Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер
American politician
Джон Ливитт Стивенс (1 тамыз 1820 – 8 ақпан 1895) 1893 жылы Гавай корольдігіндегі АҚШ өкілі болды, ол Лоррин А. Терстон және Санфорд Б. Доул басқаратын Қауіпсіздік комитетімен бірлесіп, Лилиуокалани патшайымды құлатуға қатысты – АҚШ үкіметтік лауазым иесінің қолдауымен шетелдік үкіметті құлатуға тырысқан алғашқы американдықтар. Саясаткер және дипломат қызметінен бөлек, ол журналист, автор, пастор және газет баспагері болды. Ол Мэн штатында Республикалық партияны құрды және Мэн штатының сенаторы болып қызмет етті.
John Leavitt Stevens (August 1, 1820 – February 8, 1895) was the United States Minister to the Hawaiian Kingdom in 1893 when he conspired to overthrow Queen Liliuokalani in association with the Committee of Safety, led by Lorrin A. Thurston and Sanford B. Dole – the first Americans attempting to overthrow a foreign government under the auspices of a United States government officer. Apart from his work as a politician and diplomat, he was also a journalist, author, minister and newspaper publisher. He founded the Republican Party in Maine and served as Maine State Senator.
Ерте өмір
Джон Ливитт Стивенс 1820 жылы Мэн штатының Кеннебек округіне қарасты Маунт-Вернон қаласында туды. Оның әкесі – Джон Стивенс, анасы – Шарлотта (Лайфорд) Стивенс болған. Ол мектепте білім алған және кейін дипломатиялық қызметте болған уақытынан басқа, сол округтегі Аугуста қаласында өмір бойы тұрды. Стивенс Универсалистік шіркеуде пасторлық мансабына дайындалу үшін Мэн Веслиан семинариясына оқуға түсті, онда он жыл бойы пастор болып қызмет етті және құлдыққа қарсы қозғалыстың жетекшісі болды. (Стивенс кейіннен өлім жазасына қатаң қарсы болды және Мэн штатының сенаторы ретінде заң шығарушы органды өлім жазасын жоюға шақырды). Он жыл бойы белсенді Универсалист пасторы болғаннан кейін, Стивенс өмір бойы досы, Мэн штатының губернаторы Ансон П. Морриллдің ықпалымен уағыз айтудан бас тартып, газетші және саясаткер болуға көнді. Стивенс досы Морриллдің кеңесін тыңдап, пасторлық қызметтен қол үзді және газет редакторы мен баспагер болды, содан кейін 1860 жылғы республикалық ұлттық конвенцияға Мэн штатынан делегат ретінде қатысты. Алты жыл бұрын, 1854 жылы Стивенс пен оның серіктесі Джеймс Г. Блейн Аугустадағы «Кеннебек Журналы» газетін сатып алды, олар 14 жыл бойы бірлесіп газетті шығарып, Мэн штатының Республикалық партиясының дамуына үлкен үлес қосты. Стивенс 1876 жылғы президенттік сайлау кампаниясында да маңызды рөл атқарды, ол Мэн штатының Республикалық партия комитетінің төрағасы болды. Ол сол жылы Огайо, Батыс Вирджиния және Пенсильвания штаттарында республикалық президенттік үміткерді қолдады, осының нәтижесінде АҚШ үкіметіндегі өкіл ретінде тағайындалды.
John Leavitt Stevens was born in 1820 in the town of Mount Vernon, Kennebec County, Maine, to Capt. John Stevens and Charlotte (Lyford) Stevens. He was a lifelong resident of Augusta in the same county, except for his time away at school and his later diplomatic service. Stevens attended Maine Wesleyan Seminary to prepare for a minister's career in the Universalist church, which he served as pastor for a decade, becoming a leader in the anti slavery movement. (Stevens later became a firm opponent of capital punishment, and as a Maine State Senator urged the legislature to abolish the death penalty). After a decade as an activist Universalist minister, Stevens was persuaded by his lifelong friend Maine Governor Anson P. Morrill to give up the pulpit and become a newspaper publisher and politician. Stevens took his friend Morrill's advice, left the ministry and became a newspaper editor and publisher before becoming a Maine delegate to the 1860 Republican National Convention. Six years prior, in 1854, Stevens and his partner James G. Blaine had purchased the newspaper The Kennebec Journal in Augusta, where the pair collaborated for 14 years on editing their publication and pushing the development of Maine's Republican Party. Stevens also played a large role in the 1876 Presidential campaign when he served as Chairman of the Republican State Committee of Maine. He stumped in the states of Ohio, West Virginia and Pennsylvania for the Republican Presidential ticket that year, which won him an appointment as a minister representing the United States government.
