Мэдисон Грант: Эколог, евгенист және ғылыми расизмнің жақтаушысы

Кіріспе

Американдық евгеник, табиғатты қорғаушы және автор (1865–1937)

Мэдисон Грант (19 қараша 1865 – 30 мамыр 1937) – американдық заңгер, зоолог, антрополог және жазушы. Грант табиғатты қорғау саласындағы үлкен жетістіктерімен емес, «Скандинавиялық нәсілді» жоғары қоятын расизм түрі – нордицизмді ғылыми емес тұрғыдан қорғауымен белгілі. Ақ нәсілшіл евгеник ретінде Грант ең танымал расистік мәтіндердің бірі – «Ұлы нәсілдің құлдырауы» (1916) кітабының авторы және Америка Құрама Штаттарында иммиграцияны шектеу және нәсіл аралас қосылуға қарсы заңдарды жасауға белсенді қатысты. Грант жабайы табиғатты басқару ғылымын көптеген жағынан дамытты.

Ерте өмір

Грант Нью-Йорк қаласында, Нью-Йорк штатында, дәрігер және Американдық Азамат соғысының хирургі Габриэль Грант пен Каролина Манистің ұлы ретінде дүниеге келді. Мэдисон Гранттың анасы 1623 жылы Американың шығыс жағалауындағы Голландия Республикасының аумағы – Жаңа Нидерландқа алғашқы отарлаушыларды шақырған валлондық гугенот Джесси де Форесттің ұрпағы болды. Әкесінің тарапынан Мэдисон Гранттың алғашқы американдық атасы Ричард Трейт, Англиядағы Питминстер шіркеуінің деканы, ол 1630 жылы Жаңа Англияның алғашқы пуритан қоныстанушыларының бірі еді. Трейт желісі арқылы Гранттың ата-бабаларының арасында Роберт Трейт (Нью-Джерсидің отарлық губернаторы), Роберт Трейт Пэйн (Тәуелсіздік декларациясына қол қойған), Чарльз Грант (Мэдисон Гранттың әкесі, 1812 жылғы соғыста офицер болып қызмет еткен) және Габриэль Грант (Мэдисонның әкесі), белгілі дәрігер және Ньюарк қаласының денсаулық сақтау комиссары (Нью-Джерси штаты) бар. Грант өмірінің соңына дейін Нью-Йорк қаласында тұрды. Грант төрт бауырдың үлкені болды. Балалардың жаздары мен көптеген демалыс күндері 1830 жылдары олардың бабасы ДеФорест Манис салған Лонг-Айлендтегі Оатлендс отарлық үйінде өтті. Бала кезінде ол жеке мектептерге барып, әкесімен бірге Еуропа мен Таяу Шығысқа саяхаттады. Ол 1887 жылы үздік дипломмен Йель университетін бітірді. Ол Колумбия құқық мектебінде заңгерлік білім алып, бітіргеннен кейін заңгерлікпен айналысты, бірақ оның қызығушылықтары көбінесе табиғатты зерттеуге қатысты. Ол ешқашан үйленбеді және балалары болған жоқ. Ол алғаш рет саяси беделге 1894 жылы Нью-Йорк мэрі Уильям Лафайетт Стронгтың сайлау науқанына ағасы ДеФорест Грантпен бірге қатысқанда ие болды.

