Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Доминикандық діни қызметкер және кардинал (1904–1995)
Dominican priest and cardinal (1904–1995)
Ив Мари Жозеф Конгар (iv maʁi ʒɔzɛf kɔ̃ɡaʁ; 13 сәуір 1904 – 22 маусым 1995) – француз доминикандық монах, діни қызметкер және теолог. Ол Екінші Ватикандық собордағы ықпалымен және жеке адамдар мен шіркеу өміріне қатысты Киелі Рухқа теологиялық қызығушылықты қайта жаңғыртуымен ең көп танылды. 1994 жылы католик шіркеуінің кардиналы болып тағайындалды.
Yves Marie Joseph Congar (iv maʁi ʒɔzɛf kɔ̃ɡaʁ; 13 April 1904 – 22 June 1995) was a French Dominican friar, priest, and theologian. He is perhaps best known for his influence at the Second Vatican Council and for reviving theological interest in the Holy Spirit for the life of individuals and of the church. He was created a cardinal of the Catholic Church in 1994.
Ерте өмір
Конгар 1904 жылы Францияның солтүстік-шығысындағы Седан қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Жорж Конгар банк директоры болған. Конгардың туған қаласы Бірінші дүниежүзілік соғыстың көп бөлігінде немістер тарапынан оккупацияланды, ал оның әкесі немістердің Литваға депортациялаған адамдарының қатарында болды. Анасы Люси Конгар (қыздығы Десой, Ив өмірі бойы "Тере" деп атаған) ынталандыруымен Конгар оккупацияны кең көлемде суреттермен көркемделген күнделіктер сериясында жазды, олар кейін жарияланды. Олар соғыс туралы баланың көзқарасынан ерекше тарихи түсінік береді. Жергілікті дін қызметкері Дэниел Лаллементтің қолдауымен Конгар діни семинарияға түсті. 1921 жылы Парижге көшіп келген ол философиядан Жак Маританды, ал доминикан теологы Реджинальд Гарригу Лагранжды рухани жетекші ретінде білді.
Congar was born in Sedan in northeast France in 1904. His father Georges Congar was a bank manager. Congar's hometown was occupied by the Germans for much of World War I, and his father was among the men deported by the Germans to Lithuania. Upon the urging of his mother, Lucie Congar née Desoye (called "Tere" by Yves throughout his life), Congar recorded the occupation in an extensive series of illustrated diaries which were later published. They provide a unique historical insight into the war from a child's point of view. Encouraged by a local priest Daniel Lallement, Congar entered the diocesan seminary. Moving to Paris in 1921, he had Jacques Maritain among his philosophy teachers and the Dominican theologian Reginald Garrigou Lagrange as a retreat master.
Діни қызметкер және әскери тұтқын
Бір жыл міндетті әскери қызметтен кейін (1924–1925), Конгар Рейнландта өткізді, 1925 жылы ол Амиендегі Доминикан орденіне қосылды, онда ол діни атау ретінде Мари Жозефті қабылдады. 1926–1931 жылдар аралығында Доминикан теологтында (сол кезде Бельгияның Каин-ла-Томбе қаласында орналасқан) теологиялық зерттеулерін аяқтаған кезде, Конгар 1930 жылдың 25 шілдесінде Париждегі нунций Луиджи Маглионеден дін қызметкері болып кияланды. 1931 жылы Конгар Le Saulchoir университетінде шіркеудің бірлігі туралы докторлық диссертациясын қорғады. Конгар 1931 жылдан 1939 жылға дейін Le Saulchoir факультетінің мүшесі болды, 1937 жылы институтпен бірге Каин-ла-Томбеден Париждің жанындағы Этиольге көшті. 1932 жылы ол теологияның негізгі пәндерінен профессор ретінде оқытушылық қызметін бастады, экклезиология бойынша курс жүргізді. Конгарға доминикандық Амброаз Гардейль мен Мари Доминик Чену, Иоганн Адам Мёхлердің жазбалары, сондай-ақ протестант және шығыс православиелік теологтармен экуменикалық байланыстары әсер етті. Конгар шіркеудің миссиясына ол және Чену "барокколық теология" деп атаған нәрсе кедергі келтіреді деген қорытындыға келді. 