Ұлыбритания заңнамасы: Вестминстер статуты және оның маңызы
Statute of Westminster 1931
Ұлыбритания заңнамасы: 1931 жылғы Вестминстер статуты Доминиондардың тәуелсіздігін арттырды. Мұрагерлік және монархиялық тақырыптарға қатысты маңызды өзгерістер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Біріккен Корольдік заңнамасы
United Kingdom legislation
Вестминстердің 1931 жылғы Статуты – Доминиондардың (қазіргі Комонвелл аймақтары) мен Тақтың арақатынасының негізін қалайтын Біріккен Корольдік Парламентінің заңы. 1931 жылдың 11 желтоқсанында қабылданған бұл заң Британ империясының өзін-өзі басқарушы Доминиондарының Ұлыбританиядан тәуелсіздігін арттырды. Ол сонымен қатар, монархиялық атақтар мен мұрагерлік тізбегіне қатысты өзгерістерді енгізу үшін олардың барлығының бір-бірінен келісім алуын міндетті етті. Статут күшіне бірден немесе ратификациядан кейін енді. Осылайша, ол 1926 жылғы Балфур декларациясында баяндалған теңдік және Таққа адалдық принциптерінің заңдық бекітілуіне айналды. Бұл заң британдық парламенттің Доминиондар үшін заң шығару өкілеттігінің көбін жойғандықтан, Доминиондардың жеке, тәуелсіз және егеменді мемлекеттер ретінде дамуындағы шешуші қадам болды. Оның өңделген нұсқалары қазір Австралия мен Канаданың ішкі заңдары болып табылады; ол Жаңа Зеландияда күшін жойды және бұрынғы Доминиондарда, енді Комонвелл аймақтары емес, ашық түрде жойылды.
The Statute of Westminster 1931 is an act of the Parliament of the United Kingdom that sets the basis for the relationship between the Dominions (now called Commonwealth realms) and the Crown. Passed on 11 December 1931, the statute increased the sovereignty of the self governing Dominions of the British Empire from the United Kingdom. It also bound them all to seek each other's approval for changes to monarchical titles and the common line of succession. The statute was effective either immediately or upon ratification. It thus became a statutory embodiment of the principles of equality and common allegiance to the Crown set out in the Balfour Declaration of 1926. As the statute removed nearly all of the British parliament's authority to legislate for the Dominions, it was a crucial step in the development of the Dominions as separate, independent, and sovereign states. Its modified versions are now domestic law in Australia and Canada; it has been repealed in New Zealand and implicitly in former Dominions that are no longer Commonwealth realms.
Тарих
Англия және 1707 жылдан кейін Ұлыбритания 16 ғасырдың соңынан бастап Еуропа шегінен тыс жерлерде колонияларға ие болды. Бұл алғашқы колониялар негізінен жеке компаниялармен басқарылды, тікелей Тажға емес, бірақ ғасыр соңына қарай (Үндістанды қоспағанда) Таждың бақылауына көшті. Бұл колонияларды қадағалау сол кездегі саяси жағдайға байланысты заңдарды жұмсақ орындау мен билікті орталықтандыру арасында өзгеретін, алайда Вестминстердегі Парламент әрқашан жоғары билікте болды. Солтүстік Америкадағы көптеген колониялар 18 ғасырдың соңында британдық биліктен бөлініп, АҚШ ретінде тәуелсіздік алды, содан кейін британдықтардың назары Австралия мен Азияға ауды. 19 ғасырда британдық колониялық саясат рационалдану және жайғасу бағытында дамыды. Жауапты үкімет, яғни колониялық үкіметтердің заң шығарушы органдарға есеп беруі, британдық кабинеттің британдық Парламентке есеп беруімен салыстырылатын болды, және 1848 жылы Нова-Шотландиядан бастап колонияларға берілді. Британдық заңнаманың колонияларға қолданылуына қатысты түсініспеушіліктер болды; Оңтүстік Австралияда судья Бенджамин Бутби бірнеше жергілікті заңдарды британдық заңнамаға қайшы ("қарама-қарсы") деп танып, қиындықтар тудырды. Вестминстер 1865 жылы Колониялық заңдардың жарамдылығы туралы заң қабылдап, бұл жағдайды түзетуге тырысты, бұл заң колонияларға британдық заңнан өзгеше заңдар қабылдауға мүмкіндік берді, егер ол Империялық Парламенттің осы колонияға қолдану үшін қабылдаған заңдарына қайшы келмесе. Бұл колонияларға өз шекараларында автономия берумен қатар, оларды басқа жағдайларда британдық