Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Ирландияның Альянс партиясының бұрынғы төрағасы
Former Leader of the Alliance Party of Northern Ireland
Дэвид Форд (24 ақпан 1951 жылы туған) – Солтүстік Ирландияның бұрынғы саясаткері, 2001 жылдың қазанынан 2016 жылдың қазанына дейін Солтүстік Ирландияның Альянс партиясын басқарды және 2010 жылдың сәуірінен 2016 жылдың мамырына дейін Солтүстік Ирландияның Әділет министрі қызметін атқарды. Ол 1998 жылдан 2018 жылға дейін Солтүстік Ирландия Ассамблеясының Оңтүстік Антрим сайлау округінен депутаты болды.
David Ford (born 24 February 1951) is a former Northern Irish politician, who was leader of the Alliance Party of Northern Ireland from October 2001 until October 2016 and was Northern Ireland Minister of Justice from April 2010 until May 2016. He was a Member of the Northern Ireland Assembly (MLA) for South Antrim from 1998 to 2018.
Ерте өмір
Форд 1951 жылғы 24 ақпанда ирланд және уэльс текті ата-аналарының отбасында дүниеге келді және Англияның Кент графтығындағы Орпингтон қаласында өсті. Форд Уоррен Роуд бастауыш мектебінде (Орпингтон) және Лондонның Дулич колледжінде білім алды. Ол жазғы каникулдарын інісінің Гортиндегі фермасында өткізді, ал 1969 жылы Солтүстік Ирландияға тұрақты түрде көшіп, Queen's University Belfast (QUB) университетінде экономика мамандығын оқуға түсті. Ол университеттің студенттік Альянс партиясы құрамына қосылды. Бітірген соң Форд 1973 жылы әлеуметтік жұмыскер болып жұмыс істей бастамас бұрын, Антрим графтығының Балликасл қаласындағы экуменикалық Корримела қауымдастығында бір жыл ерікті болып қызмет етті.
Ford was born on 24 February 1951 to Irish and Welsh parents and grew up in Orpington, Kent, England. Ford was educated at Warren Road Primary School, Orpington and Dulwich College, London. He spent summer holidays on his uncle's farm in Gortin, County Tyrone, and moved to Northern Ireland permanently in 1969 when he went to study Economics at Queen's University Belfast (QUB). There he joined the university's student Alliance Party grouping. After graduating, Ford took a year out to work as a volunteer at the ecumenical Corrymeela Community in Ballycastle, County Antrim, before starting work as a social worker in 1973.
Саяси мансап
Форд 1989 жылы Антрим кенттік кеңесіне сайлауға қатысты, бірақ сәтті болмады, ал Альянс партиясының бас хатшысы болғаннан кейін толық уақыт саясатқа белсенді кірісті. Осы қызметінде ол сол кездегі партия жетекшісі Джон Алдердейстің жақтаушысы ретінде және тиімді саяси ұйымдастыру мен қоғамдық саясатты қолдаушы ретінде танылды. Ол 1993, 1997 және 2005 жылдары Антрим кенттік кеңесіне сайланды. 2001 жылы кеңестен кетіп, Ассамблея жұмысына толыққанды көшкеніне қарамастан, ол 2005 жылы қайтадан сайланды. 1996 жылы Форд Оңтүстік Антримдегі Солтүстік Ирландия форумына сайлауға қатысты, бірақ сәтті болмады. 1997 жылы Оңтүстік Антримдегі жалпы сайлауда ол дауыстардың 12% -ын алды, ал 1998 жылы сол атаумен Ассамблеяға сайланды. Ол 2000 жылғы ара сайлауда және 2001 және 2005 жылғы жалпы сайлауларда Оңтүстік Антрим округі үшін күресті.
Ford stood unsuccessfully for Antrim Borough Council in 1989, and entered politics full time when he became general secretary of the Alliance Party. In that role, he was best known as a strong supporter of the then leader John Alderdice and an advocate of better political organisation and community politics. He was elected to Antrim Borough Council in 1993, 1997 and – after leaving the Council in 2001 to concentrate on Assembly business – again in 2005. In 1996, Ford stood unsuccessfully for election to the Northern Ireland Forum in South Antrim. In 1997, he obtained 12% of the vote in the general election in South Antrim, and in 1998 was elected to the Northern Ireland Assembly in the constituency of the same name. He fought South Antrim again in the 2000 by election and in the 2001 and 2005 general elections.
