Екінші дүниежүзілік соғыстағы жапондық I-400 кластың су астына енгізілетін әскери ұшақтарды тасымалдауға арналған қайықтары

Кіріспе

Императорлық Жапон Әскери-теңіз флоты үшін су асты кемелері-авианосецтері класы.

I 400 класты су асты кеме (伊四百型潜水艦) Императорлық Жапон Әскери-теңіз флотының (IJN) су асты кемелері Екінші дүниежүзілік соғыстың ең ірі су асты кемелері болды және 1960 жылдары ядролық баллистикалық зымыран тасымалдайтын су асты кемелері салынғанға дейін ең үлкені болып сақталды. IJN осы типтегі су асты кемелерді Сентоку типті су асты кемелер (潜特型潜水艦) деп атады. Типтік атауы Току гата Сенсукан (特型潜水艦) деп қысқартылды. Олар үш Aichi M6A Seiran ұшағын су астымен алып жүре алатын су асты авианосецтері еді. Олар су бетіне шығып, ұшақтарын ұшырып, олар анықталмас бұрын жылдам суға батып кетуге арналған. Сонымен қатар, олар жақын арадағы шайқас үшін торпедаларды да тасыды. I 400 класы әлемнің кез келген нүктесіне сапар шегіп, қайта оралуға қабілетті болды. 1942 жылы 18 кемеден тұратын флот құру жоспарланған, ал алғашқысы 1943 жылдың қаңтарында Хиросимадағы Куре қару-жарақ арсеналында құрастырыла бастады. Бір жыл ішінде жоспар бес кемеге дейін қысқартылды, олардың үшеуі ғана (Куредегі I 400, Сасебодағы I 401 және I 402 жапондық су асты кемелері) аяқталды.