Парламентке бағындырудың қос әсерін берді. Солтүстік Америкадағы қалған көптеген колониялар, Ньюфаундлендтен басқа, АҚШ-тың солтүстігіндегі барлық аймақтар 1860-шы жылдардың соңы мен 1870-ші жылдардың басында "Канада" деп аталатын федералды мемлекетке біріктірілді. Канада "доминион" деп аталды, бұл термин ағылшын тарихында бұрын әртүрлі контекстерде қолданылған, және федералды үкімет пен провинциялық үкіметтер арасында кең өкілеттіктер берілді. Австралия да 1901 жылы федерацияланған кезде доминион мәртебесін алды, сондай-ақ Ньюфаундленд, Жаңа Зеландия, Оңтүстік Африка және Ирландия еркін мемлекеті 20 ғасырдың басында осы мәртебеге ие болды. Доминиондар Ұлыбританиямен тең дәрежеде толық егемендікке ие болған жоқ. Канада Парламенті 1888 жылы Жоғарғы Сотынан Империялық сот кеңесіне апелляцияны тыйым салатын заң қабылдады, бірақ 1925 жылы сот кеңесінің шешімі бұл заңның жарамсыз екенін анықтады. Келесі жылы Кинг-Бинг дауымен байланысты, бұл Канадада наразылық тудырып, толық егемендікке ұмтылуға әкелді. Ирландия еркін мемлекетінің басшылығын Ұлыбританияға қарсы тәуелсіздік соғысын жүргізген және доминион мәртебесіне келісімге келгендер басқарды; олар Англо-ирландтық келісімде қамтамасыз етілген автономияны максималды деңгейде пайдалануға тырысып, өз мемлекеттерінің егемендігін тануға итермеледі, бұл басқа доминиондарға да әсер ететін еді. 1926 жылғы Империялық конференция Балфур декларациясына әкелді, онда доминиондардың бір-біріне және Ұлыбританияға тең мәртебеде екендігі айтылды. 1929 және 1930 жылдары өткен келесі конференциялар осы декларацияны іске асыру үшін маңызды негіздерді жасады. Бұл 1931 жылғы Вестминстер статуты ретінде рәсімделді.
England, and Britain after 1707, had colonies outside of Europe since the late 16th century. These early colonies were largely run by private companies rather than the Crown directly, but by the end of the century had (except for India) been subsumed under Crown control. Oversight of these colonies oscillated between relatively lax enforcement of laws and centralisation of power depending on the politics of the day, but the Parliament in Westminster always remained supreme. Most colonies in North America broke away from British rule and became independent as the United States in the late 18th century, whereafter British attention turned towards Australia and Asia. British policy with regards to the colonies began to be rationalized and streamlined in the 19th century. Responsible government, wherein colonial governments were held accountable to legislatures just as the British cabinet was responsible to the British Parliament, was granted to colonies beginning with Nova Scotia in 1848. Confusion existed as to what extent British legislation applied to the colonies; in South Australia, justice Benjamin Boothby caused a nuisance by striking down several local laws as contrary ("repugnant") to the legislation in Britain. Westminster rectified this situation by passing the Colonial Laws Validity Act 1865, which allowed the colonies to pass legislation different from that in Britain provided that it was not repugnant to any law expressly passed by the Imperial Parliament to extend to that colony. This had the dual effect of granting colonies autonomy within their borders while subordinating them to the British Parliament otherwise. Most of the remaining colonies in North Americaeverything north of the United States with the exception of Newfoundlandwere merged into a federal polity known as "Canada" in the late 1860s and early 1870s. Canada was termed a "dominion", a term previously used in slightly different contexts in English history, and granted a broad array of powers between the federal government and the provincial governments. Australia was similarly deemed a dominion when it federated in 1901, as were Newfoundland, New Zealand, South Africa, and the Irish Free State in the first decades of the 20th century. Dominions did not possess full sovereignty on an equal footing with the United Kingdom. The parliament of