Карьера және қорғау шаралары

Томас К. Леонард «Грант американдық экологиялық қозғалыстың негізін қалаушы, Калифорниядағы секвойяларды сақтап қалу үшін күрескен, американдық бизондарды жойылудан құтқарып, қару-жараққа қатысты қатаң заңдарды қабылдауға ұмтылған, Глейшер және Денали ұлттық парктерін құруға көмектескен және киттер, ақбас бүркіттер мен мүйізді антилопаларды сақтау үшін жұмыс істеген» деп жазды. Грант бірнеше АҚШ президенттерімен, соның ішінде Теодор Рузвельтпен дос болды. Грант Бронкс зообағын құруға, Бронкс өзенінің жағалау жолын салуға, американдық бизонды сақтау үшін Америкалық бизон қоғамын ұйымдастыруға және Глейшер және Денали ұлттық парктерін құруға көмектесті. 1906 жылы Нью-Йорк зоологиялық қоғамының хатшысы ретінде ол Бронкс зообағында маймылдармен бірге Мбути тайпасынан (пигмейлер) шыққан конголық Ота Бенганы көрсету үшін лобби жасады. 1920-1930 жылдары ол көптеген евгеникалық және қайырымдылық қоғамдардың кеңесіне кірді, оның ішінде Америка табиғи тарих мұражайының қамқорлар кеңесі, Америка евгеникалық қоғамының директоры, Иммиграцияны шектеу лигасының вице-президенті, Галтон қоғамының негіздеуші мүшесі және Халықаралық евгеника комитетінің сегіз мүшесінің бірі болды. 1929 жылы ол Өнер және ғылым қоғамының алтын медалімен марапатталды. 1931 жылы Калифорния штатының парктері жөніндегі кеңесі Грант, Мерриам және Осборнның экологиялық еңбектерін мойындап, Калифорниядағы Дайервиллдегі әлемдегі ең үлкен ағашты оларға арнады. Гранттың құрметіне карибудың бір түрі де аталды (Rangifer tarandus granti, сондай-ақ Грант карибуы деп те аталады). Ол 1893 жылдан бері үлкен аң аулау ұйымы – Буун және Крокетт клубының мүшесі болды және оның бай мүшелерін жердің кең аумақтарын сақтау үшін үкіметке ықпал етуге жұмылдырды. Грант 1925 жылдан қайтыс болғанға дейін Нью-Йорк зоологиялық қоғамының төрағасы болды. Гранттың табиғатты қорғау және евгеника жөніндегі шаралары тығыз байланысты болды: екеуі де өздеріне тапсырылғандарға қатысты түрлі басқару қажеттілігін мойындады. Грант өзі аристократиялық деп санамайтын жануарларға бейжай қарады және адамдарға да осындай иерархияны тағайындады. 1916 жылы жарық көрген «Ұлы нәсілдің өлімі» еңбегі Еуропаның нәсілдік тарихын түсіндіруге тырысқан нәсілдік гигиенаның зәулім туындысы болды. Гранттың ең маңызды мәселесі – 20 ғасырдың басындағы американдық иммиграцияның өзгеруі болды («көбінесе Батыс және Солтүстік Еуропаға қарағанда Оңтүстік және Шығыс Еуропадан келген иммигранттардың санының артуымен сипатталады»). «Ұлы нәсілдің өлімі» – заманауи антропология мен тарихтың «растық» интерпретациясы, нәсілді өркениеттің негізгі қозғаушы күші деп бағалаған. Осыған ұқсас идеяны Германиядағы тарихшы Густав Коссина да ұсынған. Грант «Скандинавияда тамыр жайған, шамалы анықталған биологиялық-мәдени топтама» идеясын, адам дамуына жауапты негізгі әлеуметтік топ ретінде насихаттады; сондықтан кітаптың кіші тақырыбы – Еуропа тарихының нәсілдік негізі. Грант, құлшынысты евгеник ретінде, адам генофондынан «көрілмеген» қасиеттерді және «құнды емес нәсілдік типтерді» бөліп, карантинден өткізіп, ақырында құлдырауын, ал Норд қоғамына қолайлы болатын, қалаулы қасиеттерді және «құнды нәсілдік типтерді» насихаттауды, таратуды және ақырында қалпына келтіруді жақтады. Ол былай деп жазды: «Жүз жылдың ішінде әлсіздерді немесе жарамсыздықты жою арқылы қатаң іріктеу жүйесі, яғни әлеуметтік сәтсіздіктер, барлық мәселені шешер еді, сонымен қатар біздің түрмелерімізді, ауруханаларымызды және ақылсыздар үйлерімізді толтыратын жағымсыз адамдардан арылуға мүмкіндік берер еді. Жеке адамды қоғам өмір бойы асырай алады, тәрбиелей алады және қорғай алады, бірақ мемлекет стерилизация арқылы оның ұрпағы онымен тоқтағанын қамтамасыз етуі керек, әйтпесе болашақ ұрпақтар әрдайым артып келе жатқан қате сезімталдықпен қарғысқа ұшырайды. Бұл мәселенің практикалық, мейірімді және сөзсіз шешімі және оны әлеуметтік сәтсіздердің әрдайым кеңейіп келе жатқан шеңберіне қолдануға болады, әрдайым қылмыскерлерден, аурулардан және ақылдан тайғандардан бастап, ақырында кемшіліктер емес, әлсіздер деп аталатын түрлерге және ақырында, мүмкін, құнды емес нәсілдік типтерге дейін». Гранттың еңбегі Америка Құрама Штаттарынан шыққан ғылыми расизм мен евгениканың ең ықпалды және шулы еңбектерінің бірі саналады. Стивен Джей Гулд «Ұлы нәсілдің өлімі» кітабын «американдық ғылыми расизмнің ең ықпалды трактаты» деп атады. «Ұлы нәсілдің өлімі» АҚШ-та көптеп басылып, басқа тілдерге де аударылды, оның ішінде 1925 жылы неміс тіліне. 1937 жылға қарай кітап АҚШ-та ғана 16 000 дана сатылды. Кітап Германиядағы нацистік қозғалыстың жақтастары тарапынан қабылданып, нацистер билікке келгеннен кейін қайта басылуға бұйрық берген алғашқы шетелдік кітап болды. Адольф Гитлер Грантке «Бұл кітап менің Киелі кітабым» деп хат жазды. Гранттың көп жылдық қарсыластарының бірі антрополог Франц Боас болды. Грант Боасты ұнатпады және бірнеше жыл бойы оны Колумбия университетіндегі лауазымынан босатуға тырысты. Боас пен Грант АҚШ-тағы антропология ғылымын бақылау үшін ашық күреске түсті, олар Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Ұлттық зерттеу кеңесінің Антропология комитетіне бірге кірді. Грант сол кездегі физикалық антропологияның «мұрагерлік» тармағын ұсынды, оның әуесқойлығына қарамастан, және Боасқа (және оның шәкірттеріне) қарсы тұрды, олар мәдени антропологияны жақтады. Боас және оның шәкірттері Грант пен оның жақтастары қолданған антропологияның флагмандық ұйымы – Америка антропологиялық қауымдастығының бақылауын тартып алды. Жауап ретінде Грант, американдық евгеник және биолог Чарльз Б. Давенпортпен бірге 1918 жылы Боасқа балама ретінде Галтон қоғамын құрды.

