1917-1946 жылдардағы Австралия армиясының 6-шы дивизиясы

Кіріспе

1917–1946 жылдардағы Австралия армиясының жаяу әскер дивизиясы

6-дивизия – Австралия армиясының жаяу әскер дивизиясы. Ол 1917 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде қысқа мерзімге құрылды, бірақ әрекетке түспей тұрып, күштерді толықтыру үшін таратылды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін қайта құрылмады, содан кейін Екінші Австралия императорлық күштерінің (2-ші AIF) құрамында қайта құрылды. 1940–1941 жылдары Солтүстік Африка кампаниясында, Грекия кампаниясында, Крит аралында және Сирияда неміс, итальян және Виши Франция әскерлеріне қарсы күресті. 1942 жылы дивизия Таяу Шығыстан Австралияға қайтып келді, Жапонияның соғысқа қатысу қаупіне қарсы тұру үшін. Дивизияның бір бөлігі қысқа мерзімге Цейлонды гарнизонмен қамтамасыз етті, содан кейін Жаңа Гвинея кампаниясына жіберілді. Жаңа Гвинеяда дивизия құрамындағы бригадалар 1942–1943 жылдары Кокода жолындағы, Буна-Гонадағы және Саламауа-Лае маңындағы сәтті қарсы шабуылдарда маңызды рөл атқарды. 1943–1944 жылдары дивизия Австралияда қайта ұйымдастырылды, содан кейін 1944–1945 жылдары Аитапе-Вейвак аймағындағы соғыстың соңғы австралиялық операцияларының біріне толық құрамымен жіберілді.

Құрылу

6-дивизия алғаш рет 1917 жылы Ұлыбританияда Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бірінші Австралия императорлық күшін кеңейту мақсатында құрылды. Бірақ оның құрылуы ұзаққа созылмады, себебі 1917 жылы Батыс майданында АИФ-тің ауыр шығындарын толықтыра алмауынан туындаған адам күшінің жетіспеушілігі салдарынан, 1917 жылдың қыркүйегінде дивизия мен оның бағынышты бөлімшелерін тарату және олардың құрамын басқа бөлімдерді күшейту үшін пайдалану туралы шешім қабылданды. Нәтижесінде, дивизия бірнеше айдан кейін, жауынгерлік қимылдарға қатыспай, жаңадан келгендерді толықтыру үшін таратылды. Дивизия соғыстар аралық кезеңде қайта құрылмады және Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін Австралия армиясының құрамына енбеді. Қорғаныс заңының талаптарына сәйкес, қолда бар бес милиция дивизиясының шетелде қызмет етуіне тыйым салынғандықтан, үкімет толыққанды еріктілерден тұратын 2-ші АИФ деп аталатын күштерді құруға шешім қабылдады. 6-дивизия 1939 жылдың 28 қыркүйегінде құрылған 2-ші АИФ құрамындағы алғашқы дивизия болды. Бастапқыда генерал-лейтенант Томас Блэймидің басқаруында құрылған дивизия 16-шы, 17-ші және 18-ші бригадалардан тұрады, олардың әрқайсысы төрт жаяу әскер батальонынан құралды. Бірақ кейіннен, 1940 жылдың маусымында 18-ші бригада Ұлыбританияға жіберілгені және бригада құрамында үш жаяу әскер батальонын бекіту туралы шешім қабылданғаннан кейін дивизия қайта ұйымдастырылды. Содан кейін 19-шы бригада дивизияның үшінші жаяу әскер бригадасы ретінде құрылды, ол басқа үш бригада төрттен үшке дейін қысқартылған кезде олардан бір-бір батальонды алып құрылды. Дивизияның жаяу әскер батальондарының барлығы, 2/11-ші батальоннан басқасы, Жаңа Оңтүстік Уэльс немесе Викторияда құрылған. 1940 жылдың басында 6-дивизияның көп бөлігі Палестинаға жіберілді, олар Францияда Британдық экспедициялық корпусына (BEF) қосылғанға дейін жаттығуларын аяқтады. Олар 7-ші дивизиямен бірге Австралия I корпусын құрды. Алайда, I корпус келгенге дейін, Франция 1940 жылдың шілдесінде неміс әскерлерінің басып алуына ұшырады.

The 6th Division was first formed in 1917 in Britain during World War I as part of an effort to expand the First Australian Imperial Force. Its existence was short lived, though, and as a result of manpower shortages that occurred because of a failure to make good the heavy losses that the AIF had suffered on the Western Front in 1917, it was decided to disband the division and its subordinate units in September 1917 and use their personnel to reinforce other units. As a result, the division was broken up as replacements several months later, before it saw action. The division was not re raised during the interwar years and subsequently remained off the Australian Army's order of battle until World War II broke out. Due to the provisions of the Defence Act, which precluded the five existing Militia divisions from serving overseas, the government decided to raise an all volunteer force known as the 2nd AIF. The 6th Division was the first division formed within the 2nd AIF, being raised on 28 September 1939. Initially under the command of Lieutenant General Thomas Blamey, upon formation the division consisted of the 16th, 17th and 18th Brigades, each established with four infantry battalions. Later, though, it was reorganised as a result of the 18th Brigade being sent to the United Kingdom in June 1940 and the decision to adopt the British establishment of three infantry battalions to a brigade. The 19th Brigade was subsequently raised as the division's third infantry brigade, being formed by taking one battalion from each of the other three brigades when they were reduced from four to three. Of the division's infantry battalions, all except one – the 2/11th – were raised in either New South Wales or Victoria. In early 1940, the majority of the 6th Division was sent to Palestine, to complete their training before joining the British Expeditionary Force (BEF) in France. Together with the 7th Division they formed the Australian I Corps. However, France fell to German forces in July 1940, before I Corps arrived.

