Жулио Мария Сангинетти: Уругвайдың 35-ші және 37-ші президенті

Кіріспе

35 және 37-ші Уругвай президенті

Хулио Мария Сангуинетти Коироло (ˈxuljo maˈɾia saŋɡiˈneti kojˈɾolo; 1936 жылдың 6 қаңтарында туған), көбінесе JMS деп танылатын, 1985 жылдан 1990 жылға дейін Уругвайдың 35-ші президенті, ал 1995 жылдан 2000 жылға дейін 37-ші президент қызметін атқарған уругвайлық бұрынғы заңгер, журналист және Колорадо партиясының (PC) саясаткері. Ол он екі жылдық әскери диктатурадан кейін демократиялық жолмен сайланған алғашқы президент болды. Монтевидеода туған Сангуинетти 1961 жылы Республика университетін заңгер мамандығы бойынша бітірді. Кейіннен ол заңгерлік тәжірибесін журналистік қызметпен үйлестірді. Ол бұрыннан бері баспасөзге материалдар жазып, алдымен "Канелонес" апталығында, содан кейін 1955 жылдан бастап сол кездегі президент Луис Батль Беррес құрған "Аксьон" газетінде тілші болды. Ол үшін Куба революциясы және Кубаның Кеңес Одағымен қарым-қатынас орнату туралы шешімі үшін айыпталған Америка мемлекеттері ұйымы Сыртқы істер министрлерінің саммиті сияқты оқиғаларды жариялады. 1962 жылғы жалпы сайлауда Монтевидео департаментінен Ұлттық өкіл болып сайланды және 1966 жылы қайта сайланды. 1969 жылы сол кездегі президент Хорхе Пачеко Ареко оны Өнеркәсіп және сауда министрі етіп тағайындады. 1972 жылдың наурыз айынан қазан айына дейін Хуан Мария Бордаберри үкіметінде Білім және мәдениет министрі қызметін атқарды. Ол 1973 жылғы төңкеріске және одан кейінгі әскери-азаматтық диктатураға ашық қарсылық көрсетті. Ол демократиялық кезеңге көшуге мүмкіндік берген Теңізшілер клубы келісіміне қатысты. 1984 жылғы жалпы сайлауда ол "Ley de Lemas" жүйесі бойынша ең көп дауыс жинаған саяси партияның ең көп дауыс жинаған үміткері ретінде Уругвай президенті болып сайланды. Оның алғашқы мерзіміндегі маңызды үкіметтік бастамалары бұрынғы режимді қарусыздандыру шараларын қамтыды, сондай-ақ әлі де қамауда отырған, саяси қылмыстар үшін әскери соттармен сотталған адамдарға амнистия беру туралы заң мен Мемлекеттің жазалау талаптарының тоқтатылуы туралы заңды қамтыды. Сыртқы саясатта Сангуинетти үкіметі Қытай Халық Республикасын мойындап, дипломатиялық қарым-қатынас орнатты және Уругвайды аймақтық интеграция процесіне қосқан Альворада келісіміне қол қойды, бұл кейіннен Оңтүстік Ортақ Нарық құрылуына әкелді.

Julio María Sanguinetti Coirolo (ˈxuljo maˈɾia saŋɡiˈneti kojˈɾolo; born 6 January 1936) often known by his initials JMS, is a Uruguayan former lawyer, journalist and politician of the Colorado Party (PC) who served as the President of Uruguay as the 35th president from 1985 to 1990, and again as the 37th president from 1995 to 2000. He was the first democratically elected president after twelve years of military dictatorship. Born in Montevideo, Sanguinetti graduated from the University of the Republic in 1961 with a law degree. He later combined his legal practice with work as a journalist. He had already been writing for the press, first in the weekly Canelones and later, since 1955, as a columnist for Acción, a newspaper established by the then President, Luis Batlle Berres, for which he covered events such as the Cuban Revolution and the OAS Foreign Ministers' summit that censured Cuba for its decision to establish relations with the Soviet Union. In the 1962 general election he was elected National Representative for the Montevideo Department, and re elected in 1966. In 1969 the then president Jorge Pacheco Areco appointed him Minister of Industry and Commerce. From March to October 1972 he served as Minister of Education and Culture under Juan María Bordaberry. He publicly opposed the 1973 coup d'état and the subsequent civil military dictatorship. He participated in the Naval Club Pact that made the democratic transition possible. In the 1984 general election he was elected President of Uruguay as the most voted candidate of the most voted political party, according to the Ley de Lemas system. Major government initiatives he undertook during his first term consisted of measures to disarm the previous regime, and included an amnesty law in favor of people who were still detained, convicted by military justice for political crimes and the Law on the Expiration of the Punitive Claims of the State. In foreign policy, Sanguinetti's government recognized and established diplomatic relations with the People's Republic of China, and signed the Alvorada Act, which added Uruguay to the regional integration process, which later led to the creation of the Southern Common Market.