Дипломатиялық мансап
Стивенс АҚШ Мемлекеттік департаментіне қосылды және Парагвай, Уругвай, Швеция және Норвегияға, соңында Гавайиге министр болып тағайындалды. Осы тағайындауға оның бұрынғы серіктесі Блейн ықпал етті, ол сол кезде АҚШ Мемлекеттік хатшысы болып қызмет етіп жатқан еді. Стивенс Гавайиге тағайындалғанда, оның лауазымы Мемлекеттік департаменттегі өсуін көрсете отырып, Толық өкілетті министр және Ерекше елші болып өзгертілді. Гавайиге келгеннен кейін көп ұзамай Стивенс аралдар туралы памфлеттер мен сөздерді жаза бастады, оның ішінде 1891 жылғы 19 желтоқсанда Камехамеха мектебінің негізделуіне арналған «Жас гавайлықтарға кеңес» атты сөзі және Юджин Чемберленмен және Уильям Спрингермен бірлесіп жазылған «Гавайи жағдайы» трактаты бар. Стивенс елші ретінде АҚШ-тың жақын одақтастарына қатысты «Майқын тағдыр» көзқарасын білдірді. Оның көзқарасы бұрынғы серіктесі, досы, демеушісі және қазіргі Мемлекеттік департаменттегі бастығымен сәйкес келді. 1881 жылы Джеймс Блейн «Гавайи аралдарымен тығыз қарым-қатынас орнату қажеттігі туралы» жазды, сонда олар тәуелсіздігіне ешқандай шектеу қоймастан, Америка жүйесінің бір бөлігіне айналуы мүмкін еді. 1892 жылғы наурыз айында Стивенс АҚШ Мемлекеттік хатшысы Джеймс Блейнге, өзінің бұрынғы газет серіктесіне, егер тума революциялық қозғалыс пайда болса, Мемлекеттік департамент ережелерінен қаншалықты ауытқуға болатынын сұрады. «Алтын сәт жақындап келеді», - деп жазды Стивенс кейін өзінің ескі серіктесі және досы Блейнге. «Аралдар өздерінің тәуелсіз үкіметін сақтап тұрғанша, Англия немесе Канада Доминионы Гавайи порттарының бірін көмір станциясы ретінде иеленуі мүмкін». Стивенс қосты: «Аннексия мұндай қауіптердің барлығын жояды». Гавайилік алмұрт енді толық пісіп жетілді, және АҚШ оны жинап алудың алтын сәті келді.
Stevens joined the United States Department of State and was appointed successively minister to Paraguay, Uruguay, Sweden and Norway, and finally to Hawaii, an appointment pushed by his old partner Blaine, who had risen to United States Secretary of State. When Stevens was named to the Hawaiian post, his title was changed to Minister Plenipotentiary and Envoy Extraordinary, indicating his rise within the State Department. Soon after his installation in Hawaii, Stevens began writing about the islands, in a steady stream of pamphlets and speeches, including his December 19, 1891, speech delivered at Founder's Day celebrations of the Kamehameha School, entitled Advice to Young Hawaiians, and his later The Hawaiian Situation tract, written with Eugene Chamberlain and William Springer. Envoy Stevens had gone on the record about his Manifest Destiny views concerning close allies of the United States. Presumably his views reflected those of his former partner, friend, sponsor and now boss at the State Department. In 1881, James G. Blaine had written of the necessity of "drawing the ties of intimate relationship between us and the Hawaiian Islands so as to make them practically a part of the American system without derogation of their absolute independence." In March 1892 envoy Stevens wrote to United States Secretary of State James G. Blaine, his old newspaper partner, asking how far he might deviate from standard State Department rules if a native revolutionary movement emerged. "The golden hour is near at hand," Stevens later wrote his old partner and friend Blaine. "So long as the islands retain their own independent government there remains the possibility that England or the Canadian Dominion might secure one of the Hawaiian harbors for a coaling station." Added Stevens: "Annexation excludes all dangers of this kind." The Hawaiian pear is now fully ripe, and this is the golden hour for the United States to pluck it.|John Leavitt Stevens