1937 жылы Конгар католиктік экклезиологиядағы тарихи тақырыптарға арналған Unam Sanctam сериясын құрды. Бұл кітаптар экуменизмнің теологиялық негізін қалау үшін "көздерге оралуды" талап етті, ал серия ақырында 77 томдық болып жетті. Ол көптеген ғылыми және көпшілік журналдарға жазды және көптеген кітаптар жариялады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Конгар француз армиясына лейтенант шенімен капеллан болып шақырылды. Ол 1940–1945 жылдары тұтқындалды, немістердің Colditz және Любек Oflag-ындағы соғыс тұтқыны болды, қашып құтылуға бірнеше рет тырысқаннан кейін. Кейін ол француз Құрметті легионының рыцары (шевалье) атанып, Croix de Guerre орденімен марапатталды. Сонымен қатар, ол көптеген қашу әрекеттері үшін Médaille des Évadés медалін алды. Конгар экуменикалық қозғалыстың ерте жақтасы болды, ол шығыс православие шіркеуінен және протестанттық христиандықтан шыққан идеяларға ашық болуға шақырды. Ол "коллегиалды" папалық концепциясын қолдады және Рим Куриясын, ультрамонтанизмді, Ватиканнан байқаған дін қызметкерлерінің сән-салтанатын сынады. Сондай-ақ, ол шіркеудегі діндар емес адамдардың рөлін де жақтады. Конгар ондаған жылдар бойы "Жас христиан жұмысшыларының" негізін қалаушы Жозеф Кардинмен тығыз жұмыс істеді. 1947–1956 жылдары Конгардың даулы жазбалары Ватикан тарапынан шектелді. Оның ең маңызды кітаптарының бірі – "Шіркеудегі нағыз және жалған реформа" (1950) және оның барлық аудармалары 1952 жылы Римде тыйым салынды. Конгар 1954 жылдан кейін, Папа Пий XII понтификаты кезінде, Францияда Жак Лоу бастаған жұмысшы діни қызметкер қозғалысын қолдаған мақала жариялағаннан кейін, оқытудан немесе жариялаудан бас тартты. Кейіннен ол Иерусалимде, Римде, Кембриджде және Страсбургте кішігірім лауазымдарға тағайындалды. Ақырында, 1956 жылы Страсбург архиепископы Жан-Жулиан Вебер Конгарға Францияға оралуға көмектесті. 1960 жылы Папа Иоанн XXIII Конгарды Екінші Ватикан кеңесінің теологиялық дайындық комиссиясына мүшелікке шақырғанда оның беделі қайта жаңғырды. Конгар дайындық схемаларына көп әсер етпесе де, кеңес алға жылжыған сайын оның тәжірибесі танылды және кейбіреулер оны ІІ Ватиканға ең көп әсер еткен адам деп санайды. Ол кеңестік мәтіндерді жазған бірнеше комитеттің мүшесі болды, ал оның тәжірибесі туралы күнделігінде егжей-тегжейлі жазды. Күнделік 1960 жылдың ортасынан 1965 жылдың желтоқсанына дейін созылды. Оның тілегі бойынша, оның күнделігі 2000 жылға дейін жарияланбады, ал 2002 жылы Mon Journal du Concile I II, présenté et annoté par Éric Mahieu (екі томдық) деп жарияланды. 2012 жылы ағылшын тіліндегі бір томдық аудармасы жарық көрді. Конгар сондай-ақ Киелі Офиспен қиындыққа тап болған жылдары "Journal d'un théologien 1946 1956, édité et presenté par Étienne Fouilloux" атты күнделікті жазды. 2015 жылы ағылшын тіліндегі аудармасы жарық көрді; бұрын испан тіліндегі аудармасы бар. Конгар кеңестен кейін "көптеген мәселелерге қатысты кеңес толық емес болып қалды. Ол әлі аяқталмаған жұмысты бастады, ол коллегиялдық, діндарлардың рөлі, миссионерлік және тіпті экуменизм мәселесі болуы мүмкін". Конгардың еңбегі Киелі Рухтың теологиясына көбірек назар аударды, ал оның Киелі Рух туралы үш томдық еңбегі классикалық болып саналады. Сондай-ақ, ол 1969–1985 жылдары Халықаралық теологиялық комиссияның мүшесі болды. Конгар лекция оқып, жазуын жалғастырды, Мәриям, Евхаристия, дін қызметі және Киелі Рух сияқты кең ауқымды тақырыптарда еңбектер жариялады, сондай-ақ оның күнделіктері. Оның еңбектеріне "Дәстүрдің мәні" және "Тоғыз жүз жылдан кейін" кіретін шығыс-батыс схизмасына арналған еңбектері кіреді. 1963 жылы Конгарға "нерв жүйесінің тараған ауруы" деген диагноз қойылды, бұл оның дене мүшелерінің әлсіздігіне және сезімталдығына әкелді. 1985 жылы диагнозы оның қозғалысын және жазу қабілетін нашарлатқан, ғылыми зерттеулерін қиын қылған склероздың бір түріне өзгертілді. 1986 жылдан бастап ол Париждің әскери госпиталінде тұрды.