Ерте өмір және білім

Сангуинетти Коироло 1936 жылдың 6 қаңтарында Монтевидеода, Генуя қаласына жақын Чиавари қаласынан шыққан итальяндық-уругвайлық орта таптық отбасында дүниеге келді. Оның ата-анасы Хулио Леон Сангуинетти Маупе және Эма Коироло Саравия болды. Оның шешесінің әжесі Регина Саравия де Коироло, Чикито Саравияның қызы, Апарисио Саравияның інісі, Ұлттық партиясының каудильосы. Саяси көзқарастары әртүрлі отбасында өскен ол, жасөспірім кезінде Колорадо партиясына қосылды. Ол Эльбио Фернандес мектебінде білім алды. 1955 жылы Республика университетіне түсіп, 1961 жылы заңгер мамандығын бітірді.

Алғашқы саяси мансап

1963 жылы 27 жасында Сангуинетти Монтевидео департаментінің Өкілдер палатасының мүшесі болды. 1964 жылы ол Женевада Біріккен Ұлттар Ұйымының Сауда және даму жөніндегі конференциясын (ЮНКТАД) құруға қатысқан Уругвай делегациясының құрамына кірді. 1966 жылы Сангуинетти Конституциялық реформаны әзірлеу тобының мүшесі және ақпарат беруші болды, ал 1967 жылдан бастап Америка мемлекеттері ұйымы мәселелері бойынша Колорадо партиясының президенті Хорхе Пачеконың кеңесші тобының мүшесі болды. Кейін, 1969 жылы Пачеко оны Өнеркәсіп және сауда министрі етіп тағайындады, ол 1971 жылға дейін осы лауазымды атқарды, содан кейін ол КСРО-дағы Уругвай сауда миссиясының басшысы болып тағайындалды. Ол сонымен қатар Acción басылымының бас редакторының орынбасары болды. 1972 жылдың наурыз айында, сондай-ақ ПК партиясынан болатын жаңа президент Хуан Мария Бордаберри оны Білім және мәдениет министрі ретінде үкіметке қайта шақырды. Сол жылы Сангуинетти Ұлттың тарихи, көркемдік және мәдени мұрасын сақтау жөніндегі ұлттық комиссияның негізін қалаушы мүшесі атанды.

Азаматтық-әскери басқару 1973-1985 жылдар

1973 жылы маусымда Қарулы күштердің конституциялық тәртіпті бұзуы оны Үкіметтегі және Өкілдер палатасындағы лауазымдарынан айырды, онда ол 1971 жылы тағы бір рет өз орнын жаңартқан еді, сондай-ақ ол 1967 жылы тағайындалған «Acción» газетінің редакторының орынбасары және Ұлттық бейнелеу өнері кеңесінің президенті болды. Газет жабылды. 1976 жылы оған саяси қызмет атқаруға тыйым салынды. Келесі жылдары Сангуинетти журналист ретінде жұмыс істеді, «El Día» газетінде (1973–1981), «Visión» газетінде (1974 жылдан бастап, пікір колоннасы ретінде, ол бүгінгі күнге дейін жалғастырып келеді), және оның 1981 жылы құрған және 1984 жылға дейін редакторлық қызмет атқарған «Correo de los Viernes» апталық басылымында, де-факто үкіметке сын көзқараспен жұмыс істеді, сондай-ақ 1975–1984 жылдары Оңтүстік Америкада кітаптарды насихаттау жөніндегі ЮНЕСКО-ның өңірлік орталығының президенті және танымал «Peñarol» футбол клубының вице-президенті ретінде мәдени және спорттық іс-шараларды насихаттады. 1980 жылғы 30 қарашада конституциялық жоба қабылданбағаннан кейін және 1981 жылғы 29 маусымда саяси құқықтары қалпына келтірілгеннен кейін Сангуинетти демократияға бейбіт және тәртіпті көшу үшін армиямен саяси партиялар арасындағы келіссөздердегі ПК делегациясын басқарды. Келіссөздер 1984 жылғы 3 тамызда «Теңізшілер клубының» келісіміне қол қоюмен аяқталды. 1983 жылы ол ПК атқару комитетінің бас хатшысы болып сайланды және 1984 жылдың тамызында сол жылдың соңында өтетін президенттік сайлауда көпшілік дауысқа ие болды, бұл 12 жылдық диктатураны аяқтады. Сангуинетти өзінің кандидатурасына биліктегі әскерилер тарапынан да маңызды қолдау алды.