Thomas C. Leonard wrote that "Grant was a cofounder of the American environmental movement, a crusading conservationist who preserved the California redwoods; saved the American bison from extinction; fought for stricter gun control laws; helped create Glacier and Denali national parks; and worked to preserve whales, bald eagles, and pronghorn antelopes." Grant was a friend of several U. S. presidents, including Theodore Roosevelt Grant helped to found the Bronx Zoo, build the Bronx River Parkway, save the American bison as an organizer of the American Bison Society, and helped to create Glacier National Park and Denali National Park. In 1906, as Secretary of the New York Zoological Society, he lobbied to put Ota Benga, a Congolese man from the Mbuti people (a tribe of "pygmies"), on display alongside apes at the Bronx Zoo. Throughout the 1920s and 1930s, he served on the boards of many eugenic and philanthropic societies, including the board of trustees at the American Museum of Natural History, as director of the American Eugenics Society, vice president of the Immigration Restriction League, a founding member of the Galton Society, and one of the eight members of the International Committee of Eugenics. He was awarded the gold medal of the Society of Arts and Sciences in 1929. In 1931, the world's largest tree (in Dyerville, California) was dedicated to Grant, Merriam, and Osborn by the California State Board of Parks in recognition for their environmental efforts. A subspecies of caribou was named after Grant as well (Rangifer tarandus granti, also known as Grant's Caribou). He was an early member of the Boone and Crockett Club (a big game hunting organization) since 1893, and he mobilized its wealthy members to influence the government to conserve vast areas of land against encroaching industries. He was the head of the New York Zoological Society from 1925 until his death. Grant's campaigns for conservationism and eugenics were not unrelated: both assumed the need for various types of stewardship over their charges. Grant was generally indifferent to forms of animal life that he did not regard as aristocratic, and assigned such a hierarchy to humans as well. (1916), an elaborate work of racial hygiene attempting to explain the racial history of Europe. The most significant of Grant's concerns was with the changing "stock" of American immigration of the early 20th century (characterized by increased numbers of immigrants from Southern Europe and Eastern Europe, as opposed to Western Europe and Northern Europe), Passing of the Great Race was a "racial" interpretation of contemporary anthropology and history, stating race as the basic motor of civilization. Similar ideas were proposed by prehistorian Gustaf Kossinna in Germany. Grant promoted the idea of the "Nordic race", a loosely defined biological cultural grouping rooted in Scandinavia, as the key social group responsible for human development; thus the subtitle of the book was The racial basis of European history. As an avid eugenicist, Grant further advocated the separation, quarantine, and eventual collapse of "undesirable" traits and "worthless race types" from the human gene pool and the promotion, spread, and eventual restoration of desirable traits and "worthwhile race types" conducive to Nordic society. He wrote, "A rigid system of selection through the elimination of those who are weak or unfit—in other words social failures—would solve the whole question in one hundred years, as well as enable us to get rid of the undesirables who crowd our jails, hospitals, and insane asylums. The individual himself can be nourished, educated and protected by the community during his lifetime, but the state through sterilization must see to it that his line stops with him, or else future generations will be cursed with an ever increasing load of misguided sentimentalism. This is a practical, merciful, and inevitable solution of the whole problem, and can be applied to an ever widening circle of social discards, beginning always with the criminal, the diseased, and the insane, and extending gradually to types which may be called weaklings rather than defectives, and perhaps ultimately to worthless race types." Grant's work is considered one of the most influential and vociferous works of scientific racism and eugenics to come out of the United States. Stephen Jay Gould described The Passing of the Great Race as "the most influential tract of American scientific racism". The Passing of the Great Race was published in multiple printings in the United States, and was translated into other languages, including German in 1925. By 1937, the book had sold 16,000 copies in the United States alone. The book was embraced by proponents of the Nazi movement in Germany and was the first non German book ordered to be reprinted by the Nazis when they took power. Adolf Hitler wrote to Grant, "The book is my Bible." One of Grant's long time opponents was the anthropologist Franz Boas. Grant disliked Boas and for several years tried to get him fired from his position at Columbia University. Boas and Grant were involved in a bitter struggle for control over the discipline of anthropology in the United States, while they both served (along with others) on the National Research Council Committee on Anthropology after the First World War. Grant represented the "hereditarian" branch of physical anthropology at the time, despite his relatively amateur status, and was staunchly opposed to and by Boas himself (and the latter's students), who advocated cultural anthropology. Boas and his students eventually wrested control of the American Anthropological Association from Grant and his supporters, who had used it as a flagship organization for his brand of anthropology. In response, Grant, along with American eugenicist and biologist Charles B. Davenport, in 1918 founded the Galton Society as an alternative to Boas.

