Бразилиядағы автожарыс

Кіріспе

Бразилияда автожарыс өтеді.

Бразилия Гран-приі (Grande Prêmio do Brasil), қазіргі уақытта Сан-Паулу Гран-приі (Grande Prêmio de São Paulo) деп аталады, Формула-1 чемпионатының жарысы. Бұл жарыс қазіргі уақытта Сан-Паулу қаласының Дутра ауданындағы Интерлагос шағын ауданында орналасқан José Carlos Pace автодромында өткізіледі.

Шығу тегі

Бразилияда мотор спорты Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын басталды, 1934 жылы Рио-де-Жанейродағы Гавеа көшелік трассасында жарыстар өтті. 1936 жылы Сао-Паулу қаласының Интерлагос ауданында Бразилияның алғашқы тұрақты автодромының құрылысы басталды және 1940 жылы аяқталды. Бразилия Екінші дүниежүзілік соғыстың басында Интерлагос және Гавеада Гран-при жарыстарын өткізді. Интерлагос трассасы, Америка Құштама Штаттарындағы Рузвельт жарыс жолы үлгісінде салынды, көптеген қиын бұрыстармен, биіктіктердің өзгеруімен, кедір-бұдыр бетімен және қате жіберуге аз мүмкіндікпен қатал әрі талапкер трасса ретінде жылдам танымал болды.

Интерлагос, Сан-Паулу

Бразилия Гран-приі алғаш рет 1972 жылы Интерлагоста өтті, бірақ ол Формула-1 әлем чемпионатының бөлігі болмады. Ол кездегі еуропалық автоспортқа тән бұл жарыс FIA-ны Интерлагостағы трассаның және оның ұйымдастырушыларының Гран-при өткізуге қабілетті екендігіне сендіру үшін сынақ ретінде жасалды. Латын Америкасындағы Гран-прилер үшін пайдаланылатын көптеген ірі трассалар сияқты, мысалы Мексикадағы Херман Родригес автодромы сияқты, Интерлагос өте үлкен қаладағы кең ауқымды қалалық аудандардың шегінде орналасқан (және әлі де солай). Бірақ келесі жылы жарыс ресми күнтізбеге алғаш рет енгізіліп, оны әлем чемпионы және Сан-Паулу тумасы Эмерсон Фиттипальди жеңіп алды. 1974 жылы Фиттипальди қайтадан жаңбырлы жағдайда жеңіске жетті, ал келесі жылы да Сан-Паулу тумасы Карлос Пейс өзінің Brabham көлігімен жарыста жеңімпаз атанды, одан кейін Фиттипальди келді. 1977 жылы Реутман жеңіп алды, бірақ жүргізушілер Интерлагостың өте нашар жағдайдағы бетіне шағымдана бастады, содан кейін бұл жарыс бір жылға Рио-де-Жанейродағы жаңа Жакарепагуа трассасына көшірілді. Риода бір жыл өткеннен кейін жарыс Интерлагосқа оралды, келесі екі маусымда жаңа және жаңартылған нысандармен; бұл жарысты Жакс Лаффит жеңіп, Аргентина мен Бразилиядағы Оңтүстік Америка ашылу кезеңдеріндегі өзінің және Ligier командасының жеңісін толықтырды. Бірақ Интерлагос трассасының жағдайы әлі де нашар болды. 1978 жылдан бастап Бразилия Гран-приін Сан-Паулу мен Рио трассалары арасында кезектестіру жоспарланған еді. 1980 жылғы жарыс Jacarepaguá трассасында өткізілуі тиіс еді, бірақ сол трассаның бөліктері (алғашқыда батпақта салынған) жұмсақ топыраққа батып барады және трасса нашарлап, қирады, сондықтан 1980 жылғы Гран-при Интерлагосқа көшірілді. Бірақ осы уақытқа дейін Сан-Паулу халқының саны 10 жыл ішінде 5 миллионнан 8 миллионға дейін өсті; трассаны қоршаған аумақ барған сайын тозығы жетіп, трасса Формула-1 үшін жақсы көрінбеді, ол бүкіл әлем бойынша теледидар арқылы көрсетілуінің арқасында тамашалыққа айналды. Формула-1 бастапқыда 1981 жылғы маусымда Интерлагосқа қайта оралуы керек еді, себебі трассаның жағдайы жақсартылған еді; бірақ F1 бір жыл бұрын оралды. Жүргізушілер өткен жылғы жақсартулардан кейін өзгертілмеген, өте нашар жағдайдағы Интерлагос трассасының қауіпсіздік жағдайларына наразылық білдірді. Сол жылы жасалған қанатты автомобильдер, көліктердің қанат тәрізді бөліктерінің астынан сору күшінің арқасында жоғары-төмен секіріп, бұрынғыдан қаттырақ серпілді; сондықтан бұл нәзік автомобильдер мұндай нашар трассаға төзімді емес және оларды жүргізу өте қиын болды. Жаман жағдай соншалық, кейбір көліктерде механикалық ақаулар туды. Сонымен қатар, Formula One үшін кедергілер мен қоршаулар жеткіліксіз болды. Джоди Шектер жарысты тоқтатуға тырысты, бірақ бұл әрекет сәтті болмады және жарысты француз Рене Арно жеңіп алды. Формула-1-дің жарқын имиджі Рио-де-Жанейро қаласына көбірек сай келетіндіктен, F1 циркі Риоға қайта оралды және трасса 1980 жылдардың турбо дәуірін өткізді.