Солтүстік Африка

6-дивизия 1941 жылдың басында Солтүстік Африкада итальяндық күштерге қарсы, «Компас» операциясы аясында Бенгазиге қарай жылжу кезінде алғашқы шайқасына қатысты. Осы кезде дивизияның басшылығын генерал-майор Ивен Маккей қабылдады. 1940 жылдың қыркүйегінде Италияның 10-армиясы британдық колония Египетке басып кірді, бұл Таяу Шығыстағы одақтастардың бақылауына, әсіресе Суэц каналы мен халықаралық жабдықтау жолдарына қауіп төндірді. Генерал сэр Арчибальд Уэвеллдің басшылығындағы британдық күштер итальяндықтарды Сиди-Барраниден ығыстырып, Ливия шекарасына қарай қуды. 1940 жылдың желтоқсан айында 6-дивизия Александрия маңындағы оқу лагерьлерінен Бардия маңындағы британдық әскерлерді алмастыру үшін алға жылжытылды және желтоқсан соңында шабуылға дайындалуға бұйрық берілді. 1941 жылдың 3 қаңтарында Ливия шекарасының ішіндегі шағын жағалау қаласы Бардияда Екінші дүниежүзілік соғыстағы австралиялықтардың алғашқы ірі әрекеті болды. Ауыр артиллериялық оқ жаудырылғанда және британдық «Матильда» танктерімен, дивизиялық кавалерияның «Брен» тасымалдауыштарымен қолдау көрсетілгенде Бардия үшін болған шайқаста 130 австралиялық қаза тапты, 326 адам жараланды. 1941 жылдың 22 қаңтарында итальяндық Тобрук порты АИФ-ке түсті, 25 000 итальяндық әскер тұтқынға алынды. 1941 жылдың қаңтар және ақпан айларында 6-дивизия британдық бөлімшелермен бірлесіп, итальяндық әскерді Ливия арқылы кері итерді, оның ішінде Дерна, Барсе және Бенгазидегі шайқастар да болды. Италияның 10-армиясы талқандалды. Уэвелл бастапқыда 6-дивизияны Киренаикада қорғану үшін қалдыруды жоспарлаған, бірақ 7-дивизия жеткіліксіз жаттығудан өткен және жабдықталмаған еді. Сондықтан 1941 жылдың сәуір айының басында 6-дивизия Грекияны қорғау үшін Солтүстік Африкадан шығарылды және 9-дивизиямен алмастырылды. Наурыз бойында дивизия 241 қаза тапқан, 790 жараланған және 21 әскері тұтқынға түскен.

Грекия, Крит және Сирия

Гитлер егер Грекия – 1940 жылдың 28 қазанынан бері Албанияда итальяндықтарға қарсы соғысып жатқан болса – британдық одақтас болса, Германияның отынмен қамтамасыз етуге сүйенген Румыниядағы Плоешти мұнай кен орындары Грекиядан әуе шабуылына ұшырауы мүмкін деп уайымдады. 1941 жылдың маусым айында немістер Ресейге шабуыл жоспарлап жатқандықтан, олар өздерінің маңызды мұнай қорларына мұндай қауіптің тууына жол бере алмады, сондықтан Грекияға шабуыл жасауды жоспарлай бастады. 1941 жылдың наурыз айында Австралияның премьер-министрі Роберт Мензис, Кабинетінің келісімімен, Германияның шабуылынан қорғану үшін Австралия әскерлерін Грекияға жіберуге келісті. Мензис пен I корпустың қолбасшысы Бламей операцияның қауіпті және апатқа ұшырауы мүмкін деп ойлады, бірақ Мензис Грекияны неміс агрессиясына қарсы қолдау көрсету қажеттігін және Грекияны қорғаудың "жақсы мақсаттағы үлкен тәуекел" екенін мәлімдеді. 6-дивизия 1941 жылдың наурыз айының соңы мен сәуір айының басында Грекияға келді, онда Жаңа Зеландия және британдық күштермен бірікті. 6 сәуірде немістер Грекияға шабуыл жасап, барлығы 27 дивизия жіберді. Грекияға келгеннен кейін австралиялықтар солтүстікке, Югославия шекарасына қарай тасымалданып, Флорина аңғарының маңында қорғаныс позицияларын алды. Келесі күндері Веви маңындағы шайқастар кезінде бригадир Джордж Васейдің 19-бригадасынан 2/4-ші және 2/8-ші жаяу әскер батальондары мен 2/3-ші далалық полкі, Лейбштандарте СС Адольф Гитлер бригадасына қарсы шайқасты. Олардың күш-жігеріне қарамастан, одақтас күштер грек бөлімшелерімен бірге Орталық Грекиядан Афинаға қарай немістердің жылдам ілгерілеуін тоқтата алмады. Немістер одақтастарды қоршап алды, ал 27 сәуірде олар Грекияның құрлық бөлігінен ығыстырылды, соңғы қарсылық Порто Рафти маңында көрсетілді. Грекиядағы дивизияның жоғалтуы 320 қаза тапқан, 494 жараланған және 2030 тұтқынға алынған адамдарды құрады. Олар Грекияда барлық жабдықтарын жоғалтты, нәтижесінде 2/2-ші батальон жаяу әскер ретінде желіге жіберілді. 20 мамырда немістер аралға әуе шабуылын бастады, бір жарым апта бойы Малеме әуежайы, Ираклион, Канеа және Ретимо маңында ауыр шайқастар болды. Грекиядағыдай, көптеген адамдарды эвакуациялау мүмкін болмады, нәтижесінде 6-дивизияның көптеген қызметкерлері, соның ішінде 2/1-ші, 2/7-ші және 2/11-ші батальондардың көпшілігі тұтқынға алынды. Сонымен қатар, көптеген жабдықтар да жоғалып кетті. Шайқас кезінде Жаңа Зеландияның 28-ші (маори) батальонымен бірге соғысқан 2/7-ші жаяу әскер батальоны "42-ші көше" деп аталатын позицияға штыкпен шабуыл жасады, бұл кейінірек "соғыстың эпостарының бірі" деп сипатталды, нәтижесінде шамамен 300 неміс қаза тапты. Криттегі шайқастар дивизияның жоғалту тізіміне тағы 274 қаза тапқан, 507 жараланған және 3102 тұтқынға алынған адамдарды қосты. Криттен эвакуациядан кейін, 6-дивизия Палестинада қайта құруды бастағанда, кавалерия Сирия-Ливан кампаниясында Виши Франция күштеріне қарсы қанды, бірақ сәтті шабуылға қатысуға тағайындалды. 17-бригаданың екі батальоны – 2/3-ші және 2/5-ші – де қатысты және кейіннен шілде айының ортасында француздар капитуляциялағанша Дамаскқа шабуылға қатысты. Бұл процесте олар 168 адамнан зардап шекті; Сирия кампаниясындағы 6-дивизияның жалпы жоғалтуы 39 қаза тапқан және 129 жараланған адамдарды құрады. 19-бригада бірінші болып кетіп, 10 наурызда Фримантелге келді. Осы арада 16-шы және 17-ші бригадалар Сейлонды (қазіргі Шри-Ланка) жапондықтардан қорғауға бағытталды. Олар 1942 жылдың наурыз айының ортасынан шілде айының басына дейін сол жерде болды.

