдан қорқып, Коньепольский Сейм шешімін бұзып, күтілетін татар екінші толқынына қарсы 8000 әскерді жинады. Осы уақытта Коньепольский бірнеше шайқастарда өте қабілетті офицер, Богдан Хмельницкийдің көмегін алды; Хмельницкий сол жылы Коньепольский солтүстікке, Балтық теңізіне жақын жаңа шайқас алаңына кеткеннен кейін татарларға қарсы үлкен жеңіске жетті.

From a young age Koniecpolski chose to follow a military career. In 1610, together with his brother Przedbór, he took part in the Dymitriads against Muscovy, raising a group of 300 men to join the Army of the Polish–Lithuanian Commonwealth at Smolensk. On 4 July 1610 he participated in the Battle of Klushino before joining the Siege of Smolensk where Przedbór was crushed to death by the fortress' collapsing walls on 8 July 1611. After returning to his family mansion at Koniecpol with his brother's body, the following autumn Koniecpolski rejoined the army. Under the command of Grand Lithuanian Hetman Jan Karol Chodkiewicz, he took part in the effort to relieve and supply the besieged Polish forces in the Moscow Kremlin. During that time, he was entrusted by the Hetman with command of the right flank of the Polish forces. In 1612 Koniecpolski joined the wojsko kwarciane (regular Commonwealth army) in Ukraine under the command of Field Crown Hetman Stanisław Żółkiewski, who greatly influenced his career. In 1614 he was entrusted with destroying rebellious regular units led by Jan Karwacki, and on 17 May, with Stanisław Żółkiewski's son, Jan, he won the Battle of Rohatyn and captured Karwacki. In 1615 he married Żółkiewski's daughter Katarzyna (Catherine). Soon after the wedding, he received the official rank of podstoli koronny (Crown Master of the Pantry). Throughout 1615 and 1616 Koniecpolski gained further experience in Ukraine, fighting the Tatar hordes, but failed to destroy or capture any sizable enemy units. In 1616, Katarzyna died while giving birth to Koniecpolski's first son, Andrzej. The following year, Koniecpolski took part in the Moldavian Magnate Wars alongside Żołkiewski, and stood against Iskender Pasha's powerful Turkish army. The conflict ended that year with a negotiated cease fire. Following negotiations with the Cossacks in Olszanica, Koniecpolski reduced the Cossack register to 1,000, thereby limiting the number of positions that the Cossacks could hold in the Commonwealth military. He also banned raids on the Black Sea. Such raids, which pillaged wealthy Ottoman cities, contributed to the Cossacks' income but provoked retaliatory raids into Commonwealth territory. In 1618, during a session of the Sejm—the Commonwealth parliament—King Sigismund III Vasa granted the buława (ceremonial mace or baton) of Grand Crown Hetman to Stanisław Żółkiewski and that of Field Crown Hetman to Koniecpolski, disregarding the opposition of magnate Krzysztof Zbaraski and his allies. Soon afterward, Koniecpolski was defeated by the Tatars near Orynin, where he committed the mistake of pursuing the enemy against overwhelming odds and barely made it out of the battle alive. In 1619, Koniecpolski married Krystyna Lubomirska, who gave birth to a son, Aleksander, the following year. That year Koniecpolski and Żólkiewski led an army to Moldova to protect Gaspar Graziani, an ally of the Commonwealth. The army numbered over 7,000 and included the private regiments of the Korecki, Zasławski, Kazanowski, Kalinowski and Potocki magnates. During the Battle of Cecora (Ţuţora) Koniecpolski commanded the right flank of the Commonwealth forces, which were defeated on 19 September by a combined force belonging to Iskender Pasha and Kantymir (Khan Temir). After retreating in good order, the army's morale fell and while Koniecpolski prevented the army's disintegration on 20–21 September, during the later stages of the retreat its resolve collapsed and the men ran for the river. In the ensuing battle, Żólkiewski was killed and Koniecpolski and many magnates including Samuel Korecki, Mikołaj Struś, Mikołaj Potocki, and Jan and Łukasz Żółkiewski were taken captive. The prisoners were transported to Białograd (Bilhorod), to Iskender Pasha, then to the Castle of Seven Towers at Constantinople, where they were held in the Black Tower. Polish Ottoman relations stabilized in the wake of the Ottoman defeat at Khotyn in 1621, and in the spring of 1623 the prisoners returned to Poland after a diplomatic mission by Krzysztof Zbaraski purchased their freedom for 30,000 thalers. In the aftermath of the Battle of Khotyn, a treaty had been signed that aimed to prevent further border hostilities. While Khan Canibek Giray resolved to respect the treaty's provisions, Kantymir continued to raid the borderlands in an effort to usurp Canibek Giray's position. Following fresh raids by Kantymir's forces in June 1623, Koniecpolski