Торонто хоккей клубының тарихы

Кіріспе

Торонто хоккей клубы, сондай-ақ Торонто және Торонто Блюзширтс деп белгілі болған, Торонто қаласындағы кәсіби хоккей командасы болды. Олар Ұлттық хоккей қауымдастығының (NHA) мүшесі еді. Клуб 1911 жылы құрылып, 1912 жылы қызметін бастады. Клуб 1914 жылы жалғыз Стэнли кубогын жеңіп алды. Клуб NHA иелері арасындағы даудың ортасы болды, бұл NHA-ның қызметін тоқтатуға және иелерінің Ұлттық хоккей лигасының (NHL) құруына әкелді. Блюзширтс командасы НХЛ-де Торонто арена компаниясына тиесілі жаңа Торонто хоккей клубымен алмастырылды, бұл Блюзширтс командасының бұрынғы жалдамасы болған. Торонто командасының ойыншылары уақытша Арена компаниясына жалға берілді және 1917–18 жылдары НХЛ-де өнер көрсетіп, Стэнли кубогын жеңіп алды. Содан кейін Арена компаниясына 1918–19 маусымда тұрақты франшиза берілді, ол кейіннен бүгінгі Торонто Мейпл Лифс командасына айналды.

Құрылтайдан бастап Кубок жеңімпаздарына дейін

NHA 1909 жылы Торонтода командаларсыз құрылды. Ұлттық хоккей қауымдастығының (NHA) негізін қалаушы Амброз О’Брайен NHA-да төрт франшизаны басқарды: «Кобальт Сильвер Кингс», «Хейлибери Кометс», «Les Canadiens» және «Ренфрю Кримери Кингс». 1910 жылы О’Брайен «Кобальт», «Хейлибери» және «Les Canadiens» клубтарын тоқтатты және бір франшизаны сатып алып, «Монреаль Канадиенс» клубын құрды, ол «Les Canadiens» ойыншыларын алды. 1911 жылы О’Брайен кәсіби хоккейден толықтай кетуді шешті. Квебек мүдделері О’Брайеннен франшизалардың біреуін сатып алды, ал қалған екеуі командаларды Торонтоға көшіруді жоспарлаған тараптарға сатылды. Торонтода бұрын NHA командасына жеткілікті көлемде жасанды мұз бар арена болмаған, бірақ 1911 жылы «Арена Гарденс» құрылысы басталды. Аренаға 1911 жылдың 19 қыркүйегінде құрылған «Торонто Арена Компаниясы» ие болды. Президенті – сэр Генри Пеллатт, басқарушы директоры – Лол Солман, директорлар – Эмилиус Джарвис, Джозеф Килгур, Т. В. Хорн, Р. А. Смит және полковник Карлсон. Монреальден тағы екі директор келді. Бастапқы менеджері – В. Дж. Беллингхэм. «Торонто Хоккей Клубы» болып табылатын франшизаны Фрэнк Робинсон, Перси Куинн және басқа инвесторлар сатып алды, себебі Куинн – Канаданың кәсіби лакросс лигасы «Доминион Лакросс Қауымдастығының» президенті. Екінші Торонто франшизасы Торонтоның «Текумсех Лакросс Клубына» тиесілі топқа берілді. «Текумсехтер» О’Брайеннен франшизаны сатып алды, ақшалай және вексельдерді төледі. Коулманның айтуынша, Торонто франшизасы «Les Canadiens» франшизасы болды. Басқа кітаптарда О’Брайеннің «Канадиенс» клубын Джордж Кеннедиге сатқаны айтылады, бұл Робинсонға қандай франшиза сатылды деген мәселені шешпеді. Қалай болғанда да, Торонто командасы бастапқыда құрылды және оған «Les Canadiens» командасының ойыншылары кірмеді. Бірінші менеджер – Торонтодан шыққан және бұрынғы «Оттава Сенаторларының» ойыншысы Брюс Ридпат, ол ойыншы-жаттықтырушы болуға ниеттенген, бірақ өткен жылы автомобиль соққаннан жарақат алғандықтан ойнауға мүмкіндігі болмады. 1911–12 жылғы маусымның кестесі Торонтоның екі командасымен жасалды. Арена аяқталмағандықтан, жаңа арена дайын болған қаңтар айының соңына дейін Торонтода ешқандай ойын ойналмады. Бірақ «Арена Гарденс» құрылысы уақытында аяқталмайтыны анық болды, ал желтоқсанның ортасында Торонтоның екі командасы кестеден шығарылғаны және лига сол маусымда тек төрт командамен ойнайтыны хабарланды. Торонтоның алғашқы ойыны 1912 жылдың 25 желтоқсанында «Арена Гарденс» стадионында 4000 жанкүйер алдында өтті. «Торонто Хоккей Клубының» иесі – Куинн, бас жаттықтырушысы – Ридпат, ал бастапқыда Том Хамфри жаттықтырды, бірақ көп ұзамай оны ойыншы-жаттықтырушы Джек Маршалл алмастырды. Ридпат мұзға шығарған командаға Кулли Уилсон және болашақ мәшһүр ойыншылар Хап Холмс, Гарри Кэмерон, Фрэнк Фойстон және Фрэнк Нейбор кірді. Торонтолықтар жылды үшінші орынмен бөлісті. 1913–14 жылғы маусым алдында клубта бірқатар өзгерістер болды. Ридпат 1913 жылдың қазан айында менеджерліктен кетіп, оның орнына Маршалл келді. Ридпат ойыншы ретінде сынақтан өтуге тырысты, бірақ маусым басталғанға дейін қайта оралу әрекетінен бас тартты. Өзгерістерге қарамастан, Торонто 1914 жылы Стэнли кубогын жеңіп алды, NHA чемпионын анықтау үшін плей-оффта «Монреаль Канадиенс» клубын жеңді. Маусымнан кейін команда Тынық мұхиты жағалауы хоккей лигасының «Виктория Аристократтарымен» серия ойнады. 17 наурызда Стэнли кубогының сенімді сақтаушыларынан хат келді, онда олар Стэнли кубогын батысқа жібермейтіндіктерін, себебі олар Викторияны лайықты қарсылас деп санамады, өйткені олар сенімді сақтаушыларды ресми түрде хабардар етпеген. Алайда 18 наурызда сенімді сақтаушы Уильям Форан бұл түсініспеушілік екенін мәлімдеді. PCHA президенті Фрэнк Патрик дауды қозғаған жоқ, өйткені ол NHA-ның Эммет Куиннінің хоккей комиссары ретінде барлық шараларды жасағанын күткен, ал сенімді сақтаушылар оларды әдейі елемеді деп ойлады. Қалай болғанда да, барлық шаралар жасалды және Викторияның ұсынысы қабылданды. Дегенмен, Торонто «Викторияны» Торонтода өткен бес ойынның ең жақсысы бойынша үш ойында жеңді.