Шығу тегі

I 400 класы – Жапон флотының бас қолбасшысы адмирал Исороку Ямамотоның ойлап тапқан идеясы. Перл-Харборға шабуылдан кейін ол, АҚШ-тың батыс және шығыс жағалауындағы қалаларға су асты кемелерінен ұшырылатын әскери ұшақтар арқылы әуе шабуылын ұйымдастырып, соғысты АҚШ құрлығына жеткізуді көздеді. Ол капитан Камето Куросимаға бұл жобаның мүмкіндігін зерттеуді тапсырды. Ямамото 1942 жылдың 13 қаңтарында аталған ұсынысты Флот штаб-пәтеріне жіберді. Ұсыныста 18 үлкен су асты кемесінің қажеттігі көрсетілді, олар жанармай құюсыз АҚШ-тың батыс жағалауына үш рет сапар шегуге немесе кез келген нүктеге бір рет барып қайтуға қабілетті болу керек еді. Сондай-ақ, олар кем дегенде екі шабуылдық ұшақты сақтап, ұшыруға дайын болуы керек еді, олар бір торпеда немесе бомбамен қаруланған болуы тиіс. 17 наурызға дейін су асты кемелерінің жобалық жоспарлары аяқталды. I 400 су асты кемесінің құрылысы 1943 жылдың 18 қаңтарында Куре док-зауытында басталды, одан кейін тағы төрт кеме салынды: I 401 (сәуір 1943 ж.) және I 402 (қазан 1943 ж.) Сасебода; I 403 (қыркүйек 1943 ж.) Кобеде және I 404 (ақпан 1944 ж.) Куреде. Барлығы үш кеме ғана аяқталды. 1943 жылдың сәуір айында Ямамотоның қазасынан кейін, ұшақ тасымалдайтын су асты кемелерінің саны он сегізден тоғызға, содан кейін бесеуге және ақырында үшке дейін азайтылды. Тек I 400 және I 401 ғана пайдалануға берілді; I 402 24 шілдеде аяқталды, соғыс аяқталуына бес апта қалғанда, бірақ теңізге шыққан жоқ. Кеменің жоғарғы палубасының ортасында цилиндр тәрізді, су өткізбейтін ұшақ ангары орналасқан, оның ұзындығы және диаметрі шамамен алғанда ... болатын. Сыртқы есік гидравликалық түрде іштен немесе қолмен сырттан, ілгіш және тісті дөңгелектермен байланысқан үлкен қол дөңгелегін айналдыру арқылы ашылатын. Есік резеңке тығынмен су өткізбейтін етіп жабылатын. Ангардың үстінде АА қорғанысы үшін үш су өткізбейтін 96 типті автоматты зениттік пушкасы орналасқан, екеуі кормаға, ал біреуі басқару мұнарасының алдына орнатылған. Көпірдің артында тұғырға орнатылған бір автоматты пушка да болған. Ангардың корма бөлігінде 11-ші типті бір палубалық пушка орналасқан. Оның ұзындығы ... болатын. Алдыңғы бөлігінде сегіз торпеда түтігі орнатылған, төрт жоғары және төрт төмен. Кормада түтіктер болған жоқ. Жоғарғы палубаның астында, сол жақ бортында ашық ойыс бөлікте, Seiran су асты кемелерінің суға түсірілетін ұшақтарын көтеруге арналған бүгілетін кран орналасқан. Кран электрмен жұмыс істейтін көтеру механизмімен жабдықталған және шамамен ... дейін көтеруге қабілетті. Кранның иісі ... ұзындыққа дейін созылатын. Кемелерге арнайы теңдестіру жүйесі орнатылған, ол ұшақтары қайтып келгенше су астында және қозғалмай тұрып қалуға мүмкіндік берді. Алайда, бұл жүйенің жұмысы шулы болды және оның тиімділігі күмәнді болды. Су асты кемесінің бортында кормадан бағыттық жапырақтарға дейін екі параллель демагнетизация кабельдері тартылған. Олар магниттік миналардан қорғауға арналған, миналардың оқталатын жүйесін іске қосатын магниттік өрісті жою арқылы. Осындай демагнетизация жүйесі соғыстың басында көптеген жапондық су үстіндегі кемелерде қолданылған, бірақ кейін қайта жөндеу кезінде алынып тасталды. I 400 кемесіндегі электроника құрамына екі бөлек антеннасы бар Mark 3 Model 1 әуе іздеу радарі кірді. Бұл радар ұшақтарды ... қашықтыққа дейін анықтауға қабілетті болды. Кемелерге ерекше мүйіз тәрізді антенналары бар Mark 2 Model 2 әуе/жер радарлары да орнатылған. Әр кемеде E27 радиолокациялық ескерту қабылдағышы болған, ол жаттықтырылатын дипольді антеннаға және сым торлы себеттен және екі металл таяқшадан тұратын тұрақты бағытсыз антеннаға қосылған. Су асты кемелері екі неміс өндірісінің перископымен жабдықталған, біреуі күндіз, екіншісі түнде қолдануға арналған, олардың ұзындығы шамамен ... болатын. Су өткізбейтін қаптама, құрамында резеңке, асбест және жабысқыш заттар бар, су сызығынан бастап келіске дейін жабылған. Бұл қаптама неміс зерттеулеріне негізделген, бірақ Alberich немесе Tarnmatte сияқты неміс эхоакті плиткаларынан мүлдем өзгеше құрамға ие. Ол қарсыластың сонарлық импульстарын сіңіру немесе тарату және кеменің ішкі машиналарынан келетін реверберацияны басу үшін жасалған, теориялық тұрғыдан алғанда, су астында анықтауды қиындатуға мүмкіндік берді, бірақ оның тиімділігі нақты анықталған жоқ. 1945 жылдың мамыр айында I 401 кемесіне неміс тарапынан жеткізілген сноркель орнатылды, ол дизельді қозғалтқыштарды іске қосып, батареяларды зарядтауға мүмкіндік беретін гидравликалық түрде көтерілетін ауа түтікшесі. Бұл жөндеу кеме сәуір айында америкалық минадан зақымдалғаннан кейін Куреде жөндеуден өткен кезде жасалды. I 402 соғыс аяқталуына аз уақыт қалғанда аяқталды, бірақ ол танкерге айналдырылды және ешқашан ұшақтармен жабдықталмады.