Партиялық одақтың басшылығы
2001 жылы Сеан Нисон сайлау нәтижелерінің нашар болуына байланысты партия басшылығынан қанағаттама жасады. 6 қазан күні өткен басшылық сайлауында Дэвид Форд 86 дауыспен, 45 дауысқа қарсы жеңіске жетті, бұл Айлин Беллден жоғары нәтиже болды. Форд басшылыққа сайлауда сөйлеген сөзінде өзінің интернационалистік көзқарасын былай баяндады: «Мен Солтүстік Ирландиядағы сектанттық емес басқа да топтармен, соның ішінде тайпалық араздыққа қарсы тұратын саяси партиялармен ынтымақтасуға мүдделімін. Оңтүстікпен байланысымыз қанағаттанарлық деңгейде емес, PD де, Fine Gael де, онда біздің табиғи одақтастарымыз көп. Солтүстік Ирландияның әлемде бірегей емес екенін мойындауымыз керек. Біздің ұстанымымыз Кипр, Палестина немесе Босниядағы бейбітшілік пен келісімді қамтамасыз етуге тырысатындардан ешқандай айырмасы жоқ. Біз шетелдегі достарымыздан үйренуіміз керек. «Біздің кішкентай провинциямыз» ерекше дейтін пікір – бұл дұрыс емес. Саяси тілекшілердің жалбарынуын көруден артық жағымсыз нәрсе жоқ. Форд Альянсқа Джон Алдердейстің кеткенінен кейін жетіспеген тұрақтылықты сыйлады, бірақ партия 1990-шы жылдардың соңында күрт төмендеді және Фордтың қолынан келгені – жағдайды тұрақтандыру ғана еді. Бірақ, басшылыққа келгеннен кейін бір ай өткен соң, Форд 2001 жылдың 6 қарашасында Солтүстік Ирландияның атқарушы билігі қайта құрылатындықтан, Ұлы Жұма келісімінен кейінгі ортада Альянстың маңыздылығын көрсетуге мүмкіндік алды. Өзінің Ольстер Одағы партиясының ішіндегі дезертирлердің салдарынан бірінші министр Дэвид Тримбл Ассамблеядағы унионисттік блокта лауазымына қайта сайлану үшін жеткілікті қолдау таппады. Форд пен оның бес әріптесінің екеуі Тримблдің лауазымын сақтап қалу үшін тек 22 минутқа ғана унионист ретінде қайта тіркелді, осылайша децентрализацияланған институттардың тағы бір жыл жұмыс істеуіне мүмкіндік берді. Алайда, Альянс бұл қадамынан ешқандай саяси пайда көре алмады, ал UUP және Синн Фейн құлдырау мәселесі бойынша келісімге келе алмады, нәтижесінде институттар 2002 жылдың қазан айында қайтадан құлады. 2003 жылғы Солтүстік Ирландия Ассамблеясының сайлауында Фордтың Ассамблеядағы орны Синн Фейннің Мартин Миханнан қатты қауіп көрді, көптеген сарапшылар оның оны жоғалтатынын күтті. Алайда, Фордтың сайлау науқанындағы тәжірибесі оған көмектесті. Альянстың дауысы шамамен жартысына дейін төмендесе де, Фордтың Оңтүстік Антримдегі дауысы 8,6%-дан 9,1%-ға дейін өсті. Миханның дауысы 7,3%-дан 11,5%-ға дейін өсті және ол дауыс санауды бастады. Фордтың дауыс беруге ықпалы әлдеқайда жоғары болды және ол үш тарапты күрес соңында Миханнан 180 дауысқа көбірек дауыс жинады, ал SDLP-нің Томас Бернсі Фордтан 14 дауысқа көбірек жинады. Дауыс берудің күрт төмендеуіне қарамастан, Альянс Ассамблеядағы алты орынын сақтап қалды, ол тоқтап тұрды. 2004 жылы Форд басшылыққа сайлаудағы уәдесін орындады, басқа партиялармен жұмыс істеуге келісіп, Альянс Жұмысшылар партиясымен, Солтүстік Ирландия консерваторларымен және Солтүстік Ирландия әйелдер коалициясының бір бөлігімен бірігіп, Еуропалық сайлауда тәуелсіз кандидат Джон Гиллилендті қолдады, осылайша 25 жыл ішінде орталық саясат үшін ең жақсы нәтижеге қол жеткізді. Фордтың ең үлкен жетістігі 2007 жылғы Солтүстік Ирландия Ассамблеясының сайлауында болды, онда партия Альдердейстің кеткенінен бері ең жоғары дауыс жинады және орташа саясаткерлер үшін нашар сайлауда орын алды. Бұқаралық ақпарат құралдары оның тағдырына қатысты тағы да болжам жасағандарына қарамастан, Форд Оңтүстік Антримде 13%-дан астам дауыспен үшінші орынға сайланды. 2011 жылғы Ассамблея сайлауында Альянс партиясы өз дауысын 50%-ға арттырып, Шығыс Белфастта қосымша орын алып, Белфасттағы Ольстер Одағы партиясынан озып кетті.
