1972 жылғы Еуропалық қауымдастықтар туралы акт және Brexit
European Communities Act 1972 (UK)
Еуропалық қауымдастықтар туралы 1972 жылғы заң: Ұлыбританияның Еуропалық одаққа қатысуы, заңнамасы, Еуропалық сот шешімдері және конституциялық өзгерістер туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Еуропалық қоғамдастықтар туралы 1972 жылғы акт (c. 68), сондай-ақ ECA 1972 деп аталады, Ұлыбритания Парламентінің үш Еуропалық қоғамдастыққа – Еуропалық экономикалық қоғамдастыққа (ЕЭК, «Ортақ нарық»), Еуропалық атом энергиясы қауымдастығына (Евратом) және Еуропалық көмір және болат қауымдастығына (ЕҚШК, ол 2002 жылы таратылды) – мүше мемлекет ретінде Ұлыбританияның қосылуына құқықтық негіз қалаған актісі болды. ЕЭК және ЕҚШК кейіннен Еуропалық Одаққа айналды. Акт сонымен қатар, Қоғамдық құқықты (кейіннен Еуропалық Одақ құқығы), оның acquis communautaire-ін, шарттарын, регламенттерін, директиваларын, шешімдерін, Қоғамдық кедендік одақты (кейіннен Еуропалық Одақ кедендік одағы), Ортақ ауыл шаруашылығы саясатын (ОАШС), Ортақ балық шаруашылығы саясатын (ОБШС) және Еуропалық соттың шешімдерін Ұлыбританияның ішкі заңдарына енгізді. Қосылу шартына сол кездегі консервативті премьер-министр Эдвард Хит және Еуропалық комиссияның сол кездегі президенті Франко Мария Малфатти 1972 жылғы 22 қаңтарда Брюссельде қол қойды. Ұлыбританияның қоғамдастықтарға қосылуы акт арқылы бекітіліп, 1973 жылғы 1 қаңтардан бастап толық заңдық күшіне енді. Заңнамада нақты айтылмағанмен, 1964 жылы Costa v ENEL ісі бойынша Еуропалық сот шешімінде алғаш рет орнатылған мүше мемлекеттердің ішкі ұлттық заңдарынан жоғары тұратын Қоғамдық құқықтың (кейіннен Еуропалық Одақ құқығының) басымдылығы қағидасының нәтижесінде ол Ұлыбритания Парламенті қабылдаған барлық заңнамаға (соның ішінде Ұлыбританияның құқық беруші органдарына – Солтүстік Ирландия Ассамблеясына, Шотландия Парламентіне және Уэльс Парламентіне (Senedd Cymru) да міндетті болды, бірақ бұл институттардың ешқайсысы акт қабылданған кезде болған жоқ). Бұл 1970–1974 жылдардағы Хит үкіметі қабылдаған ең маңызды конституциялық акт және Ұлыбритания Парламенті қабылдаған ең маңызды конституциялық актілердің бірі болды. Акт күші жойылған кезде бастапқы нысанынан айтарлықтай өзгертілді, Бірыңғай еуропалық акт, Маастрихт шарты, Амстердам шарты, Ницца шарты және Лиссабон шарты енгізген өзгерістерді қамтыды. 2017 жылғы 13 шілдеде сол кездегі Brexit хатшысы Дэвид Дэвис Парламентке Еуропалық Одақтан шығу (Withdrawal) актісін ұсынды, ол 1972 жылғы актіні «шығу күнінде» күштен шығаруға қатысты ережелерді қамтиды. Бұл күнді бастапқыда 2019 жылғы 29 наурызда сағат 23:00-де (Лондон уақыты, GMT) деп белгіленген, бірақ кейіннен Еуропалық Одақтың шешімімен 2019 жылғы 22 мамырға немесе 2019 жылғы 12 сәуірге, содан кейін 2019 жылғы 31 қазанға және соңында 2020 жылғы 31 қаңтарға кейінге жылдырылды. Акт 2018 жылғы Еуропалық Одақтан шығу (Withdrawal) актісімен 2020 жылғы 31 қаңтарда күштен шығарылды, бірақ оның әсері 2020 жылғы Еуропалық Одақтан шығу (Withdrawal Agreement) актісінің ережелеріне сәйкес «сақталды». Бұл ереже 2020 жылғы 31 қаңтардан бастап (Ұлыбритания Еуропалық Одақтан ресми түрде шыққан кезден) Brexit жүзеге асыру кезеңінің соңына дейін, 2020 жылғы 31 желтоқсанға дейін қолданыста болды, содан кейін «сақтау» ережелері автоматты түрде күшін жойды. Осы соңғы қалған ережелерді күштен шығару Ұлыбритания заңдарына болашақ ЕО заңдарын автоматты түрде енгізуді тоқтатты (барлық бұрынғы ЕО заңдары 2018 жылғы Еуропалық Одақтан шығу (Withdrawal) актісіне сәйкес сақталып, Ұлыбритания заңдарына көшірілді), сондай-ақ ЕҚС-тің көптеген болашақ шешімдерін, Еуропалық одақтың кедендік одағының, Еуропалық бірыңғай нарықтың, Ортақ ауыл шаруашылығы саясатының және Ортақ балық шаруашылығы саясатының регламенттерін тоқтатты. Бұл 48 жылдан кейін актінің конституциялық маңызы және парламенттік егемендік қағидасына оның әсері туралы ондаған жылдар бойы саяси пікірталас пен талқылауларға нүкте қойды (Солтүстік Ирландия хаттамасының шарттары бойынша Солтүстік Ирландияға қатысты ерекшеліктерді қоспағанда).