Бірінші төрағалық

1984 жылдың 25 қарашасында жалпы сайлаулар өтті. Сангинетти дауыстардың 31,2%-ын алып, PN партиясының ең үздік үміткері Альберто Зумаранды жеңді; осылайша 1985 жылдың 1 наурызында ол 5 жылдық мерзімге президент болып ант берді, бұл уақытша президент Рафаэль Аддиегоны алмастырды, ол бұрынғы әскери президент Грегорио Альваресті 12 ақпанда алмастырған болатын. Салтанатты шараға 72 шетелдік өкіл қатысты, бұл халықаралық қауымдастықтың Уругвай саясатындағы жаңа кезеңге қолдауын білдірді. (Ол кезде Сангинетти Альвареспен бірге қызметке кіру рәсіміне қатысуға келмейтін еді, сондықтан тараптардың келісімімен Аддиегомен аралық келісім жасалды, бірақ кейінірек Альварес Сангинеттиде күмәнді жақтас тапты, ол 2005 жылы Кең майдан үкіметі билікке келгеннен бері Альварестің құқықтық қиындықтары қажетсіз жақтық болуын айтты, себебі бұрынғы Тупамаро көтерілісшілері Уругвай әділетінен тыс қалды.) Сол кезде саяси мәселелерде прогрессивті, ал экономикалық мәселелерде консервативті саясатшы саналған Сангинетти идеологиялық түрлілігі бар партияның беделін қайта жаңғыртуға қол жеткізді, оның консервативті бөлімдері 1973 жылы төңкерісті қолдаған еді. Ол диктатураға қарсы белсенді шыққан саяси партиялар мен көшбасшыларға қойылған тыйымды дереу алып тастады және саяси тұтқындарға рақымшылық жариялады. Сыртқы қатынастар саласында Сангинетти Испаниямен қарым-қатынасты қайта жаңғыртты және коммунистік елдермен байланыстарды қалпына келтірді. Географиялық жақын аймақта 1987 жылдың 26 мамырында бірнеше дайындық кездесулерінен кейін ол әріптесі Рауль Альфонсинмен Монтевидео келісіміне қол қойды. Бұл келісім Оңтүстік Америка интеграция қауымдастығының (ALADI) мақсаттарына сәйкес аймақтық экономикалық интеграцияға серпін беруде маңызды рөл атқарды. Альфонсин бразилиялық Хосе Сарнимен екіжақты саудадағы тарифтерді жою бойынша ауқымды келісімді келіссөздер жүргізді; енді Сангинетти үш елдік форматты қабылдаған ашық жобаға қатысты, ол 1988 жылдың 6 ақпанында Уругвайдың Колонияда ұйымдастырған үш президенттің саммитінен демеу алды. Парагвайды қоса алғанда, бұл жұмыстың нәтижесінде 1991 жылы Оңтүстік ортақ нарығы (МЕРКОСУР) құрылды. Экономикалық салада Сангинетти үкіметінің ең маңызды мақсаттарының бірі – 510 миллион АҚШ доллары көлеміндегі сыртқы қарызды азайту болды. Бұл ұлттық өндіріс деңгейіне жуық зор көрсеткіш. Сонымен қатар, Сангинетти Контадора тобының (Мексика, Колумбия, Венесуэла және Панама) қолдау тобының (Уругвай, Перу, Бразилия және Аргентина) белсенді мүшесі болды, бұл Орталық Америкадағы қарулы қақтығыстардың кеңеюіне қарсы алдын