Hitler was concerned that if Greece—which since 28 October 1940 was fighting against the Italians in Albania—became a British ally then the Ploesti oilfields in Romania, on which Germany relied for her fuel, might be open to air attack from Greece. As the Germans were planning an invasion of Russia for June 1941, they could not allow such a threat to their essential oil supplies, and so they began planning an invasion of Greece. In March 1941, Prime Minister Robert Menzies, of Australia, with the concurrence of his Cabinet, agreed to the sending of Australian troops to Greece to defend against a German attack. Both Menzies and the I Corps commander, Blamey, felt that the operation was risky and might end in disaster, but Menzies stated that Greece should be supported against German aggression and that the defence of Greece was a "great risk in a good cause". The 6th Division arrived in Greece in late March and early April 1941, where they joined with a New Zealand and British force. On 6 April the Germans began their invasion of Greece, sending a total of 27 divisions. After arriving in Greece, the Australians were transported north towards the Yugoslav border, where they took up defensive positions around the Florina Valley. During the fighting around Vevi that followed, troops from the 2/4th and 2/8th Infantry Battalions and the 2/3rd Field Regiment, from Brigadier George Vasey's 19th Brigade, fought against the Leibstandarte SS Adolf Hitler brigade. Despite their efforts, the Allied force, together with Greek units, was unable to halt the rapid German advance down central Greece towards Athens. The Allies were outflanked by the Germans, and by 27 April they were driven off the Greek mainland, with a final act of defiance being made around Porto Rafti. The division's casualties in Greece amounted to 320 killed, 494 wounded and 2,030 captured. They had both lost all of their equipment in Greece and as a result the 2/2nd were thrown into the line as infantry, On 20 May, the Germans launched an airborne assault on the island and over the course of a week and a half heavy fighting ensued around Maleme airfield, Heraklion, Canea, and Retimo during which heavy casualties were inflicted upon the Germans before, having exhausted their ammunition and lacking air support, the garrison was evacuated back to Egypt close to the end of the month. As in Greece, a large number of men were unable to be evacuated and as a result many 6th Division personnel, including the majority of the 2/1st, 2/7th and 2/11th Battalions, were taken prisoner. A great deal of equipment was also lost. During the fighting, the 2/7th Infantry Battalion, fighting alongside the New Zealand 28th (Maori) Battalion, undertook a bayonet charge at a position known as 42nd Street that was later described as "one of the epics of the war", which resulted in about 300 Germans being killed. The fighting on Crete added a further 274 killed, 507 wounded and 3,102 captured to the division's casualty list. Following the evacuation of Crete, while the 6th Division began rebuilding in Palestine, the cavalry was allocated to take part in the bloody but successful attack on Vichy French forces in the Syria Lebanon campaign. Two depleted infantry battalions from the 17th Brigade – the 2/3rd and 2/5th – were also committed and subsequently took part in the drive on Damascus in mid June. They were later joined by the 2/2nd Pioneer Battalion and together they fought through the campaign until the French capitulated in mid July. In the process they suffered 168 casualties; total 6th Division casualties for the Syrian campaign amounted to 39 killed and 129 wounded. The 19th Brigade departed first and subsequently arrived at Fremantle on 10 March. Meanwhile, the 16th and 17th Brigades were diverted to defend Ceylon (now Sri Lanka) from the Japanese. They remained there from mid March through to early July 1942.

