Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлыбритания Парламентінің Мемлекеттік ашылуынан кейін ұсынылатын дәстүрлі заң жобасы. Жасырын қылмыстарды тиімді болдырмау туралы заң жобасы, көбінесе "Қылмыстар туралы заң жобасы" деп аталады, әдетте Ұлыбританияның Өкілдер палатасының Парламент сессиясының басындағы күн тәртібіндегі алғашқы заң жобасы болып табылады. Ол Монархтың (Патша немесе Королева) тақтан жасаған сөзінде (Мемлекеттік сөз) қамтылмаған мәселелерді қарастыруға Өкілдер палатасының құқығын символдық түрде көрсетеді.
Customary bill introduced after the State Opening of the UK Parliament
A Bill for the more effectual preventing clandestine Outlawries, usually referred to as the Outlawries Bill, is customarily the first bill on the agenda of the United Kingdom's House of Commons at the start of each session of Parliament. It is used symbolically to signal the Commons' right to consider matters not contained in the speech from the throne (known as a King’s or Queen’s speech) given by the Monarch.
Салтанатты мақсат
Заң жобасы Корольдің сөйлеуінен кейін, Төменгі палата өз палатасына оралғаннан кейін, бірақ сөйлеу мазмұны бойынша кез келген пікір алмасудан бұрын ұсынылады. Оны ешбір Парламент мүшесі ұсынбайды, және соңғы уақыттарда оны баспаға беруге бұйрық берілген емес. Оның мақсаты одан әрі ілгерілеу емес, керісінше, символдық маңызы бар: Корольдің сөйлеуінің мазмұнын дереу талқыламау арқылы, Төменгі палата өздері қалаған мәселелерді талқылай алатынын және Монархқа қарамастан өз жұмысын өзі анықтай алатынын көрсетеді. Заң жобасын Сөйлеуді талқылау алдында бірінші оқылымнан өткізу дәстүрі кем дегенде 1558 жылға дейін барып жетеді; осы дәстүрдің мақсаты алғаш рет 1604 жылғы заң жобасында түсіндірілген. Бұл мақсат үшін әртүрлі заң жобалары қолданылды; бастапқыда олар қарапайым заң жобалары болған және екінші оқылымға жіберуге болады. Outlawries Bill алғаш рет 1727 жылғы сессияда ұсынылып, содан бері әр сессияның басында қолданылып келеді (1741 және 1742 жылдардан басқа). Джон Уилкс 1763 жылы заң жобасын оқып жатқанда, өзінің қамауда ұсталғанына наразылық білдіріп, оқылуын тоқтатты, бірақ Спикер Палатаның алдымен заң жобасын қарауын талап етті. 1794 жылы Ричард Бринсли Шеридан заң жобасын оқып, Хабеас Корпус Актісінің тоқтатылуы мәселесін көтерді. Заң жобасының пайдалылығы соңғы рет 2002 жылы қарастырылды. Процедуралық комитет заң жобасының тарихын зерттеп, оның символдық маңызы бар және жариялауға көп уақыт кетпейтіндіктен, одан бас тартудың қажеті жоқ деген шешімге келді.
The bill is introduced after the King's Speech, after the Commons have returned to their chamber, but before any debate on the contents of the speech. No Member of Parliament presents it, nor has it been ordered to be printed in recent times. It is not intended to make any further progress, but rather bears a symbolic import: by not discussing the contents of the King's Speech immediately, the House of Commons are demonstrating that they can debate on whatever they choose and have the right to set their own business regardless of the Monarch. The practice of giving a first reading to a bill before debating the Speech dates back to at least 1558; the purpose of this practice was first explained in a 1604 bill. Various bills were used for the purpose; originally they were just normal bills and could progress to a second reading. The Outlawries Bill was first introduced in the 1727 session and has been used at the start of every session thereafter (except for 1741 and 1742). John Wilkes interrupted the reading of the bill in 1763, to complain about his imprisonment, but the Speaker required Commons to first deal with the bill. In 1794 Richard Brinsley Sheridan used the reading of the bill to raise the subject of the suspension of the Habeas Corpus Act. The usefulness of the bill was last considered in 2002. The Procedure Committee investigated the history of the bill and determined that because it has symbolic meaning and takes very little time to announce, there is no need to abandon it.