In 2001, Seán Neeson resigned from the Party leadership following poor election results. David Ford won the leadership election on 6 October by 86 votes to 45, ahead of Eileen Bell. Ford outlined his internationalist view point in his speech at the leadership selection when he said:I am keen to co operate with other non sectarian groups in Northern Ireland, including political parties that will stand against the tribal divide. Our links to the South are not as good as they should be, either with the PDs or with Fine Gael, where we have many natural allies. We must also recognise that Northern Ireland is not unique in the world. Our stand is not different in substance from those who work for peace and reconciliation in Cyprus, Palestine or Bosnia. We should learn from friends abroad. To suggest that 'our wee province' is unique is to do a disservice. There is little more objectionable than the sight of the political begging bowl being dragged out by sectional politicians. Ford gave Alliance a stability which it had lacked since the departure of John Alderdice, but the Party had declined seriously in the late 1990s and all Ford could do was stabilise the situation. Within a month of taking over the leadership, however, Ford had a chance to establish Alliance's relevancy in the post Good Friday Agreement environment – on 6 November 2001, the Northern Ireland Executive was to be re established. Due to defections within his own Ulster Unionist Party, First Minister David Trimble, had insufficient support within the Unionist bloc in the Assembly to be re elected to his post. Ford and two of his five colleagues re designated as Unionist, for just 22 minutes, in order to secure Trimble's position, and thereby enabled the devolved institutions to operate for another year. However, Alliance failed to make any political gains from their move, and the UUP and Sinn Féin failed to reach agreement on the decommissioning issue, ensuring that the institutions collapsed again in October 2002. In the Northern Ireland Assembly Elections of 2003, Ford's seat in the Assembly was perceived to be under severe threat from Sinn Féin's Martin Meehan, with many commentators expecting him to lose it. However, Ford's expertise in nuts and bolts electioneering stood him in good stead. Although Alliance's vote almost halved, Ford's own vote in South Antrim increased from 8.6% to 9.1%. Meehan's vote increased dramatically, from 7.3% to 11.5%, and he started the election count ahead. Ford had much greater transfer appeal and finished 180 votes ahead of Meehan at the end of a dramatic three way fight for the last two seats, with the SDLP's Thomas Burns just 14 votes ahead of Ford. Despite the dramatic fall in vote, Alliance held on to its six seats in the Assembly, which remained suspended. In 2004, Ford made good his leadership election pledge to work with other parties, as Alliance joined with the Workers' Party, Northern Ireland Conservatives and elements of the Northern Ireland Women's Coalition to support Independent candidate John Gilliland in the European elections, achieving the best result for the centre ground for 25 years. Ford's greatest triumph came in the 2007 Northern Ireland Assembly election, when the party achieved its highest vote share since Alderdice's departure and picked up a seat in what was an otherwise poor election for the moderates. Despite media predictions once again of his demise, Ford himself was elected third in South Antrim, with over 13% of the poll. In the 2011 Assembly elections, the Alliance Party managed to increase their vote by 50% gaining an extra seat in East Belfast and surpassing the Ulster Unionist Party in Belfast.
Солтүстік Ирландия Әділет министрі
2010 жылдың 12 сәуірінде Форд Ассамблеямен 38 жылдан бері Солтүстік Ирландияның алғашқы Әділет министрі болып тағайындалды. Фордты Ассамблеяда DUP, Sinn Féin, Альянс партиясы, Жасылдар партиясы және Прогрессивті Юнионисттік партия қолдады. Ольстер Юнионистары мен SDLP партиялары бұл лауазымға Дэнни Кеннеди мен Альбан МакГиннес үміткерлерін ұсынды. Сайлау туралы айтқан Форд: "Мен осы Ассамблеяның бірауыздан таңдаған адамы емес екенімді толық түсінемін, бірақ осы палатаның әрбір мүшесіне айтамын, біздің бірлесіп басшылық етуге міндеттілігіміз бар. Егер бұрын білмесек, бүгін таңғы сағат 12:30-да оны қайта еске түсірдік."
On 12 April 2010, Ford was chosen by the Assembly to become Northern Ireland's first Justice Minister in 38 years. Ford was supported in the Assembly by the DUP, Sinn Féin, the Alliance Party, the Green Party and the Progressive Unionist Party. Separate candidates for the position were put forward by both the Ulster Unionists and the SDLP, being Danny Kennedy and Alban McGuinness respectively. Referencing the election, Ford said, "I am fully conscious that I am not the unanimous choice of this assembly but I do say to every member of this house, that we have a duty together to provide leadership and if we didn't know that before, we sadly had a reminder of it at half past twelve this morning."
Жеке өмір
Дэвид Форд пен оның әйелі Энннің төрт ересек баласы бар және Антрим графтығының ауылдық жерінде тұрады. 2013 жылдың көктеміне дейін ол Ирландия Пресвитериан шіркеуінің Екінші Донегор қауымындағы үлкен ақсақал болды. Ол қауымдағы достарымен бір жынысты некеге қатысты пікір келіспеушіліктері салдарынан үлкен ақсақал қызметінен алынды.
David Ford and his wife Anne have four grown up children and live in rural County Antrim. Until the spring of 2013, he was an elder in the Second Donegore congregation of the Presbyterian Church in Ireland. He was removed from his role as a ruling elder over differences with fellow congregants on the subject of gay marriage.