алу шараларын зерттеуге арналған бейресми консультациялық форум, ол 1986 жылдың желтоқсанында Сегіздік топ деп аталатын, 1990 жылдың қазан айында Чили, Эквадор, Боливия және Парагвайды қамтитын кеңейтумен сәйкес келетін Рио тобы деп аталды. Сангинетти 1988 жылдың 29 қазанында Пунта-дель-Эстеде өткен Сегіздік топтың ІІ кездесуіне төрағалық етті. Оның бірінші президенттік мерзімінде 1985 жылға дейін терең депрессиядан зардап шеккен Уругвай экономикасы өндіріс өсімі, инфляцияның төмендеуі, жұмыссыздықтың тұрақтанып, экспорттың өсуі сияқты оң көрсеткіштерді тіркеді. Халықаралық валюта қорынан бөлінуді және мемлекеттік қарызды төлемеуді талап еткен кәсіподақтармен болған қақтығыс саяси партиялар арасындағы келісімдермен өтелді, бұл тараптар арасындағы келісімді нығайту үшін жалпы мүддеге арналған заңнаманы қабылдауға бағытталды. Бұл консенсустың нәтижесі 1986 жылдың 1 сәуірінде ПК, ПН, солшыл Кең майдан (FA) және консервативті Unión Cívica (UC) қол қойған Ұлттық келісім болды. Президенттік мерзімінің соңына қарай, оны қайта қаржыландыру туралы келісімдерге қарамастан, Уругвайдың сыртқы қарызы өсе берді, әрқашан ЖІӨ-ден сәл төмен болды, ол да өсімнің дерлік болмауына дейін төмендеді. Инфляция да күрт өсті және 1990 жыл 130% инфляция деңгейімен аяқталды. Оның бірінші президенттік мерзімінің ерекше жағы әскери мәселелерді шешу болды. Уругвай 12 жыл бойы әскери диктатурада өмір сүрді және демократияға көшу өте қиын болды. Көптеген оппозициялық көшбасшылар мен адам құқықтары ұйымдары шындық пен әділдік үшін күресті, сотқа жүздеген іс әкелінді; бірақ әскерилер ынтымақтастық жасаудан бас тартты, саяси дағдарыс орын алуы тиіс еді және 1986 жылдың соңында Парламент өте даулы Заңды қабылдады. 1990 жылдың 1 наурызында Сангинетти президенттік лауазымды Луис Альберто Лакаллеге тапсырды, ол 1989 жылдың 26 қарашасында өткен сайлауда жеңіске жеткен PN партиясының үміткері еді. Сангинетти журналистика және академиялық қызметпен айналысып, сондай-ақ партиясының ішкі саясатына, әсіресе Батллист форумының басшысы ретінде қатысты, ол социал-демократиялық идеологияны ұстанатын ПК партиясының ең маңызды фракциясы болды, сонымен қатар Хорхе Батлье басқаратын Batllismo Unido да бар еді. Оның үкіметінде қызмет еткен бірнеше көрнекті саясатшылардың арасында Энрике В. Иглесиас, Антонио Марчесано, Рикардо Зербино, Хуан Винсенте Чиарино, Адела Рета, Уго Фернандес Файнгольд, Луис Бреззо, Алехандро Атчугарри және Ариэль Давриеу бар. Оппозициялық көшбасшы Уилсон Феррейра Алдунате демократиялық институттар үшін ең қиын мәселелерді шешуде маңызды рөл атқарды.

