Джон Кэрнс: Шотландиялық дін қызметкерінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Шотландтық пресвитериан дін қызметкері (1818–1892)
Шотландия шіркеуінің дін қызметкері

Джон Кернс (23 тамыз 1818 – 12 наурыз 1892) – шотландтық пресвитериан дін қызметкері болған.

Өмір

Ол 1818 жылғы 23 тамызда Бервикширдегі Айтон Хиллде, қойшы Джон Кернс пен оның әйелі Элисон Мюррейдің ұлы болып дүниеге келді. Білімін Айтон мен Олдкамбуста (Бервикшир) алды, үш жыл бойы мал бағып, сонымен қатар мектеп мұғалімі үшін жеке жұмыс істеді. 1834 жылы Эдинбург университетіне қабылданды. Оқу бағдарламасын кеңейтумен қатар, туған жерінде және басқа жерлерде сабақ берді. Сэр Уильям Гамильтон (1788–1856) кейбір жағдайларда Кернстің метафизикалық пікірлерін сыныпта кеңінен талқылады, ал профессор Уилсон оның талантын және әдебиет, философия мен ғылымдағы жетістіктерін жоғары бағалады. Профессор Келланд Кернстің шешкен математикалық есептерінің бірін сыныпта айтқанда, оны оның мыңдаған студенттерінің арасында тек біреуі ғана шешкенін мәлімдеді. Кернс Александр Кэмпбелл Фрейзер, Дэвид Массон және басқа да жетекші студенттермен бірге апта сайынғы философиялық талқылаулар үшін Метафизикалық қоғамды ұйымдастыруға қатысты. 1841 жылы магистратураны бітіріп, классика мен философия бойынша үздік студент атанды, ал математикада бірінші орынды бөлісті. 1840 жылы Пресвитериандық бөліну залына қабылданған Кернс студенттік өмірін сәтті жалғастырды. 1843 жылы еркін шіркеудің құрылуына әкелген қозғалыс оның қызығушылығын оятты, ал оның «Secession Magazine» журналында жариялаған мақаласы Томас Чалмерстен жазушы туралы сұраулар тудырды. 1843 жылдың соңында Кернс Гамбургтегі ағылшын тәуелсіз шіркеуінде бір ай бойы қызмет етті, ал 1843-4 жылдарының қысы мен көктемін Берлинде өткізді, неміс тілін, философияны және теологияны ынтамен зерттеді. 1 мамырда ол Германия, Австрия, Италия және Швейцария арқылы үш айлық саяхат жасады, үйдегілерге қызықты сипаттамалық және сындық хаттар жазды. Шотландияға оралғаннан кейін, 1845 жылғы 3 ақпанда уағызшы ретінде лицензия алды, ал сол жылдың 6 тамызында Бервиктегі Алтын алаң шіркеуінің пасторы болып тағайындалды. Бұл жерде ол шотланд уағыздаушыларының ішінде ең белгілілерінің біріне айналды – әдет-ғұрыптарының ерекшелігімен, бірақ ең бастысы, әсерлі сөйлеуімен көзге түсті. Ол маңызды лауазымдарға, метрополиялық және басқа да лауазымдарға, сондай-ақ Ұлыбритания мен Канададағы профессорлық қызметтерге бірнеше шақыруларды қабылдамады. 1849 жылы Англия көлдерінде саяхаттап жүргенде Кернс Вордсвортпен кездесті, одан философияға және Каупердің көркемдік ерекшеліктеріне қатысты ерекше пікірлер алды. Ол қоғамдық мәселелерге белсенді қатысып, 1856 жылы Бервикте алғашқы үлкен лекциясын оқыды, онда Шотландияға континенттік жексенбі дәстүрін енгізуге қарсы сәтті күресті. 1857 жылы ол Берлиндегі Евангелистік Альянс мүшелеріне неміс тілінде сөз сөйледі, өйткені ол ағылшын тілді христиан әлемін осы оқиғада өкілдік етуге таңдалған еді. 1858 жылы Эдинбург университеті оған құрметті докторлық дәрежесін берді, ал 1859 жылы университет директоры Джон Ли қайтыс болғаннан кейін, ол Эдинбург қалалық кеңесінің оның орнына кандидат болу туралы ұсынысын қабылдамады. 1863 жылдан 1873 жылға дейін Біріккен пресвитериан шіркеуі мен Шотландия еркін шіркеуі арасындағы одақ мәселесі Керннің көп уақытын алды, бірақ мәселені шешуге мүмкіндік болмады. Осы арада 1867 жылдың тамызында Кернс Бервиктегі қызметін сақтап, Біріккен пресвитериандық теологиялық залда апологетика профессоры болды. Оның шәкірттері оның құлшынысы мен табысына куәлік етеді, әсіресе мәдениет пен ақыл-ойының арасындағы үйлесімге берген мәнін еске алады. Оның көптеген жұмыстары оның күшін әлсіретті, ал 1868 жылдың күзінде ол континентте демалды, келесі көктемде Шотландия шекарасында жаяу саяхат жасады, ал келесі күзін Италияда өткізді. 