Басқа заң шығарушы органдар
Лордтар палатасы қолданатын теңдес заң жобасы – Select Vestries Bill. Канадада ұқсас проформалық заң жобалары Парламенттің екі палатасына C 1 және S 1 нөмірленген заң жобалары ретінде ұсынылады. Олар дәстүрлі түрде «Парламентте әкімшілік анттарды басқару туралы акт» және «Сенатта темір жолдарға қатысты акт» деп аталады, бірақ екі заң жобасының мәтінінде де анттар немесе темір жол туралы ештеңе айтылмайды. Австралия Өкілдер палатасында осы мақсат үшін әр жолы жаңа заң жобасы әзірленеді (46-шы Парламентте бұл 2019 жылғы Ауыл шаруашылығы заңнамасын жою туралы заң жобасы) және оны Премьер-министр ұсынады. Канадалық аналогынан айырмашылығы, заң жобаларының мазмұны тиісті тақырыптарға қатысты және теориялық тұрғыдан кез келген заң жобасы сияқты қабылдануы мүмкін. Дегенмен, екінші оқылымға көшпейді. Австралия Сенатында проформалық заң жобасы қолданылмайды; оның орнына генерал-губернатордың сөйлеген сөзін қарастыру алдында басқа ресми мәселелер, мысалы, сұрақтар уақыты, министрлік мәлімдемелер және/немесе басқа заң жобалары қарастырылады. Солтүстік Ирландия Парламенті (1921–1972 жылдары жұмыс істеген) тақтан сөйлегеннен кейін (Солтүстік Ирландияның губернаторы сөйлеген, 1921 жылы Патша Георг V жеке келгеннен басқа) Outlawries Bill заң жобасын бірінші оқылымнан өткізді.
The equivalent bill used by the House of Lords is the Select Vestries Bill. In Canada, similar pro forma bills are introduced in both houses of Parliament, numbered bills C 1 and S 1. They are traditionally entitled An Act respecting the Administration of Oaths of Office in the House of Commons and An Act relating to Railways in the Senate, although the text of neither bill makes any mention of oaths of office or railways. In the Australian House of Representatives, a new bill is drafted for this purpose each time (in the 46th Parliament this was the Agriculture Legislation Repeal Bill 2019) and is presented by the Prime Minister. Unlike the Canadian equivalent, the bills' contents do address the respective subject matters and could theoretically be enacted like any other bill. However, a second reading is never moved. A pro forma bill is not used in the Australian Senate; instead, other formal business, such as question time, ministerial statements and/or other bills, is transacted before consideration of the governor general's speech. The Parliament of Northern Ireland (in existence 1921–1972) also gave a first reading to the Outlawries Bill after the Speech from the Throne (delivered by the Governor of Northern Ireland, except in 1921 when King George V appeared in person).
Өмірбаян
Заңсыздық термині біреуді заңсыз деп жариялаудың ресми рәсімін білдіреді, яғни оны заң қорғауынан тыс қалдыруды. Англияның жалпы құқығында (қылмыстық) заңсыздық туралы үкім – құқықтық жүйедегі ең қатал жазалардың бірі болып саналды, себебі заңсыз жарияланған адам қажет болған жағдайда өзін қорғау үшін құқықтық жүйені пайдалана алмайтын, мысалы, халықтан қорғанудан. Заңсыз деп жариялану – азаматтық өлімнің бір түрі есептелді. Ешкімге оған тамақ, баспана немесе кез келген түрде көмек көрсетуге рұқсат етілмеді – мұндай әрекет көмектесу және оған ықпал ету қылмысы болып есептеліп, өзі де тыйым салу қаупіне ұшырауы мүмкін еді. Шын мәнінде, (қылмыстық) заңсыздар – «тірі немесе өлі ізделіп отырған» қашқан қылмыскерлер