Иммиграциялық шектеулер

Грант АҚШ-қа иммиграцияны Шығыс Еуропа мен Оңтүстік Еуропадан келуді шектеу арқылы, сондай-ақ Шығыс Азиядан иммиграцияны толығымен тоқтату арқылы шектеуді жақтады. Ол американдық халықты таңдаулы өсіндіру арқылы «тазалау» қажеттігін де қолдады. 1922 жылдан өліміне дейін ол Иммиграцияны шектеу лигасының вице-президенті қызметін атқарды. Грант әлемдік нәсілдік деректер жөніндегі сарапшы ретінде танылып, 1924 жылғы Иммиграциялық заң үшін белгілі бір еуропалық елдерден иммигранттардың квоталарын белгілеу үшін статистика ұсынды. Заң қабылданғаннан кейін де Грант әр жыл сайын елге «солтүстік» емес адамдардың тіпті шамалы санына да рұқсат беруіне наразы болды. Оның нәсілдер араласқанға қарсы заңдарды қолдауы Вирджиния штатындағы 1924 жылғы Нәсілдік тазалық заңына қатысты аргументтерде айтылды. Грант өзінің нәсілдік теориясын заңдастыруда өте ықпалды болғанымен, 1930 жылдардың басында АҚШ-та оның беделі төмендеді. Оның еңбектеріне қызығушылықтың азаюы Ұлы депрессияның салдарынан әлеуметтік дарвинизм мен оған байланысты философияларға қарсы кең тараған наразылыққа және соғыстар аралық кезеңде АҚШ-тағы нәсілдік мәселелердің өзгеруіне байланысты деп есептеледі. Еуропаны жеке нәсілдік топтарға бөлудің орнына, Гранттың шәкірті Лотроп Стоддардтың афроамерикандықтардың Оңтүстік штаттардан Солтүстік және Батыс штаттарға жасаған Ұлы көшінен кейін «екі нәсілдік» (қаралар мен ақтар) көзқарастары басымдыққа ие болды (Гутерл 2001).

