Анибал Тройло: Аргентиналық танго сазгерінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Аргентиналық танго музыканты (1914–1975)

Анибал Кармело Тройло (11 шілде 1914 – 18 мамыр 1975), сонымен қатар Пичуко деп белгілі, аргентиналық танго музыканты болған. Тройло – Аргентинадағы бандеоншы, композитор, аранжировщик және оркестр жетекшісі. Оның orquesta típica тангоның алтын ғасырында (1940–1955) әлеуметтік бишілердің арасында ең танымал оркестрлердің бірі болды, бірақ ол 1950-ші жылдардың соңында концерттік орындау стиліне көшті. Тройлоның оркестрі көбінесе аспаптық өнерлерімен танымал, алайда ол Роберто Гойенеше, Эдмундо Риверо және басқа да көптеген белгілі вокалистермен бірге жазбалар жасаған. Оның ырғақты аспаптық шығармалары және 1941-1943 жылдар аралығында Франсиско Фиорентиномен бірге жазған, милонга деп аталатын жазбалары танго салондарының сүйікті туындылары болды. Әйгілі бандеоншы Астор Пьяццолла 1939-1944 жылдар аралығында Тройлоның orquesta típica-сында ойнап, аранжировкалар жасаған.

Өмірбаян

Анибал Тройло 1914 жылғы 11 шілдеде Фелиса Багноли мен Анибал Тройло отбасында Абастоның танымал бариосында дүниеге келді. Әкесі оны «Пичуко» деп атады, бұл неаполитандық «пикчузо» сөзінің өзгеруі, яғни «көңілсіз» немесе «жылауқыз». Оның бір інісі мен сіңлісі болған. Бала кезінде Тройло көрші бараларда бандонеонның үнін тыңдайтын. 10 жасында ол анасын өзінің алғашқы бандонеонын сатып алуға көндірді. Тройло аспапты сақтап, өмірінің соңына дейін ойнады. 1925 жылы, 11 жасында Пичуко өзінің алғашқы өнерінде барда өнер көрсетті. 14 жасында ол өзінің алғашқы квинтетін құрды. Ол Аргентина мен Латын Америкасының ең беделді мектептерінің бірі – Escuela Superior de Comercio Carlos Pellegrini-де жоғары мектептің үшінші курсына дейін оқыды. 1930 жылдың желтоқсанында Тройло скрипкашы Эльвино Вардаро, пианист Освальдо Пулььезе, скрипкашы Альфредо Гобби, бандонеоншы Мигель Хурадо (кейін Сириако Ортизбен ауыстырылды) және контрабасшы Луис Аддессодан құралған әйгілі Вардаро Пулььезе секстетіне қабылданып, оның құрамына кірді. Содан кейін Тройло Хуан «Пачо» Маглио, Хулио де Каро, Хуан д’Ариенцо, Анхель Д’Агостино және Хуан Карлос Кобиан оркестрлері сияқты көптеген оркестрлерде ойнады. Өзінің оркестрімен (құрамы жиі өзгеріп тұрды) ол 1975 жылға дейін, қайтыс болған жылға дейін тікелей эфирде де, студияда да үздіксіз ойнады. 1953 жылдан 60-жылдардың ортасына дейін Тройло гитарист Роберто Греламен дуэт ретінде ойнады, кейін бұл дуэт Тройло Грела квартетіне айналды. 1968 жылы Греладан алыстағаннан кейін ол өзінің жеке ансамблін құрды – Aníbal Troilo Quartet, оған электр гитарада Убальдо де Лио, пианинода Освальдо Берлингери және контрабасда Рафаэль дель Багно кірді. Берлингеридің орнын кейін Хосе Коланжело басқарды, ол соңғы жылдары Анибал Тройло оркестрінде де ойнады. Бұған қоса, Тройло Астор Пьяццолламен бандонеон дуэті ретінде екі ән («El motivo» және «Volver») жазды. Тройлоның ең жақын досы, ақын Гомеро Манзи (1907–1951) қайтыс болғаннан кейін, ол бір жылдан астам уақыт бойы ауыр депрессияға түсті. Ақынның естелігіне ол Responso тангосын жазды. «Бюенос-Айрестің Жоғарғы Бандонеоны» 1975 жылғы 18 мамырда Буэнос-Айрес қаласындағы итальян ауруханасында инсульт пен жүрек тоқтауынан қайтыс болды; ол Ла Шакарита зиратының «Ринкон де лос Нотаблес» (Танымал бұрышы) жерленген, Агустин Магальди мен Роберто Гойенештің қасында.

Aníbal Troilo was born on 11 July 1914, to Felisa Bagnoli and Aníbal Troilo, in the well known barrio of Abasto. His father nicknamed him "Pichuco", an alteration of the Neapolitan "picciuso", meaning "weepy", or "crybaby". He had one brother and one sister. During his childhood, Troilo listened to the bandoneon in the bars of his neighbourhood. At the age of 10, he convinced his mother to buy him his first bandoneon. Troilo kept the instrument and played it for the rest of his life. When he was 11, in 1925, Pichuco played his first performance in a bar. At the age of 14, he formed his first quintet. He studied until his third year of high school at Escuela Superior de Comercio Carlos Pellegrini, one of the most prestigious high schools in Argentina and the whole of Latin America. In December 1930, Troilo was hired to be part of the famous Vardaro Pugliese sextet of violinist Elvino Vardaro, pianist Osvaldo Pugliese, violinist Alfredo Gobbi, bandoneon player Miguel Jurado (later replaced by Ciriaco Ortiz), and double bass player Luis Addesso. Following this, Troilo played in numerous orchestras, including those of Juan "Pacho" Maglio, Julio de Caro, Juan d'Arienzo, Angel D'Agostino, and Juan Carlos Cobián. With his own orchestra, (whose members varied greatly), he played almost continuously, both live and in the studio, until 1975, the year of his death. From 1953 until the mid 60s, Troilo also played with guitarist Roberto Grela as a duo, which later became the Troilo Grela Quartet. In 1968, having distanced himself from Grela, he formed his own ensemble, the Aníbal Troilo Quartet, which additionally consisted of Ubaldo de Lío on electric guitar, Osvaldo Berlingieri on piano, and Rafael del Bagno on double bass. Berlingieri was later replaced by José Colángelo, who also played in the Aníbal Troilo Orchestra during its final years. In addition to this, Troilo recorded two songs ("El motivo" and "Volver") as a bandoneon duo with Astor Piazzolla. The death of Troilo's best friend, the poet Homero Manzi (1907–1951), caused him to go into a deep depression that lasted for more than a year. In the poet's memory, he composed the tango Responso. The "Supreme Bandoneón of Buenos Aires" died on 18 May 1975, at the Italian Hospital of Buenos Aires, from a stroke and subsequent cardiac arrest; he is buried in the "Rincón de los Notables" (Famous corner) of the La Chacarita cemetery, next to Agustín Magaldi and Roberto Goyeneche.

Бандонеон күні

2005 жылы Аргентинаның Ұлттық Конгресі 11 шілде күнін (Троилоның туған күні) Ұлттық бандонеон күні деп жариялап, елдің ең танымал музыканттарының бірін еске алды.