Борис Полевой: Совет жазушысы және журналисінің өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Кеңес жазушысы, орыс тарихшысы Борис Николаевич Полевой (Бори́с Никола́евич Полево́й; 17 наурыз 1908 [ескі стиль бойынша 4 наурыз 1908] – 12 шілде 1981) – кеңес және ресейлік жазушы, сценарист, журналист және соғыс тілшісі. Ол Екінші дүниежүзілік соғыстағы советтік ұшқыш Алексей Маресьев туралы "Нағыз адамның өмірбаяны" кітабының авторы.

Өмірбаян

Борис Полевой – Борис Николаевич Камповтың псевдонимі. Ол 1908 жылы Мәскеуде орыс православие шіркеуінің діни қызметкері отбасындағы заңгердің ұлы болып дүниеге келді. Оның ата-анасы Николай Петрович пен Лидия (Васильевна) Камповтар. Тверь өндірістік техникалық колледжінің (қазіргі Калинин өндірістік колледжі) түлегі. Жазушылық жолын бастамас бұрын Калинин қаласында тоқыма зауытында технолог болып жұмыс істеген. Кейін ол операға қойылды. Алғаш рет 1952 жылы ағылшын тілінде жарық көрді, 1970 жылы қайта басылды. Басты кейіпкерге астероидтың атын қою арқылы да құрмет көрсетілді. Ол 1951-1966 жылдары Ресей Федеративтік Социалистік Республикасының Жоғарғы Кеңесінің депутаты болды және 1940 жылдан қайтыс болғанға дейін Кеңес Одағының Коммунистік партиясының мүшесі болды. Осылайша ол түрлі ұйымдардың мүшесі ретінде партиялық саясатқа қатысты. 1962 жылдан өліміне дейін «Юность» әдеби жастар журналының бас редакторы, ал 1959 жылдан бастап Кеңес Журналистер одағының басқарма мүшесі болды. Ол сондай-ақ Кеңес Одағының бейбітшілік комитеті мен Дүниежүзілік бейбітшілік кеңесінің бюросында қызмет етті. Екеуі қысқа ғана кездесті. Фаст партиядан шығу туралы шешім қабылдағанда Полевоймен байланыс орнатуға тырысты, бірақ Полевойдан жауап келмеді. Сонда Фаст хаттарын жариялауға бел буды. Біраз уақыттан соң Полевой жауап берді. Кешігудің себебі хаттардың тоқтатылғанына байланысты ма, әлде Полевойдың жауап беруге құлшынбауынан туындаған ба, әлі де белгісіз. Полевой Фасттың жаңалықтарын естігенде, сол түні ұйықтай алмадым дейді. Мен сіздің кітаптарыңызды ойлап, толқыдым. Олардың кейіпкерлері маңайымға жиналды, мен олармен бірге барлық жағдайды қайта қарап шықтым. Жақсы күресті аяғына дейін жалғастырған Гидеон Джексон да осы оқиғаға мендей таңғалар еді деп сендім. Спартак та, оның заманында бүгінгідей философиялық теориялар мен тәжірибе болмағанда, бүгінгі мәдени құндылықтар мен бейбітшілік туын көтеріп жүрген прогрессивті зиялылар болмағанда, осындай жағдайға түсініксіз болар еді. Оның кеңес оқырмандары арасындағы танымалдығы ешқашан төмендемеді. «Полевойдың кітаптары, мақалалары және саяси түсініктемелері соғыс аяқталуына дейін оған халықаралық оқырмандар әкелді. Ол 1981 жылы қайтыс болғанға дейін ықпалды болды, сол кезде ол барлық биліктің иесі – Кеңес жазушылары одағының хатшысы болды», – деп жазды Хеддешеймер. Өмірі бойы Полевой Социалистік Еңбек Ері атанып, әдебиет саласындағы Сталин сыйлығымен, үш Ленин орденімен, екі Қызыл Тумен, Қызыл Жұлдызбен және Дүниежүзілік Бейбітшілік Кеңесінің Алтын медалімен марапатталды.

Boris Polevoy was a pseudonym for Boris Nikolayevich Kampov. He was born in Moscow in 1908, the son of a lawyer from a Russian Orthodox priest family. His parents were Nikolay Petrovich and Lidiya (Vasilyevna) Kampov. He was a graduate of the Tver Industrial Technical College (now Kalinin Industrial College). Prior to starting his career as a writer, he worked as a technologist at a textile factory in Kalinin. It was eventually made into an opera. It was first published in English in 1952, and was reprinted in 1970. The protagonist was also honored by having an asteroid named for him. He also served as a deputy to Supreme Soviet Russian Soviet Federated Socialist Republic (R. S. F. S. R.) from 1951 to 1966 and was a member of the Communist Party of the Soviet Union from 1940 until his death. As such he was involved in party politics as a member of various organizations. He was chief editor of the literary youth magazine Yunost (vertical align=sup) from 1962 until his death and was a board member of the Union of Soviet Journalists from 1959. He also served on the Soviet Peace Committee and Bureau World Peace Council. The two had met briefly. Fast attempted to contact Polevoy when he decided to withdraw from the party, but there was no response from Polevoy. Fast decided to make his letters public. Polevoy eventually responded. Whether the delay was the result of the letters being intercepted or the result of Polevoy's reluctance to respond remains unclear. Polevoy writes that when he received Fast's news, that night I could not fall asleep. I kept thinking of your books. Their heroes crowded around me and together with them, as it were, I went over the whole situation. I felt sure that Gideon Jackson, who fought the good fight to the bitter end, would not have been less taken aback than I was by what happened. Neither would Spartacus, even if he did live at a time when there were neither the philosophical theories nor the practical experience that throw light over mankind's path today, a time without the cultural values of today or the progressive intellectuals bearing aloft the banner of peace at all circumstances." His popularity with Soviet readers never diminished. "Polevoy's books, articles, and political commentaries gained him an international readership well before the end of the war. He remained influential until his death in 1981, at which time he was secretary of the all powerful Union of Soviet Writers," wrote Heddescheimer. During his lifetime, Polevoy was named a Hero of Socialist Labour and awarded the Stalin Prize for literature, three Orders of Lenin, two Red Banners, the Red Star, and the Gold Medal of the World Peace Council.

Жеке өмір

1939 жылы Юлия Осиповнаға үйленді; олардың екі ұлы мен бір қызы болды.