The European Communities Act 1972 (c. 68), also known as the ECA 1972, was an act of the Parliament of the United Kingdom which made legal provision for the accession of the United Kingdom as a member state to the three European Communities (EC) the European Economic Community (EEC, the 'Common Market'), European Atomic Energy Community (Euratom), and the European Coal and Steel Community (ECSC, which became defunct in 2002); the EEC and ECSC subsequently became the European Union. The Act also incorporated Community Law (later European Union Law), along with its acquis communautaire, its treaties, regulations, directives, decisions, the Community Customs Union (later European Union Customs Union), the Common Agricultural Policy (CAP), the Common Fisheries Policy (FCP) together with judgments of the European Court of Justice into the domestic law of the United Kingdom. The Treaty of Accession was signed by the then Conservative Prime Minister Edward Heath and the then President of the European Commission Franco Maria Malfatti in Brussels on 22 January 1972; the UK's accession into the Communities was subsequently ratified via the Act to have full legal force from 1 January 1973. Although not specifically stated within the legislation but due to the principle of Community Law (subsequently European Union Law) having primacy over the domestic national laws of the member states which was first established though the Costa v ENEL European Court of Justice ruling in 1964 as a consequence it also became binding on all legislation passed by the UK Parliament (and also upon the UK's devolved administrations—the Northern Ireland Assembly, Scottish Parliament and the Welsh Parliament (Senedd Cymru) although none of these institutions existed at the time of the passing of the Act). It was the most significant constitutional statute to be passed by the Heath government of 1970–1974, and one of the most significant UK constitutional statutes to ever be passed by the UK Parliament. The Act was at the time of its repeal significantly amended from its original form, incorporating the changes wrought by the Single European Act, the Maastricht Treaty, the Amsterdam Treaty, the Nice Treaty, and the Lisbon Treaty. On 13 July 2017, the then Brexit Secretary, David Davis, introduced what became the European Union (Withdrawal) Act to Parliament, which made provision for repealing the 1972 Act on "exit day", which was when enacted defined as 29 March 2019 at 11 p. m.(London time, GMT), but later postponed by EU decision first to either 22 May 2019 or 12 April 2019, later to 31 October 2019, and then again to 31 January 2020. The Act was repealed on 31 January 2020 by the European Union (Withdrawal) Act 2018, although its effect was 'saved' under the provisions of the European Union (Withdrawal Agreement) Act 2020. This provision was in effect from 31 January 2020 (when the United Kingdom formally left the European Union) until the end of the Brexit implementation period on 31 December 2020, when the "saving" provisions were automatically repealed. The repeal of these last remaining provisions ended the automatic incorporation into UK law of all future EU laws (with all previous EU laws being retained and transferred into UK law under the European Union (Withdrawal) Act 2018), and most future judgments of the ECJ as well as the regulations of the European Union Customs Union, the European Single Market, the Common Agricultural Policy and the Common Fisheries Policy, after 48 years on the statute book (with the exception to Northern Ireland under the terms of the Northern Ireland protocol), bringing to an end decades of political debate and discussions about the constitutional significance of the Act and its effect on the principle of Parliamentary sovereignty.