The I 400 class was the brainchild of Admiral Isoroku Yamamoto, Commander in Chief of the Japanese Combined Fleet. Shortly after the attack on Pearl Harbor, he conceived the idea of taking the war to the United States mainland by making aerial attacks against cities along the U. S. western and eastern seaboards using submarine launched naval aircraft. He commissioned Captain Kameto Kuroshima to make a feasibility study. Yamamoto submitted the resulting proposal to Fleet Headquarters on 13 January 1942. It called for 18 large submarines capable of making three round trips to the west coast of the United States without refueling or one round trip to any point on the globe. They also had to be able to store and launch at least two attack aircraft armed with one torpedo or bomb. By 17 March, general design plans for the submarines were finalized. Construction of I 400 commenced at Kure Dock Yards on 18 January 1943, and four more boats followed: I 401 (April 1943) and I 402 (Oct 1943) at Sasebo; I 403 (Sept 1943) at Kobe and I 404 (February 1944) at Kure. Only three were completed. Following Yamamoto's death in April 1943, the number of aircraft carrying submarines to be built was reduced from eighteen to nine, then five and finally three. Only I 400 and I 401 actually entered service; I 402 was completed on 24 July 1945, five weeks before the end of the war, but never made it to sea. Located approximately amidships on the top deck was a cylindrical watertight aircraft hangar, long and in diameter. The outer access door could be opened hydraulically from within or manually from the outside by turning a large hand wheel connected to a rack and spur gear. The door was made waterproof with a rubber gasket. Situated atop the hangar were three waterproofed Type 96 triple mount autocannon for AA defence, two aft and one forward of the conning tower. A single autocannon on a pedestal mount was also located just aft the bridge. One Type 11, deck gun was positioned aft of the hangar. It had a range of
Eight torpedo tubes were mounted in the bow, four above and four below. There were no aft tubes. Stowed in an open recessed compartment on the forward port side, just below top deck, was a collapsible crane used to retrieve the submarine's Seiran floatplanes. The crane had an electrically operated hoist and was capable of lifting approximately It was raised mechanically to a height of via a motor inside the boat. The boom extended out to a length of
A special trim system was fitted to the boats, allowing them to loiter submerged and stationary while awaiting the return of their aircraft. However, operation of this system was noisy and its usefulness was in doubt. Strung along the submarine's gunwales were two parallel sets of demagnetization cables, running from the stern to the bow planes. They were meant to protect against magnetic mines, by nullifying the magnetic field which normally triggers the mines fusing system. A similar demagnetizing system was carried on many Japanese surface ships during the first part of the war, until they were later removed during refitting. Electronics on board the I 400s included a Mark 3 Model 1 air search radar equipped with two separate antennas. This unit was capable of detecting aircraft out to a range of The boats were also equipped with Mark 2 Model 2 air/surface radar sets with distinctive horn shaped antennas. Each boat carried an E27 radar warning receiver, connected to both a trainable dipole antenna and a fixed non directional antenna made up of a wire mesh basket and two metal rods. The submarines were equipped with two periscopes of German manufacture, about long, one for use during daylight and the other at night. A special anechoic coating made from a mixture of gum, asbestos, and adhesives was applied to the hulls from the waterline to the bilge keel. This coating was apparently based on German research, though completely different in composition from German anechoic tiles such as Alberich or Tarnmatte. This was intended to absorb or diffuse enemy sonar pulses and dampen reverberations from the boat's internal machinery, theoretically making detection while submerged more difficult, though its effectiveness was never conclusively established. In May 1945, I 401 was fitted with a German supplied snorkel, a hydraulically raised air intake device allowing the boat to run its diesel engines and recharge its batteries while remaining at periscope depth. This retrofit occurred while the boat was laid up at Kure for repairs after being damaged by an American mine in April. I 402 was completed shortly before the war ended, but had been converted during building to a tanker and was never equipped with aircraft.