Canada passed a law barring appeals from its Supreme Court to the imperial Judicial Committee of the Privy Council in 1888, but in 1925 a judgement of the Privy Council determined that this law was invalid. Combined with the King–Byng affair the following year, this bred resentment in Canada and led to its insistence on full sovereignty. The leadership of the Irish Free State, meanwhile, was dominated by those who had fought a war of independence against Britain and who had agreed to dominion status as a compromise; they took a maximalist view of the autonomy they had secured in the Anglo Irish Treaty and pushed for recognition of their state's sovereignty, which would have implications for the other dominions as well. The 1926 Imperial Conference led to the Balfour declaration that dominions were equal in status to one another and to the United Kingdom. Further conferences in 1929 and 1930 worked out a substantive framework to implement this declaration. This became the Statute of Westminster 1931.
Австралия
Австралия 1942 жылғы Вестминстер статутын қабылдау туралы заңмен Вестминстер статутының 2-6-тармақтарын қабылдады, бұл Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысты белгілі бір австралиялық заңнаманың күшін нақтылау мақсатында жасалды; қабылдау 1939 жылдың 3 қыркүйегіне дейін кері күшпен қолданылды, сол күні Ұлыбритания мен Австралия соғысқа қосылған болатын. Статуттың 2-тармағын қабылдау Австралия Парламентінің британдық заңнамамен қайшылыққа түсетін заң шығаруға құқылы екенін, ал 3-тармағын қабылдау аумақтық құқықтарға әсер ететін заң шығаруға құқылы екенін анықтады. 4-тармақты қабылдау Ұлыбританияның Австралияға жалпы алғанда тек Австралияның өтінішімен және келісімімен ғана заңдық күш беруі мүмкін екенін көрсетті. Дегенмен, статуттың 9-тармағына сәйкес, Ұлыбританияның құзыретіне кірмейтін мәселелер бойынша, Австралияның келісімі болмаса да, Австралия штаттарының барлығына немесе кез келгеніне әсер ететін заң шығаруға құқығы болды, бірақ тек "статут күшке енгенге дейін болған конституциялық тәжірибе" шегінде ғана. Алайда, бұл мүмкіндік ешқашан пайдаланылмады. Атап айтқанда, ол 1933 жылғы Батыс Австралияның тәуелсіздік туралы референдумының нәтижесін іске асыру үшін қолданылмады, себебі ол Австралия үкіметінің қолдауын алмады. 1986 жылғы Австралия заңымен Австралияда заң шығаруға байланысты барлық британдық билік тоқтатылды, оның британдық нұсқасында ол Австралия Парламентінің өтінішімен және келісімімен қабылданды, ал Австралия парламенттерінің келісімі алынған болатын.
Australia adopted sections 2 to 6 of the Statute of Westminster with the Statute of Westminster Adoption Act 1942, in order to clarify the validity of certain Australian legislation relating to the Second World War; the adoption was backdated to 3 September 1939, the date that Britain and Australia joined the war. Adopting section 2 of the statute clarified that the Parliament of Australia was able to legislate inconsistently with British legislation, adopting section 3 clarified that it could legislate with extraterritorial effect. Adopting section 4 clarified that Britain could legislate with effect on Australia as a whole only with Australia's request and consent. Nonetheless, under section 9 of the statute, on matters not within Commonwealth power Britain could still legislate with effect in all or any of the Australian states, without the agreement of the Commonwealth although only to the extent of "the constitutional practice existing before the commencement" of the statute. However, this capacity had never been used. In particular, it was not used to implement the result of the 1933 Western Australian secession referendum, as it did not have the support of the Australian government. All British power to legislate with effect in Australia ended with the Australia Act 1986, the British version of which says that it was passed with the request and consent of the Australian Parliament, which had obtained the concurrence of the parliaments of the Australian states.