1872 жылдың мамырында ол Біріккен пресвитериандық синодтың модераторы болды, ал бірнеше аптадан кейін ол өзінің шіркеуін Франциядағы реформаланған синодтың алғашқы отырысында Парижде ресми түрде өкілдік етті. 1876 жылғы 16 мамырда ол Біріккен пресвитериандық теологиялық колледжінің директоры Джеймс Харпермен бірге жүйелі теология және апологетика профессоры болып тағайындалды. 18 маусымда ол үлкен қауымға күшті және әсерлі қоштасу уағызында сөйледі, осылайша Бервикпен ресми байланысын үзді, бірақ кейіннен ол жиі уағыздады. 1877 жылдың көктемінде епископ Лаутонның өтініші бойынша Кернс Лондонда яһудилердің мүддесі үшін христиандық туралы дәріс берді, ал сәуірде еркін шіркеу оның жағдайында бірінші рет ерекшелік жасап, оны Каннингэм лекторы етіп тағайындады. Күзде ол Норвегияның мемлекеттік шіркеуіндегі жарылыстың алдын алу үшін шақыру бойынша Христианияда бірнеше апта бойы уағыз айтты. Ол мақсат үшін арнайы үйренген норвеж тілінде уағыз айтты. Келесі жазда ол М'Ал миссияларымен байланыста Парижде екі апта болды, және жолда Шотландия министрлерінің делегациясының бір бөлігі болды, олар Болгариядағы қиындықтарға байланысты Гладстон мырзаға қолдау білдірді. Осылайша басқаларға көмектесумен қатар, ол осы жылы Біріккен пресвитериандық синодта шіркеудің декларативтік актісімен байланысты жұмыс істеді. Көптеген қызмет түрлері мен қызығушылықтары – тіпті жаңа тіл үйрену – оның ерекше энергиясын және белсенділігін көрсету үшін қажет болды. Директор Харпер қайтыс болғаннан кейін, ол 1879 жылғы 8 мамырда Біріккен пресвитериандық теологиялық колледжінің директоры болып тағайындалды. Ол 1880 жылы Каннингэм лекциясын оқыды, оның тақырыбы – сегізінші ғасырдың сенімсіздігі. Осы жылдың бес айында ол Америкада саяхат жасады, оның тұлғасы мен уағызы әр жерде терең әсер қалдырды. Сонымен қатар ол Еуропалық және американдық көрнекті протестант теологтарынан тұратын комитеттің төрағасы болды, олар реформаланған шіркеулер үшін ортақ дін ұстанымдарын қалыптастыру мүмкіндігін талқылады. 1884 жылы Эдинбург университеті оның үш жүз жылдық мерекесіне орай Кернстің есімдерін атады және оған құрметті докторлық дәрежесін берді. 1886 жылы әріптесінің қайтысы оның жұмысын күрт арттырды, бірақ осы кезде ол жүйелі түрде араб тілін оқыды, ал 1882 жылдан 1886 жылға дейін ол дания және голланд тілдерін үйренді, бұл оған Копенгагендегі Евангелистік Альянстың отырысына қатысуға мүмкіндік берді, ал соңғысы Куненнің теологиялық еңбектерін түпнұсқада оқуға мүмкіндік берді. 1888 жылдың мамырында оның портреті, W. E. Lockhart, R. A. салған, біріккен пресвитериандық пасторлар мен миряндармен синодқа сыйға тартылды. Ол 1890 жылы Берлин мен Амстердамда жас теологтардың әрекеттерін танысу үшін біраз уақыт өткізді. Оралғаннан кейін ол «Presbyterian and Reformed Review» журналы үшін қазіргі теология туралы егжей-тежейлі мақала жазды. 1891 жылдың шілдесінде ол өзінің бауырының шіркеуінде Стителде (Келсоның жанында) соңғы уағызын оқыды, ал осы жылдың күзінде дәрігерлер одан әрі кәсіби жұмыстың қажеттігін тоқтатуды бұйырды. Ол келесі жылдың 23 ақпанында қызметінен кетті және 1892 жылғы 12 наурызда Эдинбургтегі 10 Spence Street мекенжайында қайтыс болды. Ол қазір Newington Cemetery деп аталатын Echo Bank Cemetery-не жерленді. Оның қабірін солтүстік шекарасындағы үлкен ескерткіш көрсетеді.