Бұл мәселе 1886 жылы Канадалық Тынық мұхиты темір жолының құрылысы аяқталғаннан кейін маңыздылыққа ие болды. Канададағы жаңа трансконтиненталдық байланысты пайдалануға тырысқан британдық капиталистер Гавайи аралдарын ағылшын протектораты ретінде қосуды құптады деген қауесет тарады. 1887 жылғы «Байонет конституциясы» кезінде Гровер Кливленд президент болды, ал оның мемлекеттік хатшысы Томас Ф. Байард американдық министр Джордж В. Мерриллге Гавайиде тағы бір революция болған жағдайда американдық коммерцияны, өмірді және мүлікті қорғаудың басымдыққа ие екенін көрсететін жазбаша нұсқау жіберді. Байард нақтылады: «Егер қажет деп табылса, үкімет кемелерінің офицерлерінің көмегі Гавайиде заң үстемдігі мен тәртіпті үкіметке құрметті қамтамасыз ету үшін дереу ұсынылады». 1889 жылдың шілдесінде шағын масштабтағы көтеріліс болды, және министр Меррил американдықтарды қорғау үшін теңіз жауынгерлерін түсірді; Мемлекеттік департамент оның әрекетін ашық мақұлдады. Меррилдің орнын басқан министр Джон Л. Стивенс осы ресми нұсқауларды оқыды және 1893 жылғы даулы әрекеттерінде орындады. 1893 жылғы 14 қаңтарда Стивенс Американың Тынық мұхиттағы аумақтық мүдделеріне қатысты алаңдаған екі адаммен кездесті. Сол түні Стивенс және американдық гавайлық бизнесмендер Санфорд Доул мен Лоррин Турстон «Гавайи патшасын құлатып, оның елін АҚШ-қа қосу үшін батыл жоспар құрды», - деп жазды «Нью-Йорк Таймс» газетінің тілшісі Стивен Кинзер өзінің «Құлату» атты кітабында. Кездесуді жеделдеткен тікелей оқиға - Лилиуокалани патшайымының 1887 жылы күштеп жарияланған «Байонет конституциясынан» бұрынғы монархияның көптеген өкілеттіктерін қалпына келтіретін жаңа конституцияны жариялауға тырысуы болды, бұл Гавайи монархының өкілеттігін азайтып, халықтың көп бөлігінің дауыс беру құқығын жойды. Корольдік кабинет жоспарланған жаңа конституциямен келісуден бас тартты, ал королева Лилиуокалани уақытша бас иді. Бірақ анексияшылдарға бұл жағдай пайдалы мүмкіндік тудырды. Аннексия клубы Қауіпсіздік комитетіне айналды; ол уақытша үкімет құру үшін әзірленген құжаттарды қадағалады. Қауіпсіздік комитеті Гонолулудағы американдықтардың қауіпсіздігі мен мүлкіне алаңдаушылық білдірді. Министр Стивенс Қауіпсіздік комитетінен американдықтардың өмірі мен мүлкіне қауіп төндіргені туралы хабардар болғаннан кейін, олардың өтінішін орындады және «Бостоннан» бір топ әскери киім киген АҚШ теңізшілерін және екі топ американдық теңізшілерді шақырды. 1893 жылғы 16 қаңтарда «Бостон» кемесі 162 теңізші мен жауынгермен жағаға келді, олар жақсы қаруланған, бірақ бейтараптық туралы бұйрық алды. Олар АҚШ азаматтарының үйлерінің айналасында емес, патшалық резиденциялар мен Гавайи үкіметі ғимараттарының айналасында орналастырылды. Әскерлердің көшеге көтерілуін көрген королева «теңіз жауынгерлері миссионерлер бастаған істі аяқтады» деген пікір білдірді. Теңіз жауынгерлерінің болуы патшалықтың жақтастарын қорқытуға тиімді болды. Тарихшы Уильям Расс «кез келген жанжалдың алдын алу туралы бұйрық монархияның өзін қорғауын мүмкінсіз етті» деді. Королеваның «өзінің халқы үшін қарулы күштердің соқтығысуын және мүмкін өлім-жұлымды болдырмау» қалауынан және кеңесшілер мен достарының ықпалынан кейін, королева өз күштеріне капитуляциялауға бұйрық берді. Гонолулу атқыштары үкіметтік ғимараттарды басып алды, Корольдік гвардиясын қарусыздандырды және Уақытша үкімет жариялады. Министр Стивенс жаңа үкіметті мойындады, АҚШ Мемлекеттік департатының атынан оған қолдау көрсетті және Гавайидің АҚШ-қа қосылуы туралы өтінішпен Вашингтонға комиссарлар жіберілді. 1893 жылғы 9 ақпанда Стивенс алдын ала әрекет етіп, аннексия келісімдері күтіліп тұрғанда протекторат құрды. 