Кіріспе
Тұтқасы жоқ кофе тостағанына арналған ұстағыш (жарф) – тұтқасы жоқ (демитассе немесе финкан) кофе тостағаны үшін, әдетте әшекейлік металдан жасалған ұстағыш.
A zarf (plural: zarfs, zarves; zarflar; Arabic: ) is a holder, usually of ornamental metal, for a coffee cup without a handle (demitasse or fincan).
Тарих
Дегенмен, кофе алғаш рет Эфиопияда ашылған болса да, 13 ғасырда Түркияда ішімдік ретінде танымал болды. Қытай мен Жапонияда шай ішу салты сияқты, Түркияда кофе беру де күрделі, қатаң рәсімдерге негізделген процесс болды. Ол тұтқасы жоқ (финкан деп аталатын, /finˈd͡ʒan/ деп айтылады) кішкентай тостағандарда ұсынылды, олар тостағанды және ішушінің саусақтарын ыстық сусындан қорғау үшін зариф (ظرف; көпшесі ظُرُوف ẓurūf, "құты" немесе "қаптама" деген мағынаны білдіреді) деп аталатын ұстағыштарға қойылды. Тостағандар көбінесе фарфордан, сондай-ақ шыныдан және ағаштан жасалған. Бірақ, ұстағыш көз тартарлық болғандықтан, көбінесе оны көп әшекейлеген. 20 ғасырдың соңында кофе картон тостақандарда беріле бастағанда, зариф та бір реттік пайдалануға көшті. 1991 жылы жиырылған қағаз тостаған қаптамасы ойлап табылды.
Стильдер
Зарф көбінесе металдан жасалатын, ең көп қолданылатыны күміс, алтын, мыс және қола болған. Басқалары кокос, эбонит немесе басқа да қатты ағаштардан, сондай-ақ піл сүйегінен, сүйектен, мүйізден немесе тасбақа панцирінен жасалған. Бүгінде "зарф" сөзі картоннан жасалған кофе стаканының қаптамасын да білдіреді. Металлдан жасалған зарфтар кейде филиграньмен, бедермен, ниэлломен, гравюрамен немесе құнды тастармен әшекейленген. Эмаль және құнды тастармен безендірілген зарфтар жиынтығы Ислам әлемінде кең таралған. 19-шы ғасырда Женевадағы эмаль шеберханалары осы нарық үшін көптеген зарф жиынтықтарын өндірген. Олар жарқын түсті эмальмен және музыкалық аспаптар немесе әскери жетістіктер сияқты мотивтермен әшекейленген. Ағаштан жасалған зарфтар, олардың өте аз ғана саны сақталған, жасалған ағаштың табиғи хош иісі үшін бағаланған. Олар өте нәзік болған. Тасбақа панцирінен, мүйізден және піл сүйегінен жасалған зарфтар жасау үшін ерекше шеберлік қажет болды. Бірінші екі жағдайда, материалды ыстық суға батырып жұмсартқаннан кейін, қалыпқа бекітіп, қажетті пішін берілген. Піл сүйегі ағаш сияқты ойылған, бірақ оның құндылығы жоғары болғандықтан, қате жібермеу үшін көбірек сақтық қажет болды.