Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Эдвард Бин (27 маусым 1927 – 9 қараша 2021) – британдық саяси белсенді және жазушы, Ұлыбританиядағы оңшыл саясатқа ұзақ жылдар бойы қатысқан және оның бірнеше қозғалыстарының мүшесі болған.
British far right activist (1927–2021)
John Edward Bean (27 June 1927 – 9 November 2021) was a British political activist and writer, who was a long standing participant in far right politics in the United Kingdom, and a number of its movements.
Ерте өмір
Каршалтон қаласында туған ол 13 жасында 1941 жылдың ақпан айында Сидкуптың Блэкфен ауданында тұратын отбасымен бірге бомбалаудан зардап шегіп, ауыр психикалық жарақат алды. Бин мектепте оқып жүргенде коммунизмге қысқа ғана уақыт бойы қызығушылық танытқанын және Кеңес Одағына қолдау көрсетуге шақырғанын айтты. Оның бастапқы ынтасы тез суып, 1945 жылы әскери қызметке шақырылған кезде Бин көбінесе саяси мәселелерге араласпады. Алғашқыда ол RAF ерікті резервінде навигаторлыққа оқыды, кейін Корольдік теңіз күштерінде теңізші болды. Бин радар механігі болып, HMS Булавайо флоттық жабдықтау кемесіне бекітілді. Бұл кеме 1948 жылғы маусымда әскери қызметі аяқталғанға дейін Тринидадқа бірнеше рет сапар жасады. 1950 жылы ол Үндістанда қысқа уақыт тұрып, бояу фабрикасында химик болып жұмыс істеді, бірақ жайғаса алмады және алты айдан кейін Ұлыбританияға оралды.
Born in Carshalton, Surrey, at the age of 13 he suffered the trauma of being bombed out with his family living in Blackfen, Sidcup, February 1941. Bean said that he briefly flirted with communism whilst at school, calling for support for the Soviet Union. His initial fervour soon faded and by the time he began his National service in 1945, Bean was largely apolitical. Initially he was a trainee navigator in the RAF Volunteer Reserve and later as a sailor in the Royal Navy. Bean became a radar mechanic and was placed on HMS Bulawayo, a fleet supply ship which made several visits to Trinidad until the end of his naval service in June 1948. He briefly lived in India during 1950, working as a chemist in a paint factory, although he failed to settle and returned to Britain six months later.
Біріккен Ұлттар Ұйымы
Қайтып келгеннен кейін Бин Одақ қозғалысының жиналыстарына қатыса бастады, оны «Еуропа – бір ұлт» саясаты және Освальд Мослидің өзінің нанымы үшін түрмеде өткізген уақыты қызықтырды. Бин бастапқыда партияның «Одақ» газетін сатуды басты міндет еткен Арнайы үгіт-насихат қызметінің мүшесі болды. Бірақ ол көп ұзамай Лондонның Шығыс бөлігінде UM атынан белсенділік танытып, жетекші тұлғаға айналды, ал 1952 жылы Путнидегі бөлімшеге басшы болып тағайындалды. Осы жетістіктерге қарамастан, Бин UM-нің нақты нәтижелерге жете алу мүмкіндігіне көңілі тоймады және 1953 жылдың ақпан айында олардан толығымен бас тартты. Барнстағы жергілікті Консервативтік партияға қысқа ғана уақытқа қосылды, бірақ бұл екі ай ғана созылды.
Upon his return, Bean began to attend meetings of the Union Movement, being attracted by the Europe a Nation policy and by the time Oswald Mosley had spent in prison for his beliefs. Bean initially served as a member of the Special Propaganda Service, the main duty of which was to sell copies of the party's newspaper Union. Soon however he became a leading figure active on behalf of the UM in the East End of London, before being appointed to head a branch in Putney in 1952. Despite these advancements, Bean grew disillusioned of the UM's chances of making any real headway and he left them altogether in February 1953. A brief stopover in the local Conservative Party in Barnes followed but lasted only two months.