Мұра

Экономикалық тарихшы Томас К. Леонардтың айтуынша: "Американың көрнекті евгенистері, оның ішінде қозғалыстың жетекшілері Чарльз Давенпорт пен Мэдисон Грант консервативті болды. Олар дене шынықтыруды әлеуметтік және экономикалық жағдаймен байланыстырды, сонымен қатар олар Ламарк мұрасына күмәнмен қараған, прогрессивтер ұстанып отырған қатал тұқым қуалаушылар еді. Бірақ евгеникашыл консерваторлар классикалық либералдар емес еді. Барлық евгенистер сияқты, олар да либералдық емес еді. Консерваторлар мемлекеттік мәжбүрлеуге қарсы емес, егер ол дұрыс мақсаттар үшін қолданылса, және бұл адамдар жеке құқықтарды басып, тұқым қуалайтын денсаулықты жақсартудың үлкен игілігін алу үшін қуанышпен келісті. Тарихшылар Мэдисон Грантты консервативті деп жиі атайды, өйткені ол патрициандық отбасынан шыққан көк қанды клуб мүшесі болды, ал оның ең танымал жұмысы – "Ұлы жарыстың өтуі" – ғылыми нәсілшілдіктің мұражайлық үлгісі. Бірақ Гранттың евгеникалық идеялары прогрессивизммен тығыз байланысты консервативті ұмтылыстың бір бұрышынан туындады: табиғатты қорғау". Леонард Гранттың соғысқа қарсы болғанын, империализмге күмәнданып, бала тууды бақылауды қолдағанын жазды. Грант 1920-жылдардағы Американың, әсіресе Нью-Йорктің танымал мәдениетінің бір бөлігіне айналды. Гранттың табиғатты қорғаушылығы мен зоологиялық табиғат тарихына деген қызығушылығы оны Нью-Йорк элитасының арасында ықпалды етті, олар оның ісімен келісті, ең бастысы Теодор Рузвельт. Автор Ф. Скотт Фицджеральд "Ұлы Гэтсби" кітабында Грант туралы айтқан. Дейзиге үйленген Лонг-Айленд аристократы Том Бьюкенен "Бұл Годдардтың" "Түсті империялардың өрлеуі" атты кітабын оқыды, ол Гранттың "Ұлы жарыстың өтуі" және оның әріптесі Лотроп Стоддардтың "Ақ әлемнің үстемдігіне қарсы түстердің көтерілуі" еңбектерін біріктірген. Грант 1937 жылы нефриттен қайтыс болғанда ұрпақ қалдырмады. Гранттың жерлеу рәсіміне бірнеше жүз адам қатысты, ол Нью-Йорк штатының Тарритаун қаласындағы Слипи-Холлоу зиратында жерленді. Ол Нью-Йорк зоологиялық қоғамына "Жабайы табиғатты қорғау үшін Грант қоры" құруға 25 000 доллар, Америка табиғи тарих мұражайына 5 000 доллар, ал Бун мен Крокетт клубына 5 000 доллар мұра етіп қалдырды. Оның жеке қағаздары мен хат-хабарларын туғандары оның қайтысынан кейін жойды. Соғыстан кейінгі Нюрнберг процесінде Гитлердің жеке дәрігері және нацистік эвтаназия бағдарламасының басшысы Карл Брандттың қорғаушысы Гранттың "Ұлы жарыстың өтуі" еңбегінен үш беттік үзіндіні дәлел ретінде ұсынды, бұл үшінші рейхтің халық саясатын ақтауға немесе кем дегенде олардың нацистік Германияға ғана тән емес екенін көрсетуге бағытталған. Гранттың ғылыми нәсілшілдік еңбектері үшінші рейхке байланысты геноцидтік және евгеникалық идеялардың көбі Германияда пайда болмағанын, және олардың көптегенінің АҚШ сияқты басқа елдерде де пайда болғанын көрсету үшін жиі сілтеме жасалады. Сондықтан Гранттың жақсы байланыстары мен ықпалды достарының арқасында ол АҚШ-тағы нәсілге негізделген евгеникалық ойлаудың бір түрін көрсету үшін жиі қолданылады, ол екінші дүниежүзілік соғысқа дейін белгілі бір ықпалға ие болды. Гранттың евгеникалық жұмысын нацистік Германияның саясаткерлері пайдаланғандықтан, оның табиғатты қорғаушы ретіндегі жұмысы біршама назарсыздан қалды және жасырылды, өйткені ол бір кезде байланысқан көптеген ұйымдар (мысалы, Сьерра клубы) онымен байланыстарын азайтуға тырысты. Оның 1920 жылдары кең таралған нәсілдік теориялары бүгінде сенімсіз деп есептеледі. Франц Боас және оның шәкірттері Рут Бенедикт пен Маргарет Мидтің жұмыстары төмен немесе жоғары расалардың жоқ екенін көрсетті.