1893 жылғы 16 ақпанда президент Гаррисон Сенатқа Гавайи Корольдігін аннексиялау туралы ресми өтінішпен хабарлама жіберді. Бірақ президент Кливленд, қызметке кіргеннен кейін дереу Сенатқа аннексия туралы әңгімелерді тоқтату туралы хабарлама жіберді. Ол жағдайды бағалау үшін Аралдарға комиссар жіберді, ол жаңадан құрылған протектораттың қажетсіз екенін хабарлады. Стивенс дереу отставкаға кетіп, Мэн штатына оралды, онда ол жаңа әкімшіліктің Гавайи саясатын жазайықтап айыптады. Президент Гровер Кливленд тапсырыс берген Блаунт есебі 1893 жылғы 17 шілдеде ұсынылды және Стивенсті Гавайи патшасын құлатуға қатысқан құлыққа кінәлі деп тапты. Мэн штатының Огаста қаласындағы үйінен жауап берген Стивенс өзінің себебін түсіндірді: королева адал емес, сондықтан оны тақтан түсіру қажет. АҚШ Конгресі жүргізген кейінгі Морган тергеуі, 1894 жылғы 26 ақпанда Морган есебіне әкелді, ол Стивенс және басқа АҚШ агенттерін кінәлі деп таба алмады, содан кейін Кливленд Конгрестің қолдауы болмағандықтан бұл мәселені тоқтатты. Блаунт және Морган есебінің екеуі де құлатудың заңдылығына қатысты өз пікірлерін қолдау үшін екі тараптың жақтастарымен пайдаланылды. 1993 жылы Конгресс Гавайи Корольдігінің бір ғасыр бұрынғы құлатылуы үшін кешірім сұрау резолюциясын қабылдады және президент оған қол қойды. Блаунт есебі және басқа тарихи талдауларға негізделген Резолюция кейіннен көптеген тума гавайиліктердің мәдени және саяси идентификациясының маңызды бөлігіне айналды.
The question had taken on significance after the completion of the Canadian Pacific Railway in 1886. Seeking to capitalize on the new transcontinental link in Canada, British capitalists were said to welcome the addition of the Hawaiian Islands as an English protectorate.]] At the time of the Bayonet Constitution of 1887 Grover Cleveland was president, and his secretary of state Thomas F. Bayard sent written instructions to the American minister George W. Merrill that in the event of another revolution in Hawaii, it was a priority to protect American commerce, lives and property. Bayard specified, "the assistance of the officers of our Government vessels, if found necessary, will therefore be promptly afforded to promote the reign of law and respect for orderly government in Hawaii." In July 1889, there was a small scale rebellion, and Minister Merrill landed Marines to protect Americans; the State Department explicitly approved his action. Merrill's replacement, minister John L. Stevens, read those official instructions, and followed them in his controversial actions of 1893. On January 14, 1893, envoy Stevens met with two other men concerned about American territorial interests in the Pacific. That night, Stevens and American Hawaiian businessmen Sanford Dole and Lorrin Thurston met to hatch "an audacious plot to overthrow Hawaii's Queen and bring her country into the United States," writes New York Times reporter Stephen Kinzer in his book Overthrow. The immediate event which precipitated the meeting was Queen Lili'uokalani's attempt to promulgate a new constitution which would have restored many of the powers of the monarchy that existed prior to the forced promulgation of the "Bayonet Constitution" in 1887 that reduced the power of the Hawaiian monarch and rescinded voting rights to much of the population. The Queen's cabinet refused to go along with the planned new constitution, and Queen Liliuokalani temporarily yielded. But to the ardent Annexationists the volatile situation provided an opportunity that they seized. The Annexation Club morphed into a Committee of Safety; it shepherded documents drafted to establish a provisional government. The Committee of Safety expressed concern for the safety and property of American residents in Honolulu. Minister Stevens, advised about these supposed threats to non combatant American lives and property by the Committee of Safety, obliged their request and summoned a company of uniformed U. S. Marines from the Boston and two companies of U. S. sailors to land on the Kingdom and take up positions in strategic locations in Honolulu on the afternoon of January 16, 1893. 