A Brazilian Grand Prix was first held in 1972 at Interlagos, although it was not part of the Formula One World Championship. Typical of European motorsports at the time, this race was done as a test to convince the FIA if the Interlagos circuit and its organizers could capably hold a Grand Prix. Like most major circuits used for Grands Prix in Latin America such as the Hermanos Rodríguez Autodrome in Mexico City, Interlagos was (and still is) located in the confines of a sprawling urban neighborhood in a very large city. The following year, however, the race was first included in the official calendar, and it was won by defending world champion and São Paulo native Emerson Fittipaldi. In 1974, Fittipaldi won again in rain soaked conditions, and the year after, another São Paulo native, Carlos Pace, won the race in his Brabham, followed by Fittipaldi. 1977 was won by Reutemann, but the drivers began complaining about Interlagos's very rough surface, and the event was then relocated for a year to the new Jacarepaguá circuit in Rio de Janeiro. After a year in Rio, the race returned to Interlagos, with new and upgraded facilities for the next two seasons; this race was won by Jacques Laffite to complete his and Ligier's conquest of the opening South American rounds in Argentina and Brazil. But the Interlagos surface was still very bumpy. The original arrangement from 1978 onwards was to alternate the Brazilian Grand Prix between the São Paulo and Rio circuits; the 1980 race was originally supposed to be held at Jacarepaguá but parts of that circuit (which was originally built on a swamp) were beginning to sink into the soft ground and the circuit disintegrated badly, so the 1980 Grand Prix was to be relocated to Interlagos. But by this time, the population of São Paulo had risen from 5 to 8 million over the space of 10 years; the area surrounding the track was becoming increasingly run down and the circuit did not look good for Formula One, which thanks to worldwide television exposure was becoming something of a glamorous spectacle. Formula One was originally supposed to come back to Interlagos for the 1981 season after the track surface there had been repaved; it turned out that F1 came back a year too early. The drivers were dissatisfied with the safety conditions of the very bumpy Interlagos circuit which had not been changed after the previous year's improvements. The ground effect wing cars of that year had a tendency to bounce up and down thanks to the suction created by the cars' wing shaped underbodies, and they were more stiffly suspended than before; so these fragile cars were barely tolerant of such a rough track and were very unpleasant to drive. The bad surface was so rough that the bumps caused mechanical problems for some cars. Also, the barriers and catch fence arrangements were not adequate enough for Formula One. Jody Scheckter attempted to stop the race from going ahead but this did not work and the race ended up being won by Frenchman René Arnoux. With Formula One's more glamorous image being better suited to the better looking city of Rio de Janeiro, the F1 circus went back to Rio again and the circuit went on to host the 1980s turbo era.