On 25 November 1984, general elections were held. Sanguinetti won 31.2% of the votes, defeating the best PN candidate, Alberto Zumarán; thus on 1 March 1985 he was sworn in as president with a 5 year term substituting the temporary president, Rafael Addiego, who had in turn substituted the military president, Gregorio Álvarez, on the previous 12 February. The ceremony was attended by 72 foreign representatives as an expression of support from the international community towards that new era in Uruguayan politics. (At the time, Sanguinetti had been unwilling to participate in an office conferring ceremony together with Álvarez, and thus the interim arrangement with Addiego was worked out with the agreement of the parties concerned, but in later years Álvarez found a not so unlikely defender in Sanguinetti, who argued that Álvarez's legal troubles since the coming of the Broad Front government in 2005 were unnecessarily one sided, since known former Tupamaro insurgents were being ignored by Uruguayan justice.) Considered at the time a progressive politician in political questions and more conservative in economic questions, Sanguinetti managed to rehabilitate the image of a party that included a great variety of ideological diversity, the more conservative sectors of which had supported the coup d'état in 1973. He immediately lifted the ban on political parties and leaders that had actively opposed the dictatorship and signed an amnesty for political prisoners. With respect to foreign relations, Sanguinetti re launched relations with Spain and re established contacts with communist countries. In the nearer geographic arena, on 26 May 1987, and as a colophon to several preparatory meetings, he signed the Montevideo Agreement with his colleague, Raúl Alfonsín. This agreement was decisive in giving an impulse to regional economic integration according to the objectives outlined in the South American Integration Association (ALADI). Alfonsín had already been negotiating an ambitious agreement to dismantle tariffs in bilateral trade with the Brazilian José Sarney; now, Sanguinetti was included in an open field project that adopted a three country shape and that gained impulse from the summit of the three presidents which the Uruguayan had organized in Colonia on 6 February 1988. With the inclusion of Paraguay, all this work led to the creation of the Southern Common Market (MERCOSUR) in 1991. In the economic area, Sanguinetti's Government had the reduction of the USD $510 million foreign debt as one of its most important objectives. This is an enormous figure which is close to the level of national production. Likewise, Sanguinetti was an active member of the Support Group (Uruguay, Peru, Brazil and Argentina) of the Contadora Group (Mexico, Colombia, Venezuela and Panama), an informal consultative forum dedicated to exploring preventive measures against the expansion of armed conflicts in Central America, which, in December 1986 decided to merge with the so called Group of Eight, which in turn was called the Río Group in October 1990 coinciding with its expansion to include Chile, Ecuador, Bolivia and Paraguay. Sanguinetti presided the II Group of Eight Meeting, in Punta del Este on 29 October 1988. In his first presidential term, the Uruguayan economy, which had suffered from a deep depression until 1985, registered positive indicators with production growth, a reduction in inflation, stabilization of unemployment and an increase in exports. The confrontation with trade unions which demanded separation from the IMF and non payment of the national debt was compensated with opening up agreements among political parties to strengthen the consensus between the parties in order to bring forward legislation which was in the general interest. The result of this consensus was the National Agreement which was signed on 1 April 1986 by PC, PN, the left wing Broad Front (FA) and the conservative Unión Cívica (UC). Towards the end of his presidency, in spite of the agreements reached for its re financing, Uruguay's foreign debt kept on increasing, always slightly below GDP, which was also reduced to a virtually nonexistent growth rate. Inflation also experienced a strong increase and 1990 ended with a 130% inflation rate. A very particular aspect of his first term in office was the handling of the military issues. Uruguay had endured 12 long years of military dictatorship and the transition to democracy was very hard. Many opposition leaders and human right organizations fought for truth and justice, and hundreds of cases were brought to the courts; but the military refused to cooperate, a political crisis was about to take place and, at the end of 1986, the very controversial Law on the Expiration of the Punitive Claims of the State was passed by the Parliament. On 1 March 1990, Sanguinetti handed over the Presidency to Luis Alberto Lacalle, the PN candidate who had won the elections on 26 November 1989. Sanguinetti remained committed to journalism and to academic activities as well as to the internal politics of his party as the leader of the Batllist Forum, which had a Social Democratic ideology, the most important faction of PC along with Batllismo Unido, headed by Jorge Batlle. Among the several prominent politicians who served in his government can be mentioned: Enrique V. Iglesias, Antonio Marchesano, Ricardo Zerbino, Juan Vicente Chiarino, Adela Reta, Hugo Fernández Faingold, Luis Brezzo, Alejandro Atchugarry and Ariel Davrieux. Opposition leader Wilson Ferreira Aldunate played a key role in the definition of the most difficult issues for the democratic institutions.

