Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аргентиналық энергетикалық компания
Argentine energy company
Боливиялық мұнай компаниясы
the Bolivian petrol company
1922 жылы президент Иполито Иригоеннің басшылығымен құрылған YPF, Совет Одағынан тыс мемлекеттік кәсіпорын ретінде құрылған алғашқы мұнай компаниясы және тік интеграцияланған алғашқы мемлекеттік мұнай компаниясы болды. YPF-тің алғашқы директоры Энрике Москони 1922 жылы қызметке кірісіп, 1930 жылға дейін осы қызметте болды. Компаниядағы қызмет кезеңінде Москони экономикалық тәуелсіздікті жақтады және 1928 жылдан бастап мұнай ресурстарын ұлттандыруды ұсынды; алайда, 1930 жылы Иригоенге қарсы болған, соның ішінде шетелдік мұнай компанияларының қолдауына ие болған әскери төңкеріс салдарынан бұл жоспар іске аспады. YPF президент Карлос Менемнің кезінде жекешелендіріліп, 1999 жылы испандық Repsol компаниясы сатып алды; нәтижесінде құрылған біріккен компания Repsol YPF деп аталды. Фирманың 51% қайта мемлекеттік меншікке алуы 2012 жылы президент Кристина Фернандес де Киршнер бастады. Аргентина үкіметі ақырында Repsol компаниясына 5 миллиард доллар өтемақы төлеуге келісті. Bloomberg мәліметінше, директорлар кеңесіне Маттео Реджио және Мигель Гутьеррес кіреді.
Founded in 1922 under President Hipólito Yrigoyen's administration, YPF was the first oil company established as a state enterprise outside of the Soviet Union, and the first state oil company to become vertically integrated. YPF's first director was Enrique Mosconi, who took up his charge in 1922, remaining there until 1930. During his run on the company, Mosconi advocated economic independence and starting in 1928, nationalization of oil supplies; the latter, however, was never achieved due to a 1930 military coup against Yrigoyen backed by, among others, foreign oil interests. YPF was privatized under president Carlos Menem and was bought by the Spanish firm Repsol in 1999; the resulting merged company was called Repsol YPF. The renationalization of 51% of the firm was initiated in 2012 by President Cristina Fernández de Kirchner. The government of Argentina eventually agreed to pay $5 billion compensation to Repsol. According to Bloomberg, the board of directors include Matteo Reggio and Miguel Gutiérrez.
Ерте дамуы
Компания, мұнайды барлау, өндіру, тазарту және коммерцияландыруға маманданған, 1907 жылы Чубуттегі Комодоро Ривадавия қаласының жанында мұнайдың табылуымен құрылды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін мұнай маңызды ресурсқа айналды, оның бақылауы үшін бәсекелес державалар күресті. YPF 1922 жылдың 3 маусымында Аргентина президенті Иполито Иригоен құрды. YPF құрылғаннан кейін Уругвайда ANCAP (1931), Боливияда YPFB (1936), Мексикада Pemex (1938), Чилиде ENAP (1950) және Бразилияда Petrobras (1953) құрылды. Москони YPF-тің алғашқы директоры болды. YPF 1923 жылы АҚШ-тан алғашқы танкерін сатып алды және бірнеше өндіру нысандарын ғана емес, сонымен қатар Комодоро Ривадавия сияқты толық қалалар мен елді мекендерді салды; Санта-Крустағы Калета Оливия; Неукендегі Плаза Хуинкуль; және Салтадағы генерал Москони. Комодоро Ривадавиядағы өндіріспен нығайтылған компания алғашқы жылында (1922) 2,2 миллион баррель өндірді; бұл ішкі өндірістің үштен екі бөлігінен асып, сол жылы Аргентинаның мұнай тұтынуының төрттен бірін құрады. 