162 sailors and Marines aboard the Boston came ashore well armed but under orders of neutrality. They were positioned around Royal residences and Hawaiian government installations, not around United States citizens' quarters. Having observed the troops' march up the street, the Queen was heard to remark that the Marines were finishing what the "missionaries" started. The presence of the Marines served effectively in intimidating royalist defenders. Historian William Russ states, "the injunction to prevent fighting of any kind made it impossible for the monarchy to protect itself." Due to the Queen's desire "to avoid any collision of armed forces, and perhaps the loss of life" for her subjects and after some deliberation, at the urging of advisers and friends, the Queen ordered her forces to surrender. The Honolulu Rifles took over government buildings, disarmed the Royal Guard, and declared a Provisional Government. Minister Stevens recognized the new government, giving his blessing on behalf of the United States Department of State, and commissioners were immediately dispatched to Washington to request that Hawaii be annexed by the United States. On February 9, 1893, Stevens acted preemptively, establishing a protectorate pending negotiations for annexation. On February 16, President Harrison sent a message to the Senate, formally requesting annexation of the Hawaiian kingdom. But President Cleveland, immediately following his inauguration, sent a message to the Senate, canceling all further talk of annexation. He then sent a commissioner to the Islands to assess the situation, who reported that the newly established protectorate be withdrawn as unnecessary. Envoy Stevens immediately resigned and returned to Maine, where he spent his time in public denunciation of the new administration's Hawaiian policy. The Blount Report commissioned by President Grover Cleveland was submitted on July 17, 1893, and found Stevens guilty of inappropriate conduct in support of the conspiracy to overthrow Hawaii's Queen. Answering the charges from his Augusta, Maine, home, Stevens supplied his rationale: the Queen was immoral, and so needed to be dethroned. The later Morgan investigation conducted by the U. S. Congress, which led to the Morgan Report on February 26, 1894, found Stevens and other U. S. agents not guilty, after which Cleveland abandoned the matter because of lack of Congressional support. Both the Blount and Morgan Reports are cited by partisans on both sides to support their claims about the legitimacy or lack thereof of the overthrow. In 1993, Congress passed and the President signed an Apology Resolution apologizing for the overthrow of the Kingdom of Hawaii a century before. Based on the Blount Report and other historical analyses, the Resolution subsequently became a touchstone in the cultural and political identification of many native Hawaiians.
Зейнеткерлікке шығу және кейінгі өмір
1893 жылы Гавайи төңкерілісінен кейін міндетті түрде зейнетке шыққан Стивенс уақытын лекция оқумен, жазумен және Республикалық партия шеңберінде жұмыс істеумен өткізді. Ол екі жылдан кейін қайтыс болды. Зейнеткерлікте Стивенс жаңа президенттің оны ұятты түрде жұмыстан босатуынан кейін беделін жақсартуға тырысты. 1894 жылы бұрынғы дін қызметкері және газет редакторы «Көркем Гавайи: Оның ерекше тарихының тартымды сипаттамасы, есімдері ерекше адамдар, тамаша климат, ғажайып жанартаулар, мол өнімдер, сұлу қалалар, сыбайлас монархия, соңғы төңкеріс және уақытша үкімет» атты еңбегін жариялады. Бұл кітап жартылай естелік, жартылай саяхат жазбасы және жартылай саяси трактат болып табылды, ол аралдардағы оның әрекеттерін негіздеуге арналған. Өмірі бойы Стивенс швед корольдігі Густав Адольфтың екі томдық өмірбаяны және Отыз жылдық соғыстағы оның қатысуы сияқты бірнеше кітап жазды. «The New York Times» газеті оның еңбегін «кең зерттеу және көптеген шыдамды оқуды» көрсеткендігі үшін мақтады. Көлемді Стивенс сонымен қатар түрлі хаттар, сөздер және трактаттар жазды, олардың көпшілігі американдық сыртқы саясатқа қатысты Тағдыр манифесті көзқарасын қолдады. 