Жакарепагуа, Рио-де-Жанейро

1978 жылғы F1 маусымында Бразилия Гран-приі Рио-де-Жанейродағы Жакарепагуа трассасына көшті. Аргентиналық Карлос Рютеман Мишлен шиналарымен жабдықталған Ferrari-де басымдық танытты. Бұл француз компаниясының Формула-1-дегі тұңғыш жеңісі болды. Рютеманнан кейін елдің сүйіктісі Фиттипальди және ағымдағы чемпион Ники Лауда мәреге жетті. 1980 жылы Рио-де-Жанейро жарысшысы Нельсон Пике жоғары деңгейге көтерілгеннен кейін, Интерлагос трассасының маңыздылығы төмендеп, Фиттипальди зейнеткерлікке шыққаннан соң, бразилиялық жанкүйерлер Пике туған қаласында Бразилия Гран-приін өткізуді талап етті. Жакарепагуа трассасы, бұрынғыдай Интерлагос сияқты, өте қиын болды: көптеген бұрыштар ұзын және жылдам болды, кейбіреулері сәл көлбеу болды, ал трассаның жабыны өте тозғыш болды. FIA күнтізбесіне сәйкес, Бразилия Гран-приі әдетте маусымның басында, оңтүстік жарты шардағы жаз мезгілінде және Рио-де-Жанейроның тропикалық ауа райында өткізілетін. Осыған байланысты көптеген жарыстар өте жоғары температура мен ылғалдылықта өтті. Мұндай жағдайлардың салдарынан Риодағы Гран-при өте қиын болды және жеңіске жеткен көптеген пилоттар шаршап қалатын. 1981 жылы Карлос Рютеман команданың бұйрығына бағынбай, әріптесі Алан Джонсты өткізіп жібермей, жеңіске қол жеткізді. Келесі жылы Пике бірінші, ал Кеке Росберг екінші орынды иеленді. Алайда, FISA-FOCA соғысының нәтижесінде Пике мен Росберг жарыс барысындағы тексеруде салмағы жеткіліксіз болғандықтан дисквалификацияланды. Жеңіс үшінші орын алған Ален Простқа берілді, ол Жакарепагуада тағы төрт рет жеңіске жетіп, «Рионың королі» деген лақап атын алды. Осы жарыста итальяндық Риккардо Патрезе физикалық шаршаудан зейнеткерлікке шықты (Ф1-де сирек кездесетін жағдай, бірақ Риода жиі болатын). Пике 1983 және 1986 жылдары жеңіске жетті, ал 1988 жылғы жарыс ерекше болды, себебі болашақ жұлдыз Айртон Сенна McLaren командасы үшін алғашқы жарысында пит-лейннен старт алды. Ол командаласы Просттан кейін екінші орынға көтерілді, бірақ парад айналымы басталғаннан кейін қосалқы көлігіне ауысқандықтан дисквалификацияланды. 1989 жылғы жарыс Жакарепагуа трассасындағы соңғы жарыс болды. Жеңіске британдық пилот Найджел Манселл Ferrari-де, жартылай автоматты беріліс қорабы бар машинада алғаш рет жеңіске жетті. Бұл жарыста неміс Бернд Шнайдер мен америкалық Эдди Чивер соқтығысты, ал Чивер көлігінен шыққаннан кейін екі рет құлап, шаршады.

In F1 season of 1978 the Brazilian Grand Prix moved to Jacarepaguá in Rio de Janeiro. Argentine Carlos Reutemann dominated in his Ferrari, which was equipped with superior Michelin tyres. This proved to be the French company's first victory in Formula One. Reutemann was followed by home favorite Fittipaldi and defending champion Niki Lauda. After the emergence in 1980 of Rio de Janeiro racer Nelson Piquet, the decline of Interlagos and the retirement of Fittipaldi, Brazilian fans lobbied to host the Brazilian GP in Piquet's home town. The flat Jacarepaguá circuit, like Interlagos before it, proved to be extremely demanding: most corners were long and fast, some were slightly banked and the track had a very abrasive surface. Due to the FIA calendar, which invariably had the Brazilian GP at the beginning of the season thus in the Southern hemisphere summer and the tropical weather of Rio, most races were held under very high temperatures and high humidity. Due to all of those circumstances, Grands Prix at Rio were highly demanding and most drivers who won it were exhausted in the end. In 1981, Carlos Reutemann disobeyed team orders to let his teammate Alan Jones by and took the victory; the following year Piquet finished first and Keke Rosberg finished second but because of the FISA–FOCA war, Piquet and Rosberg were both disqualified for being underweight in post race scrutineering, and the race victory was given to third placed Alain Prost, who would go on to win at Jacarepaguá four more times (thus earning the nickname "the King of Rio"). The race also saw Italian Riccardo Patrese retire due to physical exhaustion (a very rare occurrence in F1, but quite common at Rio). Piquet won in 1983 and 1986, and the 1988 race was particularly notable, as up and coming star Ayrton Senna started from the pit lane in his first race for McLaren; he began a furious charge that brought him up to second behind his teammate Prost; but he was disqualified for switching to his spare car after the parade lap had begun. The 1989 event was the last race at Jacarepaguá. It was won by British driver Nigel Mansell in his Ferrari, in the first Grand Prix won by a car with a semi automatic gearbox, and it also saw German Bernd Schneider and American Eddie Cheever collide, and Cheever collapsed twice after he exited his car due to exhaustion.