He was born at Ayton Hill, Berwickshire, on 23 August 1818, the son of John Cairns, a shepherd, and his wife, Alison Murray. He was educated at Ayton and Oldcambus, Berwickshire, he was for three years a herd, doing meanwhile private work for his school master. In 1834, he entered the University of Edinburgh, and, while diversifying his curriculum with teaching in his native parish and elsewhere, became the most distinguished student of his day. Sir William Hamilton (1788–1856), in some instances, discussed Cairns's metaphysical opinions at considerable length in the class room, and Professor Wilson highly eulogised his talents and his attainments in literature, philosophy, and science. Speaking to his class of a certain mathematical problem that Cairns had solved, Professor Kelland said that it had been solved by only one other of his thousands of students. Cairns was associated with Alexander Campbell Fraser, David Masson, and other leading students in organising the Metaphysical Society for weekly philosophical discussions. He graduated MA in 1841, being facile princeps in classics and philosophy, and equal first in mathematics. Having entered the Presbyterian Secession Hall in 1840, Cairns continued his brilliant career as a student. In 1843 the movement that culminated in the formation of the Free Church aroused his interest, and an article of his in the 'Secession Magazine' prompted inquiries regarding the writer from Thomas Chalmers. At the end of 1843, Cairns officiated for a month in an English independent chapel at Hamburg, and he spent the winter and spring of 1843–4 at Berlin, ardently studying the German language, philosophy, and theology. On 1 May, he went on a three months' tour through Germany, Austria, Italy, and Switzerland, writing home descriptive and critical letters of great interest. Returning to Scotland, he was licensed as a preacher on 3 February 1845, and on 6 August of the same year he was ordained minister of Golden Square Church, Berwick on Tweed. Here he became one of the foremost of Scottish preachers—notable for certain quaint but attractive peculiarities of manner, but above all for his force and impressiveness of appeal—and he declined several invitations to important charges, metropolitan and other, and to professorships both in Great Britain and Canada. In 1849, visiting the English lakes, Cairns met Wordsworth, from whom he elicited some characteristic views on philosophy and the descriptive graces of Cowper. Interesting himself in public questions at home, he delivered his first great platform speech at Berwick in 1856, when he successfully combated a proposal favouring the introduction into Scotland of the methods of the continental Sunday. In 1857, he addressed in German the members of the Evangelical Alliance in Berlin, having been chosen to represent English speaking Christendom on the occasion. In 1858 the University of Edinburgh conferred on him the honorary degree of D. D., and in 1859, on the death of John Lee (1779–1859), principal of the university, he declined the invitation of the Edinburgh town councillors to be nominated as his successor. From 1863 to 1873, the question of union between the United Presbyterian Church and the Free Church of Scotland occupied much of Cairn's attention, but the difficulty was unripe for settlement. Meanwhile, in August 1867, Cairns became professor of apologetics in the United Presbyterian Theological Hall, retaining his charge at Berwick. His students testify to his zeal and success, especially recalling his insistence on the essential harmony between culture and reason. His numerous engagements impaired his strength, and in the autumn of 1868 he recruited on the continent, continuing the process next spring by a