Кіріспе
Австриялық саясаткер; Австрияның канцлері
Леопольд Фигль (2 қазан 1902 – 9 мамыр 1965) – Австрия Халық партиясының (христиан-демократтар) австриялық саясаткері және Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Австрияның бірінші федералды канцлері. Соғыстан кейін Себастьян Курцтан бұрын ол Австрияның ең жас федералды канцлері болды.
Өмір
Төменгі Австрияның Рюст-им-Тулнерфельд ауылында фермердің ұлы болып туған Фигль, Ауыл шаруашылығы инженері дипломын алғаннан кейін 1931 жылы Төменгі Австрия Шаруалар лигасының (Бауэрнбунд) вице-төрағасы, ал 1933 жылы төрағасы болды. 1930 жылы Фигль Хилде Хемалаға (1906-1989) үйленді және екі баласы болды. Шаруалар лигасының өзіне ұстаз болған Энгельберт Доллфустың авторитарлық төңкерісінен кейін Фигль экономикалық саясат жөніндегі федералдық кеңес мүшесі болды және Төменгі Австрия штаты үшін Ostmärkische Sturmscharen әскери ұйымының жетекшісі болды. Аншлюс кезінде 1938 жылы нацистер Фиглды Дахау концлагеріне депортациялады, ол 1943 жылдың мамыр айында босатылды. Одан кейін ол мұнай инженері болып жұмыс істеді, бірақ 1944 жылдың қазан айында Фигль қайтадан тұтқындалып, Маутхаузен концлагеріне жеткізілді. 1945 жылдың 21 қаңтарында ол кейіннен өлім жазасына кесілген қарсылық күресшісі Генрих Майермен бірге Венаға әкелінді. Оның іс қағаздарындағы қысқарту "VG" деп белгіленген, бұл Volksgerichtshof (Халық соты) тарапынан сот процесінің жоспарланып немесе дайындалып жатқанын көрсетеді, мұндай сот процесі көбінесе өлім жазасымен аяқталады. Фигль 1945 жылдың 6 сәуірінде босатылды, осы кезде Кеңес әскерлері Вена орталығына Вена шабуылы операциясы аясында жетті. Кеңес әскерлерінің қолбасшысы Федор Толбухин Фиглды Вена халқына азық-түлікпен қамтамасыз етуді ұйымдастыруды сұрады. 1945 жылдың 14 сәуірінде ол Шаруалар лигасының қайта құруын бастады және оны үш күннен кейін құрылған Австрия Халық партиясына (ÖVP) біріктірді. Фигль вице-төраға болып сайланды. 27 сәуірде ол Төменгі Австрияның уақытша губернаторы және вице-министр болды. 1930 жылдан бергі алғашқы еркін сайлауда, 1945 жылдың желтоқсанында ÖVP 49,8 пайыз дауыспен және заң шығарушы органда абсолютті көпшілік орындарды жеңіп алды. Фигль канцлер лауазымына ұсынылды; Кеңес оның нацистерге қарсылығы мен басқару қабілеттеріне байланысты келісім берді. Ол тек ÖVP үкіметін құра алатын болса да, Бірінші Республиканы қиындыққа салған фракциялықтардың естеліктері оны Халық партиясы, социалистер және коммунистер арасындағы үлкен коалицияны жалғастыруға итермеледі. (Коалициядан коммунистер 1947 жылы шығарылды) 1966 жылға дейін билікте болды және Екінші дүниежүзілік соғыстан қалған ауыр экономикалық және әлеуметтік проблемаларды шешуге көп үлес қосты. Ішкі сыннан кейін Фигль 1953 жылдың 26 қарашасында канцлер лауазымынан кетті. Оның ізбасары Юлиус Рааб SPÖ-мен салыстырғанда аз икемді болды, бірақ Австрияның егемендігін қалпына келтіретін Австрия мемлекеттік шарты 1955 жылдың 15 мамырында қол қойылған кезде канцлер болды. Алайда Фигль оның жетістігіне белсенді қатысты, өйткені ол сыртқы істер министрі ретінде үкіметте қалды. Deutsche Wochenschau жаңалықтарында көрсетілгендей, Белведер сарайының балконында қол қойылған құжатты желбіретіп, "Österreich ist frei!" ("Австрия азат!") деген сөздерді айтуы Австрияның ұлттық естелігіндегі маңызды бейнеге айналды. (Бұл сөздер алдында сарайдың ішінде айтылған, бірақ балкондағы суреттерге сарайдың ішінде жасалған дыбыс қосылды.) 