was given command of local Commonwealth forces and ordered to stop the incursions. Early the following year, the Budjak horde, under Kantymir's command, attacked southern Poland. On 6 February, Koniecpolski intercepted one of the Budjak armies and destroyed it near Szmańkowice and Oryszkowce. Later that year, after Kantymir's forces crossed the border in early June, Koniecpolski inflicted a further defeat on him at the Battle of Martynów. Using a new strategy that employed light Cossack cavalry to drive Kantymir's forces towards fortified tabors where they were attacked by small arms and artillery, Koniecpolski forced the khan's troops to retreat in disarray. His victory was soon celebrated throughout the Commonwealth and, as a reward, Koniecpolski was granted 30,000 zlotys by the Sejm. He was also appointed voivode of Sandomierz. In 1625, during the Zhmailo Uprising the Zaporozhian Cossacks, led by Marek Zhmaylo, rebelled. Joining forces with Shahin Giray, they attempted to form an alliance with Moscow. Reasoning that the Tatars had their share of trouble with the Porte and that Kantymir's Budjak horde would be unable to send major assistance, Koniecpolski gathered a 12,000 strong army of regular and private units to deal with the rebellion. He pledged fair treatment to all Cossacks loyal to the Commonwealth, and death to rebels. On 25 October 1625, near Kryłów, he launch a cavalry attack against the Cossacks. His initial thrusts were stopped and the Cossacks fell back toward Lake Kurukove where they checked a secondary attack. As the tide of battle went against him, Koniecpolski's position was at one point described as "grave"; however, the conflict eventually ended in a negotiated cease fire. This was formalized by the Treaty of Kurukove on 6 November under which the Cossack register was set at 6,000, and the Cossacks again promised to stop raiding the Black Sea shores and provoking the Tatars. In late January 1626 the Tatars invaded again. With an army estimated at between 15,000 and 20,000, they raided and pillaged territories as far north as the Podole Voivodeship, passing Ternopil and Terebovlia, while some advanced units reached the cities of Lutsk, Volodymyr Volynskyi and Lviv. In response, Koniecpolski gathered some 13,000 troops and moved to intercept the Tatars, but they refused to engage. Eventually Koniecpolski defeated the rear guard of the main Tatar army, which crossed the borders with much treasure and slaves. Later that year, fearing a repeat invasion, Koniecpolski violated a Sejm resolution in recruiting and fielding an army of 8,000 against an expected Tatar second wave. During this time, Koniecpolski was aided in a number of battles by a highly capable officer, Bohdan Khmelnytsky; Khmelnytsky would also score a major victory over the Tatars later that year, after Koniecpolski had departed north to a new battlefield near the Baltic Sea.

Густав Адольфпен күресу: 16261629

1626 жылы оңтүстік қауіп-қатер солтүстік қауіп-қатермен қабысып, швед әскерлерінің басып кіруі поляк-швед соғысын қайтадан тұтандырды. Маусым айында Густав Адольф 125 кемеден және 14 мыңнан астам сарбаздан тұратын әскерімен Польша жағалауына жақындап, Гданьск (Данциг) арқылы өтетін саудаға баж салығын жинауды бастады. Пилава мен Браниевоны алғаннан кейін швед әскерлері Померания арқылы таралып, Фромборк, Толкмичко, Эльблонг, Мальборк, Гнев, Тчев және Старогардты басып алды, ал тағы бір швед әскері Польша-Литва одағының негізгі порты – Пукке жақын жерге түсіп, оны жаулап алды. Дегенмен, Гданьск қаласы тіпті шведтердің жылдам ілгерілеуіне қарамастан, қарсы тұрып, берілмеді. 1626 жылдың 22-30 қыркүйегі аралығында Гнев ауылының жанында болған шайқаста Густав Польша королі Сигизмунд басқарған әскерді жеңіп, оны кері шегінуге мәжбүр етті, содан кейін король елдің басқа аймақтарынан күш сұрады. Осыған жауап ретінде Коньепольскийге Корольдік Пруссияны шведтердің басып кіруінен қорғау міндеті жүктелді. Бірақ оңтүстіктегі тұрақсыз жағдай оны кешіктірді, және ол 1 қазан күні ғана Пруссияға аттанды. Коньепольскийдің 4200 жеңіл атты әскері, 1000 драгуны және 1000 жаяу әскері Пруссияға жылдам жетті. Басқа бөлімшелермен күшейтіліп, оның әскері 9 мың адамды құрады, ал шведтердің саны 20 мыңнан асты. Маневрлік соғыс тактикасын қолданып, жаудың байланыс жолдары мен кішігірім топтарына шабуыл жасау үшін шағын, жылдам әскерлерді пайдаланды, ол шведтердің шабуылын тоқтатты және Аксель Оксенстернаны қорғанысқа көштірді. Осы уақытта Сейм соғысқа қаржы жинауға келісім берді. Ақша мен азық-түлік жетіспеуінен одақтың әскерлерінің жағдайы қиын болды. Литва әскерлері 1626 жылдың желтоқсанында Инфлант воеводиясының Кокнесе қаласының жанында ауыр жеңіліске ұшырады, содан кейін олар Двина өзенінің артына шегінді. Сөйтіп, шведтер Коньепольскийге екі бағыттан шабуыл жасауды жоспарлады: Оксенстерна Висла өзенінен, ал Йоханн Стрейф фон Лавентштейн мен Максимилиан Теффл – шведтер бақылауындағы Поморзеден. Алайда Висла өзенінің тасуы олардың жоспарларын бұзды, соның нәтижесінде Коньепольский Помераниядан келе жатқан жау әскерін тосқауылап, ұстап алды. 1627 жылдың 2 сәуірінде Коньепольский Пукты қайта басып алды. 18 сәуірде Чарне (Хамерштейн) қаласын алды және швед әскерін қалаға шегінуге мәжбүр етті. Бір аптадан кейін олар қарсы тұра алмады, көптеген жалдамалылар мен швед әскерлерінің бір бөлігі туларын тастап, жақтарын ауыстырды. 