Сүйек сынған жерді бекіту және емдеу құралдарының тарихы
Splint (medicine)
Сүйек сынғанда немесе жері шығып кеткенде қолданылатын шиналар – бұл жарақатталған ағзаны қозғалмайтын күйде ұстауға, ауырсынды басуға көмектеседі. Ортопедиялық көмекке дейін де қолданылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дене мүшесін орнында ұстау үшін медициналық құрал
Medical restraint to keep body part in place
Шина – бұл "қозғалған немесе орын ауысқан мүшені орнында ұстайтын қатты немесе икемді құрал, сондай-ақ жарақат алған мүшені қорғау және бекіту үшін қолданылатын құрал" немесе "мүшені қорғау, қозғалмайтын күйде ұстау немесе қозғалысын шектеу үшін қолданылатын қатты немесе икемді материал" деп анықталады. Шиналар дененің бүкіл зақымдалған құрылымын қозғалтуға жеткіліксіз ауыр жарақаттар үшін қолданылады. Мысалы, шинаны белгілі бір сынықтар, жұмсақ тіндердің созылуы, шеміршек жарақаттары немесе ортопедиялық ем күтіп тұрған жарақаттар үшін қолдануға болады. Шина статикалық, яғни қозғалысқа жол бермейтін, немесе динамикалық, яғни бақыланатын қозғалысқа мүмкіндік беретін болуы мүмкін. Шиналар зақымдалған буындардағы ауырсынды жеңілдету үшін де қолданылуы мүмкін. Шиналарды оңай және жылдам қолдануға болады, оларға гипстеу қажет емес. Шиналар көбінесе икемді материалдан және тұрақтылық үшін қатты тіреу тәрізді құрылымнан жасалады. Олар көбінесе белбеулермен немесе Velcro-мен бекітіледі.
A splint is defined as "a rigid or flexible device that maintains in position a displaced or movable part; also used to keep in place and protect an injured part" or as "a rigid or flexible material used to protect, immobilize, or restrict motion in a part". Splints can be used for injuries that are not severe enough to immobilize the entire injured structure of the body. For instance, a splint can be used for certain fractures, soft tissue sprains, tendon injuries, or injuries awaiting orthopedic treatment. A splint may be static, not allowing motion, or dynamic, allowing controlled motion. Splints can also be used to relieve pain in damaged joints. Splints are quick and easy to apply and do not require a plastering technique. Splints are often made out of some kind of flexible material and a firm pole like structure for stability. They often buckle or Velcro together.
Б. з. б. - б. з.
Сырғау көне заманнан бері қолданылып келеді. Дәлелдер б.з.б. 1500 жылға дейін сырғауды қолдануды көрсетеді, ол тек сүйек сынуларын ғана емес, күйіктерді де емдеуге мүмкіндік берген. Бұл сырғаулар "жапырақ, қамыс, бамбук және зығыр жіппен және мыспен қапталған ағаш қабықтары" сияқты материалдардан жасалған. Мысырдан табылған мумиялар өмір бойы алған жарақаттарынан кейін киген сырғаулармен жабылған. 460-377 жылдары өмір сүрген Гиппократ өз ашылымдарымен және сырғау техникасымен әйгілі болды. Ол өз заманы үшін жетілген "созу сырғауын" жасады. Бұл сырғау жұқа ағаш тілімдерімен бөлінген былғары манжеттерден тұрды, ол сынуды жазып, сүйектерді дұрыс орналастыруға көмектесті. 1000 жылға таяу Гиппократтың пальма бұтақтары және қамыс жартылары сияқты өсімдіктерді пайдаланып сырғау жасау әдісі қолданыла берді. Сырғау жасау үшін гипс жасау үшін ұн ұнтағы, жұмыртқа ақуызы және көкөніс қоспалары қолданылды. Көне замандағы сырғаулардың көпшілігі дене мүшесін қозғалмайтын күйде ұстау үшін жасалған. Бұл туралы 1400 жыл шамасында ацтектер айтқан. Олар жапырақ, былғары және пастадан сырғаулар жасады.