1959 жылғы ұлттық сайлауда SPÖ ÖVP-ге қарсы күш алды, және парламенттегі екі партия арасындағы орын қатынасы шамамен 1:1 болды. Бұл SPÖ-ге Бруно Крейскиді сыртқы істер министрі лауазымына тағайындауды талап етуге мүмкіндік берді. Фигль содан кейін 1959-1962 жылдары Ұлттық кеңестің төрағасы болды, бірақ көп ұзамай туған жері Төменгі Австрияға оралып, штат губернаторы болды. Фигль 1960-1964 жылдары аралығында Pfadfinder Österreichs-тің демеушісі және 1964 жылдан өліміне дейін осы скаут ұйымының президенті болды. Ол 1965 жылы Венада бүйрек қатерінен қайтыс болды және Zentralfriedhof-тағы Ehrengrab-қа жерленді. Оның ұлы Йоханнес Pfadfinder Österreichs халықаралық комиссары және 1994 жылдан 2000 жылға дейін Pfadfinder und Pfadfinderinnen Österreichs президенті болды.
After the defeat of the Nazis, the Allies occupied Austria at the end of World War II. The Soviet military commander, Fyodor Tolbukhin, asked Figl to manage the provision of food for the population of Vienna. On 14 April 1945 he refounded the Bauernbund and integrated it into the Austrian People's Party (ÖVP), which was founded three days later. Figl was elected vice chair. On 27 April he became interim Governor of Lower Austria and vice minister. At the first free elections since 1930, held in December 1945, the ÖVP won with 49.8 percent of the vote and an absolute majority of seats in the legislature. Figl was proposed as Chancellor; the Soviets agreed, because of his opposition to the Nazis and his managerial abilities. Although he could have formed an exclusively ÖVP government, the memories of the factionalism that had plagued the First Republic led him to continue the grand coalition between the People's Party, Socialists and Communists. The coalition (from which the Communists were pushed out in 1947), remained in office until 1966 and did much to solve the serious economic and social problems left over from World War II. After internal criticism, Figl resigned as Chancellor on 26 November 1953. His successor, Julius Raab, was less flexible towards the SPÖ, but was Chancellor when the Austrian State Treaty, which restored sovereignty to the country, was signed on 15 May 1955. However, Figl was strongly involved in its achievement, as he remained in the government as foreign minister. His appearance on the balcony of Belvedere Palace waving the signed paper and speaking the words Österreich ist frei! ("Austria is free! "), as rendered by the Deutsche Wochenschau newsreel, has become an icon in the Austrian national remembrance. (The words were actually spoken before, inside the Palace, but the pictures on the balcony were underlain with the sound track made inside.) At the national elections of 1959 the SPÖ gained ground on the ÖVP, and the ratio of seats between the two parties in parliament was now almost 1:1. This gave the SPÖ the bargaining power to demand that Bruno Kreisky succeed him as foreign minister. Figl then became president of the National Council 1959–1962, but soon returned to Lower Austria, to become governor of his home state. Figl was patron of the Pfadfinder Österreichs between 1960 and 1964 and president of this Scout association from 1964 until his death. He died from kidney cancer in 1965 in Vienna, and is buried in an Ehrengrab at the Zentralfriedhof. His son Johannes was International Commissioner of the Pfadfinder Österreichs and president of the Pfadfinder und Pfadfinderinnen Österreichs from 1994 to 2000.