According to historian of economics Thomas C. Leonard: "Prominent American eugenicists, including movement leaders Charles Davenport and Madison Grant, were conservatives. They identified fitness with social and economic position, and they also were hard hereditarians, dubious of the Lamarckian inheritance clung to by progressives. But as eugenicists, these conservatives were not classical liberals. Like all eugenicists, they were illiberal. Conservatives do not object to state coercion so long as it is used for what they regard as the right purposes, and these men were happy to trample on individual rights to obtain the greater good of improved hereditary health Historians invariably style Madison Grant a conservative, because he was a blueblood clubman from a patrician family, and his best known work, The Passing of the Great Race, is a museum piece of scientific racism. But Grant's eugenic ideas originated from a corner of the conservative impulse intimately connected to Progressivism: conservation." Leonard wrote that Grant also opposed war, had doubts about imperialism, and supported birth control. Grant became a part of popular culture in 1920s America, especially in New York. Grant's conservationism and fascination with zoological natural history made him influential among the New York elite, who agreed with his cause, most notably Theodore Roosevelt. Author F. Scott Fitzgerald featured a reference to Grant in The Great Gatsby. Tom Buchanan, a fatuous Long Island aristocrat married to Daisy, was reading a book called The Rise of the Colored Empires by "this man Goddard", blending Grant's Passing of the Great Race and his colleague Lothrop Stoddard's The Rising Tide of Color Against White World Supremacy. Grant left no offspring when he died in 1937 of nephritis. Several hundred people attended Grant's funeral, and he was buried in Sleepy Hollow Cemetery in Tarrytown, New York. He left a bequest of $25,000 to the New York Zoological Society to create "The Grant Endowment Fund for the Protection of Wild Life", $5,000 to the American Museum of Natural History, and another $5,000 to the Boone and Crockett Club. Relatives destroyed his personal papers and correspondence after his death. At the postwar Nuremberg Trials, three pages of excerpts from Grant's Passing of the Great Race were introduced into evidence by the defense of Karl Brandt, Hitler's personal physician and head of the Nazi euthanasia program, in order to justify the population policies of the Third Reich, or at least indicate that they were not ideologically unique to Nazi Germany. Grant's works of scientific racism have been cited to demonstrate that many of the genocidal and eugenic ideas associated with the Third Reich did not arise specifically in Germany, and in fact that many of them had origins in other countries, including the United States. As such, because of Grant's well connected and influential friends, he is often used to illustrate the strain of race based eugenic thinking in the United States, which had some influence until the Second World War. Because of the use made of Grant's eugenics work by the policy makers of Nazi Germany, his work as a conservationist has been somewhat ignored and obscured, as many organizations with which he was once associated (such as the Sierra Club) wanted to minimize their association with him. His racial theories, which were popularized in the 1920s, are today seen as discredited. The work of Franz Boas and his students, Ruth Benedict and Margaret Mead, demonstrated that there were no inferior or superior races.