Сипаттамалары

I 400 класындағы су асты кемелері кішкентай рульдерінің арқасында су бетінде маневрлеуге қиындық тудыратын. Үлкен суперструктурасы сонымен қатар, қатты жел кезінде су асты кеменің бағытынан ауытқуына себеп болатын. Сейран су асты кемелерінде пайдалану үшін арнайы жасалған, бомбаны ангардың тар аумағына сыйыстыру үшін алып тасталды, қанаттары 90 градусқа бұрылып, гидравликалық түрде фюзеляжға қарай бүктеліп, көлденең тұрақтандырғыштар төменге бүктеліп, тік тұрақтандырғыштың жоғарғы бөлігі бүктеліп, ұшақтың алдыңғы профилі оның пропеллерінің диаметріне сыйып жатты. Ұшуға дайын болған кезде ұшақтың қанаттарының ұзындығы және ұзындығы болды. Төрт адамнан тұратын экипаж барлық үштұрмақты 30 минутта (немесе ұшақтардың жүзу құралдары алдымен орнатылмаса 15 минутта), дайындап, ұшыра алатын. Сейран әдетте түнде ұшырылатындықтан, ұшақтың бөліктері мен аймақтары қараңғыда құрастыруды жеңілдету үшін люминесцентті бояумен жабылған. Сейрандар 4-түрлі No. 2 10-шы үлгідегі қысылған ауа катапультісімен су асты кемесінің алдыңғы палубасынан ұшырылатын. Катапульттің астында төрт жоғары қысымды ауа баллондары параллель түрде поршеньге қосылған. Ұшақ, фюзеляжындағы катапультті бекіту нүктелері арқылы бүктелетін шассилердің үстіне орнатылып, 70-75 футқа дейін ілінетін, бірақ поршеньнің өзі операция кезінде сегіз және он фут аралығында қозғалатын. Сейранға арналған екі жүп жүзу құралдары арнайы су өткізбейтін бөлімдерде, негізгі палубаның астында, катапульттің екі жағында сақталған. Оларды жылдам алға жылжытып, ұшақтың қанаттарына бекітуге болады. Үшінші жүзу құралдары мен қосымша қосалқы бөлшектер ангардың ішінде сақталды. Ұшақтар катапульт арқылы ұшырылып, міндеттерін орындайтын. Ұшырған су асты кемесі суға батып, ұшақтың қайтадан келген аймаққа қайта оралуына мүмкіндік беру үшін орнында қалатын, ол суға қондырып, кранмен қайта көтерілетін. Жалпы жүйе Жапон теңіз күштерінің крейсерлері мен жеңіл крейсерлерінің барлаушы ұшақтарын (мысалы, Aichi E13A) ұшырғанда қолданған жүйемен бірдей болды, бірақ I 400 класындағы су асты кемесімен пайдалану үшін арнайы жасалған ұшақтармен және миссиядан оралғанда су астында қалған және жасырылған кемені табудың қиындығымен күрделенді. Бұл әдеттегі жұмыс режимі болса да, жылдам ұшыру және қалпына келтіру қашқанда маңызды болған жағдайларда (төменде қараңыз), ұшақтар жүзу құралдарысыз ұшырылып, қонғанда құлатылуы мүмкін, бұл ұшақты қалпына келтіруге және қайта ангарға қоюға жұмсалатын уақытты үнемдеді, бұл күрделі және ұзақ процедура. Бұл үлкен және ауыр жүзу құралдарының салмағы мен кедергісін жоюдың қосымша артықшылығын берді, бұл өз кезегінде ұшақтың жылдамдығы мен қашықтығын арттырды, бірақ миссияны аяқтағаннан кейін ұшақты қалпына келтіру мүмкін болмады. (Атлантика шайқасында одақтас конвойлері қолданған катапультті ұшырылған, бір рет пайдаланылатын ұшақтарды қамтитын ұқсас қорғаныс шарасы үшін CAM кемесін қараңыз.) Шұғыл жағдайда ұшақ теориялық түрде ұшырылып, толығымен тасталуы мүмкін, ал су асты кемесі асығыс шегінеді, экипаждар қайта оралуға үмітсіз миссияларын орындайды, мүмкін камикадзе миссиясы ретінде. Сейранның бар екендігі соғыс кезінде одақтастардың барлау қызметіне белгілі болған жоқ.