1627 жылдың көктемінде шведтердің бірнеше жеңілісінен кейін олар Висланың батыс жағалауындағы барлық бекіністерін жоғалтты, соның салдарынан тез және шешуші жеңіске қол жеткізу үмітінен айырылды. Бұл жағдай Бранденбург курфюрстін де одаққа қолдау көрсетуге ықпал етті, содан кейін литвалық әскерлер Ливониядағы шабуылдарын қайта бастады. 17 мамырда Густав 8 мыңдық күшпен қоныс тепті. 22-23 мамыр түнінде Киезмарк пен Данциг маңында Висла өзенінен өтіп бара жатып, Густав поляк әскеріне тап болды. Жамбасына жара алғандықтан, ол кері шегінуге мәжбүр болды. Коньепольский Гневті қайта басып алуға шешім қабылдады және осы мақсатқа жету үшін алдау жоспарын жасады. Польша әскерлері Браниевоны қайта басып алуға тырысты, бұл Густавты қоршаудан босатуға мәжбүр етті, содан кейін Густав артқа шегінген поляк әскерін қуып, Орнетаны қоршауға алды. Бұл әрекетті болжаған Коньепольский Гневке күтпеген шабуыл жасады, оны басып алды. Густав Коньепольскийдің жылдам әрекеттеріне таң қалды. Тчевке жақын жерде, 7800 сарбазбен, оның ішінде 2500 атты әскер және гусарлар, одақтың элиталық ауыр атты әскері Коньепольский швед армиясының Данцигке жетуін тоқтатуға тырысты. 7-8 тамызда ол Мотлава батпақтарының жанында 5000 жаяу әскері бар 10 мыңдық швед әскерімен кездесті. Шведтер поляктарды шабуылға шақырып, содан кейін жаяу әскері мен артиллериясының атысымен жоюды көздеді, бірақ Коньепольский шабуылға түспеуге шешім қабылдады. Содан кейін шведтер атты әскермен шабуылға шықты, бірақ поляктарды өздерінің атыс қашықтығына тарта алмады. Шведтердің шабуылдары поляк атты әскеріне ауыр зиян келтірді, бірақ Коньепольскийдің моральдық рухын көтеріп, поляк армиясын жеңілдірмеді. Густав Адольф қайтадан жарақаттанғанда шайқас аяқталды, ал шведтер кері шегінді. Коньепольский өз армиясын реформалау және шведтермен теңестіру үшін жаяу әскері мен артиллериясының атыс күшін арттыру қажеттігін түсінді. Шведтер, өз тарапынан, поляктардан атты әскер шабуылы мен жақын қарым-қатынасқа түсу өнерін үйренді. Жалпы, 1627 жылғы науқан одақ үшін сәтті аяқталды: Пук пен Гнев қайта басып алынды, шведтердің жоспарлары орындалмады, ал швед армиясы әлсіретілді. Жылдың соңғы маңызды шайқасы 28 қарашада Олива шайқасында Польшаның шағын әскери-теңіз күштерінің шведтік флотты жеңіске жеткені болды. 1628 жылы қаржы жетіспеуінен Польша әскерлері шабуылдауын тоқтатып, қорғанысқа көшті. Густав Адольф Квидзынь, Нове және Бродницаны басып алды. Коньепольский қарсы шабуыл жасады, өзінің шағын күштерін тиімді пайдаланды – жылдам атты әскер шабуылдары, жаяу әскері мен артиллериясының қолдауымен, партизандық соғыс, бекіністер салу үшін инженерлерді пайдалану және жердің тиімді пайдалануы. Барлық күшін салғанына қарамастан, ол жеткіліксіз қаржымен қиындыққа тап болды. Гожрно шайқасынан кейін, онда Станислав "Ревера" Потоцкий жеңіліске ұшырады, Сейм соғысқа қаржыландыруды арттырды. Австрия Филд-маршал Йохан Георг Арнхайм басқаратын күштерді одаққа көмек ретінде жіберді. Алайда Арнхайм Коньепольскийдің бұйрықтарын орындаудан бас тартты. Соңғы шайқас 1629 жылдың 27 маусымында Тржчана (немесе Тржчянка) қаласының жанында өтті. Шведтер Грудзядзға қарай шабуылдады, тоқтатылды және Штум мен Мальборкқа шегінді. Коньепольский арттық күштерге шабуыл жасады, оны Ян Вильгельм Рейнграф, Рен графы басқарды, және оларды талқандады. Ол швед раитарының қарсы шабуылын да тойтарды, олар Пулковицеге қарай итерілді, онда Густав Адольф 2000 раитармен тағы бір қарсы шабуылға басшылық етті. Бұл қарсы шабуыл да тойтарылды, ал швед әскерлерін Филд-маршал Герман Врангель басқарған соңғы швед резерві құтқарып, поляк шабуылын тоқтатты. Густав Адольф жараланып, мүжілді. Шведтердің 1200-ге жуық әскері қаза тапты, Рейнграф және бірнеше жүз адам тұтқынға алынды. Польшаның жоғалтуы 200 адамнан кем болды. Польша бұл жеңісті саяси немесе әскери тұрғыдан пайдалана алмады. 1629 жылдың 26 қазанында Старый Таргта (Альтмарк бітім шарты) жасалған бітім шарты шведтерге пайда келтірді, олар Балтық теңізі арқылы Польша саудасынан салық алу құқығын (тауар құнының 3,5%) алды, Корольдік Пруссиядағы көптеген қалаларды бақылауда ұстады және Балтық теңізінің оңтүстік жағалауындағы үстем күш ретінде танылды. Коньепольский келіссөздерге көп әсер ете алмады, өйткені ол Украинаға татар шабуылын тоқтату үшін қайтарылып алынды.

