Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық актер (1904–1981)
American actor (1904–1981)
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Францияда жедел жәрдем машиналарын жүргізіп, Дюнкерк эвакуациясына дейін қызмет етті. 1941 жылдың 8 желтоқсанында АҚШ соғысқа қатысқанда, ол Әскери-теңіз күштеріне қосылып, Нормандияға шабуыл жасау кезінде болды. Соғыстан кейін ол Голливудқа оралып, кинода және кейін теледидарда жұмыс істеді. Ол актриса Элизабет Монтгомеридің әкесі де болды.
During World War II, he drove ambulances in France until the Dunkirk evacuation. When the United States entered the war on December 8, 1941, he enlisted in the Navy, and was present at the invasion at Normandy. After the war, he returned to Hollywood, where he worked in both films, and later, in television. He was also the father of actress Elizabeth Montgomery.
Ерте өмір
Генри Монтгомери кіші Нью-Йорк штатының Фишкилл-Лэндинг қаласында (қазіргі Бикон) Генри Монтгомери мен оның әйелі Мэри Уид Монтгомери (қыз есімі Барни) отбасында дүниеге келді. Ол шотланд және шотланд-ирланд тегінен шыққан. Әкесі Нью-Йорк резеңке компаниясының президенті болған, ал 1922 жылы отбасының қыры жоқ болғанда Бруклин көпірінен секіріп, өзіне қол жұмсады.
Henry Montgomery, Jr., was born in Fishkill Landing, New York (now Beacon, New York), to Henry Montgomery and his wife, Mary Weed Montgomery (née Barney), and was of Scottish and Scots Irish heritage. His father was president of the New York Rubber Company, and died by suicide in 1922 by jumping off the Brooklyn Bridge, when the family's fortune was gone.
Мансап
Монтгомери Нью-Йорк қаласына жазу және актерлік өнермен айналысуға келді. Ол сахнада мансап құрды және Вильма Банкимен «Бұл – жұмақ» (1929) фильмінде түсу ұсынысын қабылдамауға жететіндей танымал болды. Джордж Кукормен сахнада бірге жұмыс істеуі оған Голливудқа жол ашты және «Метро-Голдвин-Майер» компаниясымен келісімшарт жасауға мүмкіндік берді, онда ол «Осылайша колледж» (1929) фильмінде дебют жасады. Бір автордың айтуынша, Монтгомери өзін «сенімділікпен ұстағандықтан, барлығымен жақсы қарым-қатынаста болғандықтан, ынталы және ұсыныстарды қабылдауға дайын болғандықтан» өзін таныта алды. Алайда, 1997 жылы автор Скотт Эйман ол «экрандан тыс Голливудтағы ең суық, ең мақтанды актерлердің бірі ретінде танымал болды» деп жазды. «Осылайша колледж» фильмін түсіру кезінде Монтгомери дыбыс режиссерлері, электриктер, декораторлар, операторлар және монтажшылар сияқты бірнеше бөлімнің қызметкерлерінен үйреніп, сұрақтар қойды. Кейінгі сұхбатында ол «бұл киноның үлкен бірлескен жоба екенін көрсетті» деп мойындады. «Осылайша колледж» оны Голливудтың жаңа жұлдызы ретінде таныстырды, және ол бірінен соң бірі жобаларға тартылып, оның танымалдығы арта түсті. Монтгомери жеңіл комедиялық рөлдерге қайта оралды, мысалы, Альфред Хичкоктың «Мистер және миссис Смит» (1941) фильмінде Кэрол Ломбардпен бірге түсті. Ол драмалық рөлдерді іздеуді жалғастырды. Республикалық саясатқа белсенді қатысып, ойын-сауық индустриясындағы коммунистік әсерге алаңдаған Монтгомери 1947 жылы АҚШ Өкілдер палатасының антиамерикандық қызметтер комитеті алдында куәлік берді. Келесі жылы, 1948 жылы Монтгомери «Оскар» сыйлығын табыс ету салтанатын жүргізді. Ол 1950 жылдан 1957 жылға дейін «Эмми» сыйлығын жеңіп алған «Роберт Монтгомери ұсынады» атты телесериалды жүргізді. «Батырлар сағаты» (1960) фильмі, Монтгомери режиссерлік етіп, досы Джеймс Кагнимен бірге продюсерлік еткен фильм, актер, режиссер немесе продюсер ретінде оның қатысқан соңғы жобасы болды. 1955 жылы Монтгомери «Жайсыз сағаттар» спектаклін қойғаны үшін «Тони» сыйлығымен марапатталды. 1954 жылы Монтгомери президент Дуайт Д. Эйзенхауэрдің ақысыз кеңесшісі және коучы болды, ол ұлттың алдындағы теледидарлық сөздерінде қалай жақсы көрінуге болатыны туралы кеңес берді. Монтгомери 1954 жылдан бастап Ақ үйдің кеңсесіне ие болды. Монтгомери Голливудтың Даңқ аллеясында екі жұлдызы бар, біреуі 6440 Голливуд бульварындағы кино үшін, екіншісі 1631 Вайн-стриттегі теледидар үшін.