The I 400 class subs were unwieldy and relatively difficult to maneuver while surfaced owing to their small rudders. The large superstructure also caused the sub to veer off course during any strong wind. The Seiran was specifically designed for use aboard the submarines and could carry an bomb at To fit inside the narrow confines of the hangar, the floats were removed and stowed, the wings rotated 90 degrees and folded backward hydraulically against the fuselage, the horizontal stabilizers folded down and the top of the vertical stabilizer folded over so the overall forward profile of the aircraft was within the diameter of its propeller. When deployed for flight, the aircraft had a wingspan of and a length of A crew of four could prepare and launch all three in 30 minutes (or 15 minutes if the planes' pontoons were not first attached, which would make recovery impossible). As the Seiran would normally be launched at night, parts and areas of the plane were coated with luminescent paint to ease assembly in the dark. The Seirans were launched from a Type 4 No. 2 Model 10 compressed air catapult on the forward deck of the submarine. Underneath the catapult track were four high pressure air flasks connected in parallel to a piston. The aircraft, mounted atop collapsible carriages via catapult attachment points along their fuselages, would be slung 70–75 feet along the track, though the piston itself only moved between eight and ten feet during operation. Two sets of pontoons for the Seirans were stored in special watertight compartments located just below the main deck on either side of the catapult track. From there they could be quickly slid forward on ramps and attached to the plane's wings. A third set of pontoons and additional spares were kept inside the hangar. The aircraft were to be launched by catapult, and fly their missions. The launching submarine was to submerge and stay in place to allow the aircraft to navigate back to the area by dead reckoning, where it would land on the water with its floats, and be hoisted back aboard by crane. Overall the system was the same as used by Japanese Navy cruisers and light cruisers when launching their reconnaissance floatplanes (like the Aichi E13A), only with aircraft specially designed for use with the I 400 class submarine, and with the added complexity of having to locate a submerged and hidden vessel on return from the mission. Although this was the typical mode of operation, in cases where fast launching and recovery was essential for escape (see below), the floatplanes could be launched without their floats, and ditched upon landing, saving the time spent recovering and re hangaring the aircraft, which was a complex and lengthy procedure. This had the added benefit of eliminating the weight and considerable drag of the large and bulky floats, which in turn increased the speed and range of the aircraft, but made any recovery of the aircraft after completing the mission impossible. (For a similar defensive measure involving catapult launched, disposable aircraft used by Allied convoy groups in the Battle of the Atlantic, see CAM ship.) In extreme circumstances, the aircraft could theoretically be launched and abandoned altogether while the submarine beat a hasty retreat, leaving the crews to fly their missions with no hope of return, perhaps as a kamikaze mission. The existence of the Seiran was not known to Allied intelligence during the war.

Пайдалану тарихы

Соғыс жапондықтарға қарсы бұрылып, олардың флоты Тынық мұхитында еркін қимылдау мүмкіндігінен айырылған кезде, Жапон біріккен флотының бас қолбасшысы адмирал Исороку Ямамото Нью-Йорк, Вашингтон және басқа да ірі американ қалаларына шабуыл жасаудың қауіпті жоспарын жасады.