Splinting has been used since ancient times. Evidence suggests that splint usage dates back to 1500 B. C. that could treat not only fractures but burns as well. These splints were made from materials like, "leaves, reeds, bamboo, and bark padded with linen [and] copper." Mummies from Egypt have been uncovered wearing splints from previous injuries that were obtained in their lifetime. Hippocrates, alive from 460 to 377 B. C., was very well known for his discoveries and techniques for splinting. He created a "distraction splint" that was advanced for his time. The splint, made up of leather cuffs that were separated by slim wooden slats, worked to repair the fracture and realign the bones. Around 1000 A. D. the use of Hippocrates' splinting technique using plants, like palm branches and cane halves, continued to be practiced. Flour dust, egg whites, and vegetable mixtures were created to form plaster for creating splints. Most splints in ancient times were cast like and made to immobilize an area of the body. This is illustrated by the Aztecs around 1400 A. D. They made splints with leaves, leather, and paste.
1500-жылдар
1500 жылдардың басында Еуропаға ұңғыл (оқ-дәрі) әкелінді, бұл қару жасау нарығында күрт төмендеуге алып келді. Зәргерлер (қару-жарақ жасаушылар) өздерінің алған дағдыларымен қалай күнкөріс табу керектігін ойластыруға мәжбүр болды. Бұл, тіректерде металлты жиі пайдалануға байланысты, тіректер жасауға әкелді. Зәргерлер (қару-жарақ жасаушылар) сыртқы анатомия және буынды дұрыс орналастыру саласында білімді болғандықтан, тіректер олардың қару жасауына табиғи алмастырғыш болды. 1517 жылы, қару-жарақ саудасының дамуынан кейін, жарақаттарды бұрандалармен бекітілген металл тіректермен емдеуге мүмкіндік болды. 1592 жылы хирург Иероним Фабрициус жазған шиналар туралы алғашқы еңбекте, бүкіл денеге арналған қару-жарақ сияқты шиналардың әртүрлі суреттері көрсетілген. Бұл әдіс өте танымал болған жоқ, себебі кептіруге көп уақыт кетті және қолайлы мата жетіспеді. 1800 жылдары жарақаттан кейін қалпына келтірудің маңыздылығы мойындала бастады. Ортопедия жалпы хирургиядан жеке сала ретінде қалыптаса бастады. Танымал британдық хирург Хью Оуэн Томас, арзан және жарақатты қалпына келтіру кезінде пайдалы болатын арнайы шиналар жасады. 1883 жылы әлеуметтік мәселелерге байланысты механиктер мен хирургтар ажырасып кетті. Бұл тіректердің жасалу және таратылу жолына әсер ететін екі бөлек сала құрды. 1888 жылы адал механик F. Густав Эрнст жоғарғы денеге арналған шиналарды суреттейтін кітап шығарды. 1899 жылы ортопед-хирург Алессандро Кодивилла одан кейін шиналарды пайдалану арқылы жақсы нәтижелерге қол жеткізу үшін хирургиялық процедуралардың маңыздылығын түсіндіретін кітап жариялады.
In the early 1500s gunpowder was introduced to Europe which caused a serious decline in the market of armor making. Armor makers had to figure out how to make a living with the skills they had already acquired. This led to the creation of braces due to the common use of metal in braces. Armor makers were knowledgeable in areas of the exterior anatomy and joint alignment, making braces the obvious replacement for their armor making. In 1517, after the evolution of the armor trade, injuries were being treated by metal braces secured by screws. Jumping to 1592, the first written piece on splints by surgeon Hieronymus Fabricius, shows various drawings of armor like splints for the entire body. This method was not a popular way of splinting as it took too long to dry and suitable fabric was sparse. In the 1800s it was beginning to be recognized that rehabilitation after an injury was important. Orthopedics started to become a separate field from general surgery. A famous British Surgeon, Hugh Owen Thomas, created specialty splints that were cheap and best for injuries that were being rehabilitated. By 1883, mechanics and surgeons separated due to class issues. This created two different areas that shaped the way braces were being created and distributed. Around 1888, F. Gustav Ernst, a dedicated mechanic, released a book illustrating upper body splints. In 1899, orthopedic surgeon Alessandro Codivilla followed suit and published a book explaining the importance of using surgical procedures to set up better results using splints.