Ұлттық еңбек партиясы мен БНП
Біршама уақыттан кейін, ол Эндрю Фонтейнмен байланысқа түсті, ол өзінің «Ұлттық фронт» партиясын құруға тырысып жатқан еді, және «Ұлттық бірлік» журналын шығара бастады. Оның жұмысы А.К. Честертонның назарын аударды, ал «Ұлттық фронт» идеясы іске аспағандықтан, ол «Империяның адал жақтастары лигасына» қосылуға шешім қабылдады, онда Солтүстік аймақтық ұйымдастырушы болып, кейін Лондондағы штаб-пәтерде қызмет етті. Қазір «Лоялист» деп аталатын газетін шығаруды жалғастыра отырып, Бин саяси белсенділіктің жетіспеуіне және «Консервативтік партиямен байланысқа» наразы болды. Фонтейн, Норфолктан шыққан, ауылдық жер иелері отбасынан таралған жер иесі, жаңа топтың ресми президенті болды, бірақ көбінесе номиналды тұлға ғана еді: нақты басқару Биннің қолында болды. NLP сайлауда бірнеше ұсақ нәтижелерге қол жеткізді, бірақ әрқашан маргиналды қозғалыс болып қалатын, сондықтан 1957 жылы Бин өзінің партиясын басқа LEL-дің бөлінген тобымен, «Ақ қорғаныс лигасымен» біріктіруге шешім қабылдады. Партия құрылғаннан кейін Бин оның жетекшісі болды. Топтың алғашқы кезеңінде Бин және бұрынғы «Ақ қорғаныс лигасының» жетекшісі Колин Джордан Освальд Мослиден ұсыныс алды, егер олар БНП-ны өз қозғалысына қосылса, оларға «Одақтық қозғалысында» рөлдер ұсынылды, бірақ екеуі де ұсыныстан бас тартты. Бастапқыда Лондонда қолдау тапқан партия, Колин Джордан өзінің өкілі болып көрінген кезде қиындыққа тап болды. 1962 жылы бір журналист Джорданның британдық Адольф Гитлерге айналып бара жатқанын айтты. Бин «Daily Mail» тілшісіне әзілдеп, бұл оны «британдық Йозеф Геббельс» етіп көрсететінін айтты. Дегенмен, Бин Джорданның экстремизміне байланысты оныңмен қақтығысқа түсті, көп ұзамай Джордан Джон Тиндалл мен Денис Пириді алып, «Ұлттық социалистік қозғалысын» құрды. 1962 жылы партияның ұлттық кеңесінің отырысында мәселе осылай туды: Бин Джорданның нацизмді ашық қолдауын айыптау туралы ұсыныс жасады. Ұсыныс 7-5 есебімен қабылданды, бірақ партия бірден екіге бөлінді, бірақ мүшелерінің шамамен 80% БНП-да қалды. Бин Джордан мен Тиндаллдың нацизммен байланысын партияның британ саясатындағы маргиналды жағдайына кінәлады. 1964 жылғы жалпы сайлауда Бин Саутхоллдағы БНП үміткері ретінде қатысып, 3410 дауыс (9,3%) алды, бұл сол кездегі азшылық партиясы үшін соғыстан кейінгі ең жоғары көрсеткіш еді. Депфордта тағы бір БНП үміткері шамамен 2000 дауыс жинады. 1966 жылы ол қайтадан Саутхоллдан сайлауға түсті, бірақ оның дауысы 2600-ге дейін төмендеді. БНП мүшелігі шамалы ғана өскендіктен, Бин ұқсас топтармен ұлттық фронт құруға тырысу қажеттігін сезінді және Тед Бадденнің көмегімен өзінің ескі ұстазы А.К. Честертонмен және «Расалық сақтау қоғамының» өкілімен жеке кездесу ұйымдастырды. Кездесудің нәтижесінде 1967 жылы «Ұлттық фронт» құрылды.