Панама каналының ереуілі

1943 жылдың тамызында Рабаулды тексергеннен кейін капитан Чикао Ямамото мен командир Ясуо Фудзимори Панама каналының шлюздарын жою үшін сентоку (құпия су асты кемелері шабуылы) идеясын ойлап тапты. Көзделіп отырған нысанаға қатысты барлау жұмыстары сол жылдың соңында басталды. Канал құрылысы кезінде жұмыс істеген жапон инженері Әскери-теңіз штабына жүздеген құжаттарды, оның ішінде канал құрылыстарының және құрылыс әдістерінің жобаларын тапсырды. Үш инженерден тұратын топ құжаттарды зерттеді және Тынық мұхиты жағындағы Мирафлорес шлюздары әуе шабуылына ең көп ұшырайды деген қорытындыға келді, бірақ Атлантика жағындағы Гатун шлюздары үлкенірек зиян келтіру мүмкіндігіне ие болды, себебі су ағынын тоқтату қиынға соғады. Олардың бағалауынша, шлюздерге сәтті шабуыл жасалғаннан кейін канал кем дегенде алты ай бойы қолданысқа жарамсыз болады. Әуе шабуылына қатысатын күштердің санын арттыру үшін командир Фудзимори Кобеде әлі салынып жатқан екі қосымша флоттық су асты кемесін, I 13 және I 14-ті, әрқайсысында екі Сейранды орналастыру үшін модификациялауды сұрады, осылайша ұшақтардың жалпы саны онға жетті. Панама каналына шабуыл жоспары бойынша төрт ұшақ тасымалдайтын су асты кемесі (I 400, I 401, I 13 және I 14) шығысқа қарай Тынық мұхиты арқылы Панама шығанағына қарай жүзіп, екі айға созылатын сапарды жоспарлады. Эквадор жағалауындағы бір нүктеде су асты кемелері айлы түнде сағат 03:00-де Сейран ұшақтарын ұшырады. Жүзу құралдары жоқ Сейрандар Колумбияның солтүстік жағалауынан Колон маңына дейін ұшты. Кариб теңізі жағында олар батысқа қарай 270 градус бұрылыс жасап, содан кейін оңтүстік-батысқа қарай бұрылып, таңертең канал шлюздарына жақындады. Бомбалауды аяқтағаннан кейін Сейрандар белгіленген кездесу орнына оралып, әуе экипаждарын алу үшін күтіп тұрған су асты кемелерінің жанында суға түсетін еді. 1945 жылдың сәуір айында шабуылды жүзеге асыруға тағайындалған капитан Ариидзуми Сейран ұшқыштарының қақпаларға камикадзе шабуылын жасауын жөн санады, дәстүрлі бомбалаудан гөрі. Сейран эскадрильясының басшысы осы айдың басында Ариидзумиге осылай ұсынған еді, бірақ бұл басқа ұшқыштардан біраз уақытқа дейін жасырын сақталды. Алайда мамыр айының соңында бір ұшқыш Сейранның бомба тастау механизмін алып тастап, оның орнына бекітілген құрылғыны байқады. Бұл өзгерістің мағынасын түсінген ол эскадрильяның атқарушы офицеріне ашуланып, ол бұл шешімді басқа адамдардан жасырудың себебін "ұшақ экипаждарына психологиялық қысымды болдырмау" үшін қабылдағанын түсіндірді. 1945 жылдың 5 маусымына қарай, ұшақ тасымалдайтын төрт су асты кемесі Нанао-Ванға келді, онда Маизуру Әскери-теңіз арсеналы Гатун шлюзінің қақпасының толық көлемді ағаш моделін жасады, оны салға отырғызып, шығанаққа сүйретті. Келесі күні түнде ресми оқу басталды, Сейран ұшақ экипаждары жылдам құрастыру, катапультті ұшыру және ұшақтарды қалпына келтіруді жаттықты. Сондай-ақ, ұшақтардың бастапқы формациясы да жаттықтырылды. 15 маусымнан бастап Сейран ұшқыштары күндізгі жарықта ағаш қақпаға қарсы жаттығу бомбалауларын жасады. 20 маусымда барлық дайындық аяқталып, операция басталды.

Following an inspection of Rabaul in August 1943, Captain Chikao Yamamoto and Commander Yasuo Fujimori conceived the idea of using the sen toku (secret submarine attack) to destroy the locks of the Panama Canal in an attempt to cut American supply lines to the Pacific Ocean and hamper the transfer of U. S. ships. Intelligence gathering on the proposed target began later that year. A Japanese engineer who had worked on the Canal during its construction handed over hundreds of documents to the Naval General Staff, including blueprints of the Canal structures and construction methods. A team of three shipping engineers studied the documents and concluded that the locks at Miraflores on the Pacific side were the most vulnerable to aerial bombing, but the Gatun locks on the Atlantic side offered a chance of causing greater damage, since it would be harder to halt any outflow of water. They estimated the Canal would be unusable for at least six months following a successful attack on the locks. To increase the size of the airborne attack force, Commander Fujimori requested that two additional fleet submarines still under construction at Kobe, I 13 and I 14, be modified to house two Seirans each, bringing the total number of planes available to ten. The Panama Canal strike plan called for four aircraft carrying submarines (I 400, I 401, I 13 and I 14) to sail eastward across the Pacific to the Gulf of Panama, a journey expected to take two months. At a point off the coast of Ecuador, the submarines would launch their Seiran aircraft at 0300hrs on a moonlit night. The Seirans, without floats, would fly at an altitude of across the northern coast of Colombia to the vicinity of Colón. Now on the Caribbean side of the isthmus, they would turn westward on a heading of 270 degrees, then angle south west and make their final approach to the Canal locks at dawn. After completing their bombing runs, the Seirans were to return to a designated rendezvous point and ditch alongside the waiting submarines where the aircrews would be picked up. Around April 1945, Captain Ariizumi, the man appointed to carry out the attack, decided the Seiran pilots would make kamikaze ramming attacks against the gates, rather than conventional bombing runs, a tactic becoming increasingly common as the war went against the Japanese. The Seiran squadron leader had already suggested as much to Ariizumi earlier that month, though for a time this was kept secret from the other pilots. At the end of May, however, one pilot happened to observe a Seiran having its bomb release mechanism removed and replaced with a fixed mount. Realizing the implications of this change, he angrily confronted the executive officer of the squadron, who explained that the decision to withhold this intention from the other men was made to "avoid mental pressures on the aircrews." By 5 June 1945, all four aircraft carrying submarines had arrived at Nanao Wan where a full scale wooden model of the Gatun Locks gate had been built by the Maizuru Naval Arsenal, placed on a raft and towed into the bay. The following night, formal training commenced with the Seiran flight crews practising rapid assembly, catapult launch and recovery of their aircraft. There was also rudimentary formation flying. From 15 June the Seiran pilots made practice daylight bombing runs against the wooden gate mock up. By 20 June, all training ended and the operation was set to proceed.