Жаңа Интерлагосқа оралу

Сан-Паулу тумасы Айртон Сеннаның Формула-1-дегі жетістіктері қала әкімдерін Интерлагос трассасын қайта жаңартуға 15 миллион доллар инвестиция жасауға итермеледі. 1990 жылғы F1 маусымында Гран-при қысқартылған Интерлагосқа қайта оралды және содан бері сол жерде өткізіліп келеді. Интерлагос трассасы соңғы F1 тарихындағы ең қызықты және есте қаларлық жарыстардың бірі болып табылады және F1 күнтізбесіндегі ең қиын және қызықты трассалардың бірі саналады. 1990 жылы жаңа Интерлагостағы алғашқы жарысты Ален Прост жеңіп алды, ол өзінің мансабындағы 40-шы жарысын (сол кездегі рекордтық көрсеткіш) және алтыншы Бразилия Гран-приін жеңіп алды. Бұл жеңіс көптеген жанкүйерлерге ұнаған жоқ, себебі өткен жылғы Жапон Гран-присінде болған оқиғалар көп бразилиялықтың есінде әлі де жаңа болды: Простқа FIA президенті Жан Мари Балестр Сенаның есебінен жүргізушілер титулын сыйлаған деп есептелді, Сена Жапониядағы жарыстан дисквалификацияланғаннан кейін. Бразилиялық спортшы жарыстың көп бөлігін жетектеп, кейін Tyrrell командасының бұрынғы әріптесі Сатору Накаджимамен соқтығысты. 1991 жылы патриот Сена өзінің тұңғыш Бразилия Гран-приін эмоционалды түрде жеңіп алды. Оның McLaren машинасының қолмен басқарылатын қоробкасы жылдамдығын жоғалтып, соңына таяп қалғанда, оның тек алтыншы берілісі ғана қалды. Бұл машинаны жүргізуді әлдеқайда қиын және физикалық тұрғыдан талап етуші етті, бірақ ол ақыры Williams жүргізушісі Риккардо Патрезеге қарсы тұрып жеңіске жетті. Оның шаршауы соншалықты жоғары болды, оны машинадан шығаруға тура келді. 1992 жылы Манселл демалыс күндері мен маусымның қалған бөлігінде үстемдік танытты. 1993 жылы жарыс басталғанда қатты жаңбыр жауды, ал қазір Williams командасының жүргізушісі Прост негізгі тік жолда сирек кездесетін апатқа ұшырап, жарыстан шығып кетті. Сена McLaren машинасымен Просттың командаласы Деймон Хиллден жеңіске жетті. 1994 жылы Сена, қазір Williams үшін жүргізіп, жарыстың соңына қарай Жункаода басқаруды жоғалтты. Ол екінші орында болып, неміс Михаэль Шумахерді қуып жеңуге тырысты, ол жарысты жеңіп алды. Сена сол жылдың соңында Сан-Марино Гран-приінде апатқа ұшырап қаза тапты. 1995 жылы жарыстың жеңімпазы Шумахер мен британиялық Дэвид Коултардтың машиналары жарыста заңсыз отын қолданғаны үшін дисквалификацияланды, бірақ кейін олардың нәтижелері қайта жаңартылды. 1996 жылы Деймон Хилл сол маусымдағы сегіз жарыстың алғашқысында жеңіске жетті. 1997 жылы стартта төрт машина қатысқан апат болды, ал канадалық Жак Вильнёв бірінші бұрышта жарыстан шығып кетті; жарыс тоқтатылып, қайта басталды, Вильнёв қосалқы машинаға отырып, жарыста жеңіске жетті. 1998 жылы McLaren айналасында дау туындады – Ferrari олардың тежегіш жүйесіне наразылық білдірді, содан кейін Бразилия Гран-приінен тыйым салынды, бірақ оны FIA техникалық делегаты Чарли Уайтинг төрт рет мақұлдаған болатын. Бұл көп нәрсені өзгертпеді: McLaren-нің фин жүргізушісі Мика Хакинен бәрібір жарысты жеңіп алды. 1999 жылы жергілікті Рубенс Барричелло машинасының қозғалтқышы істен шыққанға дейін біраз уақыт көшбасшы болып жүрді, ал Хакинен қайтадан жеңіске жетті. 2001 жылғы Гран-при Хуан Пабло Монтойяның Формула-1 сахнасына жарқын енуімен ерекшеленді. Колумбиялық жүргізуші Михаэль Шумахерді ертеде-ақ озып, жеңіл жеңіске жетті, бірақ "Арроуз" командасының Жос Верстаппен оның "Уильямс" BMW машинасының артқы жағына соқтығысып, жарысты аяқтады. Монтойя 2004 жылғы жарысты жеңіп, McLaren-ге ауысу алдында Williams үшін өзінің соңғы Гран-приінде жеңіске жетіп, болашақ командаласы Кими Райкконенді жеңіске жету үшін ұстап қалды. 