Австралияға оралу

16-шы және 17-ші бригадалар Цейлонда болғанда, 19-шы бригада наурыздың ортасында Фримантельден Аделаидаға аттанды және қысқа мерзімге демалыс берілгендіктен сәуірге дейін сонда қалды. Сайындар қайта келгеннен кейін бригада бөлінді: 2/11-ші жаяу әскер батальоны Батыс Австралияға гарнизондық міндеттерді орындауға жіберілді, ал бригаданың қалған жаяу әскер батальондары мен дивизиялық ат әскері полкі жапондықтардың сәттіліктерінен кейін Солтүстік территорияның қорғауын күшейту үшін жіберілді. 19-шы бригада одан кейін үш жарым жыл бойы ешқандай шайқасқа қатыспады. Олардың орнында 2/11-ші бригаданың құрамында 23/21-ші батальонға қарасты милиция бөлімшесі болды. Сонымен қатар, дивизияның көптеген тәжірибелі офицерлері мен сержанттары жапондықтарға қарсы операцияларға дайындалу үшін милиция бөлімшелеріне ауыстырылды. 6-шы дивизия штабы сәуір айында Солтүстік территория күштерінің штабын құру үшін пайдаланылды және тамыз немесе қыркүйекке дейін өздігінен қайта құрылмаған сияқты. Цейлонда шамамен алты ай өткізгеннен кейін, 16-шы және 17-ші бригадалар тамыз айында Австралияға оралды және одан кейін өздерінің штаттарына қайтты. Ұзақ емес демалыстан кейін, 16-шы бригада үшін Сиднейде, ал 17-ші бригада үшін Мельбурнда салтанатты шерулер өтті. Бір аптадан соң 6-шы дивизияға Жаңа Гвинея арқылы оңтүстікке жылжыған жапондықтарды тоқтату үшін қайтадан теңізге шығуға бұйрық берілді. Осыдан кейін дивизия соғыстың соңына дейін Жаңа Гвинеядағы жапондық XVII армиясының бөлімдерімен күресті, және соғыс аяқталғанға дейін бірыңғай қолбасшылық ретінде емес, жеке бригада деңгейіндегі бөлімдерде күресті.

Кокода - БунаГона

1942 жылдың қыркүйек айының ортасында бригадалық генерал Джон Ллойд басқаратын 16-бригада және дивизияның басқа бөлімдері 30-шы бригадалық милиция мен 7-ші дивизияның бөлімдерін күшейту және ауыстыру үшін Жаңа Гвинеяға жіберілді. Осыған дейін наурызда жапондықтар Буна маңына қонды, Порт-Морсбиге қарай оңтүстікке жылжыды, бірақ Иорибайвада тоқтатылды. Осы уақытқа дейін кампания жол бойындағы бірнеше шайқастардан тұрды. Дивизия штабы 19 қыркүйекте Порт-Морсбиде орналасты, ал 16-бригада үш күннен кейін келді. 17-бригада Мильн шығанағына айдың басындағы сәтті қорғаныс шараларынан кейін 18-бригаданы ауыстыру үшін жіберілді. Жапондықтар жабдықтау желілерінің соңына жеткен соң Иорибайвадан шегіне бастағанда, австралиялықтар шабуылға көшіп, оларды Бунаға қарай солтүстікке қарай қуды. 17 қазанда 16-бригада 7-ші дивизияның басқаруына беріліп, жолға көтерілді. Үш күннен кейін ол шаршаған 25-ші бригаданың алғы шебін иеленді. Жапондықтар Эора өзенінің солтүстігіндегі биік жерлерде бекінді. Келесі бір жарым апта бойы бригада осы бекіністерді айналып өту үшін қиын жер бедерімен, жаңбырмен және суық, жарамсыз жағдаймен күресті. Қатты қарсылыққа қарамастан, австралиялықтар баяу алға жылжыды, бірақ жапондықтар бекіністі иеленуде қалды. 28 қазанда 2/3-ші жаяу әскер батальоны жапондықтардың оң жақ қанатын шауып алып, 50-ге жуық жауынгерді өлтіріп, қалған қорғаушыларды шашыратып жіберді. Көлден өту кезінде бригада 300-ге жуық адамнан шығын көрді. Ауруға шалдығып, азық-түлік азайып бара жатқан бригада жолдың шығыс тармағымен жалғасты. Олар қарсылықсыз Миссиманы басып алып, Кобарадан өтіп, 4 қарашада Уайропиге бет алды. Сол күні 2/2-ші жаяу әскер батальоны Оиви маңындағы биік жерлерге қарай жылжуда қатты қарсылыққа тап болды. Олар бірнеше күн бойы тоқтатылды, бірақ 25-ші бригадаға уақытында берілген 2/1-ші жаяу әскер батальонының айналып өту әрекеттері жапондықтарды кері итеріп, бригаданың алға жылжуына мүмкіндік берді. Горари басып алынды, ал қарашаның ортасына қарай Кокода маңындағы шайқаста 471 жарақат алған бригада ақыры Кумуси өзенінің тасыған суымен Уайропиге жетті. Кумуси өзенінен өткеннен кейін 16-бригадаға Буна-Гона аймағындағы жапондық жағажайларын шабуылдау үшін Австралия мен АҚШ-тың бірлескен күшін қолдау үшін Санананда нүктесіне қарай жылжуға бұйрық берілді. Рациондық жағдай нашарлап, әлсіз дене күйіне түскен жауынгерлер үшін марш өте қиын болғандықтан, алға жылжу баяу болды. Дегенмен, 18 қарашаға қарай 2/2-ші жаяу әскер батальоны бригаданы Попондеттаға бастап келді, содан кейін 2/3-ші батальон алғы шепке көшті. Келесі екі күн бойы олар 21 қарашаға дейін қарсылық көрмеді, онда жапондық артиллерия 2/1-ді нысанаға ала бастады. Үш ротамен жылдам шабуыл жасап, 2/1-ші екі ротамен жапондық оқ орнын айналып өтіп, үшіншісі отпен қолдау көрсетті. Соңынан болған шайқаста 80-нен астам жапондық өлтірілді. Түнгі уақытта 2/1-ші, жапондық қарсы шабуылдарға қарсы тұрып, жағалаудан бірнеше шақырым қашықтықтағы алдыңғы позициядан босатылды. Бригада позицияға жетуде қатты сарқылып, сол кезде 1040 жарамды әскері ғана болды, сондықтан оларға АҚШ-тың 126-шы жаяу әскер полкінің әскерлерін жабу үшін майдан бойындағы позициясын ұстауға бұйрық берілді, ол баяу Сопута-Санананда-Кейп Киллертон жол қиылысына қарай жылжыды. 23 қарашада 16-бригада, ақыры, 2/1-ші далалық полк батареясы Попондеттадағы тез арада құрылған әуеайлаққа ұшып келіп, Сананадаға оқ атуды бастағаннан кейін, артиллериялық қолдау алды. Тәжірибесіз американдық полк өте баяу алға жылжиды, нәтижесінде 16-бригада 6 желтоқсанға дейін өз позициясын ұстады, содан кейін оларды 30-шы бригаданың әскерлері бірте-бірте ауыстырды, олар 85 пайыздан астам шығынға ұшырады. 2/3-ші жаяу әскер батальоны 19-20 желтоқсан түнінде соңғы болып шығарылды. Осы артиллериялық құралдарға қосымша, қазан айында 17-бригаданың тасымалдаушы взводынан Брен кемелерін таситын бес кемеден тұратын шағын топ Мильн шығанағынан генерал Роберт Эйхелбергердің 32-ші дивизиясын қолдауға жіберілді. Негізінен 2/7-ші жаяу әскер батальонынан және 2/5-ші батальоннан құралған экипаждармен олар 5 желтоқсанда Буна маңындағы үлкен шабуылға қолдау көрсету үшін әрекетке түсті, бірақ қатты қоршалған жапондықтарға қарсы алға жылжуға қарамастан, ауыр шығынға ұшырады. 6-шы дивизияның кампанияға қатысуы кезінде ол 207 өлген және 397 жарақат алған. 1942 жылдың наурыз айында Саламуа және Лаэ маңындағы жапондықтардың қондырған күштерінен кейін "Канга күші" деп белгілі шағын командалық тобы Вауда орналасып, мамыр айында аймақта жеті айлық партизандық науқанын бастады. 1943 жылдың қаңтарында жапондықтар Саламуа-Лаэ аймағын күшті күшейтіп, Гуадалканал және Папуадан 4000 әскерін әкелді, онда олар жеңіліске ұшырады, "Канга күшін" жою және стратегиялық маңызы бар Булоло аңғарында орналасқан Вауды басып алу мақсатында. Ол одақтастарға әуежай қызметін атқаруға болатын "потенциалды серпімді" ұсынып тұрды.