Montgomery settled in New York City to try his hand at writing and acting. He established a stage career, and became popular enough to turn down an offer to appear opposite Vilma Bánky in the film This Is Heaven (1929). Sharing a stage with George Cukor gave him an entry to Hollywood and a contract with Metro Goldwyn Mayer, where he debuted in So This Is College (also 1929). One writer claimed that Montgomery was able to establish himself because he "proceeded with confidence, agreeable with everyone, eager and willing to take suggestions". However, author Scott Eyman wrote in 1997 that he had an "off screen reputation as one of the chilliest, most pompous actors ever to find his way to Hollywood." During the production of So This Is College, Montgomery learned from and questioned crew members from several departments, including sound crew, electricians, set designers, camera crew, and film editors. In a later interview, he confessed, "it showed [him] that making a motion picture is a great co operative project." So This Is College gained him attention as Hollywood's latest newcomer, and he was put in one production after another, his popularity growing steadily. Montgomery returned to playing light comedy roles, such as Alfred Hitchcock's Mr. & Mrs. Smith (1941) with Carole Lombard. He continued his search for dramatic roles. Active in Republican politics and concerned about communist influence in the entertainment industry, Montgomery was a friendly witness before the House Un American Activities Committee in 1947. The next year, 1948, Montgomery hosted the Academy Awards. He hosted an Emmy Award winning television series, Robert Montgomery Presents, which ran from 1950 to 1957. The Gallant Hours (1960), a film Montgomery directed and co produced with its star, his friend James Cagney, was the last film or television production with which he was connected in any capacity, as actor, director, or producer. In 1955, Montgomery was awarded a Tony Award for his direction of The Desperate Hours. In 1954, Montgomery took an unpaid position as consultant and coach to President Dwight D. Eisenhower, advising him on how to look his best in his television appearances before the nation. A pioneering media consultant, Montgomery had an office in the White House beginning in 1954. Montgomery has two stars on the Hollywood Walk of Fame, one for movies at 6440 Hollywood Boulevard and another for television at 1631 Vine Street.
Жеке өмір және өлім
1928 жылы 14 сәуірде Монтгомери актриса Элизабет Брайан Алленге (1904 жылы 26 желтоқсан - 1992 жылы 28 маусым), Марта Брайан Алленнің қарындасына үйленді. Жұптың үш баласы болды: 1931 жылы 14 айлық шағында қайтыс болған Марта Брайан; 1960 жылдардағы "Бейчэд" телесериалымен танымал актриса Элизабет (1933 жылдың 15 сәуірінде - 1995 жылдың 18 мамырында); және Роберт, кіші (1936 жылдың 6 қаңтарында - 2000 жылдың 7 ақпанында). Олар 1950 жылы 5 желтоқсанда ажырасты. Оның екінші әйелі - Елизавета "Баффи" Грант Харкнесс (1909-2003), ол 1950 жылы 9 желтоқсанда, Алленмен ажырасу рәсімі аяқталғаннан кейін төрт күн өткен соң үйленді. 1981 жылы 27 қыркүйекте Манхэттендегі Колумбия пресвитериан ауруханасында қатерлі ісіктен қайтыс болды. Оның денесі кремацияланды және күлі отбасына тапсырылды.
On April 14, 1928, Montgomery married actress Elizabeth Bryan Allen (December 26, 1904 – June 28, 1992), sister of Martha Bryan Allen. The couple had three children: Martha Bryan, who died at 14 months of age in 1931; Elizabeth (April 15, 1933 – May 18, 1995), an actress best known for her 1960s television series, Bewitched; and Robert, Jr., (January 6, 1936 – February 7, 2000). They divorced on December 5, 1950. His second wife was Elizabeth "Buffy" Grant Harkness (1909–2003), whom he married on December 9, 1950, four days after his divorce from Allen was finalized. He died of cancer on September 27, 1981, at Columbia Presbyterian Hospital in Manhattan. His body was cremated and the ashes were given to the family.