2001 жылғы жарыста екі бауыр Михаэль және Ральф Шумахер де тұңғыш рет старттық желіде қатар тұрды. Жақында өткен Бразилия Гран-прилері ерекше есте қалады, оның ішінде 2003 жылғы жарыс, ол үлкен Гран-при жеңісінің бірінші рет болды, ол күтпеген жерден және Иорданияның Джанкарло Физикелла үшін хаотикалық және ерекше жағдайларда болды. Жарыс алдында және оның барысында қатты жаңбыр көптеген командаларды ұстап қалған дөңгелектерді таңдау мәселесін тудырды, бұл әлсіз Minardi командасына жеңіске жетудің жалғыз мүмкіндігін берді, өйткені олар жаңбырға дайындалған жалғыз команда болды, бірақ олардың жүргізушілері де тез арада жарыстан шықты. Жарыстың аясы бұзылғанынан, бірнеше жүргізуші жарыстан шығып кетті, соның ішінде әлем чемпионы Михаэль Шумахер де болды, бұл 2001 жылғы Германия Гран-приінен бастап жарыстың таңғажайып аяқталуына әкелді. Осы жағдайдың ортасында бірнеше жүргізушілер, соның ішінде McLaren-нің Кими Райкконен мен Дэвид Коултард жарысқа көшбасшы болды, және Renault-тың Фернандо Алонсоға қатысты ауыр апат трассаны жапқанда және қызыл туды шығарғанда, жағдай шатас болды. Физикелла сол кезде жарысқа көшбасшы болып, Райкконенді озып кеткен еді; алайда, жарыс тоқтатылғаннан екі айналым бұрынғы нәтижелерге сәйкес, фин жеңімпаз деп жарияланды. Бұл шешім Париждегі FIA апелляциялық сотында бірнеше күннен кейін жаңа дәлелдер келтірілгеннен кейін күшін жойды, ол Физикелла Алонсоның апатына дейін екінші рет жеңіс сызығын кесіп өткенін көрсетті, сондықтан ол лайықты жеңімпаз болды. 2004 жылғы жарыс Формула-1 чемпионатының күнтізбесіне енгізілгеннен бері бірінші рет чемпионат маусымының алғашқы үш кезеңіне кірмеді. Фернандо Алонсо 2005 жылғы Бразилия Гран-приінде Формула-1 әлем чемпионы атанды, жеңімпаз Хуан Пабло Монтойя мен чемпионаттың қарсыласы Кими Райкконеннің артында үшінші орын алды, ол қалған екі жарысқа дейін титулды жеңіп алды. 2006 жылы Бразилия Гран-приі, 2004 жылғы жарыс сияқты, маусымның соңғы кезеңін өткізуге лайықты мәртебеге ие болды, бұл Михаэль Шумахердің Формула-1-ден алғашқы рет қалысқалуы болды, бірақ ол 2010 жылғы F1 маусымында қайта оралды. Старттық желіде 10-шы орында бастаған Шумахер соңғы жарысында таңғажайып жұмыс жасады. Ол тоғызыншы айналымда терезесінің тесілуінен 19-шы орынға түсті, бұл Джанкарло Физикелламен өткізілген шағын соқтығысудан туды, бұл бұрынғы оны озуға тырысқанда болды. Жаңа терезе салғаннан кейін ол жарысқа оралды, көшбасшы Массадан біршама қалып қойды, содан кейін бірнеше жүргізушілерді озу арқылы төртінші орында аяқтады, Кими Райкконенді таңғажайып озу маневрімен озу арқылы. Оның өнері Шумахерге сегізінші жүлдесін беру жеткіліксіз болды, өйткені әлем чемпионы атануы үшін бір ұпай ғана қажет болған Фернандо Алонсо екінші орында аяқтады. Бразилиялық Фелипе Масса старттан бастап жарысқа көшбасшылық етіп, өзінің мансабындағы екінші жеңіске жетті және бразилиялық жанкүйерлердің қуанышпен қарсы алуына ие болды. 2007 жылғы басылымда Кими Райкконен жарысты жеңіп, өзінің бірінші және жалғыз чемпионатын жеңіп алды, Фернандо Алонсо мен Льюис Хэмилтонды бір ұпаймен жеңіп алды. 2008 жылдың наурыз айында Сан-Паулу мэрі Берни Экклстоунмен Бразилия Гран-приін өткізуді жалғастыру туралы жаңа келісімге қол қойғанын жариялады. Бұл келісім бразилиялық жарысты 2015 жылға дейін күнтізбеде ұстап тұруға мүмкіндік берді. Осымен Интерлагос пит және паддок құрылыстарында үлкен жақсартуларға дайын болды. 2008 жылғы маусымның соңғы жарысында Бразилияда Льюис Хэмилтон Формула-1 тарихындағы ең жас әлем чемпионы атанды. Жарыстың көп бөлігінде кемінде бесінші орынды қамтамасыз ету үшін тәуекелсіз стратегияны қабылдағаннан кейін, жарыстың соңында жаңбыр күтпеген қиындықтар тудырды. Біріншісі, Хэмилтон неміс Toyota жүргізушісі Тимо Глоктың аралық дөңгелектерге кірмегенінен бесінші орынға түсірілді, басқа көптеген көшбасшылар сияқты. Соңғы үш айналымда Себастьян Феттель де британиялықты трассада озып кетті, бұл олардың екеуінің де ұпай саны Массамен тең болады, бірақ бір жеңіс аз болады. Барлығы осы екі адамның арасындағы күреске назар аударғанда, күтпеген нәрсе болды...