Канада
Бұл заң Канададағы британ парламентінің заң шығару өкілетін шектеді, елге өздігінен басқарушы Доминион ретінде заңдық тәуелсіздік берді, бірақ британ парламенті Канаданың өтініші бойынша Канада конституциясына өзгерістер енгізу құқығын сақтап қалды. Бұл өкілеттік 1982 жылғы Конституциялық актіге дейін күшінде болды, ол оны Канадаға толық егемендікке жетудің соңғы қадамы ретінде берді. Британ Солтүстік Америка актілері – Канада конституциясының жазбаша бөліктері (1931) – Канада провинциялары мен федералды үкімет арасындағы Британ Солтүстік Америка актілерін қалай өзгертуге болатыны туралы келіспеушіліктерге байланысты осы заңның қолданылуынан тыс қалды. Бұл келіспеушіліктер 1982 жылғы Канада актері қабылданғанға дейін ғана шешілді, осылайша Канада конституциясын Канадаға қайтару аяқталды. Сол кезде Ұлыбритания Парламенті Вестминстер Статутының 4- және 7(1)-тарауларын, олар Канадаға қатысты болғанда, жойды. Өзгертілген Вестминстер Статуты 1982 жылғы Конституциялық актінің 52(2)(b) тармағы мен қосымшасына сәйкес Канада конституциясының бір бөлігі болып қала береді. Ньюфаундленд Одағының шарттарында Вестминстер Статутын Ньюфаундленд және Лабрадор провинциясына қолдану нақты көрсетілген. Осы заңның қабылдануы нәтижесінде Канада Парламентінің Жоғарғы Кеңестің Сот комитетіне шағымдану құқығын жоюға мүмкіндігі болды. Қылмыстық шағымдар 1933 жылы жойылды, ал азаматтық шағымдар 1949 жылға дейін жалғасты. Вестминстер Статутын қабылдау британдық заңнамадағы тақ мұрагерлігіне қатысты өзгерістердің Канадаға автоматты түрде қолданылмауын білдірді.
This statute limited the legislative authority of the British parliament over Canada, effectively giving the country legal autonomy as a self governing Dominion, though the British parliament retained the power to amend Canada's constitution at the request of Canada. That authority remained in effect until the Constitution Act, 1982, which transferred it to Canada, the final step to achieving full sovereignty. The British North America Acts—the written elements (in 1931) of the Canadian constitution—were excluded from the application of the statute because of disagreements between the Canadian provinces and the federal government over how the British North America Acts could be otherwise amended. These disagreements were resolved only in time for the passage of the Canada Act 1982, thus completing the patriation of the Canadian constitution to Canada. At that time, the Parliament of the United Kingdom also repealed ss 4 and 7(1) of the Statute of Westminster as applied to Canada. The Statute of Westminster, as amended, remains a part of the constitution of Canada by virtue of section 52(2)(b) of and the schedule to the Constitution Act, 1982. The Newfoundland Terms of Union expressly provide for the application of the Statute of Westminster to the province of Newfoundland and Labrador. As a consequence of the statute's adoption, the Parliament of Canada gained the ability to abolish appeals to the Judicial Committee of the Privy Council. Criminal appeals were abolished in 1933, while civil appeals continued until 1949. The passage of the Statute of Westminster meant that changes in British legislation governing the succession to the throne no longer automatically applied to Canada.