Улити атолы

Жаудың шабуылы басталуына дейін Окинава түсті, және одақтастар Жапонияның туған аралдарына шабуыл дайындап жатқаны туралы хабар Жапонияға жетті. Жапон Әскери-теңіз штабы Панама каналына жасалатын шабуыл соғыстың барысына көп әсер етпейді деген қорытындыға келді, ал американдықтардың ілгерілеуін тоқтату үшін тікелей және дереу әрекет қажет болды. Американың он бес әуе кемесі Улити атолында жиналып, туған аралдарға шабуыл жасауға дайындалды. Улити шабуылының екінші кезеңі "Араши" (дауыл) деп аталды. I 400 және I 401 14/15 тамыз түнінде алдын ала белгіленген нүктеде кездесуге тиіс болды. 17 тамызда олар таң атпай алты "Сейранды" американдық әуе кемелеріне қарсы камикадзе миссиясына жіберді. "Сейрандардың" әрқайсысының корпусына бомба бекітілген, олар радарлардың анықтауынан қашу үшін су бетінен төмен ұшуға тиіс болды, ал американдық истребительдер жоғарыда күзеттеді деп күтілді. Майзуру Әскери-теңіз базасынан аттанғанға дейін "Сейрандар" күміс түспен боялды, үстіне қызыл "Хиномару" белгісін жабатын американдық жұлдыздар мен жолақтар салынды, бұл соғыс ережелерін тікелей бұзу болды. Бұл ұшақ ертерек байқалған жағдайда оны тануды қиындатуға жасалған әрекет болды, бірақ ұшқыштар оны жақсы қабылдамады. Кейбіреулері американдық белгілермен ұшуды қажетсіз деп санады және жеке қорлау ретінде қабылдады, сондай-ақ Императорлық Әскери-теңіз күштеріне құрметсіздік деп есептеді. Улитиге шабуылдан кейін I 400 және I 401 Гонконгқа бет алды. Сол жерде олар тағы алты "Сейранды" алып, жанармайға қолайлы Сингапурға қарай жүзіп кетті. Олар I-13 және I-14 су асты кемелерімен бірігіп, он "Сейраннан" тұратын біріккен күшпен тағы шабуылдар жасауға жоспарлады. Жапония Улити шабуылына дейін капитуляциялады, ал 1945 жылдың 22 тамызында су асты кемелерінің экипаждарына барлық қаруларын жоюға бұйрық берілді. Торпедалар оқтандырылмастан атылды, ал ұшақтар қанаттары мен тұрақтандырғыштарын жаймастан ұшырылды. I 400 американдық "Blue" эсминеціне тапсырылғанда, АҚШ экипажы оның өлшеміне таң қалды, ол "USS Blue" кемесінен шамамен 7 метрге ұзын, ал ені сол кездегі ең ірі американдық флоттық су асты кемесінен әлдеқайда ұзын және кең болды.