After a spell on the sidelines he then linked up with Andrew Fountaine, who had been attempting to form his own party, the National Front, and began to produce a journal, National Unity. His work attracted the attention of A. K. Chesterton and, with the National Front idea failing to get off the ground, he decided to join the League of Empire Loyalists, serving as its Northern Organiser and then in the HQ in London. Continuing to produce his paper, now called The Loyalist, Bean soon became frustrated at both the lack of political activity and the links to the Conservative Party that were the hallmarks of the LEL, and so left in 1957 to set up the National Labour Party with Fountaine. Fountaine, a Norfolk landowner from a rural landowning family, was officially President of the new group, but was largely a figurehead: control actually lay with Bean. The NLP gained a few minor results in elections, but was always destined to be a small fringe movement, and as a result Bean decided to merge his party with another LEL splinter group, the White Defence League, in 1960 to form the British National Party. Bean was made leader of the party upon its foundation. Early in the group's life, both Bean and former White Defence League leader Colin Jordan were approached by Oswald Mosley, who offered them roles in his Union Movement if they agreed to its subsuming the BNP, but both men rejected the offer. Initially gaining some support in London, the party soon ran into trouble when it became clear that Colin Jordan was emerging as its spokesman. A journalist commented in 1962 that Jordan was becoming the British Adolf Hitler. Bean jokingly responded to the Daily Mail reporter that that made him "the British Joseph Goebbels". Despite this, Bean soon clashed with Jordan over his extremism and before long Jordan had left to form the National Socialist Movement, taking emerging figures John Tyndall and Denis Pirie with him. Matters had come to a head at the party's national council meeting in 1962 when Bean proposed a motion to condemn Jordan's open support for Nazism. It was passed 7 to 5, but the party immediately split as a result, albeit with around 80% of the membership remaining within the BNP. Bean had blamed the associations with Nazism that Jordan and Tyndall brought for the party's marginal position in British politics. At the 1964 general election Bean stood as BNP candidate in Southall and obtained 3,410 votes (9.3%), the highest post war vote for a minority party at that time. Another BNP candidate picked up nearly 2,000 votes in Deptford. In 1966 he again stood in Southall but his vote fell to 2,600. With BNP membership only marginally increasing, Bean felt the need to try to create a nationalist front with like groups and arranged, with the help of Ted Budden, a private meeting with his old mentor A. K. Chesterton and a spokesman of the Racial Preservation Society. The result of the meeting was the founding of the National Front in 1967.
ҰФ және саяси зейнеткерлік
Бин НФ-да маңызды емес тұлғаға айналды, себебі БНП-нің ықпалы азайтылды. Ол саяси дирекцияға көбінесе бағынышты болған Атқарушы дирекция төрағасының орынбасары қызметін атқарды және 1967 жылғы Ұлы Лондон кеңесі сайлауында Элинг сайлау округінен екінші кандидат ретінде тіркелді, бірақ 1968 жылы отставкаға шықты. Бұл кезде де НФ мүшесі болып қала берді, және 1972 жылға дейін аз ғана ықпалы бар лауазымдарға уақыт-уақыт қайта тағайындалды, содан кейін белсенді қатысуын тоқтатты. Саяси зейнетке шыққаннан кейін, оның мүшелігі 1977 жылы аяқталды және ол тек өзінің ескі досы Эндрю Фонтайннің Конституциялық қозғалысына қолдау көрсету үшін және 1998 жылдың 1 наурызында өткен "Ауылдық одақ" шеруіне қатысу үшін қысқа ғана уақытқа қайта көзге түсті. Осы кезеңде ол екі кітап жазды. "Ten Miles From Anywhere" (Hedgerow Publishing, 1995) кітабы Суффолк ауылының 20 ғасыр басындағы өзгерістерін қарастырды. "Қараның көптеген түстері" ("Жаңа мыңжылдық", 1999) – Биннің сол кезге дейінгі саяси естеліктері. Содан кейін ол 1960 жылдардағы саяси тәжірибесіне негізделген "Күшедегі қан" атты романын жазды. 2016 жылдың тамызында оның тарихи романы "Викинг саусағының іздері" Troubador Publications баспасынан жарық көрді.