In mid September 1942, the 16th Brigade, under the command of Brigadier John Lloyd, and other elements of the division were sent to New Guinea to reinforce and relieve the Militia 30th Brigade and the 7th Division units that had been fighting a desperate holding action on the Kokoda Track since July. The campaign to that point had consisted of a series of battles fought along the track after the Japanese had landed around Buna and pushed south towards Port Moresby, but were checked at Ioribaiwa. The divisional headquarters opened at Port Moresby on 19 September and the 16th Brigade arrived three days later; the 17th Brigade was sent to Milne Bay, to relieve the 18th Brigade following the successful defensive action they had fought earlier in the month. As the Japanese, having reached the extent of their supply lines, began to withdraw from Ioribaiwa, the Australians went on the offensive, pursuing them back north towards Buna. On 17 October, the 16th Brigade was detached to the 7th Division's command and moved up the track. It subsequently took over the advance from the exhausted troops of the 25th Brigade three days later. The Japanese had established themselves in strong positions on the high ground north of Eora Creek. For the next week and a half, the brigade fought desperately against the terrain, driving rain, and cold, inhospitable conditions to outflank these positions. Making heavy work of it against strong resistance, the Australians slowly made headway, but the Japanese remained in possession of the citadel. Finally, on 28 October when the 2/3rd Infantry Battalion took the Japanese right flank, killing 50 and forcing the remaining defenders into a headlong retreat. In securing the crossing, the brigade had suffered almost 300 casualties. Suffering from disease and with rations running low, the brigade continued along the eastern fork of the track. Amidst almost no opposition, they took Missima and passed through Kobara before setting out for Wairopi by 4 November. Heavy resistance was encountered that day as the 2/2nd Infantry Battalion advanced towards the high ground around Oivi. They were held up for a number of days until outflanking moves by the 2/1st Infantry Battalion, temporarily detached to the 25th Brigade, pushed the Japanese back and enabled the brigade to continue its advance. Gorari was taken and by mid November the brigade, having suffered 471 battle casualties since the being committed to the fighting around Kokoda, finally reached Wairopi, where the swollen Kumusi River was forded. After crossing the Kumusi, the 16th Brigade was ordered to move towards Sanananda Point to support the joint Australian–US effort to attack the Japanese beachheads around the Buna–Gona area. The ration situation had grown worse by this time, and progress was slow as the march proved too difficult for many of the soldiers in their weakened physical states. Nevertheless, by 18 November, the 2/2nd Infantry Battalion had led the brigade into Popondetta, after which the 2/3rd moved into the vanguard. For the next two days they experienced almost no opposition until 21 November when Japanese artillery began to target the 2/1st. Launching a quick attack with three companies, the 2/1st outflanked the Japanese gun pit with two companies while the third provided support by fire. In the rout that followed over 80 Japanese were killed. By nightfall, the 2/1st, which had dug in and subsequently fought off a number of Japanese counterattacks, was relieved from the forward position just a few kilometres from the coast. The brigade had been severely depleted in reaching the position and at that point had only 1,040 fit men, so they were ordered to hold their position along the front to provide cover to troops of the US 126th Infantry Regiment, which was slowly moving towards the Soputa–Sanananda–Cape Killerton track junction. On 23 November, the 16th Brigade finally received artillery support, after a battery from the 2/1st Field Regiment was flown into the hastily established airfield at Popondetta and began firing upon Sananada. The inexperienced American regiment made very slow progress and as a result, the 16th Brigade held their position until 6 December, when they were progressively relieved by troops from the 30th Brigade, having suffered over 85 per cent casualties. The 2/3rd Infantry Battalion was the last out, being withdrawn on the night of 19/20 December. In addition to these artillery assets, in October a small group of five Bren carriers from the 17th Brigade's carrier platoon had been sent from Milne Bay to support the General Robert Eichelberger's 32nd Division. With crews drawn mainly from the 2/7th Infantry Battalion and one from the 2/5th, they were thrown into action around Buna on 5 December to support a major assault and, despite making some headway against the heavily entrenched Japanese, were wiped out with heavy casualties. During the 6th Division's involvement in the campaign, it lost 207 killed and 397 wounded. Shortly after the Japanese landings around Salamaua and Lae in March 1942 a small band of commandos known as "Kanga Force" had established themselves around Wau and in May commenced a seven month guerilla campaign in the area. In early January 1943, the Japanese heavily reinforced the Salamaua–Lae area, moving 4,000 troops from both Guadalcanal and Papua where they had suffered setbacks, in the hope of destroying Kanga Force, capturing the Wau, which lay in the strategically important Bulolo Valley, which offered the Allies an airstrip that could serve as a "potential springboard"