еді. Жалпы құқық ережелеріне сәйкес, қылмыстық заңсыз жарияланған адам, оның заңсыздыққа себеп болған қылмысын жасағанының куәсі болуы міндетті емес еді. Егер адам қылмыс жасады деп айыпталса және сотқа келіп, өзін айыптаулардан қорғаудың орнына, әділеттен қашса, ол сотты сыйламауға батып, өлім жазасына кесілетін қылмыс жасаған болар еді; демек, ол бастапқыда айыпталған қылмысынан кінәсіз болса да, әділеттен қашқандық үшін жауапкершілікке тартылар еді. Сонымен қатар, азаматтық заңсыздық та болды. Азаматтық заңсыздыққа өлім жазасы қарастырылмады және ол борыштар немесе зиян келтіру сияқты азаматтық істер бойынша сотталғанда қашқан немесе әділеттен жалтарған айыпталушыларға тағайындалды. Дегенмен, азаматтық заңсыздық үшін жазалар қатал болды, соның ішінде заңсыз жарияланған адамның қалдырған жылжымалы мүлігі тәркіленді. Азаматтық контексте, заңсыздық азаматтық процесте шақырылған айыпталушылардан пайда болуын және өтініш білдіруін талап етпейтін реформалар арқылы ескірді. Дегенмен, азаматтық міндеттерін орындамағандық үшін заңсыз деп жариялану мүмкіндігі ағылшын заңдарында 1879 жылға дейін және шотланд заңдарында 1940 жылдардың соңына дейін сақталды. Содан бері айыпталушыны табу және процестік құжаттарды табыс етудің сәтсіздігі көбінесе айыпталушының пайдасына түсіндіріледі және сотқа келмегені үшін (тек әділеттен қашу болжамымен) қатаң жазалар енгізілмейді.
The term outlawry referred to the formal procedure of declaring someone an outlaw, i. e. putting him outside of the sphere of legal protection. In the common law of England, a judgment of (criminal) outlawry was one of the harshest penalties in the legal system, since the outlaw could not use the legal system to protect them if needed, e. g. from mob justice. To be declared an outlaw was to suffer a form of civil death. No one was allowed to give him food, shelter, or any other sort of support – to do so was to commit the crime of aiding and abetting, and to be in danger of the ban oneself. In effect, (criminal) outlaws were criminals on the run who were "wanted dead or alive". By the rules of common law, a criminal outlaw did not need to be guilty of the crime he was outlawed for. If a man was accused of a crime and, instead of appearing in court and defending himself from accusations, fled from justice, he was committing serious contempt of court, which was itself a capital crime; so even if he were innocent of the crime he was originally accused of, he was guilty of evading justice. There was also civil outlawry. Civil outlawry did not carry capital punishment with it, and it was imposed on defendants who fled or evaded justice when sued for civil actions such as debts or torts. The punishments for civil outlawry were nevertheless harsh, including confiscation of chattels (movable property) left behind by the outlaw. In the civil context, outlawry became obsolescent in civil procedure by reforms that no longer required summoned defendants to appear and plead. Still, the possibility of being declared an outlaw for derelictions of civil duty continued to exist in English law until 1879 and in Scots law until the late 1940s. Since then, failure to find the defendant and serve process is usually interpreted in favour of the defendant, and harsh penalties for mere nonappearance (merely presumed flight to escape justice) no longer apply.