1923 жылы Bethlehem Steel компаниясымен жасалған келісімдер YPF-ке бензин мен керосин өндірісін бастауға мүмкіндік берді. Бұрын Армияның Әуе күштері бөлімін басқарған Москони, Салта провинциясының губернаторы Хоакин Корваланға Салтаның мұнайын YPF пайдалануды ұсынды, провинцияға 13% роялти ұсынды. Алайда, New Jersey Standard Oil компаниясымен одақтасқан Корвалан, «провинциялық автономия» тұжырымына сілтеме жасай отырып, Москонидің ұсынысын қабылдамады. Бұл бас тарту Москониді Аргентинаның тәуелсіздігін нығайту үшін мұнайды мемлекеттік меншікке алуға бағытталды. Москонидің айтуынша, бұл мұнай трестерінен, әсіресе Аргентинадағы ең ықпалды шетелдік компаниялардың бірі болған Standard Oil компаниясынан «барлық түрдегі қарсылықтар мен кедергілерді» тудырды. Компания Комодоро Ривадавия, Жужуй және Салтада жұмыс істеді. Алайда монополия толық емес, ол мұнайды барлауға, өндіруге және тасымалдауға ғана шектелді, бірақ сату мен импортты қамтымады. Заң жобасын президент Марсело Торкуато де Альвеар қолдады, бірақ ақырында Сенаттағы консерваторлар тоқтатты. Мұнайды ұлттандыру 1928 жылғы Иригоеннің сайлау науқанының маңызды тақырыбы болды, бірақ Иригоеншілер өз сын-қарыздарын New Jersey Standard Oil компаниясына бағыттап, Аргентина экономикасы тығыз байланысты Британ империясының мүдделеріне шабуыл жасаудан аулақ болды (әсіресе Royal Dutch Shell). Келісім 1930 жылдың қыркүйегінде мұнай ресурстарын толық ұлттандырумен бірге ресми түрде жасалуы тиіс еді. 1955 жылға қарай YPF-те мұнай өндірісі 25 миллион баррельден асты (елдің жалпы өндірісінің 84%). Перон экономикалық ұлтшылдықты саясаттың басты бағыты етіп белгіледі. YPF жеке компанияларға салынатын жоғары мұнай импорттық тарифтерінен босатылды, ал 1949 жылғы Конституцияның 40-бабы барлық энергия және минералды ресурстарды мемлекеттік меншікке алуды көзделді. Мұнай тапшылығының нашарлауы Перонды 1947 жылы, YPF АҚШ-тың Drilexco фирмасымен мұнай бұрғылау келісімшартына қол қойған кезде, секторға шетелдік инвестицияларды тартуға итермеледі. Барлау көлемі екі есеге көбейіп, Салта провинциясында маңызды қорлар табылды. 1955 жылы Standard Oil of California компаниясымен жылына 56 миллион баррельге дейін өндіріс үшін келісім жасалды. Drilexco және Standard Oil келісімдерінің бұрынғы сыншысы, президент Артуро Фрондизи 1958 жылы YPF-тің жаңа ұңғымаларды барлау мен өндіруді ынталандыру үшін шетелдік фирмаларға жалға беру келісімдерін берген саясатты қабылдады. Фрондизи ұсынған дамушы экономикалық саясаттың маңызды бөлігі, бұл саясат мұнай және газ ресурстарының өзі қайта ұлттандырылатындығы туралы ескертумен жасалды. Негізінен АҚШ компанияларымен он үш келісімшартқа қол қойылды, әр келісімшарт беруші жаңа ұңғымалардан алынған табыстың 40%-ын алады. Жеке өндіріс тоқтап қалған, бірақ елдің жалпы өнімінің үштен біріне дейін өсті. YPF өзі рекордтық инвестицияларды қаржыландыруға мүмкіндік берген роялтиден үлкен пайда тапты. Бұл өз кезегінде YPF өндірісін 65 миллион баррельге дейін екі есеге арттырды; жеке секторды қоса алғанда, Аргентинаның мұнай өндірісі 1962 жылға қарай 98 миллион баррельге дейін үш есеге жуық өсті, ал тұтынудың жоғары болуына қарамастан, импорт жалпы сұраныстың тек бір алтыншы бөлігіне дейін төмендеді. Бұл жаңалық YPF өндірісін 1965 және 1968 жылдар аралығында 50%-ға 95 миллион баррельге дейін өсірді, оның елдің мұнай өндірісіндегі үлесі екі еседен үш есеге дейін өсті. Фирма директоры Рауль Ондартстың тікұшақтағы апатта қаза болуы және 1981 жылы генерал Гильермо Суарес Мейсонның тағайындалуымен бірге ауыр басқарудың кезеңі басталды. Бірінші армия корпусының басшысы ретінде («кір соғысының» көптеген қылмыстарына қатысқан) Суарес Мейсон YPF-тің басқару лауазымдарына көптеген әскери барлау әріптестерін орналастырды. Олар өз кезегінде үлкен мөлшерде отынды директордың жаңадан құрылған Sol Petróleo компаниясына аударды, бұл Суарес Мейсон мен оның тағайындалғандарының жемқорлыққа және Контрас пен фашистік P2 ұйымына (директор мүше болған) қаражат аудару үшін пайдаланған фирма. Суарес Мейсон YPF-тің мұндай активтерді жоюды және экономика министрі Хосе Альфредо Мартинес де Хостың валюта күшін күшейту және қаржылық либерализация саясатын сақтау үшін шетелдік қарызды ұлғайту қажеттігі үшін ауыр қарызға түсірді. Суарес Мейсон қызмет еткен кезеңде YPF қарызы 142 есе өсті.