Кокода және Буна-Гона маңындағы шайқастар барысында, бригадалық генерал Мюррей Мотен басқаратын 17-бригада австралиялық командирлер тарапынан Мильн шығанағында Ваудағы гарнизонды күшейту үшін жаңадан келген күштерді сақтап қалу мақсатында ұсталып тұрды. Мильн шығанағында бригада аурудан, әсіресе құртанқыдан қатты зардап шекті. Дегенмен, Лаэге жапондық күштердің келгеніне жауап ретінде 17-бригада Мильн шығанағындағы 29-шы бригадамен ауыстырылды, содан кейін Порт-Морсбиге жіберілді. 14 қаңтарда 2/6-шы жаяу әскер батальонының бір ротасы, бригаданың алдыңғы бөлімін білдіретін, алты АҚШ C 47 Dakota ұшағымен Вауға ұшырылды. Қонақтан кейін "B" ротасы Мубоға қарай жылжыды, онда олар командалық тобымен байланысып, Булоло аңғарын қорғау үшін орналасуы керек еді. Қиын ұшу жағдайлары мен шектеулі ресурстарға қарамастан, батальонның қалған бөлігі келесі төрт күнде келді, ал бригаданың қалған бөлігі де кешікті. 20 қаңтарда жапондықтар Вауды басып алу мақсатымен Мубоға шағын топтарды жіберді, жауап ретінде 2/5-ші жаяу әскер батальоны 24 қаңтарда жіберілді, келесі үш күнде келді. 28 қаңтардың таңында Вандумидегі жапондықтардың басты күші 2/6-шы жаяу әскер батальонының 70 адамнан тұратын "A" ротасына шабуыл жасады. Күн бойы рота жапондықтарды ұстап тұру үшін күресті, ал 2/5-ші батальонынан күштер Ваудан жеткізілді. Кешке қарай, олар жеңіліске ұшырап қалғанда, отты шабуыл австралиялықтарға уақытша жеңіс сыйлады, содан кейін олар Кумуси өзеніне қарай оңтүстік-батысқа қарай шамамен бір шақырымға шегінді, онда олар түнгі қорғаныс позициясын құрды, жапондықтардың шабуылын сәтті тоқтатты және оларға 75-тен астам өлтірілді. Келесі күні ауа райы нашар болғандықтан 2/7-ші жаяу әскер батальонын жеткізуге кедеріс келтірді, шамамен 500 жапондық "A" ротасының позициясын айналып өтіп, Вауға қарай жалғастырды. Жауап ретінде 2/5-ші батальонының екі ротасы әуежайға жіберілді, 29 қаңтардың таңында жапондық минометтері оқ атуды бастағанға дейін жетті. Алайда, таң ортасына қарай ауа райы ашылып, одақтас әуежайларына 2/7-ші батальонынан әскерлер келді.