In 1626 the southern threat to the Commonwealth was overshadowed by a northern one, as an incursion by Swedish forces reignited the Polish–Swedish War. In June, Gustavus Adolphus, with a fleet of 125 ships and an army of over 14,000 men, approached the Polish coast and began collecting tariffs on trade passing through Gdańsk (Danzig). Having taken Piława and Braniewo, Swedish forces spread through Pomerania, taking Frombork, Tolkmicko, Elbląg, Malbork, Gniew, Tczew and Starogard, while other Swedish forces landed near Puck—the main port of the Polish–Lithuanian Commonwealth fleet—and captured it. The major city of Gdańsk, however, refused to surrender even in the face of lightning Swedish advances. In a battle that took place between 22 and 30 September 1626 near the village of Gniew, Gustavus defeated a Polish army led by King Sigismund, who retreated and called for reinforcements from other parts of the country. In response, Koniecpolski was tasked with defending Royal Prussia against the Swedish incursion. He was delayed by the unstable situation in the south, though, and it was not until 1 October that he finally departed for Prussia. Koniecpolski's force of 4,200 light cavalry, 1,000 dragoons, and 1,000 infantry quickly moved to Prussia. Reinforced by other units, he had 9,000 men against the 20,000 strong Swedish force. Employing maneuver warfare, using small mobile units to strike at enemy communication lines and smaller units, he stopped the Swedish attack and forced Axel Oxenstierna into a defensive posture. Meanwhile, the Sejm agreed to raise money for the war. The situation of the Commonwealth forces, short of money and food, was difficult. Lithuanian forces were dealt a serious defeat near Koknese, Inflanty Voivodeship, in December 1626 and they subsequently retreated behind the Dvina River. The Swedes then planned to strike Koniecpolski from two directions: Oxenstierna, from the Vistula River, and Johann Streiff von Lawentstein and Maxymilian Teuffl, from Swedish held Pomorze. The flooding of the Vistula, however, disrupted their plans and allowed Koniecpolski to intercept the enemy units advancing from Pomerania. On 2 April 1627 Koniecpolski managed to recapture Puck. He took Czarne (Hamersztyn) on 18 April and forced the Swedish forces to retreat into the city. A week later they surrendered, with many mercenaries and some Swedish abandoning their banners and insignia, and changing sides. As a result of the series of Swedish defeats in spring 1627, they lost all their strongholds on the west bank of the Vistula, and with those, their hopes for a quick and decisive victory. The situation also convinced the Elector of Brandenburg to declare his support for the Commonwealth, and afterwards the Lithuanian forces resumed their offensive in Livonia. On 17 May Gustavus landed with 8,000 reinforcements. On the night of 22–23 May, while crossing the Vistula near Kieżmark and Danzig, Gustavus encountered Polish forces. Wounded in the hip, he was forced to retreat. Koniecpolski then decided to take back Gniew and devised a diversionary plan. Polish forces were sent to attempt to take back Braniewo, forcing Gustavus to relieve the siege; then Gustavus followed the retreating Polish army and laid siege to Orneta. Koniecpolski, who had foreseen this, responded with a sudden attack on Gniew, his primary objective, which he captured. Gustavus was reported to be impressed with the speed of Koniecpolski's reaction. Near Tczew, with about 7,800 men—including 2,500 cavalry and hussars, the Commonwealth's elite heavy cavalry—Koniecpolski tried to stop the Swedish army from reaching Danzig. On 7–8 August, he encountered a Swedish force consisting of 10,000 men, which included 5,000 infantry, near the swamps of Motława. The Swedes wanted to provoke the Poles into attacking, then destroy them with infantry fire and artillery, but Koniecpolski decided against attacking. The Swedes then went on the attack with cavalry, but were unable to draw the Poles within range of their fire. The Swedish attacks dealt severe damage to the Polish cavalry but did not cripple the Polish army whose morale was kept high by Koniecpolski. The battle ended when Gustavus Adolphus was again wounded and the Swedes retreated. Koniecpolski now recognized the need to reform his army and strengthen the firepower of its infantry and artillery to match the Swedes'. The Swedes, on the other hand, had learned the arts of cavalry charges and melée combat from the Poles. Overall the 1627 campaign had been favorable to the Commonwealth; Puck and Gniew had been retaken, Swedish plans had been thwarted, and the Swedish army had been weakened. The last major engagement of the year saw the surprising defeat of a Swedish