São Paulo native Ayrton Senna's success thus far in Formula One had city officials working hard to revamp the Interlagos circuit in a $15 million investment to shorten and smooth over the circuit. In F1 season of 1990 the Grand Prix returned to a shortened Interlagos, where it has stayed since. The Interlagos circuit has created some of the most exciting and memorable races in recent F1 history, and is regarded as one of the most challenging and exciting circuits on the F1 calendar. The first race at the new Interlagos in 1990 was won by Alain Prost, who won his 40th career race (the most ever at that point in time) and his sixth Brazilian Grand Prix. It wasn't a popular win, as the events of the previous year's Japanese Grand Prix were still fresh in the minds of many Brazilians: Prost was seen as having been given the Drivers' title by FIA president Jean Marie Balestre at Senna's expense after Senna was disqualified from that race in Japan. The Brazilian, a home favorite, finished third in Brazil after leading much of the race but then hitting his backmarker ex teammate Satoru Nakajima in a Tyrrell. 1991 saw the patriotic Senna emotionally win his first Brazilian Grand Prix. His McLaren's manual gearbox was losing gears quickly and close to the end, he only had sixth gear left. This made the car much more difficult and physically demanding to drive, but he still eventually won holding off Williams driver Riccardo Patrese. His exhaustion was so high that had to be extricated from his car. 1992 saw Mansell dominate the weekend and the rest of the season. 1993 was a race of variables; it began to rain heavily early into the race and Prost, now driving a Williams, had a rare accident on the main straight and retired. Senna went on to win in a McLaren from Prost's teammate Damon Hill. 1994 saw Senna, now driving for Williams, spin his recalcitrant car going through Juncao late into the race. He was running in second, trying to catch German Michael Schumacher, who went on to win. Senna would lose his life in an accident at the San Marino Grand Prix later in the year. 1995 was a very controversial race that initially had race winner Schumacher and Briton David Coulthard's cars excluded for apparently using illegal fuel during the race, but then reinstated. 1996 saw Damon Hill win his first of eight races that season. 1997 saw an accident at the start that involved four cars, and Canadian Jacques Villeneuve went off the course at the first corner; the race was stopped and restarted, and Villeneuve jumped into the spare car and won the race. 1998 saw a controversy surrounding McLaren – Ferrari had protested about their braking system, and it was then banned from the Brazilian Grand Prix, although it had been approved four times by FIA technical delegate Charlie Whiting. It didn't matter much: Finnish McLaren driver Mika Häkkinen won the race anyway. 1999 saw local Rubens Barrichello lead for some time until the engine in his car failed, and Hakkinen won again. The 2001 Grand Prix was notable for marking the explosive arrival of Juan Pablo Montoya onto the Formula One scene. The Colombian driver stunningly muscled his way past Michael Schumacher early on and led easily until an incident in which Arrows's Jos Verstappen ran into the back of his Williams BMW and ended his race. Montoya did eventually laid to rest the ghost of this event by winning the 2004 race in his final Grand Prix for Williams before moving to McLaren, holding off his future teammate Kimi Räikkönen to take a hard fought victory. The 2001 race is also notable for two brothers, Michael and Ralf Schumacher, sharing a row on the starting grid for the first time. Particularly memorable recent Brazilian Grands Prix include the 2003 race, which saw a maiden Grand Prix victory, highly unexpectedly, and amidst chaotic and unusual circumstances, for Jordan's Giancarlo Fisichella. Heavy rain before and during the race produced problems with tyre selection which caught out many teams, which allowed the weak Minardi team to have a real chance for victory the only time ever, because they were the only team who prepared for the rainfall, but their drivers were also soon out. And treacherous track conditions caused multiple drivers to spin out of the race, including then reigning World Champion Michael Schumacher, ending a remarkable run of race finishes dating back to the 2001 German Grand Prix. Amidst this, a number of drivers, including McLaren's Kimi Räikkönen and David Coulthard, led the race, and, when a heavy accident involving Renault's Fernando Alonso blocked the circuit and brought out the red flag, confusion reigned. Fisichella led the race at the time, having just overtaken Räikkönen; however, it was the Finn who was declared the race winner under the rule that stipulated that the race result in such circumstances was to be taken from the running order two laps prior to the race being stopped. This decision was overturned days later in the FIA Court of Appeal in Paris after new evidence came to light which proved that Fisichella had crossed the finish line in the lead for a second time before Alonso's accident, and therefore was the rightful winner. The 2004 event marked the first time since the race's admission to the Formula One Championship calendar that it was not one of the first three rounds of the championship season. Fernando Alonso became the youngest ever Formula One World Champion at the 2005 Brazilian Grand Prix, his third place behind winner