The company, specializing in the exploration, production, refining and commercialization of petroleum, had its origin in 1907, when oil was discovered near the city of Comodoro Rivadavia in Chubut. Following World War I, oil had become an important resource, leading to struggles between rival powers to gain control of it. YPF was created by President of Argentina Hipólito Yrigoyen on 3 June 1922. YPF's creation was followed by the creation of ANCAP in Uruguay (1931), YPFB in Bolivia (1936), Pemex in Mexico (1938), ENAP in Chile (1950), and Petrobras in Brazil (1953). Mosconi served as YPF's first director. YPF bought its first tanker in the United States in 1923, and built not only several extracting facilities, but whole towns and cities, such as Comodoro Rivadavia; Caleta Olivia in Santa Cruz; Plaza Huincul in Neuquén; and General Mosconi in Salta. Bolstered by production in Comodoro Rivadavia, the firm produced 2.2 million barrels in its first year of operation (1922); this represented over three quarters of domestic production and nearly a fourth of Argentina's oil consumption that year. Contracts signed in 1923 with Bethlehem Steel allowed YPF to begin the production of gasoline and kerosene. Mosconi, who had previously been in charge of the Aeronautics division of the Army, proposed to Joaquín Corvalán, governor of Salta Province, the exploitation of Salta's oil by YPF, offering 13% royalties for the province. Corvalán, allied with the Standard Oil of New Jersey, rejected Mosconi's proposal, however, referring to the concept of "provincial autonomy". This refusal led Mosconi to evolve in favor of the nationalization of oil supplies in order to strengthen Argentina's independence. According to Mosconi, this spawned the beginning of "the mobilization of all sort of resistance and obstacles" from the oil trusts, in particular from Standard Oil, which was one of the most influential foreign companies in Argentina, with a presence in Comodoro Rivadavia, Jujuy, and Salta. The monopoly, however, was not absolute, being limited to oil exploration, exploitation and transport, but excluding selling and imports. The bill was supported by President Marcelo Torcuato de Alvear but was ultimately blocked by the conservatives in the Senate. Oil nationalization became an important theme of Yrigoyen's electoral campaign of 1928, although the Yrigoyenistas focused their criticism on Standard Oil of New Jersey, abstaining themselves from attacking British Empire interests, to which Argentina's economy was closely linked (in particular Royal Dutch Shell). The agreement was to be made official in September 1930, along with the complete nationalization of oil resources; Oil production at YPF surpassed 25 million barrels (84% of the nation's total) by 1955. Perón had made economic nationalism a policy centerpiece. YPF was granted an exemption from steep oil import tariffs levied on private firms, and Article 40 of the Constitution of 1949 stipulated the nationalization of all energy and mineral resources. The deteriorating oil deficit led Perón to court foreign investment in the sector as early as 1947, however, when an oil drilling contract was signed by YPF with U. S. firm Drilexco. Total exploration doubled, and significant reserves in Salta Province were developed. A more controversial joint venture with Standard Oil of California was signed in 1955 for the eventual production of up to 56 million barrels a year. An erstwhile critic of both the Drilexco and Standard Oil contracts, President Arturo Frondizi enacted policies in 1958 which granted foreign firms rental contracts by YPF over new wells to foster exploration and production. A key part of the developmentalist economic policy advanced by Frondizi, this policy was made with the caveat that oil and gas resources themselves would be renationalized. Thirteen contracts were signed with mainly U. S. firms, whereby each contractor would earn 40% of the revenues produced from the new wells. Private production, which had virtually ceased, grew to become one third of the nation's total. YPF itself benefited by way of a royalty bonanza, which financed record investments. These in turn led a doubling of YPF production to 65 million barrels; including the private sector, Argentina's oil production thus nearly tripled