Ирландия еркін мемлекеті
Ирландия еркін мемлекеті Вестминстер статутын ресми түрде қабылдамады, оның Атқарушы кеңесі (кабинеті) 1921 жылғы Англо-ирланд келісімі Вестминстердің Ирландия еркін мемлекеті үшін заң шығару құқығын тоқтатқан деген пікірде болды. Еркін мемлекеттің конституциясы Оирехтасқа «заң шығарудың жалғыз және ерекше құқығын» берді. Сондықтан, тіпті 1931 жылға дейін Ирландия еркін мемлекеті өз аумағында Ұлыбритания армиясы мен Корольдік әуе күштерінің дезертирлерін қамаудан өткізбеді, тіпті Ұлыбритания 1922 жылдан кейінгі британдық заңдардың Ирландия еркін мемлекетінің Гарда Сиоханасына оны жасауға құқық бергенін сенсе де. 1931 жылдың мамырында Дэйл мен Сенат Ұлыбритания Доминиондары конференциясының баяндамасын бекіту туралы ұсыныстарды қабылдады, ал Вестминстер статутының соңғы нұсқасы Ирландия еркін мемлекетін Доминиондардың қатарына енгізді, олардың тілегі мен келісімінсіз Британ Парламенті заң шығара алмайтын. Бастапқыда Ұлыбритания үкіметі Вестминстер статутынан 1921 жылғы келісімге негізделген заңнаманы алып тастауды жоспарлаған, одан Ирландия еркін мемлекетінің конституциясы туындаған. Атқарушы кеңестің төрағасы (Премьер-министр) В.Т. Косгрейв бұған қарсылық көрсетті, бірақ Атқарушы кеңес заңнаманы бір жақты өзгертетін болмайды деп уәде берді. Басқа Доминиондар Косгрейвті қолдады, ал Джон Греттон Вестминстерде осы сияқты түзету ұсынғанда, Парламент оны қабылдаудан бас тартты. Заң Ұлыбританияда күшіне енген кезде, Ирландия еркін мемлекетінің Сыртқы істер министрі Патрик Макгиллиган былай деді: «Бұл британ халқының Парламенттегі өкілдері арқылы жасаған салтанатты жариялануы, Келісімде көзделген билік соңғы он жыл бойы біз жариялағандай екенін растайды». Ол содан кейін бұл статусты Ирландия еркін мемлекетінің басқа Доминиондар үшін келісім бойынша алған артықшылықтарын қамтамасыз етуге бағытталған күш-жігерінің нәтижесі ретінде ұсынды. 1935 жылы JCPC екі жоюдың да Вестминстер статуты бойынша заңды екендігі туралы шешім шығарды. 1937 жылы Ирландия деп аталған Ирландия еркін мемлекеті 1948 жылғы Ирландия Республикасы туралы заң күшіне енгеннен кейін 1949 жылы Ұлыбритания Доминиондарынан шықты.
The Irish Free State never formally adopted the Statute of Westminster, its Executive Council (cabinet) taking the view that the Anglo Irish Treaty of 1921 had already ended Westminster's right to legislate for the Irish Free State. The Free State's constitution gave the Oireachtas "sole and exclusive power of making laws". Hence, even before 1931, the Irish Free State did not arrest British Army and Royal Air Force deserters on its territory, even though the UK believed post 1922 British laws gave the Free State's Garda Síochána the power to do so. Motions of approval of the Report of the Commonwealth Conference had been passed by the Dáil and Seanad in May 1931 and the final form of the Statute of Westminster included the Irish Free State among the Dominions the British Parliament could not legislate for without the Dominion's request and consent. Originally, the UK government had wanted to exclude from the Statute of Westminster the legislation underpinning the 1921 treaty, from which the Free State's constitution had emerged. Executive Council President (Prime Minister) W. T. Cosgrave objected, although he promised that the Executive Council would not amend the legislation unilaterally. The other Dominions backed Cosgrave and, when an amendment to similar effect was proposed at Westminster by John Gretton, parliament duly voted it down. When the statute became law in the UK, Patrick McGilligan, the Free State Minister for External Affairs, stated: "It is a solemn declaration by the British people through their representatives in Parliament that the powers inherent in the Treaty position are what we have proclaimed them to be for the last ten years." He went on to present the statute as largely the fruit of the Free State's efforts to secure for the other Dominions the same benefits it already enjoyed under the treaty. In 1935, the JCPC ruled that both abolitions were valid under the Statute of Westminster. The Irish Free State, which in 1937 was renamed Ireland, left the Commonwealth in 1949 upon the coming into force of The Republic of Ireland Act 1948.