Bean became something of a peripheral figure in the NF, as the BNP element was somewhat sidelined. He held the post of Deputy Chairman of the Executive Directorate, a body which was largely subordinate to the Policy Directorate, and stood as second candidate for the Ealing constituency in the 1967 Greater London Council elections until resigning in 1968. Still an NF member, he was recalled to positions of minor influence from time to time until 1972 when he largely ceased active involvement. Retreating into political retirement, his membership lapsed in 1977 and he emerged only briefly to lend some support to his old friend Andrew Fountaine's Constitutional Movement and to take part in the Countryside Alliance march of 1 March 1998. During this period he wrote two books. Ten Miles From Anywhere (Hedgerow Publishing 1995), looked at the changes in a Suffolk village from the beginning of the 20th century. Many Shades of Black, (New Millennium 1999), was Bean's political memoires up to that date. He subsequently wrote a novel Blood in the Square which fictionalized some of his political experiences in the 1960s. In August 2016 his historical novel Trail of the Viking Finger was published by Troubador Publications.
БЖӨ мен ЖӨӨ-дегі бұршақ
Джон Тиндэллдің саяси құлдырауынан кейін Бин зейнетін тоқтатты және Ник Гриффин басшылығымен Британдық Ұлттық партиясына қосылды. Ол БНП-ның белсенді қызметкері болды (көбінесе әкімшілік жұмыста) және 2004 жылғы Еуропалық сайлауда партиядан кандидат болды, онда ол Шотландия округі үшін жеті кандидаттың тізімінде жетінші орында болды. Бұрын ол жеке веб-сайтын жүргізген, бірақ кейіннен БНП-ның бас веб-сайтында тұрақты баған жазды және 2010 жылдың наурызына дейін БНП журналы "Identity" редакторы болып қызмет етті. Басшылыққа наразы болғандықтан, Бин Гриффиннен Ұлттық төрағалық лауазымынан кетіп, Солтүстік-Батыс аймағына көбірек назар аударуын талап етті. 2011 жылдың мамырында Бин Эндрю Бронсты (Йоркшир және Хамбер өкілі, БНП Еуропарламент депутаты) қолдады. Ол Бронс командасының веб-сайтына үлкен үлес қосты, соның ішінде генетика және мұрагерлік, сондай-ақ ұлтшылдық және еуропалық конфедерация туралы мақалалар жазды. Кейіннен ол 2013 жылдың ақпан айында құрылған Бронстың партиясы – Британдық демократиялық партиясына қатысты.
Bean eventually ended his retirement after the political fall of John Tyndall and joined the British National Party under the leadership of Nick Griffin. He became an active official of the BNP (mostly in administration) and was a candidate for the party in the 2004 European elections, where he was seventh on a list of seven candidates for the Scotland constituency. He formerly ran his own website, but then wrote a regular column for the main BNP website, and served as editor of BNP magazine Identity until March 2010. Due to dissatisfaction with his leadership, Bean demanded that Griffin resign as National Chairman and focus more on the North West region. In May 2011, Bean endorsed Andrew Brons (the BNP MEP for Yorkshire and the Humber). He made significant contributions to the Brons team web site, including articles on Genetics and Inheritance and Nationalism and a European Confederation. He subsequently became involved in Brons's party the British Democratic Party, established in February 2013.
Жеке өмір
Кейінгі жылдары Бин Солтүстік Йоркширде тұрды. Ол 2021 жылдың 9 қарашасында 94 жасында дүние салды. Оның өмірден өткеніне 72 жыл көтерілген әйелі Марион, сондай-ақ ұлы мен қызы бар еді.
Bean lived in North Yorkshire in later years. He died on 9 November 2021, at the age of 94. He was survived by his wife of 72 years, Marion, as well as his son and daughter.