Before the attack could commence, Okinawa fell, and word reached Japan that the Allies were preparing an assault on the Japanese home islands. The Japanese Naval General Staff concluded the Panama Canal attack would have little impact on the war's outcome, and more direct and immediate action was necessary to stem the American advance. Fifteen American aircraft carriers had assembled at the Ulithi atoll, preparatory to making a series of raids against the home islands. The second phase of the Ulithi attack was codenamed Arashi (storm). I 400 and I 401 were to rendezvous at a predetermined point on the night of 14/15 August. On 17 August they would launch their six Seirans before daybreak on a kamikaze mission against the American carriers. The Seirans, each with an bomb bolted to its fuselage, were to fly less than above the water to avoid radar detection and the American fighters expected to be patrolling above. Just before departing Maizuru Naval Station, the Seirans were completely over painted in silver with American stars and bars insignias covering the red Hinomarus, a direct violation of the rules of war. This was an attempt to further confuse recognition if the aircraft were prematurely spotted, but it was not well received by the pilots. Some felt it was both unnecessary and a personal insult to fly under American markings, as well as dishonorable to the Imperial Navy. Following the attack on Ulithi, I 400 and I 401 would sail for Hong Kong. There they would take on six more Seirans and sail for Singapore, where fuel oil was more readily available. They would then join I 13 and I 14 and stage further attacks with a combined force of ten Seiran aircraft. Japan surrendered before the Ulithi attack was launched, and on 22 August 1945, the crews of the submarines were ordered to destroy all their weapons. The torpedoes were fired without arming and the aircraft were launched without unfolding the wings and stabilizers. When I 400 surrendered to the American destroyer, Blue, the U. S. crew was astounded at her size, nearly 24 feet (7 m) longer than the USS Blue and just as wide – considerably longer and wider than the largest American fleet submarine of the day.

"Шершін гүлдері" операциясы

Жапондықтар АҚШ-қа биологиялық қару қолданып шабуыл жасауды жоспарлаған, бұл шабуыл әсіресе Калифорния штатының Сан-Диего қаласындағы азаматтық тұрғындарға бағытталған еді. "Түндегі алмұрт гүлдері" операциясы деп аталған жоспар бойынша, Оңтүстік Калифорния жағалауына жақын жердегі бес I-400 су асты кемесінен түнде ұшақтар ұшырылып, жоспарланған нысанаға "жұқпалы биттер" бомбалары тасталған. Осының нәтижесінде инфекция Батыс жағалауының барлық аймағына таралып, ондаған мың адамның өліміне әкелуі күтілген. Операция 1945 жылдың 22 қыркүйегіне белгіленген, бірақ Жапония 1945 жылдың 15 тамызында капитуляциялағандықтан, жоспар орындалмады.

Америкалық тексерулер

АҚШ Әскери-теңіз күштері 24 су асты кемесін, оның ішінде үш I-400 су асты кемесін ұстап алып, Sasebo шығанағына жеткізіп, зерттеді. Олар сол жерде кеңестік инспекциялық топ су асты кемелерін тексеру үшін жіберіліп жатқаны туралы хабар алды. Бұл оқиғаның алдын алу мақсатында "Жол аяғы" операциясы іске қосылды. Су асты кемелерінің көпшілігі Фукуэ аралының оңтүстік-шығысындағы Point Deep Six деп белгіленген аймаққа жеткізіліп, C-3 жарылғыш заттарымен толтырылып, жарылыс жасалды; олар белгілі бір тереңдікке батып кетті. Қалған төрт су асты кеме – I-400, I-401, жапондық I-201 және жапондық I-203 су асты кемелері АҚШ Әскери-теңіз күштерінің техниктерімен Гавайиге жеткізіліп, қосымша тексерулерден өтті. Тексерулер аяқталғаннан кейін, 1946 жылғы 4 маусымда, Гавайидегі Оаху аралының жанындағы Калалоа суларында, американдық "Trumpetfish" су асты кемесінен атылған торпедалармен су асты кемелері батырылды. Бұл кеңестік тараптан оларға қолжетімділіктің алдын алу үшін жасалды. Ұлттық мұхиттық және атмосфералық басқарманың теңіздік мұра бағдарламасының докторы Джеймс П. (Джим) Дельгадо, су асты кемелерінің батырылған орнының нақтылы белгісіздігі туралы ресми үкіметтік мәлімдеме АҚШ Әскери-теңіз күштерінің құпиясы ашылған құжаттарымен расталғанын хабарлады.