The NHA was founded in 1909 without any teams based in Toronto. National Hockey Association (NHA) founder Ambrose O'Brien operated four franchises in the NHA: the Cobalt Silver Kings, Haileybury Comets, Les Canadiens and the Renfrew Creamery Kings. In 1910, O'Brien suspended the Cobalt, Haileybury and Canadiens clubs and sold one franchise to form the Montreal Canadiens, who took the Les Canadiens' players. In 1911, O'Brien decided to leave professional ice hockey entirely. Quebec interests bought one of the franchises from O'Brien, and the final two were sold to interests who planned to relocate the teams to Toronto. Toronto had not previously had an arena with artificial ice that would be large enough for an NHA team, but in 1911 work had begun on constructing the Arena Gardens. The arena was owned by the Toronto Arena Company, organized on September 19, 1911, with Sir Henry Pellatt as president, Lol Solman as managing director, and directors Aemilius Jarvis, Joseph Kilgour, T. W. Horn, R. A. Smith, and Col. Carlson. There were two other directors from Montreal. W. J. Bellingham was the initial manager. The franchise which became the Toronto Hockey Club was bought by Frank Robinson, Percy Quinn and other investors for Quinn was president of the Dominion Lacrosse Association, a Canadian professional lacrosse league that had patterned itself after the NHA. The second Toronto franchise was awarded to a group affiliated with the Tecumseh Lacrosse Club of Toronto. The Tecumsehs bought a franchise from O'Brien, paying cash and promissory notes for Although the NHA franchise was bought from O'Brien, who had operated a team with it, no other assets came with the franchise. According to Coleman, the franchise for the Torontos was that used by the Les Canadiens. Other books quote O'Brien as selling the Canadiens to George Kennedy, leaving the case of which franchise was sold to Robinson unresolved. In any case, the Toronto team was built from scratch and did not include any players from Les Canadiens. The first manager was Toronto native and former Ottawa Senators player Bruce Ridpath, who had intended to be a playing coach but was no longer able to play due to an injury suffered when he was struck by an automobile the previous year. The schedule for the 1911–12 season was drawn up with two Toronto teams. As the Arena was not finished, no games were scheduled to be played in Toronto until the end of January, when the new arena was supposed to be ready. It soon became clear that construction of Arena Gardens would not be finished in time, and in mid December it was announced that the two Toronto teams had been dropped from the schedule and the league would play with only four teams that season. The Torontos played their first game on December 25, 1912, before 4,000 fans at Arena Gardens. The Toronto Hockey Club was owned by Quinn, managed by Ridpath, and initially coached by Tom Humphrey who was soon replaced by player coach Jack Marshall. The team Ridpath put on the ice included Cully Wilson and future hall of famers Hap Holmes, Harry Cameron, Frank Foyston, and Frank Nighbor. The Torontos finished the year in a tie for third place. Before the 1913–14 season, the club faced some upheaval. Ridpath resigned as manager in October 1913 and was replaced by Marshall. Ridpath would try out as a player but gave up his comeback attempt before the season started. Despite the changes, the Torontos won the Stanley Cup in 1914, defeating the Montreal Canadiens in a playoff to decide the NHA champion. After the season, the team then played a series with the Victoria Aristocrats of the Pacific Coast Hockey League. A controversy erupted when a letter arrived from the Stanley Cup trustees on March 17, that the trustees would not let the Stanley Cup travel west, as they did not consider Victoria a proper challenger because they had not formally notified the trustees. However, on March 18, Trustee William Foran stated that it was a misunderstanding. PCHA president Frank Patrick had not filed a challenge, because he had expected Emmett Quinn of the NHA to make all of the arrangements in his role as hockey commissioner, whereas the trustees thought they were being deliberately ignored. In any case, all arrangements had been ironed out and the Victoria challenge was accepted. Nevertheless, the Torontos defeated Victoria in a best of five series played in Toronto in three straight games.

