Жапондық Kairyu кішкентай шабуылдық қайықтары: 1945ж. жасалған, АҚШ флоттарына қарсы қолданылған, 2 адамдық экипаж, торпедалар және өзіндік құрбандық міндеттері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Императорлық Жапон әскери-теңіз флотының кішкентай су асты кемелері класы.
Class of midget submarines of the Imperial Japanese Navy
Кайрю (海龍) – Императорлық Жапон әскери-теңіз флотының 1943–1944 жылдары жобаланған және 1945 жылдың басынан бастап өндірілген кішкентай су асты кемелері класы. Бұл су асты кемелерінің мақсаты, Токиоға шабуылдаушы американдық әскери-теңіз күштеріне қарсы кездесу болған.
The Kairyu (海龍) was a class of midget submarines of the Imperial Japanese Navy, designed in 1943–1944, and produced from the beginning of 1945. These submarines were meant to meet the invading American naval forces upon their anticipated approach of Tokyo.
Тарих
750-ден астам мұндай кішкентай су асты кемелері жоспарланған, ал 1945 жылдың тамызына қарай 210-ға жуығы жасалған. Олардың көп бөлігі Йокосука кеме жасау шебінде құрастырылған. Бұл су асты кемелері екі адамдық экипажға ие болған және екі торпедамен қатар, қару-жарақ ретінде қолданылатын жарылғыш зарядпен жабдықталған. Көптеген Кейрю су асты кемелері АҚШ-тың материктік Жапонияға басып кіруіне қарсы Токио шығанағының кіреберісін қорғау үшін Йокосукаға орналастырылған. Ал кейбір кемелер Миура түбегінің оңтүстік ұшындағы Мориосо және Абурацубо шығанақтарында да орналасқан, онда оқу орталығы да ашылған. 1945 жылдың тамызында Жапонияның капитуляциялауына байланысты, бұл су асты кемелерінің ешқайсысы да жауынгерлік қимылдарға қатыспады.
More than 750 of these midget submarines were planned and by August 1945 about 210 had been manufactured. Most of them were constructed at the Yokosuka shipyard. These submarines had a two man crew and were fitted with two torpedoes along with a explosive charge intended to be used on a suicide mission. Most of the Kairyu submarines were based at Yokosuka to defend the entrance of Tokyo Bay in the event of a United States invasion of mainland Japan. Some of these subs were also stationed in the Moroiso and Aburatsubo inlets on the southern tip of the Miura Peninsula where a training school had also been set up. Due to Japan's surrender in August 1945, none of these submarines ever saw action.
Техникалық мәліметтер
Каирю класының барлық кемелері үш бөліктен құралған, біріктірілген болаттан жасалды. Бұл бөліктер – алдыңғы (жарықайық бас бөлігі), ортаңғы (дизельді қозғалтқыш, балласт, отын, басқару және аккумуляторлар) және артқы (мотор және басқару жапырақтары) бөліктер болды. Алдыңғы бөлікке жарықайық бас бөлігі орнатылған немесе орнатылмаған күйде, одан кейін алдыңғы теңгеру резервуары орналастырылды. Алдыңғы бөліктен кейін орталық бөлік келді, оның алдында электр моторларына арналған аккумуляторлар мен ауа баллондары орналасқан. Содан кейін пилоттық аймақ орналасқан. Ол алдыңғы және артқы суға бату жапырақтары мен рульдерді, май, отын және су клапандарын, сондай-ақ перископты көтеру/төмендету басқаруларын қоса, көптеген басқару элементтеріне ие болды. Пилоттың артында негізгі балласт резервуары мен отын резервуары орналасқан. Отын және балласт резервуарларының артында артқы бөлікте тік алты цилиндрлі дизельді қозғалтқыш, содан кейін артқы теңгеру резервуарлары, беріліс қорабы және айналдыру қозғалтқыштары, соңында электр қозғалтқышы мен винттер орналасқан. Бақылау мұнарасында әдетте 4-ші типті магниттік компас болды, бірақ кейбір ерте модельдерде қайықтың өзінде 97-ші типті гирокомпас болды.
All members of the Kairyu class were constructed from 3 sections of welded steel bolted together. The sections were the fore (warhead), mid (diesel engine, ballast, fuel, controls and batteries) and finally the aft (motor and control planes). The bow section could be installed with or without a warhead, followed by the forward trim tank. Following on from the bow was the central section, first in this section was the batteries for the electric motor and the air flasks. Next was the pilot area. He would have numerous controls including controls for the fore and aft dive planes and rudders, valves for oil, fuel and water and the periscope raise/lower controls. Behind the pilot would be the main ballast tank and fuel tank. Abaft the fuel tank and ballast tank in the aft section was an in line six diesel engine, followed by the aft trim tanks, gearbox and reduction motors and finally the electric motor and propellers. In the conning tower there was usually a Type 4 magnetic compass however some early models had a Type 97 gyrocompass in the boat itself.
3-өзгерістер
Алғашқы және екінші модификациялар дерлік бірдей болса, кластың үшінші модификациясында көзге түсетін айырмашылықтар болды. Жалпы ұзындығы артық болды. Алдыңғы суға бату қанаттары басқару мұнарасының алдына жылжытылды. Сыртқы магниттік компас болған жоқ, ал отын бакі ұшқыштың басқару орнының алдына орнатылды. Сонымен қатар, басқару мұнарасының артында екінші перископ болды. Бұл модель, мүмкін, 3 адамдық экипажбен оқу мақсатында пайдаланылған болуы мүмкін.
While both the original and second modifications were practically identical, the third modification of the class had some notable differences. The overall length was longer. The forward dive planes were moved forward of the conning tower. There was no external magnetic compass and the fuel tank was installed before the pilot's control area. There was also a second periscope aft of the conning tower. This model could very well have been used for training purposes with a complement of 3.
Тірі қалғандар
Каирю класының су асты кемесі, ішкі құрылымын көрсету үшін тілінген, Коннектикут штатының Гротон қаласындағы Нью-Лондон теңіз базасындағы АҚШ Теңіз күштерінің Су асты кемелер мектебінде қойылған. Ол кем дегенде 1960 жылдардың ортасынан бері сонда тұр. Тағы біреуі Ямато мұражайында толық сақталған күйінде бар екені белгілі.
A Kairyū class submarine, cutaway to show interior details, is on display at the US Navy Submarine School at Naval Submarine Base New London in Groton, Connecticut. It has been there since at least the mid 1960s. Another is known to survive at the Yamato Museum, fully intact.