Екінші президенттік

Сангуинетти 1994 жылғы 27 қарашада өткен президент сайлауында екінші мерзімге үміткер болды және 24,7% дауыспен жеңіске жетті. Ол Encuentro Progresista Frente Amplio (EP FA) коалициясының Табаре Васкесін, сондай-ақ PC кандидаттары Хорхе Батлье мен Хорхе Пачеконы, және үш PN кандидаттарын – олардың ішіндегі ең күштісі Альберто Волонте (14,9% дауыс) – жеңіп алды. Васкес жеке кандидат ретінде ең көп дауыс жинаса да, сол кезде күшінде болған «Ley de Lemas» заңына сәйкес, ең көп дауыс жинаған партиядан шыққан кандидат президент болады. Бұл тіпті егер ол кандидат ең көп дауыс жинаған жеке тұлға болмаса да қабылданатын еді (практикада бұл ең ірі екі партияға ғана қатысты). Осыған байланысты, Сангуинетти Васкеске қарағанда 121 000 дауысқа кем жинаса да, «Colorado» партиясы жиынтығында 32,3% дауыс алды, бұл «PN» партиясының 31,2% және Васкестің «Broad Front» партиясының 30,6% көрсеткіштерінен жоғары болды. 1995 жылғы 1 наурызда Сангуинетти ел тарихында қайта сайланған үшінші президент ретінде қызметке кірісті. Сангуинетти «PN» партиясымен коалициялық үкімет құрды, оған 4 министрлік берілді. «PC» партиясынан бөлініп шыққандар құрған «Gobierno del Pueblo» партиясының (PGP) басшысы Уго Баталла вице-президент болды. Бұл одақ аясында ол өзінің өкілеттігі аяқталғанға дейін әр жыл сайын парламентте бюджетті мақұлдауға қол жеткізді, бұл парламент үш негізгі топқа тең бөлінген болатын. Сондай-ақ, ол жұмысшылар мен зейнеткерлер ұйымдары қарсылық білдірген Әлеуметтік қамсыздандыру заңының реформасы мен конституциялық реформаны жүзеге асырды. Парламент депутаттарының үштен екісінің қолдауына ие болған бұл реформа, шамамен жүз жыл бұрын қабылданған «Ley de Lemas» заңын жойды, және 50,45% дауыспен мақұлданды, 1997 жылғы 14 қаңтарда күшіне енді. Бұл түзетулер атқарушы биліктің заң шығару билігінен басымдығын күшейтті және сайлау жүйесін терең реформалады. Атап айтқанда, әр партияны бір ғана президенттік кандидатты тікелей ұсынуға шектеді. Бірінші турда ешбір кандидат көпшілік дауысқа ие болмаса, ең көп дауыс жинаған екі кандидат екінші турға өтеді. Оның үкіметінің экспансионистік экономикалық саясаты өткен жылы тіркелген 1,8% рецессияны азайтты, бұл экспорттың төмендеуіне байланысты болды, және инфляцияны тудырмайтын жоғары өсу қарқынына мүмкіндік берді. Шындығында, керісінше, бұл көрсеткіш 1999 жылы шамамен 6%-ға дейін төмендеді. Сауда және өндірістің маңызды салаларындағы оң нәтижелер жұмыс орындарын ашты, нәтижесінде жалақы мен зейнетақы артты, жалпы табыс көбейді, бұл инвестициялар мен ішкі тұтынудың өсуіне әкелді. Алайда, бұл жақсы жағдай 1998-1999 жылдардағы Бразилия дағдарысынан зардап шекті, ол Уругвайға Бразилия импорттаған өнімдердің көлемін азайтты; Бразилия Уругвайдың жалпы экспортының үштен бірінен астамын құрады. Бұл өзара тәуелділік MERCOSUR аясында қалыптасты, және Сангуинетти MERCOSUR-дың IX, XIII және XVII саммиттерін тиісінше 1995 жылғы 7 желтоқсанда Пунта-дель-Эстеде, 1997 жылғы 15 желтоқсанда Монтевидеода және 1999 жылғы 8 желтоқсанда Монтевидеода қабылдады. 2000 жылғы 1 наурызда оның президенттік мерзімі аяқталды және ол президенттік лауазымды 1999 жылғы 28 қарашада өткен сайлауда жеңіске жеткен әріптесі Хорхе Батльеге тапсырды. Оның үкіметінде қатысқан көрнекті саясаткерлердің арасында Дидье Оперти, Гильермо Стирлинг, Луис Антонио Иерро Лопес, Альваро Рамос, Луис Моска, Луис Брессо, Лусио Касерес, Хуан Антонио Чиручи және Ариэль Даврие болды. Ұлттық партияның жетекшісі Альберто Волонте үкіметтік коалицияның күнделікті істерінде маңызды рөл атқарды.