to 98 million barrels by 1962, and despite higher consumption, imports fell to merely one sixth of total demand. This discovery allowed YPF output to rise by 50% between 1965 and 1968 to 95 million barrels, its share of the nation's oil output growing from two thirds to three fourths. The death in a helicopter crash of the firm's director, Raúl Ondarts, and the appointment of General Guillermo Suárez Mason in 1981 was followed by a period of severe mismanagement, moreover. Powerful as head of the First Army Corps (which committed many of the "Dirty War" atrocities), Suárez Mason installed many of his hard line Army Intelligence colleagues in managerial posts at YPF. They in turn diverted large quantities of fuel into the director's newly established company Sol Petróleo, a dummy corporation used by Suárez Mason and his appointees for embezzlement as well as to divert funds to the Contras and the fascist organization P2 (to which the director belonged). Suárez Mason had YPF borrow heavily not only to cover such asset stripping but also at the behest of Economy Minister José Alfredo Martínez de Hoz, whose bid for currency strength and policy of financial deregulation required a sharp rise in foreign debt to maintain. YPF debts thus rose 142 fold during Suárez Mason's tenure,
Дегенмен, YPF 1992 жылы 4 миллиард доллардан астам сату көлемімен әлемдегі 365-ші ірі компания болып қала берді. Аргентина президенті Карлос Менем 1993 жылдың 28 маусымында Нью-Йорк және басқа да биржаларда IPO арқылы YPF-ті жекелендіруді бастады, акция құны компанияның 45% үлесі үшін 3 миллиард долларды құрады. IPO-ға дейін 18 ай ішінде YPF президент Менем тағайындаған жаңа бас директор Хосе Эстенсоро басшылығымен үлкен құрылымдық өзгерістерге ұшырады. YPF штаты келісімге келген кездегі жұмыстан босатулар мен YPF-тің бұрынғы қызметкерлері құрған компанияларға қызметтерді аутсорсингтеу арқылы 52 000-нан 10 600-ға дейін азайтылды. Компанияның қаржылық көрсеткіштері 1991 жылы шамамен 1 миллиард долларлық зияннан (бірақ сол кездегі есеп жүйесі нақты пайданы дұрыс есептей алмады) 1993 жылы 1 миллиард долларлық пайдаға дейін өсті, ал YPF-тің негізгі құны жекелендіруден кейін шамамен 2 миллиард доллардан 9 миллиард долларға дейін өсті. Эстенсоро бас директор болып қалды және компанияны одан әрі оңайлатты, сонымен қатар Аргентинадан тысқары жерлерге кеңейді, 1995 жылы Далластағы Maxus Energy Corporation компаниясын 740 миллион долларға сатып алды. Оның зәулімдік инвестициялар саясаты оның ізбасары Неллс Леонмен жалғастырылды, қорлар 50%-ға өсті, ал өндіріс 1993 жылы 109 миллион баррельден 1998 жылы рекордтық 190 миллион баррельге дейін өсті; соңғы көрсеткіштің 32 миллионы Maxus операцияларынан Эквадорда және басқа жерлерде өндірілді.
YPF nonetheless remained the 365th largest firm in the world, with sales of over US$4 billion in 1992. Argentine President Carlos Menem initiated the privatization of YPF through an IPO on the New York and other stock exchanges on 28 June 1993, at a value of US$3 billion for stock equal to a 45% share in the company. During the 18 months prior to the IPO, YPF underwent a massive restructuring process led by its new CEO José Estenssoro, who had been appointed by President Menem. The staff of YPF was reduced from 52,000 to 10,600 through layoffs agreed with unions and outsourcing of services to companies established by former YPF employees during the restructuring process. The financial bottom line for the company was increased from a loss about $1 billion in 1991 (although the accounting system at the time could not accurately compute actual profit) to a profit of $1 billion in 1993, and the underlying value of YPF was increased from about US$2 billion to the US$9 billion after privatization. Estenssoro stayed on as CEO, and further streamlined the company while expanding its reach outside Argentina, acquiring Maxus Energy Corporation of Dallas for US$740 million in 1995. Estenssoro died in a plane crash in Ecuador, where Maxus maintained wells, in May of that year. His policy of high exploration investments was maintained by his successor, Nells León, and reserves expanded by 50% while production rose from 109 million barrels in 1993 to a record 190 million in 1998; of the latter total, 32 million were produced by Maxus operations in Ecuador and elsewhere.