Throughout the fighting around Kokoda and Buna–Gona, the 17th Brigade, under the command of Brigadier Murray Moten, had been kept back at Milne Bay by Australian commanders with the intention of keeping them fresh to reinforce the garrison at Wau. While at Milne Bay, the brigade had been significantly reduced by sickness, specifically malaria; however, in response to the arrival of Japanese reinforcements at Lae, the 17th Brigade was relieved at Milne Bay by the 29th Brigade and, after being shipped to Port Moresby, on 14 January, one company of the 2/6th Infantry Battalion, representing the brigade's advanced elements, was flown into Wau on six US C 47 Dakotas. Upon arrival, the company – 'B' Company – began moving towards Mubo, where they were to link up with the commandos there and establish themselves to defend the Bulolo Valley. Amidst difficult flying conditions and limited resources, the arrival of the rest of the battalion took place over the following four days, while the rest of the brigade was also delayed. On 20 January the Japanese began moving small groups towards Mubo with the intention of taking Wau, and in response the 2/5th Infantry Battalion was dispatched on 24 January, arriving over the course of the next three days. On the morning of 28 January, at Wandumi, the main Japanese thrust fell upon the 70 man strong 'A' Company, 2/6th Infantry Battalion. Throughout the day the company fought desperately to hold the Japanese while reinforcements from the 2/5th were brought up from Wau; in the mid afternoon, as it looked like they would be overrun, a desperate bayonet charge temporarily bought the Australians some relief and they eventually withdrew about a mile to the south west, back towards the Bulolo River where they formed a night defensive position, having successfully delayed the Japanese advance and inflicted over 75 killed upon them. Throughout the following day, as poor weather hampered efforts to fly in the 2/7th Infantry Battalion, a large group of about 500 Japanese bypassed 'A' Company's position and continued on towards Wau. In response two companies of the 2/5th were moved to the airstrip, reaching there early on 29 January just before Japanese mortars began firing on it. By mid morning, however, the weather cleared and Allied aircraft soon began arriving at the airfield, disgorging men from the 2/7th who were quickly thrown into the line. That night several counterattacks were fought off and the following day, as a section of guns from the 2/1st Field Regiment arrived, the 17th Brigade went on the offensive. A company of machine guns from the 7th Machine Gun Battalion was also flown in. By 5 February the Japanese began withdrawing from the area. Significant fighting occurred on 9 February, and over the course of the next three weeks further clashes took place as the Australians followed up the retreating Japanese. The last actions came around Buibaining and Waipali and by 26 February the withdrawal was complete with the Japanese establishing themselves around Guadagasal and Mubo. Following this, the 17th Brigade advanced towards Guadagasal, but after supply problems ground this to a halt, throughout March and April a series of patrols were sent out towards Mubo. By late April the brigade was detached to the 3rd Division, a primarily Militia formation, which took up the task of defending Wau. Throughout this time, engineers from the 6th Division, including the 2/1st Field Company, would to improve supply lines throughout the area, cutting a road to Wau. The 2/2nd Field Ambulance also provided support to the brigade's operations, establishing medical services close to the Australian forward areas. Between 22 April and 29 May 1943, the 2/7th Infantry Battalion, at the end of a long and tenuous supply line, unsuccessfully attacked the southern extremity of Japanese lines, the Mubo area, at features known to the Allies as "The Pimple" and "Green Hill", north of Lababia Ridge. In early May, over the course of two days, the 2/7th repelled eight strong Japanese counterattacks, before being relieved. At the same time, the Allies began planning wider operations to capture Lae. As a part of this, Salamaua was also to be taken. Initially, the 3rd Division was to secure Nassau Bay and the 17th Brigade was to capture Mubo and push north towards Mount Tambu to secure Komiatum. The Australians relied on well established and linked defensive positions, featuring extensive, cleared free fire zones. The battle was later described as one of the Australian Army's "classic engagements" of World War II. By the end of the month the 2/6th had reached Nassau Bay where it secured landing beaches for an amphibious landing by US troops from the 162nd Regimental Combat Team. Once established, the 2/6th then led the way back west towards Bitoi Ridge, ranging ahead of the Americans as the Allies began to encircle Mubo. In early July, the 2/7th attacked Observation Hill and as the Japanese began to withdraw from Mubo, the 2/5th was sent north to act in support of the newly arrived Militia 15th Brigade, which was moving on Bobdubi Ridge. In mid July, amidst heavy close quarters fighting, the 2/5th Infantry Battalion captured the southern parts of Mount Tambu. Throughout late July a situation of stalemate developed on Mount Tambu, which held up the Australian advance. As a result, Moten decided to bypass it in early August, sending the 2/6th Battalion north west towards Komiatum. A path was eventually found and after securing Laver's Knoll, the Australians began working around behind Mount Tambu, towards the northern end of Bobdubi Ridge. The 2/7th was heavily involved with the 15th Brigade at this time, fighting to take a position known as "The Coconuts". Finally, as the noose around Mount Tambu tightened, the Japanese abandoned it on 19 August. The 17th Brigade's advance continued for the next two days until, when the brigade had reached the final ridge before Salamaua, the 29th Brigade arrived to take over. The 2/7th Infantry Battalion, however, still detached to the 15th Brigade, continued on with them and as a result remained in the thick of it until the end when Salamaua fell on 20 September. Meanwhile, the rest of the 17th Brigade was on its way back to Australia and by mid September, it arrived on the Atherton Tablelands in Queensland where it was once again was placed under the 6th Division's command. The Wau–Salamaua campaign cost the 6th Division 240 killed and 520 wounded. The division also lost many of its experienced personnel during this time as they were promoted and moved on to other formations; although it also received reinforcements from the disbanded 30th Brigade. The division's next deployment would not come until November 1944 when they were committed to the Aitape–Wewak campaign. Once again they would be unified as a full division, with several units that had previously been detached, including the 2/3rd Field Regiment and the 19th Brigade, rejoining the division.