Шығуы және тарихы
1958 жылы Еуропалық қауымдастықтар (ЕҚ) құрылғанда, Ұлыбритания олардан қашықтап, орнына ЕЭКҰ-ға қосылды. Бірақ британ үкіметі өзінің бұл шешіміне дерлік бірден өкінді, ал 1961 жылы Дания, Ирландия және Норвегиямен бірге үш қауымдастыққа қосылу үшін өтініш берді. Дегенмен, президент Шарль де Голль британдық мүшелікті АҚШ-тың ықпалымен келген «Трояндық ат» деп салып, вето қойды, нәтижесінде төрт өтініш те тоқтатылды. Төрт ел 1967 жылы өтініштерін қайта жіберді, ал 1969 жылы Жорж Помпиду де Голльдің орнына келген соң француз ветосы алынды. 1970 жылы консервативті премьер-министр Эдвард Хит басқаратын Ұлыбритания үкіметі, Еуропалық қауымдастықтар және Еуропаның түрлі көшбасшылары арасында қосылу келіссөздері өтті. Ортақ ауылшаруашылық саясаты (ОАС) және Ұлыбританияның Ұлттар Достастығымен қарым-қатынасы туралы келіспеушіліктерге қарамастан, шарттарға келісім жасалды. 1971 жылдың қазан айында, ұзақ алты күндік парламенттік дебаттан кейін, депутаттар ақ қағаз бойынша дауыс беруде ЕҚ-ға қосылуды 356–244 дауыспен қолдады. 1973 жылғы 1 қаңтарда қауымдастықтарға кірген кезде шарт күшіне енуі және Ұлыбританияның ЕЭК институттары мен қауымдастық заңдарын қабылдауы үшін парламенттік акті қажет болды. Шартқа қол қойылғаннан кейін үш күн өткен соң Джеффри Риппон 12 баптан тұратын Еуропалық қауымдастықтар туралы заң жобасын парламентке ұсынды. Еуропалық қауымдастықтар заңы қабылданды, ал Эдвард Хит 1972 жылғы 22 қаңтарда Брюссельде қосылу шартына қол қойды. Дания мен Ирландия да 1973 жылғы 1 қаңтарда Ұлыбританиямен бірге қауымдастыққа қосылды, ал Норвегия халқы 1972 жылғы референдумда мүшеліктен бас тартты.
When the European Communities (EC) came into being in 1958, the UK chose to remain aloof and instead join the alternative bloc, EFTA. Almost immediately the British government regretted its decision, and in 1961, along with Denmark, Ireland and Norway, the UK applied to join the three Communities. However, President Charles de Gaulle saw British membership as a Trojan horse for US influence, and vetoed it; all four applications were suspended. The four countries resubmitted their applications in 1967, and the French veto was lifted upon Georges Pompidou succeeding de Gaulle in 1969. In 1970, accession negotiations took place between the UK Government, led by Conservative Prime Minister Edward Heath, the European Communities and various European leaders. Despite disagreements over the CAP and the UK's relationship with the Commonwealth, terms were agreed. In October 1971, after a lengthy six day Commons debate on a white paper motion on the principle of accession, MPs voted 356–244 in favour of joining the EC. For the Treaty to take effect upon entry into the Communities on 1 January 1973, and for the UK to embrace the EEC Institutions and Community law, an Act of Parliament was required. Only three days after the signing of the Treaty, a European Communities Bill of just 12 clauses, was presented to the House of Commons by Geoffrey Rippon. The European Communities Act came into being, and Edward Heath signed the Treaty of Accession in Brussels on 22 January 1972. Denmark and Ireland also joined the Communities on the same day, 1 January 1973, as the UK; the Norwegian people had rejected membership in a referendum in 1972.
Бірінші оқылым (Жалпы палатасы)
Еуропалық қоғамдастықтар туралы заң жобасы 1972 жылдың 26 қаңтарында Ланкастер герцогтігінің канцлері Джеффри Риппон Парламенттің Төменгі палатасына бірінші оқылым үшін енгізді.
The European Communities Bill was introduced the House of Commons for its first reading by Geoffrey Rippon, Chancellor of the Duchy of Lancaster on 26 January 1972.
Екінші оқылым (Азаматтар палатасы)
1972 жылдың 17 ақпанында, үш күндік қанағаттандырмайтын пікір алмасып болғаннан кейін, Төменгі палата заң жобасын екінші оқылымда 309–301 дауыспен мақұлдады. Содан кейін заң жобасы үшінші оқылымға дейін комитетке жіберілді.
On 17 February 1972, the House of Commons voted narrowly by 309–301 in favour of the Bill at its second reading, after three days of intense debate. The Bill then passed on to Committee Stage before its third reading.
Үшінші оқылым (Азаматтар палатасы)
Бұл талқылау барысында парламент депутаттары Үкімет Еуропалық қоғамдастықтар туралы заң жобасын Парламенттың келісімді қабылдау процесінің техникалық мәселелерін талқылай алатындай етіп құрастырғанын, бірақ өзінің қосылу шартын талқылай алмағанын көрсетті. Олар Парламент егемендігін Үкіметтің Еуропалық жобаға қосылу ниеті үшін құрбан етуді сынады. 1972 жылдың 13 шілдесінде Төменгі палата заң жобасын үшінші және соңғы оқылымда 301 дауысқа қарсы 284 дауыспен мақұлдады, содан кейін ол Лордтар палатасына жіберілді. Заң жобасы Лордтар палатасына жолданды.