Juan Pablo Montoya and championship rival Kimi Räikkönen was enough to clinch the title with two races remaining. For 2006, the Brazilian Grand Prix, as in 2004, was moved to the prestigious position of hosting the final round of the season, in what was Michael Schumacher's first farewell to Formula One, before his return for the F1 season of 2010 season. Starting from 10th position on the grid, Schumacher did an astonishing job on his last race. He fell to 19th position on the ninth lap due to a flat tyre caused by a minor collision with Giancarlo Fisichella when the former was trying to overtake the latter. After pitting for a new tyre he returned to the race, just in front of leader Massa, so almost being lapped, then passing several drivers to take the chequered flag in fourth place, after a dazzling passing manoeuvre on Kimi Räikkönen. His performance was not enough to give Schumacher his eighth trophy, as Fernando Alonso, who needed only one point to become World Champion again, finished in second place. Brazilian Felipe Massa took pole position and led the race from start to finish to get the second victory of his career and to be greeted by celebrations from his Brazilian supporters. In the 2007 edition, Kimi Raikkonen won the race and his first and only championship, beating both Fernando Alonso and Lewis Hamilton by a single point. In March 2008, the mayor of São Paulo announced that he had signed a new deal with Bernie Ecclestone to continue the holding of the Brazilian Grand Prix. This deal allowed the Brazilian race to be on the calendar until 2015. With this, Interlagos was set for major improvements in its pit and paddock facilities. In the final race of the 2008 season in Brazil, Lewis Hamilton became the youngest Formula One World Champion up to that point in Formula One history. After adopting a conservative strategy without risks for most of the race to secure at least fifth place, and the title, a late race rain shower caused unexpected trouble. First, Hamilton was pushed down to fifth place by German Toyota driver Timo Glock who didn't enter the pits for intermediates like most other front runners. With just three laps to go, Sebastian Vettel then also overtook the Briton on the track which meant he would end up with equal points to Massa, but with one fewer victory. While everybody was focusing on the battle between these two (Vettel managed to stay in front in the end), against all expectations both were able to overtake Glock, who had lost all grip with his dry weather tyres, in the very last corner before the finishing straight. This meant that, while the McLaren Drivers' Championship title rival Felipe Massa won the race in his Ferrari, Hamilton ultimately grabbed the fifth place he needed to become champion. Renault's Fernando Alonso, the previous youngest champion, was second ahead of Massa's teammate Kimi Räikkönen and Toro Rosso's Sebastian Vettel. The 2009 race determined another Drivers' Champion, with Jenson Button in a Brawn finishing fifth to secure his only Drivers' Championship over Vettel, now driving for Red Bull, who finished fourth; Vettel's Australian teammate Mark Webber won the race ahead of Pole Robert Kubica. 2010 saw a wet qualifying and German Nico Hülkenberg drove an astonishing lap to put his non competitive Williams on pole position. His countryman Vettel won the race ahead of Webber, and this race gave Red Bull the Constructors' Championship, and it set up a four way duel for the Drivers' title at the final round in Abu Dhabi. 2011 saw another Red Bull 1–2, but it was Webber this time who had won from Vettel, who had already won his second Drivers' title in Japan earlier that year. 2012 was another classic race, where Vettel this time had to do battle with Spanish Ferrari driver Fernando Alonso. After making a very poor start which dropped him to 22nd, he climbed up to sixth which was enough to see him win his third consecutive Drivers' title. This race was also notable for being Michael Schumacher's last ever F1 race: the legendary German had made a comeback with Mercedes in 2010, but he did not win a single race – a huge surprise, considering he was the most successful F1 driver in history. 2013 saw Vettel win his ninth consecutive race that season which was a new record. The record stood until Max Verstappen won his tenth race in a row at the 2023 Italian Grand Prix. 2014 saw the totally dominant Mercedes duo of Nico Rosberg and Lewis Hamilton finish 1–2 in the race. 2015 saw Rosberg win again; he had spent most of that season demoralized and at the mercy of his teammate Hamilton, who won his third Drivers' Championship. 2016 saw continued Mercedes domination, but it was Hamilton who won with Rosberg second. But the Mercedes victory that day was overshadowed by heavy rain, multiple accidents and an astonishing drive from the Dutch teenager Max Verstappen, son of former F1 driver Jos Verstappen, who drove his Red Bull from 16th to third in 15 laps after his team botched its tyre strategy. On 10 October 2013 it was announced that the contract for the Brazilian Grand Prix had been extended until 2022, with a further extension in November 2020 that extended it to 2025. The scheduled 2020 race was cancelled by Formula One Management in July that year due to the ongoing COVID 19 pandemic, leaving promoters of the Interlagos race furious who say the losses they will make because of this and that it could mean the end of Formula One racing at the venue longer term.

