Джон Белл: Американ саяхатшысы және саяси қайраткері

Кіріспе

Американдық заңгер және саясаткер (1796–1869)

Джон Белл (18 ақпан, 1796 – 10 қыркүйек, 1869) – американдық саясаткер, адвокат және плантатор, 1860 жылғы сайлауда АҚШ президентіне кандидат болған. Теннесси штатының соғысқа дейінгі ең белгілі саясаткерлерінің бірі Белл 1827 жылдан 1841 жылға дейін Өкілдер палатасында, ал 1847 жылдан 1859 жылға дейін Сенатта қызмет етті. Ол 23-ші Конгресс (1834–1835) палатасының спикері болды және Уильям Генри Харрисонның (1841) басшылығымен қысқа мерзімге соғыс министрі болып тағайындалды. 1860 жылы ол Конституциялық одақ партиясының кандидаттығымен президенттікке түсті, бұл партия құлдық мәселесінде бейтарап позицияны ұстанды. Белл Джексонның одақтастарымен, әсіресе Джеймс К. Полкпен ұлттық банк және сайлаудағы жемқорлық жүйесі сияқты мәселелер бойынша үздіксіз күресті. 1840 жылы Хью Лоусон Уайттың қайтысынан кейін Белл Теннесси штатының вигтерінің мойындалған көшбасшысы болды. Белл 1850 жылдары құлдықтың аумақтарға таралуына қарсы шыққан оңтүстік саясаткерлерінің саналы азабы болды және ол Америка Азамат соғысына дейінгі жылдары бөлінуге қарсы белсенді күресті. Ол 1814 жылы Камберленд колледжін (кейіннен Нэшвилл университеті деп аталды) бітіріп, құқық тағылымдамасын өтеді. 1816 жылы ол адвокаттыққа қабылданды және Франклинде сәтті практика құрды. Канзас-Небраска заңы вигтердің арасындағы бөлініске себеп болды, сол арқылы партия жойылды, ал солтүстік вигтер жаңа Республикалық партияға өтті. 1856 жылдың қыркүйек айының басында ол 1856 жылғы Ұлттық виг конвенциясына делегат ретінде таңдалды. Конвенция бұрынғы президент Миллард Филлморды ұсынды, ол бұрыннан Американдық партиясы немесе "Білушілер" партиясынан ұсынылған еді. Белл "Білушілер" партиясының кандидаттарын қолдағанмен, партияның католиктерге қарсы позициясы сияқты көптеген даулы ұстанымдарын қолдамады. Беллдің солтүстік және шекаралық штаттарда қолдаушылары болғанымен, оның солтүстік одақтастарының көпшілігі Республикалық кандидат Авраам Линкольн немесе Демократиялық кандидат Стивен А. Дугласқа қолдау көрсетті. Оның шекаралық штаттардың оңтүстігінде қолдауы аз болды, онда оңтүстік демократиялық кандидат Джон К. Брекинридж айқын жетекші болып табылды. Оңтүстік демократиялық газеттер оны бостандықты жоюшылар мен республикашылардың досы деп сынады. Нэшвилл одағы Конституциялық одақ партиясының бейтарап платформасына сілтеме жасап, Беллді "ешкімнің адамы" деп қысым жасады, ол "ешкімнің платформасында тұрмайды". Миссуриде Дугласқа жеңіліп, Делавэр, Флорида, Алабама, Миссисипи, Арканзас және Техаста ауыр жеңіліске ұшырады. Белл солтүстік штаттардағы сайлаушылардың 3% -дан азын алғанымен, оның бірнеше сайлаушылары Дуглас пен Брекинридж сайлаушыларымен біріктірілген тізімдерде болды, сондықтан бұл көрсеткіш оның нақты қолдауының толық көрінісі болмауы мүмкін. Сөйлеуден кейін ол көшеден өтіп, ұзақ жылдар бойы виг адвокаты Оливер Перри Темплдің кеңсесіне барды, онда Темпл және басқа да бірнеше одақтас көшбасшылар жиналған еді. Олардың арасында Браунлоу, Перез Дикинсон және Уильям Рул болды. Кейінірек Темпл былай деп еске алды: «Мырза Белл жартылай қайғылы, жартылай шағымданулы үнмен: «Менің ескі достарымның ешқайсысы менің сөзімді тыңдауға келмегенін байқадым», - деді. «Жоқ, - деді мырза Браунлоу, - біз келмедік және келмейміз. Біз сіздің айналаңызда бірнеше ай бұрын сізді сатқын деп айыптаған жауларыңыздың тұрғанын көргіміз келмеді. Біз мына кісілердің сіз үшін айқайлап, сізді осындай жағдайда көргіміз келмеді». Содан кейін мырза Браунлоу сепаратизмді қорлап, айыптады. Мырза Белл оларды қорғауға тырыспады, тіпті өз бағытын қорғауға да. Темпл Беллдің Конфедерацияны қолдауға шешім қабылдауының себебі паника болды деп болжады, өйткені «оның тамырында адал емес қанның тамшысы болған жоқ». Теннесси 8 маусымда бөлініп шыққаннан кейін Белл қоғамдық өмірден зейнеткерлікке шықты, бірақ оның ұлдары мен күйеулері Конфедерация ісіне белсенді қолдау көрсетті. 1862 жылы Теннессиді одақ әскері басып алған кезде Белл Хантсвиллге, Алабамаға, кейіннен Джорджияға қашып кетті. Соғыстан кейін ол Стюарт округіне, Теннесси штатына көшіп барды, онда ол отбасына тиесілі темір зауытын басқарды. Ол 1869 жылы Теннесси штатының Довер қаласына жақын жердегі үйінде қайтыс болды және ол Нэшвиллдегі Маунт-Оливет зиратында жерленді.