Жаңа Зеландия
Жаңа Зеландия Парламенті 1947 жылдың қараша айында Вестминстер статутын қабылдау туралы заңды қабылдады. Сол жылы қабылданған Жаңа Зеландия Конституциясын өзгерту туралы заң Жаңа Зеландия Парламентіне конституцияны өзгертуге құқық берді, бірақ Ұлыбритания Парламентінің Жаңа Зеландия конституциясы бойынша заң шығару мүмкіндігін жойған жоқ. 1986 жылғы Жаңа Зеландия Конституциясы заңымен Ұлыбритания Парламентінің қалған рөлі алынып тасталды және Вестминстер статуты толығымен күштен шығарылды.
The Parliament of New Zealand adopted the Statute of Westminster by passing its Statute of Westminster Adoption Act 1947 in November 1947. The New Zealand Constitution Amendment Act, passed the same year, empowered the New Zealand Parliament to change the constitution, but did not remove the ability of the British Parliament to legislate regarding the New Zealand constitution. The remaining role of the British Parliament was removed by the New Zealand Constitution Act 1986 and the Statute of Westminster was repealed in its entirety.
Ньюфаундленд
Ньюфаундленд доминионы Вестминстер статутын қабылдаған жоқ, әсіресе ондағы қаржылық қиындықтар мен жемқорлықтың салдарынан. Доминион үкіметінің өтінішімен Ұлыбритания 1934 жылы Үкімет комиссиясын құрып, Ньюфаундлендті тікелей басқаруға қайта өткізді. Бұл жағдай 1948 жылы өткен референдумдардың нәтижесінде Ньюфаундленд 1949 жылы Канаданың провинциясы болғанға дейін сақталды. Вестминстер статуты Ньюфаундленд Канадаға қабылданған кезде күшіне енді.
The Dominion of Newfoundland never adopted the Statute of Westminster, especially because of financial troubles and corruption there. By request of the Dominion's government, the United Kingdom established the Commission of Government in 1934, resuming direct rule of Newfoundland. That arrangement remained until Newfoundland became a province of Canada in 1949 following referendums on the issue in 1948. The Statute of Westminster became applicable to Newfoundland when it was admitted to Canada.
Оңтүстік Африка одағы
Оңтүстік Африка Одағы Вестминстер статутын қабылдауы қажет болған доминиондардың қатарына жатпаса да, Оңтүстік Африканың толыққанды тәуелсіз мемлекет екенін бекіту үшін екі заң – 1934 жылғы «Одақтың мәртебесі туралы» заң және 1934 жылғы «Корольдік атқарушылық функциялар мен мөрлер туралы» заң қабылданды.
Although the Union of South Africa was not among the Dominions that needed to adopt the Statute of Westminster for it to take effect, two laws—the Status of the Union Act, 1934, and the Royal Executive Functions and Seals Act of 1934—were passed to confirm South Africa's status as a fully sovereign state.
Таққа мұрагерлікке қатысты әсері
Вестминстер статутының преамбуласы Таққа мұрагерлік ережелерін өзгертуге қатысты басшылықты белгілейді. Статуттың преамбуласының екінші абзацында мынадай мәлімдеме бар:
The preamble to the Statute of Westminster sets out a guideline for changing the rules of succession to the Crown. The second paragraph of the preamble to the statute reads:
Преамбула заң күшіне ие деп есептелмесе де, Вестминстер статутының преамбуласы конституциялық конвенцияға айналды, ол "практикада міндетті талап ретінде қарастырылып келді". Бұл конвенция кейіннен Ұлыбританиядан тәуелсіздік алған және Достастыққа (Комонвелл) мүше болған барлық елдер тарапынан қабылдалды.
Though a preamble is not considered to have the force of statute law, that of the Statute of Westminster has come to be a constitutional convention, which "has always been treated in practice as though it were a binding requirement". The convention was then adopted by every country that subsequently gained its independence from Britain and became a Commonwealth realm.