flotilla by the small Polish Navy on 28 November 1627 at the Battle of Oliwa. In 1628 the Polish forces, short of funds, were forced to cease their offensive and go on the defensive. Gustavus Adolphus captured Kwidzyń, Nowe and Brodnica. Koniecpolski counterattacked, putting his small forces to most efficient use—quick cavalry melée attacks, combined with supporting infantry and artillery fire, guerrilla warfare, the use of engineers to raise fortifications, and clever use of terrain advantage. Despite his best efforts, he was hampered by insufficient funds. The Sejm increased funding for the war after the Battle of Górzno, where Stanisław "Rewera" Potocki was defeated. Austria sent the Commonwealth help in the form of forces under Field Marshal Johann Georg Arnheim. Arnheim, however, refused to take orders from Koniecpolski. The final battle took place on 27 June 1629 near Trzciana (or Trzcianka). The Swedes attacked toward Grudziądz, were halted, and retreated to Sztum and Malbork. Koniecpolski attacked the rear guard, which was led by Jan Wilhelm Reingraff, Count of Ren, and destroyed it. He also repelled a counterattack by Swedish raitars, who were pushed toward Pułkowice, where another counterattack was led by Gustavus Adolphus with 2,000 raitars. This counterattack was also fended off, and the Swedish forces were saved from total defeat by the last Swedish reserves, led by Field Marshal Herman Wrangel, who blocked the Polish attack. Gustavus Adolphus was wounded and barely escaped. Of the Swedes, 1,200 were killed, and Reingraff and several hundred others were captured. Polish losses were under 200 killed or injured. Poland did not follow up this victory politically or militarily. A cease fire contracted at Stary Targ (the Truce of Altmark) on 26 October 1629 favored the Swedes, who received the right to tax Polish trade moving over the Baltic (3.5% of the value of goods), retained control of many cities in Royal Prussia, and were recognized as the dominant power on the southern Baltic coast. Koniecpolski exerted little influence on the negotiations, as he had been called back to Ukraine to crush a Tartar incursion.

Ұлы хан: 16301637

1630 жылы казак басшысы Тарас Федорович орташа Григорий Чорныйды атқылап, кейін "Федорович көтерілісі" деп аталған казак көтерілісін бастады. Ұзақ өтпей ол Корсун бекінісін басып алды. Жағдайды қалпына келтіру үшін Коньепольский Переяславты қоршауға алды. Артиллерия мен жаяу әскердің қолдауы болмағандықтан, ол бекініс қабырғаларын бұза алмады, бірақ казақтар жабдықталуға мұқтаж болғандықтан және ауыр шығынға ұшырағандықтан келіссөздерге келісті. 1630 жылдың тамызында қол қойылған Переяслав шарты көтерілісшілерге кең кешірім жасады. Коньепольский әдеттегідей қатаң жазалауды жақтады, бірақ сонымен қатар, ұзақ мерзімді перспективада казак жағдайын түзетудің тиімді жолы казак тізімін ұлғайту және жалақыны тұрақты төлеу екенін айтты. Дегенмен, ол казақтарды крепостнойларға айналдыру саясатын қолдады, бұл Украинадағы наразылықтың басты себептерінің бірі болды; сондай-ақ, ол әскерлерінің жалақысын төлеудің орнына жергілікті халыққа олардың күнкөрісін жүктеді, бұл Украинада оның өте жақтырылмауына әкелді. 1632 жылы, қайтыс болуына бірнеше ай қалғанда, король Зигмунд III Ваза Коньепольскийге Ұлы хан гетманы лауазымын берді. Бұл лауазым Станислав Жолкевскийдің өлімінен кейін 12 жылдан бері бос тұрған еді; король Зигмунд Коньепольский бұл лауазымды ертерек алғанда тым күшті магнатқа айнала қоюынан қорқыпты. Король қайтыс болғаннан кейін Коньепольский Одақтың саяси істерін басқаруда маңызды рөл атқарды және 1632 жылы Зигмундтың ұлы Владыслав IV Васаның король болып сайлануын қолдады. Ал бір жылдан кейін король Владыслав IV Коньепольскийді Краков кастеляны қызметімен марапаттады, бұл Одақтың ең беделді округтік лауазымы еді. Коньепольский жаңа корольдың ықпалды кеңесшісі болды және оны жиі Польшаның сыртқы саясатын татарларға қарсы бағыттауға шақырды. Коньепольский король Владыслав IV-тің әскери реформаларын да қолдады. Жалпы, корольдің жақтасы ретінде қарастырылса да, Коньепольский корольдік билікті күшейтуге және дворяндардың Алтын бостандығын әлсіретуге бағытталған оның кейбір жоспарларына қарсы болды. 1633 жылы Коньепольский түріктердің Одаққа жасаған шабуылдарын тойтарды және 4 шілдеде Сасовый Рог шайқасында олардың әскерін жеңді. Сол жылдың 22 қазанында ол Каманец-Подилскийде 20 000-нан астам Осман әскерін талқан етті, ал оның әскері 11 000 сарбазды құрады. Османдықтардың жеңілісі және Коньепольскийдің қатыстылығы түріктерді 1634 жылдың 19 тамызында жаңа шартқа қол қоюға мәжбүр етті. Шарты 1621 жылғы Хотин шартының шарттарын қайталады және Осман империясы мен Одақ арасындағы соғысты (1633-34) аяқтады. 