Repsol компаниясын сатып алу
Мадридтегі көпұлттық корпорация Repsol S. A. 1999 жылы YPF-тің 98%-ын екі кезеңде сатып алды: ұлттық үкімет 2 миллиард АҚШ долларына сатқан 15% акциясы және қалған барлық мемлекеттік сектор акцияларын, соның ішінде мемлекет пен провинциялар арасында тең бөлінген 10% акциясын қоса алғанда, 13 миллиард АҚШ долларынан астам сомаға 83% акциясы, сондай-ақ қалған инвесторлардың акцияларының көп бөлігі. Petersen Group (Бюенос-Айрес қаласындағы Eskenazi отбасының меншігі) 2007 жылы YPF-тің 15% үлесін сатып алып Repsol-мен серіктестікке кірісті; топ 2011 жылдың 4 мамырында компанияның тағы 10%-ын 1,3 миллиард АҚШ долларына сатып алды. Фирма акцияларының көп бөлігі (58%) Repsol-дің бақылауында болды, ал 16%-ы жеке портфельдерде қалды; Аргентина үкіметі алтын акциясын сақтап қалды. 2014 жылы Repsol Аргентина нарығынан шығып, YPF-дегі үлесінен бас тартты.
Madrid based multinational corporation Repsol S. A. purchased 98% of YPF in 1999 in two stages: a 15% share sold by the national government for US$2 billion, and a further 83% for over US$13 billion including all remaining public sector shares (10%, equally divided between the nation and the provinces) as well as most of the outstanding investor shares. The Petersen Group (property of the Eskenazi family of Buenos Aires) entered into a partnership with Repsol in 2007 by acquiring a 15% stake in YPF; the group bought another 10% of the company for US$1.3 billion on 4 May 2011. A majority of the firm's shares (58%) remained under the control of Repsol, while 16% remained in private portfolios; the Argentine Government retained the golden share. In 2014, Repsol exited the Argentine market, giving up its stake in YPF.
Реприватизациялау жоспарлары
Президент сайланған Хавьер Милей 2023 жылы сайланғаннан кейін YPF мемлекеттік бақылаудағы жекешелендіруді жоспарлаған компаниялардың бірі екенін айтты.
President elect Javier Milei stated after his election in 2023 that YPF was one of the state controlled companies that he planned to privatize.
Операциялар
Өнімнің төмендеуіне қарамастан, компания Аргентинадағы өз секторындағы ең ірісі болып қала берді, үш объектіде және 1600 жанармай құю станциясында елдің мұнай өңдеу қуатының 52% -ын пайдаланды. Оның бензин және басқа мотор отындарының сатылымы 2011 жылы 12,15 миллиард литрді (3,21 миллиард галлонды) құрады, бұл ұлттық нарықтың 57% -ы. Аргентинадағы мұнай өндірісі 1998 жылы 308 миллион баррельге жетіп, содан кейін тұрақты түрде төмендеп, 2011 жылы 209 миллионға дейін төмендеді. Табиғи газ өндірісі де төмендеді, 2004 жылы 52 миллиард м3-тан 45,5 миллиард м3-қа дейін. Компанияның мұнай өндірісі 1998 мен 2011 жылдар арасында 43%-ға, ал табиғи газ өндірісі 2004 жылғы ең жоғары көрсеткіштен 37%-ға төмендеді. Мұнайды іздеу 1998 жылы 30 ұңғымадан 2010 жылы 8-ге дейін азайды (француздық Total S. A. компаниясы YPF-ті Аргентинадағы мұнайды бұрғылау бойынша жетекші компания ретінде басып озды). YPF-тің жалпы өнімдегі үлесі мұнайда 8 пайыздық тармаққа төмендеп 34%-ға, ал табиғи газ бойынша 12 пайыздық тармаққа төмендеп 23%-ға жетті; оның өндірісінің төмендеуі жоғалған мұнай өндірісінің 54%-ын және табиғи газдың 97%-ын құрады. 2013 жылы мұнай өндірісі 3,4%-ға, газ өндірісі 2,2%-ға, ал 2014 жылы мұнай және газ өндірісі тиісінше 8,7%-ға және 12,5%-ға өсті. YPF 2011 жылдың қараша айында 8071 км2 аумақты құрайтын Vaca Muerta дәстүрлі емес мұнай кен орнының ашылуын хабарлады, оның қалпына келтірілетін қоры 22,8 миллиард баррель мұнай эквивалентін құрайды және 30 000 км2 (11 600 миль) аумаққа дейін кеңейту әлеуеті бар. Жаңа тақталы кендерді есептемегенде, оның шикі мұнай және табиғи газ қоры 1999 мен 2011 жылдар арасында тиісінше 60% және 67%-ға төмендеді. Фирманың жаңа бас кеңсесі, Repsol YPF Tower, Сесар Пелли жобалаған және 2008 жылы ашылды.