Мазмұны
Заң жобасы қазір басылмағандықтан және талқыланбағандықтан, оның нақты мәтіні белгісіз. Төмендегі заңсыздық туралы заң жобасы, Виктория патшайымы тұсында ұсынылған, мұндай заң жобасының нысанына мысал бола алады; Парламенттің сайтында «мәтін Виктория дәуірінен бері өзгермеген» делінген. Күндер мен айыппұлдар сияқты жоқ мәліметтер жақшаларда көрсетілген. Азаматтық немесе қылмыстық істерде айыпталушы табылмаса, себебі әрқашан анық болмайды. Адам толығымен әділ себептермен кетіп қалуы мүмкін және ол кеткеннен кейін оған қарсы қылмыстық айып немесе азаматтық талап қойылуы мүмкін екенін білмейді. Алайда, ағылшын ортақ құқығында айыпталушы белгілі бір мерзім өткен соң және тиісті жариялаулар жасалғаннан кейін табылмайтын болса (немесе сотқа келмесе), ол әділеттен қашу үшін қашқан немесе жасырынып отыр деп есептеліп, сотқа деген құрметсіздік үшін тиісті жазаға тартылуы мүмкін. «Жасырын заңсыздық» – бұл сотталушыға қарсы заңсыздық туралы үкім, онда сот ісі дұрыс жарияланбаған және сотталушыға хабарласуға және айыптауларға жауап беруге мүмкіндік берілмеген. Заңсыздықтар туралы заң жобасы мұның екі жолмен орын алуы мүмкін екенін қарастырады. Бірінші мүмкіндік бойынша, сотқа қатысушылар – адвокаттар, солиситорлар немесе басқа да тұлғалар – айыпталушының қай жерде тұратынын білуі мүмкін, бірақ бәрібір жарлықты тиісті округтің шерифіне жібермейді немесе жеткізбейді. Яғни, олар айыпталушыны алыс жерде соттауы мүмкін және айыпталушының қайда тұратынын білсе де, онымен ресми арналар арқылы байланыспауы мүмкін. Екінші мүмкіндік бұрынғы Заңсыздық туралы заңға сілтеме жасайды, онда заңды жауапкерді іздеу үшін жасалуға тиіс жарияланымдар сипатталған, және шериф мұндай жарияланымдарды жасаудан бас тартуы немесе елемеуі мүмкін, бірақ соған қарамастан (жарлықты қайтару арқылы) адамның табылмайтынын хабарлайды (соның салдарынан ол әділеттен қашып жатыр деп есептеледі). Заңсыздықтар туралы заң жобасының мәтіні осы екі түрдегі қылмыскерлерге (шерифтер мен талапкерлерге) жазалар белгілейді, ал нақты жазалар заң жобасы талқыланғанда шешіледі. Заңсыздықтар туралы заң жобасы рәсімдік маңызын жойғанға дейін, бірнеше Заңсыздық туралы заңдар ағылшын құқығына енгізілді: Заңсыздық туралы заң 1331 жыл (5 Edw. 3. cc. 12 & 13), 1363 жыл (37 Edw. 3), 1406 жыл (7 Hen. 4), 1532 жыл (23 Hen. 8. c. 14) және Құпия заңсыздықтарды болдырмау туралы заң 1588 жыл (31 Eliz. 1. c. 3), олардың ешқайсысы қазіргі күшінде жоқ сияқты.
Since the bill is now neither printed nor debated, its exact text is unclear. The following outlawry bill, as introduced during the reign of Queen Victoria, may serve as an illustration for such a bill's form; Parliament's website states that "the text has remained the same since Victorian times". Missing details such as dates or penalties are indicated in brackets. When a defendant in civil or criminal cases could not be found, the reason would not always be clear. A person might depart for perfectly innocent reasons and be completely unaware that a criminal accusation or civil suit might be brought against him after his departure. The English common law, however, established a rule that if a defendant could not be found (or did not show up for court) after a certain waiting period and proper public advertisements, he could be assumed to have fled or hid to escape justice, and subjected to the appropriate punishments for contempt of court. A "clandestine outlawry" would be a judgment of outlawry passed against a defendant without giving the legal action proper publicity and the defendant adequate opportunity to be notified and answer the charges. The Outlawries Bill contemplates two manners in which this might happen. The first possibility considers that litigants – whether attorneys, solicitors or any other persons – might know the county where the defendant is dwelling, but nevertheless fail to send or deliver the Writ of Proclamation to the sheriff of the proper county. In other words, they might sue a defendant in a remote place and, knowing where the defendant lives, fail to contact the defendant by official channels. The second possibility refers to a previous Act of Outlawry describing the proper proclamations to be made to seek a legal defendant, and considers that a sheriff might neglect or refuse to make such proclamations, and nevertheless report (returning the writ) that the person was not found (and therefore presumed to be escaping justice). The text of the Outlawries Bill provides penalties for both kinds of malefactors (sheriffs and plaintiffs), leaving blanks for the actual penalties, to be decided during further discussion of the bill. Before the Outlawries Bill became a symbolic custom, several Outlawry Acts were passed into English law: the Outlawry Act 1331 (5 Edw. 3. cc. 12 & 13), in 1363 (37 Edw. 3), in 1406 (7 Hen. 4), in 1532 (23 Hen. 8. c. 14), and the Avoidance of Secret Outlawries Act 1588 (31 Eliz. 1. c. 3), none of which appears to be still in force.