Ливингстон дәуірі

Куинн Стэнли кубогын жеңгеннен кейін команданы тастап, бизнеске оралды және оның жоқтығы сезілді. Келесі маусымда команда 6 командадан тұратын NHA-да 8 жеңіс және 12 жеңіліс көрсетіп (алдыңғы 13 жеңіс және 7 жеңілістен кейін) төртінші орынға түсті. 1915–16 маусымы алдында NHA және әсіресе «Blueshirts» командасына өзгерістер әкелген бірнеше оқиға болды. 1915 жылы Робинсон Канада әскеріне қосылып, «Blueshirts» клубын сатуға шығарды. Робинсон клубқа екі ұсыныс алды: Макнамара ағайындылары мен Торонто «Shamrocks» командасының иесі Эдди Ливингстон. Ливингстон Торонтодан болды, көбірек ақша ұсынды, және Робинсон оның ұсынысын қабылдады. Сонымен қатар, Тынық мұхитының хоккей қауымдастығы (PCHA) NHA-ның Тайлорды шығысқа қайтаруға жасаған әрекеттеріне наразы болып, NHA-мен барлық байланысты үзіп, ойыншыларды тартып алды. PCHA Сиэтлде жаңа команда құрып, оны Торонтоның екі үздік мергені Уилсон мен Фойстон, қақпашысы Хап Холмс және Торонто командасының маңызды ойыншылары Джек Уокер мен Эдди Карпентермен толықтырды. Торонтода қалған «Blueshirts» командасының тұрақты ойыншылары – Кэмерон мен Рой Макгиффин ғана болды. Ливингстон «Shamrocks» командасын сатуды жоспарлап отырғанын мәлімдеді. Барлық мәселелер шешілген соң, Патриктер жаңа командасын жинап, NHA-ға рейд жасады, Робинсон өз командасын сата алды, ал Ливингстон Торонто нарығын өзіне қалдырды. Рейдке қарамастан, Ливингстон PCHA-ға қарсы жауап қайтармады және олай істемеді. Морей Холцман мен Джозеф Нифорт авторларының пікірінше, бұл Ливингстон, Робинсон және Патриктер арасында келісім жасалғанын көрсетеді. Рейдте жоғалған ойыншыларды толтыру үшін Ливингстон «Shamrocks» командасының ойыншыларын «Blueshirts» командасына ауыстырды және «Shamrocks» франшизасының тоқтатылуына рұқсат берді. Көбінесе бұрынғы «Shamrocks» ойыншыларынан құралған «Torontos» командасы 1915–16 NHA маусымында 9 жеңіс, 14 жеңіліс және 1 тең ойын көрсетіп, 5 командадан тұратын лигада соңғы орынға ие болды. Ливингстон әріптестерімен, әсіресе Монреаль «Wanderers» командасының Сэм Лихтенхейнімен жиі келіспейтін. 1916–17 маусымында NHA Канада армиясының 228-ші батальонын бейнелейтін екінші Торонто командасын қосты, бұл жағдай шиеленісті күшейтті. 228-ші батальон бөлімшесі шетелге шақырылғаннан кейін маусымның ортасында командадан шығуға мәжбүр болды. Бұл NHA-ны тақ сандағы командалармен қалдырды. 12 ақпанда команда иелері – Ливингстон қатыспаған кездесуде – маусымның қалған бөлігіне «Torontos» командасының қызметін тоқтату арқылы командалар санын теңестіруге шешім қабылдады. Барлық ойыншылар маусымның соңына дейін басқа NHA командаларына берілді. Ол кезде ойыншыларды Торонто франшизасына қайтару жоспарланған, бірақ басқа иелер Ливингстонның кетуін қалады. Маусым соңында Торонто Ливингстон клубты 60 күн ішінде сату шартымен қайтадан қабылдады. Алайда Ливингстон сатуға тыйым салу үшін сотқа шағымданып, бұйрық алды.

Quinn left the team after the Stanley Cup win to return to business and his absence was felt. The next season, the team fell to fourth place in the six team NHA with a record of 8 wins and 12 losses (down from 13 wins and 7 losses). Before the 1915–16 season, several events occurred that changed the NHA and the Blueshirts specifically. Robinson joined the Canadian military in 1915 and put the Blueshirts up for sale. Robinson received two offers for the club; the McNamara brothers and Eddie Livingstone, owner of the Toronto Shamrocks. Livingstone was from Toronto and offered more, and Robinson accepted his bid. At the same time, the Pacific Coast Hockey Association—upset over the NHA's efforts to bring Cyclone Taylor back east—broke all ties with the NHA and conducted a player raid. The PCHA created a new team in Seattle and stocked it with the Torontos' two leading scorers in Wilson and Foyston, their goaltender, Hap Holmes, and two other key members of the Toronto team in Jack Walker and Eddie Carpenter. The only regular Blueshirts' players to remain in Toronto were Cameron and Roy McGiffin. Livingstone announced he planned to sell the Shamrocks. After the dust settled, the Patricks had stocked their new team, conducted a raid on the NHA, Robinson was able to sell his team and Livingstone had the Toronto market to himself. Despite the raid, Livingstone did not retaliate against the PCHA and never did. According to authors Morey Holzman and Joseph Nieforth, this strongly suggested a deal had been made between Livingstone, Robinson and the Patricks. To make up for the players lost in the raid, Livingstone transferred Shamrocks players to the Blueshirts and allowed the Shamrock franchise to go dormant. The Torontos, composed mostly of former Shamrock players, skated to a record of 9 wins, 14 losses and 1 tie in the 1915–16 NHA season, finishing in last place in the five team league. Livingstone was frequently at odds with his fellow owners, particularly Sam Lichtenhein of the Montreal Wanderers. Tempers boiled over when the NHA added a second Toronto team in 1916–17, representing the 228th Battalion of the Canadian army. The 228th was forced to withdraw its team in mid season when the unit was called overseas. That left the NHA with an odd number of teams. On February 12, the team owners—at a meeting that did not include Livingstone—decided to even up the number of teams by suspending operations of the Torontos for the rest of the season. All players were given to other NHA teams for the rest of the season. At the time, the plan was to return the players to the Toronto franchise, but the other owners wanted Livingstone out. At the end of the season, Toronto was reinstated, with the condition that Livingstone sell the club within 60 days. However, Livingstone obtained a court order to prevent the sale.