Сан-Паулу Гран-приі

Формула 1 2021 жылғы F1 маусымында Интерлагосқа қайта оралды, аталған жарыс енді Сан-Паулу Гран-при деп аталады. Льюис Хэмилтон техникалық ережелерді бұзғандықтан квалификациядан шығарылып, спринт жарысында соңғы қатардан бастап бесінші орынға ие болғаннан кейін негізгі жарыста жеңіске жетті. 2022 жылғы F1 маусымында Хэмилтонның командаласы Джордж Рассел Сан-Паулудағы екі жарыста да жеңіске қол жеткізді. Бразилия Гран-приін бес бразилиялық пилот жеңіп алды: Эмерсон Фиттипальди, Нельсон Пике, Айртон Сенна және Фелипе Масса әрқайсысы екі рет, ал Карлос Пейс бір рет жеңіс туын көтерді. Жарысты ең көп жеңген пилот – француз Ален Прост, ол оны алты рет жеңіп алды (соның ішінде Жакарепагуада бес рет). Аргентиналық пилот Карлос Рютеман және Михаэль Шумахер екеуі де төрт рет жеңіске жеткен.

Рио-де-Жанейроға қайта оралу туралы хабарлар

2019 жылдың көктемінде Бразилия президенті Жаир Болсонару Бразилия Гран-приінің Рио-де-Жанейроға қайта оралатындығын жариялады. Жакарпагуа трассасы 2016 жылғы жазғы Олимпиада ойындарына арналған құрылыстар үшін бұзылғандықтан, Рио-де-Жанейроның Деодоро ауданында жаңа трасса салынуға тиіс болды. 2020 жылдың қарашасында Формула 1 жарысы Сан-Паулу Гран-приі аталымымен 2025 жылға дейін Интерлагоста жалғасатын келісімге қол қойылды. Бұл жарыстың Сан-Паулу Гран-приі деп аталуының алғашқы реті еді. Жарыс шарты 2021 жылдың қаңтарында тоқтатылды. Сондай-ақ 2021 жылдың қаңтарында, ақпан айында ресми расталғандай, Рио-де-Жанейроның жаңадан сайланған мэрі Эдуардо Паэс Деодородағы жаңа трасса құрылысы жоспарларынан бас тартқандарын растады, сондай-ақ оның құрылысына жаңа қолайлы орын табуға уәде берді. Формула 1 жүргізушілері де жобаның қоршаған ортаға тигізер зиянына алаңдаушылық білдірді, ал Льюис Хамильтон: «Менің ойымша, бұл ақылға қонымсыз қадам. Орманды жоюмен байланысты жаһандық дағдарыс бар», – деді.