Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Венесуэла саясаткері және жазушысы (1884–1969)
Venezuelan politician and writer (1884–1969)
Ромуло Анхель дель Монте Кармело Галлегос Фрейре (2 тамыз 1884 – 5 сәуір 1969) – венесуэлалық романист және саясаткер. 1948 жылы тоғыз ай бойы Венесуэла тарихындағы алғашқы болып сайланған президент ретінде үкім жүргізді. 1948 жылғы Венесуэла төңкерісінде әскери шенеуніктер оны биліктен ығыстырды. Ромуло Галлегос 20 ғасырдағы ең маңызды венесуэлалық романист және Латын Америка әдебиетінің көрнекті өкілі саналады.
Rómulo Ángel del Monte Carmelo Gallegos Freire (2 August 1884 – 5 April 1969) was a Venezuelan novelist and politician. For a period of nine months during 1948, he governed as the first freely elected president in Venezuela's history. He was removed from power by military officers in the 1948 Venezuelan coup. Rómulo Gallegos is considered the most relevant Venezuelan novelist of the 20th century, and a prominent figure in Latin American literature.
Ерте өмір және еңбектері
Ромуло Галлегос Каракаста Ромуло Галлегос Осио мен Рита Фрейре Гурусеага отбасында, қарапайым отбасында дүниеге келді. 1903 жылы ол мектеп мұғалімі, жазушы, классикалық музыканы ұнататын және журналист ретінде жұмыс істей бастады. Оның "Доня Барбара" романы алғаш рет 1929 жылы жарық көрді, және осы кітаптың Хуан Висенте Гомес ұзақ жылдар бойы билік құрған диктаторлық режимін сынауы салдарынан ол елден қашуға мәжбүр болды. Ол Испанияға паналады, онда жазуын жалғастырды: оның атышулы романдары "Cantaclaro" (1934) және "Canaima" (1935) осы кезеңде жазылды. 1936 жылы ол Венесуэлаға оралып, Халық білімі министрі болып тағайындалды.
Rómulo Gallegos was born in Caracas to Rómulo Gallegos Osío and Rita Freire Guruceaga, into a family of humble origin. He began his work as a schoolteacher, writer, classical music enthusiast, and journalist in 1903. His novel Doña Bárbara was first published in 1929, and it was because of the book's criticisms of the regime of longtime dictator Juan Vicente Gómez that he was forced to flee the country. He took refuge in Spain, where he continued to write: his acclaimed novels Cantaclaro (1934) and Canaima (1935) date from this period. He returned to Venezuela in 1936 and was appointed Minister of Public Education.
Саяси мансап
1937 жылы Конгресске сайланды және 1940–1941 жылдары Каракастың мэрі қызметін атқарды. 1945 жылы Ромуло Галлегос Ромуло Бетанкуртты және «Революциялық үкімет хунтасын» билікке әкелген төңкеріске қатысты, бұл кезең Эль Триенио Адеко деп белгіленді. 1947 жылғы жалпы сайлауда ол «Acción Democrática» партиясынан республика президенттігіне кандидат болып түсті және елдегі алғашқы адал сайлау деп есептелетін сайлауда жеңіске жетті. Ол дауыстардың 74 пайызын жинады, бұл Венесуэладағы еркін сайлаулардағы рекордтық көрсеткіш болып табылады. 15 ақпанда қызметке кірісіп, мұнайдан түсетін табысқа байланысты мемлекеттік салық түсімдерін 43%-дан 50%-ға дейін арттырғанымен танылды, бұл салық схемасы «елу/елу» деп аталды және кейіннен Сауд Арабиясы сияқты бірнеше мұнай өндіруші елдерде қолданылды. Президент Галлегос «ашық есік» саясатын жүзеге асыруды бастады, нәтижесінде итальяндықтардың көптеп келуіне әкелді, олар ақырында Венесуэладағы ең ірі еуропалық халық тобына айналды. Бірақ, армия офицерлері Карлос Дельгадо Чальбо, Маркос Перес Хименес және Луис Фелипе Лловера Паес 1948 жылғы қарашадағы Венесуэла төңкерісі кезінде оны биліктен құлатты. Ол алдымен Кубаға, содан кейін Мексикаға қашты. Галлегос 1958 жылы Маркос Перес Хименес диктатурасы құлағаннан кейін елге оралды. Ол өмір бойына сенатор атанды, бірақ саясатқа белсенді қатыспады. Галлегос Ұлттық әдебиет сыйлығын (1958, «La doncella» романы үшін) алды және Венесуэла тіл академиясына (Испания Корольдік академиясының Венесуэладағы өкілдігі) сайланды. 1960 жылдан 1963 жылға дейін ол жаңадан құрылған Адам құқықтары жөніндегі Америкааралық комиссияның комиссары (1959 жылдың 18 тамызында Вашингтондағы ҰАҚ-да құрылған) болды, сондай-ақ ол комиссияның алғашқы президенті (1960) болып тағайындалды және 1963 жылға дейін осы лауазымды атқарды.