Шығармалары

Карибу. Нью-Йорк: Нью-Йорк зоологиялық қоғамының кеңсесі, 1902. "Моос". Нью-Йорк: Орман, балық және аң аулау комиссиясының есебі, 1903. Солтүстік Американың ірі сүтқоректілерінің тегі және байланысы. Нью-Йорк: Нью-Йорк зоологиялық қоғамының кеңсесі, 1904. Роки тауларының ешкісі. Нью-Йорк зоологиялық қоғамының кеңсесі, 1905. Ұлы тайпаның құлдырауы; немесе Еуропа тарихының нәсілдік негізі. Нью-Йорк: Чарльз Скрибнердің ұлдары, 1916. Жаңа басылым, қайта қаралып, толықтырылған, Генри Фэрфилд Осборнның жаңа алғы сөзімен. Нью-Йорк: Чарльз Скрибнердің ұлдары, 1918. Қайта қаралып жаңартылған басылым, құжаттамалық қосымшамен және Генри Фэрфилд Осборнның алғы сөзімен. Нью-Йорк: Чарльз Скрибнердің ұлдары, 1921. Төртінші қайта қаралып жаңартылған басылым, құжаттамалық қосымшамен және Генри Фэрфилд Осборнның алғы сөзімен. Нью-Йорк: Чарльз Скрибнердің ұлдары, 1936. Редвудтарды сақтау; Калифорнияның Редвудтарын сақтау жолындағы 1919 жылғы қозғалыстың есебі. Нью-Йорк: Зоологиялық қоғам, 1919. Монтана штатындағы Глейшер ұлттық паркінің алғашқы тарихы. Вашингтон: Үкіметтік басылым, 1919. Континентті бағындыру; немесе Америкадағы тайпалардың кеңеюі, Чарльз Скрибнердің ұлдары, 1933.

Таңдалған мақалалар

"Америка ормандарының азаюы", "Century" журналы, том XLVIII, № 1, 1894 жылдың 1 мамыры. "Құрып бара жатқан қалақай және Адирондак тауларында оның жойылуы", "Century" журналы, том XLVII, 1894 жыл. "Канадалық қалақай ауы", "Теодор Рузвельт (ред.)", Көп елдегі аң аулау. Нью-Йорк: "Forest and Stream" баспасы, 1895 жыл. "Біздің фаунамыздың болашағы", Зоологиялық қоғамның бюллетені, № 34, 1909 жылдың маусымы. "Зоологиялық қоғамның тарихы", Зоологиялық қоғамның бюллетені, онжылдық саны, № 37, 1910 жылдың қаңтары. "Аляскадағы жабайы табиғаттың жағдайы", Жоғары биіктікте аң аулау. Нью-Йорк: "Harper & Brothers" баспасы, 1913 жыл. "Жабайы табиғатты қорғау", Зоологиялық қоғамның бюллетені, том XIX, № 1, 1916 жылдың 1 қаңтары. "Ұлы нәсілдің жоғалуы", "Geographical Review" журналы, том 2, № 5, 1916 жылдың қарашасы. "Расаның физикалық негізі", Ұлттық әлеуметтік ғылымдар институтының журналы, том III, 1917 жылдың қаңтары. "Демократия және мұрагерлік туралы мақаланың талқылануы", "The Journal of Heredity" журналы, том X, № 4, 1919 жылдың сәуірі. "Иммиграцияны шектеу: нәсілдік аспектілер", Ұлттық әлеуметтік ғылымдар институтының журналы, том VII, 1921 жылдың тамызы. "Американың нәсілдік трансформациясы", "The North American Review" журналы, 1924 жылдың наурызы. "Америка американдықтар үшін", "The Forum" журналы, 1925 жылдың қыркүйегі.