The company remained the largest in its sector in Argentina despite declining production, operating 52% of the nation's refinery capacity in three facilities and 1,600 filling stations. Its sales of gasoline and other motor fuels totaled 12.15 billion liters (3.21 billion gallons) in 2011, 57% of the national market in these. Oil production in Argentina peaked in 1998 at 308 million barrels and declined steadily afterward, reaching 209 million in 2011. Natural gas production also declined, from 52 billion m3 in 2004 to 45.5 billion. The company's production of oil had fallen by 43% between 1998 and 2011, and of natural gas by 37% from its high in 2004. Oil exploration fell from 30 wells in 1998 to 8 in 2010 (French energy firm Total S. A. overtook YPF as the leading oil driller in Argentina). YPF shares of total output fell 8 points to 34% in oil, and 12 points to 23% in natural gas; its declines in output represented 54% of lost oil production and 97% in the case of natural gas. output in 2013 rose by 3.4% in oil and a 2.2% in gas, and a further 8.7% and 12.5% in oil and gas, respectively, during 2014. YPF announced the discovery in November 2011 of an 8071 km2 unconventional oil field, Vaca Muerta, with recoverable reserves of 22.8 billion barrels of oil equivalent, and potential to extend to an area of up to 30,000 km2 (11,600 mi2). Its reserves of crude and natural gas, not including the new shale finds, fell 60% and 67% respectively between 1999 and 2011. The firm's new headquarters, the Repsol YPF Tower, was designed by César Pelli and inaugurated in 2008.
Компаниялар статистикасы
Жыл Мұнай өндірісі (миллион баррель) Табиғи газ өндірісі (миллиард куб. фут) Мұнай қоры (миллион баррель) Табиғи газ қоры (миллиард куб. фут) Жаңа барлау ұңғымалары Таза кіріс (миллион АҚШ доллары) Салықтан кейінгі пайда (миллион АҚШ доллары) 1992 101 493 1029 10918 17 4094 271 1993–95 130 423 1136 8965 82 4445 693 1996–98 182 490 1458 9812 34 5854 758 1999–2001 173 606 1592 10472 13 7806 842 2002–04 154 631 1255 7923 11 5974 1455 2005–07 127 651 677 4739 14 8544 1527 2008–10 111 544 601 3805 7 10531 1219 2011 100 441 583 3695 н/к 13795 1289 Ескертулер: көрсетілмесе. Үш жылдық кезеңдер орташа мән. 1995–2011 жылдардағы өндіріс деректері Maxus Energy және басқа да шетелдегі бөлімшелерді қамтиды, әдетте YPF-тің жалпы әлемдік көлемінің 20%-ы. IMF-нің валюта бағамы. * Maxus Energy-ді қоспағанда.
Year Petroleum output(million barrels)Natural gas output(billion cu ft)Petroleum reserves(million barrels)Natural gas reserves(billion cu ft)NewexploratorywellsNet revenue(million USD)Profits after tax(million USD) 1992 101 493 1029 10918 17 4094 271 1993–95 130 423 1136 8965 82 4445 693 1996–98 182 490 1458 9812 34 5854 758 1999–2001 173 606 1592 10472 13 7806 842 2002–04 154 631 1255 7923 11 5974 1455 2005–07 127 651 677 4739 14 8544 1527 2008–10 111 544 601 3805 7 10531 1219 2011 100 441 583 3695 n. a. 13795 1289Notes: unless specified. Three year periods are averages. Output data from 1995 to 2011 includes Maxus Energy and other overseas units, typically around 20% of YPF's worldwide total. Exchange rate from IMF. * excludes Maxus Energy.