1882 жылы Стивенс Тафтс колледжінің құрметті заң докторы атағын алды. Америкалық жазушы және шығыстанушы Уильям Эллиот Гриффис өзінің «Америка Шығыста» атты кітабын Стивенске арнады, Гриффис «Шет елдегі американдық азаматтардың өмірі мен мүлігі өздерінің сенімдеріне сәйкес әрекет ете отырып, өздерінің үйіндегідей қорғалғаны жөн деп сенді» деп жазды. Джон Л. Стивенс 1845 жылдың 10 мамырында Мэн штатының Хэллоуэлл қаласының бұрынғы тұрғыны Мэри Лоуэлл Смиткке үйленді. Олардың бір ұлы мен үш қызы болды, олардың бірі 1893 жылдың 20 қаңтарында суға батып қайтыс болды – Гавайи төңкерісіне көмектескен Стивенстен үш күн өткен соң. Бұл оқиға дипломатты ауыр депрессияға түсіргендігі айтылады. Құрметті Джон Л. Стивенс 1895 жылдың 8 ақпанында Мэн штатының Аугуста қаласындағы үйінде таңғы сағат 4-те жүрек ауруынан қайтыс болды. 1898 жылы АҚШ үкіметі Гавайиді ресми түрде аннексиялады. Гавайидегі аннексияны қолдаушылардың Стивенске Гавайиде қызметтенгеннен кейін балқытылған күміс долларлардан жасалған жеті бөліктен тұратын күміс жинағы әлі де Стивенстің ұрпақтарына тиесілі. Бұл шай жинағы және оның даулы иесінің мансабы 1998 жылы «The Nation Within» атты Public Broadcasting Service телеарнасының деректі фильмінің тақырыбы болды. Сот Пол Хенди 1893 жылдың 16 қаңтарында Стивенс пен патшайымның драмалық, ойдан шығарылған кездесуін бейнелейтін «Құдайларға шақыру» атты бір актілік пьеса жазды. Ол Мэриленд штатында және Вашингтондағы Capital Fringe фестивалінің аясында қойылды.
Following his forced retirement in 1893 because of the overthrow of Hawaii, Stevens spent his time lecturing and writing and working in Republican Party circles. He died two years later. During his retirement, Stevens worked to rehabilitate his image following his humiliating firing by the new President. In 1894, the former preacher and newspaper editor published Picturesque Hawaii: A Charming Description of Her Unique History, Strange People, Exquisite Climate, Wondrous Volcanoes, Luxurious Productions, Beautiful Cities, Corrupt Monarchy, Recent Revolution and Provisional Government, a strange volume of part memoir, part travelogue and part political tract meant to provide a rationale for his actions in the Islands. During his life, Stevens authored several other books, including a two volume biography of Swedish King Gustavus Adolphus and his involvement in the Thirty Years War, praised by The New York Times as showing "extensive research and much patient reading." The prolific Stevens also authored assorted letters, speeches and tracts, many of them advocating his Manifest Destiny views on American foreign policy. Stevens was awarded an Honorary Doctorate of Laws by Tufts College in 1882. American author and orientalist William Elliot Griffis dedicated his book America in the East to Stevens, who, Griffis wrote, "believing that the lives and property of American citizens abroad ought to be as well protected as if they were at home, acting according to his faith." John L. Stevens was married to the former Mary Lowell Smith of Hallowell, Maine, on May 10, 1845. The couple had one son and three daughters, one of whom drowned on January 20, 1893 – three days after the Hawaiian overthrow Stevens helped engineer – and an event said to have sent the diplomat into crippling depression. Hon. John L. Stevens died at his home in Augusta, Maine, at 4 a. m. on February 8, 1895, of heart disease. In 1898 the United States government officially annexed Hawaii. A seven piece silver service made of melted silver dollars and given to Stevens after his Hawaiian tenure by pro Annexation forces in Hawaii is still owned by Stevens's descendants. The tea service, and the career of its controversial owner, were the subject of a Public Broadcasting Service documentary in 1998 entitled The Nation Within. A one act play entitled "Cry for the Gods" was written by Judge Paul Handy which presents a dramatized, fictional meeting between Stevens and the Queen on the night of January 16, 1893. It has been performed in Maryland and as part of the Capital Fringe Festival in Washington, DC.