Sanguinetti sought a second term in the 1994 presidential elections on 27 November, which he won with 24.7% of the vote, beating Tabaré Vázquez of the Encuentro Progresista Frente Amplio (EP FA) coalition, the other PC candidates Jorge Batlle and Jorge Pacheco as well as the three PN candidates, the strongest of which was Alberto Volonté who received 14.9% of the vote. While Vázquez won the most votes of any individual candidate, under the Ley de Lemas still in force at the time, the highest finishing candidate from the party winning the most votes would become president. This was the case even if that candidate was not the most voted individual candidate (in practice this only affected the two biggest parties). In this case, even though Sanguinetti finished with 121,000 fewer votes than Vázquez, the Colorados polled 32.3% of the vote between them higher than the combined 31.2% received by the PN and the 30.6% received by Vázquez's Broad Front. On 1 March 1995 Sanguinetti was sworn in as the third leader to be re elected in the country's history. Sanguinetti formed a coalition Government with PN which received 4 ministries, the Gobierno del Pueblo Party (PGP) created by those who had broken away from the PC whose leader, Hugo Batalla, was given the Vice Presidency , along with an independent cabinet minister with Unión Cívica ties. This alliance framework allowed him to bring the budget through a parliament divided in equal parts between the three main groups each year until the end of his term along with the reforms of the Social Security Law –attacked by worker and pensioner organizations as well as the constitutional reform. Guaranteed the backing of two thirds of the parliament, this reform, which eliminated the almost hundred year old Ley de Lemas, was supported by 50.45% of the votes and came into force on 14 January 1997. The amendments strengthened the executive power against the legislative power and undertook a profound reform of the electoral system. Among other points, it limited each party to a single presidential candidate. If no candidate won a majority in the first round, the top two candidates in the first round would advance to a runoff. The expansionist economic policy of his Government brought about a reduction in the recession of 1.8% which had been registered the previous year, partly due to a fall in exports, and gave way to high growth rates that didn't generate inflation. The opposite is true in fact, this variable experimented a continuous fall until it reached around 6% in 1999. The positive results in trading and in key production sectors generated employment that gave way to improved salaries and pensions, a general increase in income that in turn increased investment and internal consumption. This boom panorama was drastically affected by the Brazilian crisis of 1998 1999, which reduced the products it bought from Uruguay; Brazil was the destination of more than a third of total Uruguayan exports. This interdependence was created within MERCOSUR, whose IX, XIII and XVII summits were hosted by Sanguinetti, respectively on the 7 December 1995 in Punta del Este, 15 December 1997 in Montevideo, and, again, on 8 December 1999, also in Montevideo. On 1 March 2000 his term as President ended and he handed over the Presidency to his colleague Jorge Batlle, who had won the elections on 28 November 1999. Among the many prominent politicians who took part in his government can be mentioned: Didier Opertti, Guillermo Stirling, Luis Antonio Hierro López, Álvaro Ramos, Luis Mosca, Luis Brezzo, Lucio Cáceres, Juan Antonio Chiruchi, and Ariel Davrieux. The Nationalist leader Alberto Volonté was pivotal in daily affairs of the government coalition.

2000 жылдан кейін

Журналистика және мәдениет саласында әрдайым белсенді болған Сангуинетти 1990 және 1995 жылдар аралығында президенттік міндеттерінен үзіліс кезінде EFE Press Agency және El País испан компанияларында бағанашы болды. Испаниямен байланысы Мадридтегі Complutense университеті ұйымдастырған бірнеше семинарлардың директоры ретінде және Сантандердегі Menéndez Pelayo халықаралық университетінің жазғы курстарында лекция оқушы ретінде нығайды. 1996 жылдан бері ол саяси және интеллектуалдық әлемнің жеке тұлғаларының жұмысын ілгерілетуде, соның ішінде Колумбияның бұрынғы президенті Белисарио Бетанкур, Испанияның бұрынғы президенті Фелипе Гонсалес, Чилидің бұрынғы президенті Рикардо Лагос және Бразилияның бұрынғы президенті Фернандо Энрике Кардосо. Бұл топ Монтевидео үйірмесі деп белгілі. 1990 жылдан бері ол халықаралық іс-қимылға арналған академиялық қор – ПАКС институтының президенті болып табылады. Ол сондай-ақ ИнтерАкцион Кеңесінің мүшесі – зейнеткерлікке шыққан әлемдік лидерлердің тағы бір форумы, ол халықаралық аренаның әртүрлі салаларына кеңес беру мақсатында есептер мен зерттеулерді жасауға бағытталған. Ол сонымен қатар Вашингтонда орналасқан Батыс жарты шарлық ой-санау орталығы – Америкааралық диалогқа да мүше. Ол Уругвай заңнамасымен жақында мақұлданған, бір жынысты некеге қатысты заң жобасын қолдағандығын мәлімдеді. Сангуинетти 2019 жылғы маусымда Колорадо партиясының Батллиста саяси тобының қолдауымен президенттік праймеризға үміткер болды және бұрынғы сенімді кеңесшілерімен бірге, оның ішінде бұрынғы министрлер мен саясаткерлермен бірге қатысты. Праймеризде ол екінші орынды иеленді, президенттікке үміткер деп жарияланған Эрнесто Талви оны басып өтті. 2019 жылғы қазан айында өткен жалпы сайлауда 49-шы заң шығарушы жиналыстың сенаторы болып сайланғаннан кейін Сангуинетти парламенттен Көптүсті коалициямен бірінші жыл бойы ынтымақтастық орнатуға ниетті екенін білдірді, содан кейін Колорадо партиясының бас хатшысы ретіндегі қызметіне кірісуі жоспарланған. 2020 жылғы 20 қазанда сенаторлық мандатын тапсырды, партиясына "толыққанды берілу" кезеңін бастайтынын хабарлады. Ол бұрынғы президент Хосе Мухикамен (2010-2015 жж.) бірге отставкаға шықты.