1635 жылы, қысқа мерзімді Сулима көтерілісі кезінде, Иван Сулима басқарған казактар Польшаның Кодак бекінісін (қазіргі Днепр маңында) басып алып, қиратқаннан кейін, Коньепольский бекіністі қайтарып алып, көтерілісшілерді жазалаған әскери жорықты басқарды. Сулима тұтқынға алынып, атқыланды. Сол жылы Коньепольский Швецияға қарсы жаңа соғысқа дайындалу үшін Померанияға оралды, бірақ Стумска Весь шартының арқасында бұл қажет болмады. Коньепольский Одақтың әскерін жаңғырту қажеттігін түсінді және осы мақсатта король Владыслав IV-пен бірге жұмыс істеді, соның ішінде батыс соғыста тәжірибелі жалдамалы әскерлерді тартты және артиллерияны одан әрі дамытты (ол Кудак, Бар және Каманец-Подилскийдегі арсеналдардың құрылысын қадағалады және өзінің украиндық иеліктерінде металлургиялық заводтар салды). Ол көптеген дарынды артиллерия және инженерлік офицерлердің демеушісі болды. Ол сондай-ақ Украинаны картографиялаған Уильям ле Вассер де Боплан және Қырымды картографиялаған Себастьян Аддерс сияқты картографтарды да демеушілік еткен болуы мүмкін. Ол сондай-ақ Одақтың Балтық флотын құру жоспарларын қолдады.

In 1630, the Cossack leader, Taras Fedorovych, executed the moderate Hryhoriy Chorny, and began a Cossack uprising, later dubbed the "Fedorovych Uprising". Soon afterwards he captured the fortress of Korsun. In an effort to restore the situation, Koniecpolski laid siege to Pereyaslav. Lacking artillery and infantry support, he could not breach its walls, but the Cossacks, needing supplies and having suffered heavy casualties, agreed to negotiate. The Treaty of Pereyaslav, signed in August 1630, granted liberal terms, including amnesty for the rebels. Koniecpolski, as usual, was for harsh punishment, but also argued that in the long run the Cossack situation was better remedied by more equitable treatment, including an increase in the Cossack register and the regular payment of wages. Still, he supported policies aimed at turning the Cossacks into serfs, which was one of the main causes of unrest in Ukraine; this, along with his decision to settle his soldiers' living expenses on the local populace instead of paying them wages, led to his extreme unpopularity in Ukraine. In 1632, a few months before his death, King Sigismund III Vasa awarded Koniecpolski the post of Grand Crown Hetman. It had stood vacant for 12 years, since the death of Stanisław Żółkiewski; presumably King Sigismund had feared that Koniecpolski, if given the post earlier, would have become too powerful a magnate. After the King's death, Koniecpolski played a major role in directing the political affairs of the Commonwealth and in 1632 supported the election of Sigismund's son, Władysław IV Vasa, as king. In return, a year after his election, King Władysław IV rewarded Koniecpolski with the office of Castellan of Kraków, the most prestigious of the Commonwealth's district offices. Koniecpolski became an influential adviser to the new king, often encouraging him to direct Polish foreign policy against the Tartars. Koniecpolski also supported King Władysław IV's military reforms. Though generally seen as a supporter of the King, Koniecpolski opposed some of his plans aimed at increasing royal power in the Commonwealth and weakening the Golden Liberty of the nobility. In 1633 Koniecpolski thwarted the Turks' attacks on the Commonwealth, defeating their forces on 4 July at Sasowy Róg. On 22 October that year, he repulsed a superior invading Ottoman force of over 20,000 at Kamianets Podilskyi, his own forces numbering 11,000. The Ottoman defeats and Koniecpolski's attitude persuaded the Turks to sign a new treaty on 19 August 1634. The treaty repeated the terms of the Treaty of Chocim of 1621 and ended the Ottoman–Commonwealth War (1633–34). In 1635, in the short lived Sulima Uprising, after Cossacks under Ivan Sulyma captured and destroyed the Polish Kodak Fortress (near modern Dnipro), Koniecpolski led an expedition that retook the fort and punished the insurgents. Sulima was taken prisoner and executed. Later that year Koniecpolski returned to Pomerania to prepare for another war against Sweden, but it was rendered unnecessary by the Treaty of Sztumska Wieś. Koniecpolski grasped the need to modernize the Commonwealth's military and worked with King Władysław IV to that end, including the recruitment of mercenaries experienced in western warfare, and further development of artillery (he supervised the construction of arsenals at Kudak, Bar and Kamieniec Podolski, and built forges on his Ukrainian estates). He was patron to many gifted artillery and engineering officers. He may also have sponsored cartographers such as William le Vasseur de Beauplan, who mapped Ukraine, and Sebastian Aders, who mapped Crimea. He also supported plans to create a Commonwealth Baltic Fleet.