Король Едуард VIII-нің орнынан түсуі
1936 жылы британдық премьер-министр Стэнли Болдуин король Эдуард VIII-нің өтініші бойынша Ұлттар Достастығы премьер-министрлерімен кеңес өткізді. Король Уоллис Симпсонға үйленуді қалады, бірақ Болдуин және басқа британдық саясаткерлер оны патшайым ретінде қабылдауға болмайды деп есептеді, өйткені ол америкалық ажырасқан әйел еді. Болдуин сол кездегі Доминионның бес премьер-министрімен келісімге келді, осылайша олардың корольдің жоспарланған некесіне ресми наразылық білдіруіне мүмкіндік берді. Кейін король Ұлттар Достастығы премьер-министрлерімен келіссөздер жүргізуді сұрады, онда ол Симпсонға моргандық неке жасауды ұсынды, яғни ол патшайым болмайтын еді. Болдуиннің ықпалымен бұл жоспар да Доминиондар тарапынан қабылданбады. Бұл келіссөздердің барлығы дипломатиялық деңгейде өтті және Ұлттар Достастығы парламенттеріне жеткен жоқ. Бас тартуға рұқсат беретін заң (Оның Шаңырақтылығының бас тарту туралы жариялағысы туралы заң, 1936 жыл) әр Доминион парламентінің келісімін және Доминион үкіметтерінің өтінішін және келісімін талап етті, осылайша ол әр Доминионның заңнамасына енуіне мүмкіндік берді. Ыңғайлы болу үшін және ұяттан сақтану үшін британ үкіметі Доминион үкіметтеріне Ұлыбритания монархы кім болса, сол олардың да монархы деп қарастыруды ұсынды, бірақ Доминиондар бұған келіспеді. Канада премьер-министрі Уильям Лион Маккензи Кинг Вестминстер статутының талаптарына сәйкес, Британ Парламенті қабылдаған кез келген заңның Канада заңнамасының бөлігі болуы және Канададағы мұрагерлік тізбегіне әсер етуі үшін Канаданың өтініші мен келісімі қажет екенін атап өтті.) Вестминстер статуты бойынша Канадада қолданылатын актіге, ал Австралия, Жаңа Зеландия және Оңтүстік Африка оған жай ғана келісім берді. 1937 жылдың ақпан айында Оңтүстік Африка Парламенті ресми түрде келісім беріп, 1937 жылғы Эдуард VIII патшаның бас тарту туралы заңын қабылдады, онда Эдуард VIII 1936 жылдың 10 желтоқсанында бас тартқаны, оның және оның ұрпақтарының таққа иелік ету құқығы жоқ екені және 1772 жылғы Корольдік некелер туралы заң оған немесе оның ұрпақтарына қолданбайтыны жарияланды. Бұл қадамның басты мақсаты премьер-министр Ж. Б. М. Герцогтың Оңтүстік Африканың Ұлыбританиядан тәуелсіздігін көрсетуі болды. Канададағы федералды парламент 1937 жылғы Таққа мұрагерлік туралы заңды қабылдады, ол корольдің бас тарту туралы жариялағысына қол қоюға және үкіметтің оған қатысты өтініші мен келісімін растауға мүмкіндік берді. Ирландия еркін мемлекетінде премьер-министр Эамон де Валера Эдуард VIII-нің кетуін Ирландия еркін мемлекетінің Конституциясынан монархқа қатысты барлық тікелей сілтемелерді алып тастау мүмкіндігі ретінде пайдаланды, 1936 жылғы 11 желтоқсанда қабылданған Конституцияға (27-қосымша) түзетулер енгізді. Келесі күні Сыртқы қатынастар туралы заң корольге заңмен рұқсат етілген жағдайда белгілі бір дипломатиялық функцияларды орындауға мүмкіндік берді; сонымен қатар бұл заң Эдуард VIII-нің бас тарту құжатын ирландиялық заңнама үшін күшіне енгізді (3(2) тармақ). 1937 жылы ирландиялық сайлаушылар президенті бар жаңа Конституцияны мақұлдады, соның нәтижесінде Ирландия еркін мемлекеті жай ғана "Ирландия" деп аталды, ал ирланд тілінде – Éire. Ирландияның мемлекет басшысы 1949 жылға дейін нақты белгіленбеді, содан кейін Ирландия 1948 жылғы Ирландия Республикасы туралы заңды қабылдап, Ұлттар Достастығынан тыс толыққанды республикаға айналды.