In 1937 he was elected to Congress and, in 1940–41, served as Mayor of Caracas. In 1945, Rómulo Gallegos was involved in the coup d'état that brought Rómulo Betancourt and the "Revolutionary Government Junta" to power, in the period known as El Trienio Adeco. In the 1947 general election he ran for the presidency of the republic as the Acción Democrática candidate and won in what is generally believed to be the country's first honest election. He took over 74 percent of the vote, still a record for a free election in Venezuela. He took office on 15 February, and was noted for raising the state's tax revenue for oil profits increase from 43% to 50%, a tax scheme known as "fifty / fifty" and which was subsequently replicated in several oil producing countries such as Saudi Arabia. President Gallegos initiated the implementation of an "open door" policy, which sparked an influx of Italians, eventually becoming the largest European population group within Venezuela. Nevertheless, army officers Carlos Delgado Chalbaud, Marcos Pérez Jiménez and Luis Felipe Llovera Páez, threw him out of power November in the 1948 Venezuelan coup d'état. He took refuge first in Cuba and then in Mexico. Gallegos returned to his country after the fall of the dictatorship of Marcos Pérez Jiménez in 1958. While he was named a senator for life, he no longer took an active role in politics. Gallegos was awarded the National Literature Prize (1958, for La doncella), and elected to the Venezuelan Academy of the Language (the correspondent agency in Venezuela of the Spanish Royal Academy). From 1960 to 1963, he was a Commissioner of the newly created Inter American Commission on Human Rights (created by OAS in Washington on 18 August 1959), and he was also its first President (1960) a position he held until 1963.
Марапаттар
1960 жылы әдебиет саласындағы Нобель сыйлығына ұсынылған, көбінесе Мигель Отеро Сильваның тырыстығының арқасында, Латын Америкасында кең қолдауға ие болды, бірақ нәтижесінде Сент-Джон Перске еңсеге тіреді. Оның құрметіне 1964 жылғы 6 тамызда Венесуэла президенті Рауль Леонинің жарлығымен Ромуло Галлегос атындағы халықаралық роман сыйлығы құрылды. Сыйлықтың мақсаты – "атақты романистің еңбегін мәңгі есте сақтау және құрметтеу, сондай-ақ испан тілінде жазатын жазушылардың шығармашылық белсенділігін жандандыру". Сыйлықты Венесуэла үкіметі Rómulo Gallegos Latin American Studies (Celarg) орталығы арқылы табыстайды. Алғашқы сыйлық 1967 жылы берілді. 1987 жылға дейін бес жыл сайын беріліп, содан кейін екі жыл сайын беріле бастады. Сыйлыққа 100 000 еуро көлемінде ақшалай сыйлық қоса беріледі, бұл оны әлемдегі ең жомарт әдеби сыйлықтардың біріне айналдырады.
He was nominated for the Nobel Prize in Literature in 1960, largely due to the efforts of Miguel Otero Silva, and gained widespread support in Latin America, but ultimately lost out to Saint John Perse. The Rómulo Gallegos International Novel Prize was created in his honor on 6 August 1964 by a presidential decree, enacted by Venezuelan president Raúl Leoni. The declared purpose of the prize is to "perpetuate and honor the work of the eminent novelist and also to stimulate the creative activity of Spanish language writers." It is awarded by the government of Venezuela, through the offices of the Rómulo Gallegos Center for Latin American Studies (Celarg). The first prize was given in 1967. It was awarded every five years until 1987, when it became a biannual award. The award includes a cash prize of €100,000 making it among the richest literary prizes in the world.
Жеке өмір және өлім
Галлегос 1948 жылы Венесуэланың бірінші ханымы болған Теотисте Ароша Эгуиге үйленген. Ромуло Галлегос Фрейре 1969 жылдың 5 сәуірінде Каракаста қайтыс болды. 2016 жылы оның қабірін тонаушылар қиратты, мәрмәр мен оның дене қалдықтарын ұрлады. Оның немересі әлеуметтік желідегі Twitter-де ашуын білдіріп: "Венесуэлада тіпті бұрынғы президенттің қабірін де қылмыстан қорғай алмаймыз" деді.
Gallegos was married to Teotiste Arocha Egui, who served as First Lady of Venezuela in 1948. Rómulo Gallegos Freire died in Caracas on 5 April 1969. In 2016 his grave was desecrated by thieves, who stole the marble and his remains. His granddaughter took Twitter to express her frustration: "Here in Venezuela, not even the remains of an ex president can be kept away from the hands of crime."