walking tour on the Scottish borders, and spending the following autumn in Italy. In May 1872, he was moderator of the United Presbyterian synod, and a few weeks later he officially represented his church in Paris at the first meeting of the Reformed Synod of France. On 16 May 1876, he was appointed joint professor of systematic theology and apologetics with James Harper, principal of the United Presbyterian Theological College. On 18 June, he preached a powerful and touching farewell sermon to an enormous congregation, thus severing his official connection with Berwick, where, however, he frequently preached afterwards. In the spring of 1877, at the request of Bishop Laughton, Cairns lectured on Christianity in London in the interests of the Jews, and in April the Free Church, making the first exception in his case, appointed him its Cunningham lecturer. In the autumn, he preached for some weeks at Christiania, responding to an invitation to check a threatened schism in the state church of Norway. He preached in Norsk, specially learned for the purpose. Next summer he was a fortnight in Paris, in connection with the M'All missions, and on the way formed one of a deputation of Scottish ministers who expressed sympathy with Mr. Gladstone in his attitude on the Bulgarian atrocities. While thus assisting elsewhere he worked hard at the United Presbyterian synod this same year in connection with the declaratory act of the church. Diversity of occupation and interest—even on occasion the learning of a new language—seemed indispensable for the exercise of his extraordinary energies and activities. On the death of Principal Harper he was appointed principal of the United Presbyterian Theological College, 8 May 1879. He delivered the Cunningham lecture in 1880, his subject being the unbelief of the eighteenth century. Five months of the same year he spent in an American tour, his personality and preaching everywhere making a deep impression. About the same time he was chairman of a committee of eminent Protestant theologians, European and American, who discussed the possibility of formulating a common creed for the reformed churches. In 1884, on the occasion of her tercentenary celebrations, University of Edinburgh included Cairns among the distinguished Scotsmen on whom she conferred the honorary degree of LL. D. The death of a colleague in 1886 greatly increased his work, and yet about this time he completed a systematic study of Arabic, and between 1882 and 1886 he had learned Danish and Dutch, the former to qualify him for a meeting of the Evangelical Alliance at Copenhagen, and the latter to enable him to read Kuenen's theological works in the original. In May 1888, his portrait, by W. E. Lockhart, R. A., was presented to the synod by united presbyterian ministers and laymen. He spent some time of 1890 in Berlin and Amsterdam, mainly acquainting himself with the ways of younger theologians. On his return he wrote an elaborate article on current theology for the Presbyterian and Reformed Review. In July 1891, he preached his last sermon in the church of his brother at Stitchel, near Kelso, and in the autumn of that year the doctors forbade further professional work. He resigned his post on 23 February following, and he died at 10 Spence Street, Edinburgh, on 12 March 1892. He was buried in Echo Bank Cemetery in southern Edinburgh, now known as Newington Cemetery. A large monument against the northern boundary marks his grave.

Отбасы

Кейрнс ешқашан үйленбеген, ал 1856 жылдан бастап оның үй шаруашылығын оның қарындасы Джанет жүргізді.

Өмірбаяндары

МакЭуэн, Джон Кернстің өмірі мен хаты (1895). Кернс, Джон, ректор Кернс. Эдинбург: Олифант, Андерсон және Ферриер, 1903 ж. ("Танымал шотландтар сериясы")