During the abdication crisis in 1936, British Prime Minister Stanley Baldwin consulted the Commonwealth prime ministers at the request of King Edward VIII. The King wanted to marry Wallis Simpson, whom Baldwin and other British politicians considered unacceptable as Queen, as she was an American divorcée. Baldwin was able to get the then five Dominion prime ministers to agree with this and, thus, register their official disapproval at the King's planned marriage. The King later requested the Commonwealth prime ministers be consulted on a compromise plan, in which he would wed Simpson under a morganatic marriage, pursuant to which she would not become queen. Under Baldwin's pressure, this plan was also rejected by the Dominions. All of these negotiations occurred at a diplomatic level and never went to the Commonwealth parliaments. The enabling legislation that allowed for the actual abdication (His Majesty's Declaration of Abdication Act 1936) did require the assent of each Dominion parliament to be passed and the request and consent of the Dominion governments so as to allow it to be part of the law of each Dominion. For expediency and to avoid embarrassment, the British government had suggested the Dominion governments regard whoever is monarch of the UK to automatically be their monarch, but the Dominions rejected this. Prime Minister of Canada William Lyon Mackenzie King pointed out that the Statute of Westminster required Canada's request and consent to any legislation passed by the British Parliament before it could become part of Canada's laws and affect the line of succession in Canada.) to the act applying in Canada under the Statute of Westminster, while Australia, New Zealand, and the Union of South Africa simply assented. In February 1937, the South African Parliament formally gave its assent by passing His Majesty King Edward the Eighth's Abdication Act, 1937, which declared that Edward VIII had abdicated on 10 December 1936; that he and his descendants, if any, would have no right of succession to the throne; and that the Royal Marriages Act 1772 would not apply to him or his descendants, if any. The move was largely done for symbolic purposes, in an attempt by Prime Minister J. B. M. Hertzog to assert South Africa's independence from Britain. In Canada, the federal Parliament passed the Succession to the Throne Act, 1937, to assent to His Majesty's Declaration of Abdication Act and ratify the government's request and consent to it. In the Irish Free State, Prime Minister Éamon de Valera used the departure of Edward VIII as an opportunity to remove all explicit mention of the monarch from the Constitution of the Irish Free State, through the Constitution (Amendment No. 27) Act 1936, passed on 11 December 1936. The following day, the External Relations Act provided for the king to carry out certain diplomatic functions, if authorised by law; the same act also brought Edward VIII's Instrument of Abdication into effect for the purposes of Irish law (s. 3(2)). A new Constitution of Ireland, with a president, was approved by Irish voters in 1937, with the Irish Free State becoming simply "Ireland", or, in the Irish language, Éire. The head of state of Ireland remained unclear until 1949, when Ireland unambiguously became a republic outside the Commonwealth of Nations by enacting The Republic of Ireland Act 1948.
Еске алу
Вестминстер статуты конституцияның бір бөлігін құрайтын кейбір елдерде, бастапқы британдық заңның қабылданған күнінің жылдығы Вестминстер статуты күні ретінде тойланады. Канадада 11 желтоқсанда Корольдік одақ туы (Канада заңнамасында Юнион Джек деп аталады) федералды үкіметке тиесілі мүліктерде, егер қажетті екінші ту таяқшасы болса, көтерілуі міндетті.
In some countries where the Statute of Westminster forms a part of the constitution, the anniversary of the date of the passage of the original British statute is commemorated as Statute of Westminster Day. In Canada, it is mandated that, on 11 December, the Royal Union Flag (as the Union Jack is called by law in Canada) is to be flown at properties owned by the federal Crown, where the requisite second flag pole is available.