John Bell (February 18, 1796September 10, 1869) was an American politician, attorney, and planter who was a candidate for President of the United States in the election of 1860. One of Tennessee's most prominent antebellum politicians, Bell served in the House of Representatives from 1827 to 1841, and in the Senate from 1847 to 1859. He was Speaker of the House for the 23rd Congress (1834–1835), and briefly served as Secretary of War during the administration of William Henry Harrison (1841). In 1860, he ran for president as the candidate of the Constitutional Union Party, a third party which took a neutral stance on the issue of slavery. He consistently battled Jackson's allies, namely James K. Polk, over issues such as the national bank and the election spoils system. Following the death of Hugh Lawson White in 1840, Bell became the acknowledged leader of Tennessee's Whigs. Bell was one of the few Southern politicians to oppose the expansion of slavery to the territories in the 1850s, and he campaigned vigorously against secession in the years leading up to the American Civil War. He graduated from Cumberland College (later renamed the University of Nashville) in 1814 and studied law. He was admitted to the bar in 1816 and established a prosperous practice in Franklin. The division between Northern and Southern Whigs over the Kansas Nebraska Act doomed the party, with Northern Whigs shifting to the new Republican Party. In early September 1856, he was selected to be a delegate to the 1856 National Whig Convention. The convention nominated former president Millard Fillmore, who had already been nominated by the American Party, or "Know Nothings". While he campaigned for Know Nothing candidates, Bell did not endorse many of the party's more controversial positions, such as its anti Catholic stance. While Bell had supporters throughout the Northern states and the border states, most of his Northern allies had thrown their support behind Republican candidate Abraham Lincoln or Democratic candidate Stephen A. Douglas. He had little support south of the border states, where Southern Democratic candidate John C. Breckinridge was the clear frontrunner. Southern Democratic newspapers slammed him as a friend of abolitionists and Republicans. The Nashville Union, referring to the Constitutional Union Party's noncommitted platform, derided Bell as "Nobody's man," who "stands on nobody's platform." and by Douglas in Missouri, and lost badly in Delaware, Florida, Alabama, Mississippi, Arkansas, and Texas. While Bell received less than 3% of the popular vote cast in Northern states, several of his electors were on fusion tickets with Douglas and Breckinridge electors, so this figure may not be representative of his actual support. Following the speech, he walked across the street to the law office of long time Whig attorney Oliver Perry Temple, where Temple and several other pro Union leaders had gathered. Among them were Brownlow, Perez Dickinson, and William Rule. Temple later recalled:<blockquote>Mr. Bell said, in a half sad and half complaining tone: "I see that none of my old friends were over to hear me speak." "No," said Mr. Brownlow, "we were not present, and did not intend being. We did not wish to witness the spectacle of your being surrounded by your enemies, who a few months ago were denouncing you as a traitor. We did not wish to hear these men shouting for you and see you in such a position." Mr. Brownlow then poured forth a torrent of abuse and denunciation of secession. Mr. Bell made no attempt to defend them, nor indeed to defend his own course. Temple surmised that Bell's decision to support the Confederacy was driven by panic, for "there was not a drop of disloyal blood in his veins." After Tennessee seceded on June 8, Bell retired from public life, though his sons and sons in law actively supported the Confederate cause. When the Union Army occupied Tennessee in 1862, Bell fled to Huntsville, Alabama, and later to Georgia. After the war, he moved to Stewart County, Tennessee, where he managed his family owned ironworks. He died at his home near Dover, Tennessee in 1869, and he is buried in Mount Olivet Cemetery in Nashville.

Отбасы

Белл 1818 жылы алғашқы әйелі Салли Дикинсонға үйленді. Олар 1832 жылы ол қайтыс болғанға дейін бес бала (Мэри, Джон, Дэвид, Фанни және Салли) өрбіткен. Салли Дикинсон конгрессмен Дэвид У. Дикинсонның қарындасы, Харди Мёрфридің немере қызы және жазушы Мэри Ноэль Мёрфридің тәтесі болды. 1835 жылы Белл белгілі қоғамдық қайраткер және бай бизнесмен Томас Йейтманның жесірі Джейн Эрвин Йейтманға үйленді. Конфедерация конгрессмені Эдвин Август Кибл (1807–1868) Беллдің қызы Салиге үйленген күйеу баласы болды. Беллдің шөбересі, сондай-ақ Эдвин А. Кибл, Нэшвилл аймағындағы танымал сәулетші болды, оның ең танымал жұмысы қаланың алғашқы көкжайы – Өмір мен сақтандыру мұнарасы.