Соңғы жылдары: 16371645

1637 жылдан кейін Коньепольскийдің денсаулығы нашарлап, ол 1637 және 1638 жылдары казактардың көтерілісін, ал 1639 жылы татарлардың көтерілісін сәтті басып оздырған жас гетман Миколай Потоцкийге тәуелді болды. Коньепольскийдің ықпалы заңнан тыс Самуэль Лашчты да қорғады, оны өте қабілетті қолбасшы деп есептеді. Коньепольскийдің ең үлкен жеңістерінің бірі 1644 жылғы қыста татарларға қарсы жорықта болды. 19 000 сарбаздан (олардың 60 пайызы – магнаттардың жеке әскерлері, ал Коньепольскийдің өзінің күштері 2200 адамды құрады) тұратын үлкен әскермен ол 1644 жылдың 30 қаңтарында Очматов маңында Тоғай бейдің әскерін күйретті. Сина Вода жанында мұздың үзілуінен көптеген татарлар суға батып кетті. 17 ғасырдың бірінші жартысындағы татарларға қарсы ең ірі жеңіс болған Очматов шайқасы Коньепольскийге халықаралық даңқ әкелді. Ол олардың шабуыл уақыты мен орнын болжаған ғана емес, олар әдеттегі тактикасын – күштерін бірнеше жылдам әрекет ететін топтарға (чамбульдерге) бөлуге үлкермес бұрын жойды. Бұл жеңіс патша Владислав IV-ті түріктерге қарсы шабуыл жасау туралы ойландырды. Коньепольский Қырым хандығына қарсы шектеулі соғысты қолдады, бірақ патшаның Осман империясының баршасына қарсы соғыс ашу жоспарына қарсы болды, оны шындықтан алыс, ақымақтық деп санайтын. "Dyskurs o zniesieniu Tatarow krymskich i lidze z Moskwą" (Қырым татарларын жою және Мәскеумен одақтасу туралы пайымдама) деп аталатын жоспарында стратегиялық көзқарастарын баяндаған Коньепольский мұндай жорық үшін Мәскеумен одақтасуды да қатты қадалады. Патша Владислав IV Түркияға қарсы крест жорығын жалғастыруға тырысты, бірақ ол ішкі қолдау таппады және тек казактар арасында негізсіз үміттер таратудан басқа ештеңеге жетпеді. Оларға қатысу үшін оларға артықшылықтар мен ақша уәде етілді. 1645 жылдың 15 маусымында Коньепольскийдің әйелі Кристина қайтыс болды. Коньепольский көп ұзамай қайтадан үйленді, 1646 жылдың 16 қаңтарында болашақ тәж маршалы Лукаш Опалинскийдің 16 жасар қызы Зофия Опалинсканың қолын сұрады. Бірақ неке ұзаққа соқпады, Коньепольский 1646 жылдың 11 наурызында Бродиде қайтыс болды. Көптеген деректер оның жаңа некесінің өліміне себеп болғанын көрсетеді. Жоахим Ерлиц өзінің күнделігінде Коньепольскийдің құмарлықты қоздыратын дәріні шамадан тыс қабылдағанын жазды. Оның қосылу рәсімі 1646 жылдың 30 сәуірінде Бродиде өтті.

After 1637 Koniecpolski's declining health made him reliant on the younger Hetman Mikołaj Potocki, who successfully crushed Cossack uprisings in 1637 and 1638, and a Tartar uprising in 1639. Koniecpolski's influence also protected the outlaw Samuel Łaszcz, whom he saw as another able commander. One of Koniecpolski's greatest victories occurred during a winter 1644 campaign against Tatars. With a large army of some 19,000 soldiers (60% of them, magnates' private armies; Koniecpolski's own forces numbered 2,200) he dealt a crushing defeat to Toğay bey's forces near Ochmatów on 30 January 1644. Many Tatars drowned near Sina Woda when the ice over the water gave way. The Battle of Ochmatów, the Commonwealth's greatest victory over the Tatars in the first half of the 17th century, brought international fame to Koniecpolski, who had not only predicted the time and place of their attack but had destroyed their forces before they could deploy their usual tactic of splitting their main forces into multiple highly mobile units (czambuls). The victory led King Władysław IV to consider an offensive war against the Turks. Koniecpolski supported a limited war against the Crimean Khanate but opposed the King's plan to wage war on the entire Ottoman Empire, believing it to be an unrealistic folly. Setting out his strategic views in a plan titled "Dyskurs o zniesieniu Tatarow krymskich i lidze z Moskwą" (Discourse on Destruction of the Crimean Tartars and on coalition with Moscow), Koniecpolski also strongly urged a coalition with Moscow for such a campaign. King Władysław IV continued to push for a crusade against Turkey, but it had little internal support and failed to achieve anything except to spread false hopes among the Cossacks, to whom he promised privileges and money in exchange for their participation. On 15 June 1645, Koniecpolski's wife, Krystyna, died. Koniecpolski remarried soon after, taking the hand of 16 year old Zofia Opalińska, daughter of future Crown Marshal Łukasz Opaliński, on 16 January 1646. The marriage was short lived, though, ending with Koniecpolski's death in Brody on 11 March 1646. Sources suggest that his new marriage was the cause of his death; Joachim Jerlicz wrote in his diary that Koniecpolski had overdosed on an aphrodisiac. His funeral was held in Brody on 30 April 1646.