1917-1919: Арена дәуірі

22 қарашада NHA иелері лиганың 1917-18 маусымдағы қызметін тоқтататынын жариялады. Шамамен екі аптадан кейін, Ливингстоннан басқа барлық иелері жаңа лига – Ұлттық хоккей лигасын (НХЛ) құру туралы шешім қабылдады. Бірақ олар Ливингстонды қатарына қоспады, осылайша оны бір командадан тұратын лигада қалдырды. NHA иелері бұл қадамды NHA конституциясын айналып өту үшін жасады, себебі олардың Blueshirts-ті ұзақ уақыттан бері шығаруға шыдамы жетпесе де, конституция оны шығаруға тыйым салды. Ливингстоннан құтылғандарына қарамастан, басқа командалар Торонтода команданы сақтап қалуды қалады. Сондай-ақ, Квебек Булдогтары маусымды өткізуге бас тартқандықтан, кестеде тепе-теңдік сақтау үшін төртінші команда қажет болды. Осыған байланысты Ливингстонның үй иесі – Торонто Арена компаниясына НХЛ-де уақытша Торонто франшизасы берілді және ол 1917-18 маусымында Ливингстонның Торонто ойыншыларын жалға алды. Сол кезде НХЛ президенті Фрэнк Кальдер Арена компаниясы мен Ливингстонның франшизаны беру туралы келісімге келуін талап етті. Торонто жанкүйерлері үшін мұз аренасында ештеңе өзгермегендей көрінді. Команданың ресми атауы болмаса да, оның құрамында көбінесе бұрынғы Blueshirts ойыншылары болды. Сондықтан газеттер команданы бұрынғысынша «Blueshirts» немесе «Торонто» деп атады. Команда өткен маусымда Blueshirts кигендей, көк түсті «Т» әрпі бар ақ свитер киді. Бас менеджер Чарли Кверри мен жаттықтырушы Дик Кэрролл басқарған команда 1918 жылы Стэнли кубогын жеңіп алды. Стэнли кубогына жеңімпаздың аты жазылмады. Бірақ 1947 жылы НХЛ 1918 жылғы Торонто Аренасының атын кубокқа қосты. Арена компаниясы бастапқыда егер франшизаны беруге келісім болмаса, Торонто ойыншыларын Ливингстонға қайтаруға уәде берген еді. Бірақ 1918-19 маусымына дейін жаңа клуб – Торонто Арена Хоккей клубы құрылды. Бұл жаңа франшиза Арена компаниясынан бөлінді, себебі ол Ливингстонға ойыншылардан және Стэнли кубогынан түскен кірістерден (кейін сотта 20 000 долларға бағаланды) төлеуге тиіс болды. Сонымен қатар, ол Ливингстонның кез келген сот талабынан тәуелсіз болуы мүмкін еді. Құжат бойынша клубқа Арена компаниясының хатшысы-қазынашысы Хьюберт Вёрнкомб және Кверри иелік етті, ал Вёрнкомб команда президенті болды. НХЛ бұл жаңа команданы жақсы қабылдады. Кверри бас менеджер болып қалды. Бірақ команда бес ойын жеңіп, ақпан айында қызметін тоқтатуға мәжбүр болды және бұған Ливингстонның араласуын кінәлады. 1919 жылға қарай NHA иелері NHA қайта жаңғырылмайтынын анықтады. Бірақ Ливингстонмен болған дау Арена компаниясын банкротқа ұшыратты. Ареналар Кверри басқарған топқа сатылды, ол оларды Торонто Сент-Патрикс деп атады. Бұл команда 1926-27 маусымының ортасында Торонто Мейпл Лифс болып өзгерді. NHA/НХЛ 1919 жылғы Сент-Патрикстен алынған 5000 долларлық франшизалық алымды Ливингстонның хоккей клубын «сатып алу» үшін төленген деп мәлімдеді. Бірақ барлық мәліметтерге сәйкес, ақшаның барлығы Кальдердің қалтасына түсті. Торонтомен байланысы болғанына қарамастан, Мейпл Лифс Blueshirts тарихын өздеріне жатқызбайды (НХА тамырлары бар басқа НХЛ франшизасы – Канадиенс-тен айырмашылығы). Бірақ олар 1917-18 жылғы «уақытша» Торонто НХЛ франшизасының тарихын мойындайды.