After a year of compulsory military service (1924–1925), which Congar spent in the Rhineland, in 1925 he joined the Dominican Order at Amiens, where he took Marie Joseph as his name in religion. Towards the end of his theological studies from 1926 to 1931 at Le Saulchoir, the Dominican theologate which was then located in Kain la Tombe, Belgium, and focused on historical theology, Congar was ordained a priest on 25 July 1930 by Luigi Maglione, nuncio in Paris. In 1931 Congar defended his doctoral dissertation written at Le Saulchoir, on the unity of the Church. Congar was a faculty member at Le Saulchoir from 1931 to 1939, moving with the Institution in 1937 from Kain la Tombe to Étiolles near Paris. In 1932 he began his teaching career as Professor of Fundamental Theology, conducting a course on ecclesiology. Congar was influenced by the Dominicans Ambroise Gardeil and Marie Dominique Chenu, by the writings of Johann Adam Möhler, and by his ecumenical contacts with Protestant and Eastern Orthodox theologians. Congar concluded that the mission of the church was impeded by what he and Chenu termed "baroque theology." In 1937 Congar founded the Unam Sanctam series, addressing historical themes in Catholic ecclesiology. These books called for a "return to the sources" to set theological foundations for ecumenism, and the series would eventually run to 77 volumes. He wrote for a wide variety of scholarly and popular journals, and published numerous books. During World War II Congar was drafted into the French army as a chaplain with the rank of lieutenant. He was captured and held from 1940 to 1945 as a prisoner of war by the Germans in Colditz and Lübeck's Oflag, after repeated attempts to escape. Later he was made a Knight (Chevalier) of the French Legion of Honour, and awarded the Croix de Guerre. In addition he was awarded the Médaille des Évadés for his numerous escape attempts. Congar was an early advocate of the ecumenical movement, encouraging openness to ideas stemming from the Eastern Orthodox Church and Protestant Christianity. He promoted the concept of a "collegial" papacy and criticised the Roman Curia, ultramontanism, and the clerical pomp that he observed at the Vatican. He also promoted the role of lay people in the church. Congar worked closely with the founder of the Young Christian Workers, Joseph Cardijn, for decades. From 1947 to 1956 Congar's controversial writing was restricted by the Vatican. One of his most important books True and False Reform in the Church (1950) and all of its translations were forbidden by Rome in 1952. Congar was prevented from teaching or publishing after 1954, during the pontificate of Pope Pius XII, following publication of an article in support of the worker priest movement started by Jacques Loew in France. He was subsequently assigned to minor posts in Jerusalem, Rome, Cambridge and Strasbourg. Eventually, in 1956, Archbishop Jean Julien Weber of Strasbourg assisted Congar in returning to France. Congar's reputation recovered in 1960 when Pope John XXIII invited him to serve on the preparatory theological commission of the Second Vatican Council. Although Congar had little influence on the preparatory schemas, as the council progressed his expertise was recognized and some would regard him as the single most formative influence on Vatican II. He was a member of several committees that drafted conciliar texts, an experience that he documented in great detail in his daily journal. The journal extended from mid 1960 to December 1965. Following his direction, his journal was not released until 2000, and was first published in 2002 as Mon Journal du Concile I II, présenté et annoté par Éric Mahieu (two volumes). A one volume English translation appeared in 2012. Congar also wrote a diary during his years of trouble with the Holy Office entitled "Journal d'un théologien 1946 1956, édité et presenté par Étienne Fouilloux." An English translation appeared in 2015; there is a prior Spanish translation. After the council, Congar said "respecting many questions, the council remained incomplete. It began a work which is not finished, whether it is a matter of collegiality, of the role of the laity, of missions and even of ecumenism." Congar's work focused increasingly on the theology of the Holy Spirit, and his 3 volume work on the Spirit has become a classic. He was also a member of the International Theological Commission from 1969 to 1985. Congar continued to lecture and write, publishing work on wide ranging topics including Mary, the Eucharist, lay ministry and the Holy Spirit, as well as his diaries. His works include The Meaning of Tradition and After Nine Hundred Years which addresses the East West Schism. In 1963, Congar was diagnosed with a "diffuse disease of the nervous system" which caused weakness and numbness in his extremities. In 1985, the diagnosis was changed to a form of sclerosis which increasingly affected his mobility and writing ability, and made his scholarly research difficult. He became a resident at the Military Hôpital des Invalides in Paris from 1986.
Кардинал және өлім
1994 жылғы қарашада ол Рим папасы Иоанн Павел II тарапынан кардинал-диакон болып тағайындалды, келесі жылдың 22 маусымындағы өліміне аз уақыт бұрын. Оның денесі Монпарнас зиратына жерленді.
In November 1994 he was named a cardinal deacon by Pope John Paul II, shortly before his death on 22 June the following year. His remains were buried in Montparnasse Cemetery.
БАҚ-тағы бейнелеу
Ив Конгар – «Ұлы соғыстың 14 күнделігі» сериалының 14 басты кейіпкерінің бірі. Оны актер Антуан де Прекель сомдайды. Ол 2003 жылғы «Бірінші дүниежүзілік соғыс» деректі фильмінің 2-бөлімі «Қыран астында» 37 минуттан 39 минутқа дейін көрсетіледі.
Yves Congar is one of the 14 main characters of the series 14 Diaries of the Great War. He is played by actor Antoine de Prekel. Featured in the documentary series The First World War (2003), Part 2, "Under The Eagle" from the 37 minute mark to the 39 minute mark.