Always active in journalism and in the cultural world, during his break from presidential duties between 1990 and 1995 Sanguinetti was a columnist for the EFE Press Agency and El País, both Spanish companies. His link with Spain was strengthened as the Director of several Seminars organized by the Complutense University in Madrid and as a lecturer in summer courses at the Menéndez Pelayo International University in Santander. Since 1996 he has promoted the work of individuals from the political and intellectual world, including the former Colombian President Belisario Betancur, the former Spanish President, Felipe González, the former President of Chile, Ricardo Lagos and the former President of Brazil, Fernando Henrique Cardoso. This group is known as the Montevideo Circle. Since 1990, he has also been President of the PAX Institute, an academic foundation for international action. He is likewise a member of the InterAcción Council – another forum for retired world leaders that centers its work on the elaboration of reports and studies offering advice on diverse areas of the international arena as well as of the Council of Presidents and Prime Ministers of the Carter Center in Atlanta, Georgia. He is also a member of Washington D. C. based Western Hemisphere think tank, the Inter American Dialogue. He professed support for the same sex marriage bill recently approved by the Uruguayan legislature. Sanguinetti was a pre candidate for the presidential primaries in June 2019 supported by the Batllistas political sector of the Colorado Party, and accompanied by some of his former trusted advisers, including former ministers and politicians from the Foro Batllista. In the primaries, he was second, being surpassed by Ernesto Talvi, who was proclaimed the presidential candidate of the PC. After being elected senator for the 49th Legislature in the general election of October 2019, Sanguinetti expressed his intention to collaborate from Parliament with the Multicolor Coalition during the first year, and then work on his activities as general secretary of the Colorado Party. He resigned his senatorial seat on October 20, 2020, announcing that he will begin a "full dedication" stage to his party. He resigned with former President José Mujica (2010 2015).

Жазбалар

Ол Бразилия (1985), Мәскеу (1990), Асунсьон (1994), Генуя және Бухарест университеттерінен құрметті докторлық дәрежесін алды. Қысқа мақалалар мен зерттеулерді есептемегенде, ол "Alcances y aplicaciones de la nueva Constitución uruguaya" (1967) – "Жаңа уругвайлық конституцияның ауқымы мен қолданылуы", "La nación, el nacionalismo y otros ismos" (1978) – "Ұлт, ұлтшылдық және басқа да -измдер", "El temor y la impaciencia" (1991) – "Қорқыныш және шыдамсыздық", "El año 501" (1992) – "501 жыл", "Un mundo sin Marx" (1993) – "Маркссыз әлем", "Meditaciones del milenio" (1994) – "Мыңжылдық толғаныстары", "El doctor Figari" (2002) – "Доктор Фигари", "La agonía de una democracia" (2008) – "Демократияның агониясы", "La reconquista, Proceso de la restauración democrática en Uruguay (1980-1990)" (2012) – "Қайта жаулау, Уругвайде демократияны қалпына келтіру процесі (1980-1990)", "Retratos desde la memoria (Debate, Montevideo)" (2015) – "Естеліктерден портреттер (Дебат, Монтевидео)", "El cronista y la historia" (2017) – "Журналист және тарих" кітаптарын жариялаған.

Жеке өмір

Ол тарихшы және журналист Марта Канессаға үйленген; олардың Хулио Луис және Эмма есімді екі баласы бар, екеуі де заңгерлер.

Марапаттар

2007 жылы Сангуинетти Испанияның Кристобал Габаррон қорынан (FCG International Awards) өмір бойына қол жеткізген үлкен жетістіктері үшін беделді FCG International сыйлығымен марапатталды.