Байлық пен ықпал

Өмірі бойы Конецпольский көп байлық жинады. Оның мүлігінің көп бөлігі Украинада орналасқан, ол Украинаның ресми емес билеушісіне айналды; кейбір шетелдіктер оны «Украинаның вице-королі» деп атады, бірақ Мемлекеттің мұндай лауазымы ешқашан болған емес. Патша Владыслав IV оған осы оңтүстік-шығыс аймаққа қатысты саяси шешімдерді сеніп тапсырды. Корольдің білімімен және қолдауымен Конецпольский Константинопольден дипломатиялық миссияларды жіберіп, қабылдады, келіссөздер жүргізіп, шарттарға қол қойды, ал Ұлы Король Гетманы ретінде Мемлекеттің әскери күштерінің маңызды бөлігін тікелей басқарды. Оның жеке армиясы және Мәскеуден Осман империясына дейін жететін тыңшылар желісі болды. Конецпольский әкесінен жеті-сегіз ауыл мұраға алды. Ол қайтыс болған кезде 12 староство ауданына ие болды, ондаған қалаларды қоса алғанда 300-ден астам елді мекендерге иелік етті, бұл оған жыл сайын 500 000 злотыдан астам кіріс әкелді. Украинаның батысындағы жері мен шаруалары көп болды; Братславта оның 18 548 шаңырағы болды. Конецпольский байлығының көп бөлігін украиндық иеліктерін дамытуға жұмсады және сирек қоныстанған аймақтарды қоныстандыруды қолдады. Ол көптеген қалалар мен қалалардың дамуына демеушілік етті, соның ішінде оның инвестицияларымен гүлденген Броди қаласы маңызды жергілікті сауда орталығына айналды. 1633 жылы Конецпольский қаланы цитадель және бастиондармен нығайтып, парсы үлгісіндегі самауит маталарын, кілемдер мен кілемшелерді өндіруге арналған шеберханалар ашты. Сонымен қатар, ол Пидхиртсиде (Подгорце) әдемі итальян бақтары бар бекініс салды. Көптеген магнаттар сияқты, Конецпольский суретшілерді, мүсіншілерді, жазушыларды демеушілік етіп, өнерді қолдады. Ол көптеген шіркеулерді салғанымен, Броди мектебін академия деңгейіне көтеруге тырысты. Ол Варшавадағы Конецпольский сарайының (қазіргі Президент сарайы) және Бар мен Кудак қалаларындағы әскери бекіністердің құрылысына демеушілік етті. Әдепті және білімді адам ретінде танылған Конецпольский Сеймнің барлық отырыстарына қатысты, бірақ кекештігіне байланысты көпшілік алдында сирек сөйледі. Ол өзінің ақсүйектері арасында кеңінен құрметке ие болды және жоғары бағаланды.

Over the course of his life, Koniecpolski accumulated much wealth. Most of his possessions were in Ukraine, and he became Ukraine's unofficial ruler; some foreigners referred to him as "viceroy of Ukraine", though no such Commonwealth position ever existed. King Władysław IV trusted him with most political decisions concerning this southeastern region of the Commonwealth. With the knowledge and support of the King, Koniecpolski sent and received diplomatic missions from Constantinople, carried out negotiations and signed treaties, and as the Grand Crown Hetman he directly controlled a substantial part of the Commonwealth's military. He had his own private army and an espionage network that stretched from Moscow to the Ottoman Empire. Koniecpolski inherited some seven or eight villages from his father. At his death, he owned 12 starostwo districts, with over 300 settlements, including dozens of towns, giving him yearly revenues of over 500,000 złoty. His holdings of land and serfs in western Ukraine were considerable; he owned 18,548 households in Bratslav. Koniecpolski invested much of his wealth in developing his Ukrainian estates, and supported settlement of underpopulated regions. He founded and sponsored the development of many towns and cities, including the town of Brody, which flourished with his investments, and became an important local commercial center. Koniecpolski fortified the town with a citadel and bastions in 1633 and set up workshops for producing Persian type samite fabrics, carpets and rugs. He also constructed a fortified palace in Pidhirtsi (Podhorce) with beautiful Italian gardens. Like most magnates, Koniecpolski was a patron of the arts, sponsoring painters, sculptors, writers. He also founded many churches and sought to upgrade Brody's school to an academy. He sponsored the construction of the Koniecpolski Palace (now the Presidential Palace) in Warsaw, and military fortifications in Bar and Kudak. Regarded as a courteous and educated man, Koniecpolski participated in all the Sejm sessions that he could, though he rarely spoke publicly due to his stutter. He was widely respected and highly popular among his szlachta peers.