Айтпаев-Уэвак науқаны

Жапондықтар 1942 жылы Жаңа Гвинеяның солтүстігіндегі Аитапе–Вейвак аймағын басып алды және 1944 жылдың сәуіріне дейін оны ұстады, содан кейін американдықтар Аитапе маңында десант түсірді. Сол жылдың соңында, АҚШ Филиппин аймағын қайта басып алу үшін әскерін қайта орналастыруға тырысқандықтан, аймақтан қалған жапондық әскерді тазалау міндеті австралиялықтарға жүктелді. Қазан айының басында 6-дивизия американдық әскерлердің орнына келді, ал бірінші болып келген 2/6-шы кавалериялық командос полкі 1943 жылдың басында құрылған болатын. Дивизияның кавалериялық полкі үш командос эскадрильясының – 2/7-ші, 2/9-шы және 2/10-шы – штаб-пәтеріне айналдырылды. 2/3-ші пулемет батальоны да науқанға корпустық бөлім ретінде бекітілді. Қолда бар кемелердің жетіспеуіне байланысты дивизияның қалған бөлігі бірнеше ай бойы баяу жетті. Желтоқсан айынан бастап дивизия шектеулі шабуылға кірісіп, жапондықтардың негізгі базасы – Вейвакқа қарай, жағалау бойымен және Торричелли таулары арқылы Маприкке қарай жылжыды, онда жапондықтар бірнеше бақтар құрған еді. 19-шы бригада және 2/7-ші командос эскадрильясы желтоқсан айында жағалау жолымен алға жылжыса, 17-шы бригада 2/10-шы эскадрильямен Торричелли тауларына енді, соның нәтижесінде бірқатар ұсақ шайқастар болды. Қаңтар айының ортасында 19-шы бригада 16-шы бригада және 2/9-шы командос эскадрильясымен алмастырылды, олар жағалау бойымен шабуылды жалғастырды, ал Торричелли тауларында 17-шы бригаданың жаяу әскер батальондары командостармен кезегімен алға басшылық етті. Жердің қиын өңірі артынан жабдықтауды жеткізуге кедергі келтірді, сондықтан австралиялықтар баяу жылды. Тығыз орман да қолданылатын күштердің мөлшерін шектеді, дивизиядан шығарылған ең ірі құрамалар осы кезде рота деңгейімен ғана шектелді. Дегенмен, 23 сәуірде Маприк, ал 11 мамырда Вейвак алынды. Науқан барысында дивизияның екі әскери қызметкері жасаған ерлігі үшін кейіннен Виктория кресімен марапатталды, бұл Ұлт Достастығының ең жоғары наградасы. Бірінші награда 2/2-ші жаяу әскер батальонының лейтенанты Альберт Шоунға 25 наурызда Дагуа маңында взводқа басшылық еткен кезде көрсеткен батылдығы мен басшылығы үшін берілді. Екінші награда 2/4-ші жаяу әскер батальонының қара сержанты Эдвард Кеннаға Вируи миссиясы маңында оның ротасының шабуылын тоқтатқан бірнеше жапондық бекіністерін жойғаны үшін табысталды. Науқан дивизия саяхаттаған қашықтық бойынша да маңызды болды. Десанттан кейін олар құрлықта және жағалау бойында кең аумақты басып өтті. Осылайша 6-шы дивизия 9000-нан астам жапондықтарды өлтіріп, 264-ін тұтқынға алды. Бұл оқиғада дивизия соғыстағы ең көп шығынды көріп, 442 адам қаза тапты, 1141 адам жараланды және 16000-нан астам адам ауруға шалдығып ауруханаға жатты.

The Japanese had occupied the Aitape–Wewak area in northern New Guinea in 1942 and had held it until April 1944 when the Americans had undertaken an amphibious landing around Aitape. Later in the year, responsibility for clearing the remaining Japanese troops from the area was passed to the Australians as the US sought to reallocate its troops towards retaking the Philippines. From early October, the 6th Division began to take over from US troops, with the first unit to arrive being the 2/6th Cavalry Commando Regiment, which had been formed in early 1943 when the division's cavalry regiment had been converted into a headquarters formation for three commando squadrons: the 2/7th, 2/9th and 2/10th. The 2/3rd Machine Gun Battalion was also assigned as a corps unit for the campaign. As a result of shortages in available shipping, the rest of the division arrived slowly over the course of a couple of months. Starting in December, the division commenced a limited offensive, advancing towards the main Japanese base at Wewak along the coast and through the Torricelli Mountains to Maprik, which the Japanese had been using for sustainment, having established a number of gardens there. With the 19th Brigade and the 2/7th Commando Squadron leading off along the coast route in December and the 17th Brigade with the 2/10th moving into the Torricellis, a series of small scale actions followed. In mid January, the 19th Brigade was relieved by the 16th and the 2/9th Commando Squadron, which continued the drive along the coast, while in the Torricellis, the 17th Brigade's infantry battalions took turns leading the way with the commandos. The closed terrain hindered the movement of supplies from the rear areas and consequently the Australians made slow progress. The dense jungle also limited the size of the forces that could be deployed, with the largest formations being sent out by the division being limited to company size at this time. Nevertheless, Maprik was taken on 23 April, as was Wewak, which fell on 11 May. During the campaign, two members of the division performed actions for which they were later awarded the Victoria Cross, the Commonwealth's highest gallantry decoration. The first of these was awarded posthumously to Lieutenant Albert Chowne of the 2/2nd Infantry Battalion for his courage and leadership while commanding a platoon on 25 March around Dagua. The second went to Private Edward Kenna, of the 2/4th Infantry Battalion, for destroying several Japanese bunkers that were holding up his company's advance around the Wirui Mission. The campaign was also significant for the distance that the division travelled. After landing, they traversed over inland and along the coast. In doing so the 6th Division captured Over 9,000 Japanese were killed and 264 captured. Against this the division suffered its highest casualties of the war, losing 442 killed, 1,141 wounded and over 16,000 men being hospitalised with sickness.