On November 22, the NHA owners announced that the league would suspend operations for the 1917–18 season. About two weeks later, all of the owners except Livingstone announced that they were creating a new league, the National Hockey League. However, they did not invite Livingstone to join them, effectively leaving him in a one team league. The NHA owners made this move as a work around the NHA constitution, which barred them from expelling the Blueshirts even though they had long since lost patience with him. Despite having rid themselves of Livingstone, the other teams wished to keep a team in Toronto. They also needed a fourth team to balance the schedule due to the Quebec Bulldogs' decision to sit out the season. Accordingly, Livingstone's landlord, the Toronto Arena Company, was given a temporary Toronto franchise in the NHL and leased Livingstone's Torontos players for the inaugural 1917–18 NHL season. At the time, Frank Calder, the NHL president, was demanding that the Arena Company and Livingstone come to an agreement to transfer the franchise. To Toronto fans, it looked like little had changed on the ice. Although the team had no official name, it was made up mostly of former Blueshirts. As a result, the newspapers still called the team "the Blueshirts" or "the Torontos," as they always had. Additionally, the team wore a white sweater with a blue "T," the same uniform worn by the Blueshirts in the previous season. Led by general manager Charlie Querrie and coach Dick Carroll, the team won the Stanley Cup in 1918. In fitting fashion, no winner was engraved on the Stanley Cup. However, in 1947, the NHL added the name of the Toronto Arenas for 1918. The Arena Company had originally promised to return the Toronto players to Livingstone if no transfer could be arranged. Instead, before the 1918–19 season, it formed a new club, the Toronto Arena Hockey Club. This new franchise was separated from the Arena Company because it was due money to Livingstone from the players and the Stanley Cup revenues (fixed later by court at $20,000). Additionally, it could exist separately from any legal action filed by Livingstone. On paper, the club was owned by Arena Company secretary treasurer Hubert Vearncombe and Querrie, with Vearncombe as team president. The NHL readily admitted this new team as a member in good standing. Querrie remained as general manager. However, the team had a dismal five win season and was forced to suspend operations in February, and blamed Livingstone for interference. By 1919, the NHA owners had established that there would be no revival of the NHA. However, the dispute with Livingstone forced the Arena Company into bankruptcy. The Arenas were sold to a group headed by Querrie, who renamed them the Toronto St. Patricks. This team became the Toronto Maple Leafs midway through the 1926–27 season. The NHA/NHL claimed the $5000 franchise fee from the 1919 St. Patricks was to 'buy' Livingstone's hockey club. By all accounts, however, the money instead went into Calder's pocket. Despite the ties to the Torontos, the Maple Leafs do not claim the Blueshirts' history as their own (unlike the Canadiens, the other NHL franchise with NHA roots). They do, however, claim the history of the "temporary" Toronto NHL franchise of 1917–18.

Маусымдық рекорд

Торонто хоккей клубының толық маусымдық тарихы үшін, «Торонто хоккей клубының маусымдарының тізімі» бетіне қараңыз.