Джеймс Маккош: Шотландиялық философ және Принстон университетінің президенті
James McCosh
Джеймс МакКош (1811-1894) – шотланд философы, Common Sense мектебінің өкілі, Принстон университетінің президенті. Биографиясы, философиясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық философ (1811–1894)
шотланд фотографы, кейде Джеймс Маккош деп те аталады.
British philosopher (1811–1894)
the Scottish photographer also sometimes known as James McCosh
Джеймс Маккош (1 сәуір 1811 – 16 қараша 1894) – шотландтық ортақ сана мектебінің философы. Ол 1868–1888 жылдары Принстон университетінің президенті болды.
James McCosh (April 1, 1811 – November 16, 1894) was a philosopher of the Scottish School of Common Sense. He was president of Princeton University 1868–88.
Өмірбаян
Маккош Айрширдегі келісімді отбасында дүниеге келді және Глазго мен Эдинбург университеттерінде оқыды, соңғысында Сэр Уильям Гамильтонның ұсынысымен стоицизм туралы эссесі үшін магистр дәрежесін алды. 1834 жылы ол Шотландия шіркеуінің пасторы болды, алдымен Арброт қаласындағы Абби шіркеуінде, содан кейін Бречинде қызмет етті. 1843 жылғы бөліністе ол Шотландияның еркін шіркеуінің жағына шықты, Бречиннің жаңа Шығыс еркін шіркеуінде пастор болды. 1850 немесе 1851 жылы ол Белфаст қаласындағы Король колледжінде (қазіргі Белфаст король университеті) логика және метафизика профессоры болып тағайындалды. 1868 жылы ол Нью-Джерси колледжінің (қазіргі Принстон университеті) президенті болу үшін АҚШ-қа сапар шекті. 1888 жылы президенттік лауазымынан қанағаттанды, бірақ өмірінің соңына дейін философиядан сабақ берді. Маккош залы (ағылшын тілі кафедрасының орны) және кампустың ішіндегі жол оның құрметіне аталған. Университет клиникасы оның әйелі Изабелла Маккоштің есімімен аталады. Чикагоның оңтүстік бөлігіндегі мектеп оның құрметіне аталған, бірақ кейін Эммет Луис Тилл математика және ғылым академиясы деп өзгертілді. Ол Уильям Мейкпис Такерейдің «Соңғы ирландтық арыз» балладасында мәңгі есте қалды.
McCosh was born into a Covenanting family in Ayrshire, and studied at the Universities of Glasgow and Edinburgh, obtaining his M. A. at the latter, at the suggestion of Sir William Hamilton, for an essay on stoicism. He became a minister of the Church of Scotland in 1834, serving as minister first at Abbey Church in Arbroath and then at Brechin. He sided with the Free Church of Scotland in the Disruption of 1843, becoming minister at Brechin's new East Free Church. In 1850 or 1851 he was appointed Professor of Logic and Metaphysics at Queen's College, Belfast (now Queen's University Belfast). In 1868 he travelled to the United States to become president of the College of New Jersey (now Princeton University). He resigned the presidency in 1888, but continued to teach philosophy until his death. McCosh Hall (home of the English department) and a cross campus walkway are named in his honor. The campus infirmary is named after his wife, Isabella McCosh. A school on the South Side of Chicago was named after him, but has since been renamed the Emmett Louis Till Math & Science Academy. He was immortalised by William Makepeace Thackeray in the ballad of "The Last Irish Grievance".
Философиялық еңбектері
Маккоштың ұстанымы негізінен Томас Рид және басқа шотландтық салауатты ой философының дәстүріне сай болды. Ол сыртқы әлемнің табиғаты туралы сенімдеріміздің себептік немесе басқа да қорытындылардан туындайтынын жоққа шығарды, бірақ олар сезімге тікелей ілесіп жүретін нәрсе деп санайтындықтан, оларға күмәндік тудыру мүмкін емес деді. Ол сондай-ақ себеп-салдар және мораль сияқты негізгі принциптердің априорлық табиғаты үшін де талас айтты. Біздің ой-пікірлеріміз бен басқа да танымдарымыз осындай принциптермен реттеледі, бірақ бұл олардың барлығын әркім біледі дегенді білдірмейді; олар тәжірибемізді зерделеу арқылы қолжетімді, егер олар өзін-өзі анық қажет деп танылса. Әсіресе, моральдық теориясында Маккош көптеген замандастарынан Канттың ықпалынан азырақ болды. Оның жұмысының бұл тұсы көптеген пресвитериан дін қызметкерлерінің арасында танымал болды, олар оның аргументтерін ғылыми философиямен күресуде пайдалы деп тапты. 1860 жылдардың соңы мен 1870 жылдары колледж президенті Маккош пен Принстон семинариясының басшысы Чарльз Ходж арасындағы пікір алмасу Дарвиннің эволюция теориясы мәселесі бойынша ғылым мен дін арасындағы классикалық қақтығыстың мысалы болды. Маккош американдық діни лидер ретінде эволюцияны алғаш рет қолдады. Дегенмен, екі адамның ғылым мен дін мәселелеріндегі ұқсастықтары көпшілік ойлағаннан гөрі артық болды. Екеуі де табиғаттануда ғылыми зерттеулердің маңыздылығын арттыруды қолдады және оның философия мен дінге араласуына қарсы болды. Бұл пікір алмасу колледжге серпіліс берді. Ол 1871 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды.
McCosh's position was mainly in the tradition of Thomas Reid and other Scottish common sense philosophers. He denied that our beliefs about the nature of the external world rest on causal or other inferences from perceptual ideas, but held that they are the direct accompaniments of sensation, and thus not open to question. He also argued for the a priori nature of fundamental principles such as those of causality and morality. Our judgements and other cognitions are regulated by such principles, though that is not to say that everyone is aware of them; they can be reached through reflection on our experience, when they are recognised as self evidently necessary. In his moral theory, especially, McCosh differed from many of his contemporaries in being relatively uninfluenced by Kant. This aspect of his work found popularity among most Presbyterian clergy, who found his arguments useful in their attempts to cope with scientific philosophy. The debate between McCosh as president of the college and Charles Hodge, head of Princeton Seminary, during the late 1860s and 1870s exemplified the classic conflict between science and religion over the question of Darwin's evolution theory. McCosh offered the first public endorsement of evolution by an American religious leader. However, the two men showed greater similarities regarding matters of science and religion than popularly appreciated. Both supported the increasing role of scientific inquiry in natural history and resisted its intrusion into philosophy and religion. The debate vitalized the college. He was elected as a member to the American Philosophical Society in 1871.