During this discussion in the House of Commons, MPs pointed out that the Government had structured the European Communities Bill so that Parliament could debate the technical issues about how the treaty enactment would occur (how the UK would join the European Communities) but could not debate the treaty of accession itself and decried this sacrifice of Parliament's sovereignty to the Government's desire to join the European project. On 13 July 1972, the House of Commons voted 301–284 in favour of the Bill in its third and final reading before passing on to the House of Lords. The Bill then passed to the House of Lords.
Патшалық келісім, ратификация және күшіне ену
Акт 17 қазанда Корольдік бекітілуді алды, ал Ұлыбританияның Қосылу шартын ратификациялау құжаты келесі күні Италия үкіметіне (Еуропалық қауымдастықтарының дәстүрлі шарттар тізімін сақтаушысы) Шарт талап еткендей тапсырылды. Шартта оның күшіне ену күні 1973 жылғы 1 қаңтар деп (2-бапта) көрсетілген, ал Актта оның әрекеттері үшін тек "кіру күні" ғана көрсетілген. Сондықтан Акт пен Шарт 1973 жылғы 1 қаңтарда күшіне енді, сол кезде Ұлыбритания Дания мен Ирландиямен бірге Еуропалық қауымдастықтардың (кейіннен Еуропалық Одақ) толыққанды мүшесі атанды.
The Act received Royal Assent on 17 October, and the UK's instrument of ratification of the Treaty of Accession was deposited the next day with the Italian government (the traditional European Communities treaty records holder) as required by the Treaty. Since the Treaty specified its effective date as 1 January 1973 (in Article 2) and the Act specified only "entry date" for its actions, the Act and the Treaty took effect 1 January 1973, when the United Kingdom officially became a member state of the European Communities (subsequently the European Union) along with Denmark and Ireland.
Заң
Еуропалық қоғамдастықтар актісі – Ұлыбритания Парламентінің Ұлыбританияның Еуропалық Одаққа (бұрын Еуропалық қоғамдастықтар деп аталған) кіру шартымен қажетті өзгерістерді енгізуге арналған құралы болды. Актінің бастапқы түрі конституциялық маңызын ескере отырып, күрт қысқа болып, он екі баптан тұрды.
The European Communities Act was the instrument whereby the UK Parliament effected the changes required by the Treaty of Accession by which the UK joined the European Union (then known as the European Communities). The Act as passed in its original form was, given its constitutional significance, surprisingly short and contained just twelve clauses.
Қоғамдық құқық (ЕО құқығы)
Заң арқылы тарихи құқықтық норма жасалды, ол Біріккен Корольдіктің ішкі заңдарына, сондай-ақ оның acquis communautaire және оның регламенттері мен директиваларына қосылып, міндетті түрде қолданылатын болды. Нәтижесінде, бұл заңнама Қоғамдастық құқығын (кейіннен Еуропалық Одақ құқығы) Ұлыбритания заңдарының бір түріне айналдырды. Бұл ереже Заңның 2-бабында баяндалған. Ол 2(2) бабына сәйкес, Ұлыбритания үкіметінің министрлеріне Еуропалық Одақ директиваларын (бұрынғы Қоғамдастық құқығы) және Еуропалық соттың шешімдерін Ұлыбритания заңдарына трансформациялау үшін қағидалар қабылдауға рұқсат берді. Шарттың өзінде мүше мемлекеттер Еуропалық Қоғамдастықтардың қазіргі және болашақ шешімдеріне сәйкес болуға міндетті екендігі көрсетілген. Ұлыбритания соттары Акт пен Қосылу шартын Еуропалық Одақ заңына Ұлыбританияның ішкі заңнамасынан басымдық беру ретінде түсіндірді.
The Act made the historic legal provision by incorporating and binding Community Law (subsequently European Union Law) and rulings from the European Court of Justice into the domestic law of the United Kingdom along with its acquis communautaire and its regulations and directives. In effect this legislation made Community Law (EU Law) another form of UK Law. The provisions for this was laid out in Section 2 of the Act. It enabled, under section 2(2), UK government ministers to make regulations to transpose EU Directives (then Community law) and rulings of the European Court of Justice into UK law. The Treaty itself says the member states will conform themselves to the European Communities existing and future decisions. The Act and the Treaty of Accession have been interpreted by UK courts as granting EU law primacy over domestic UK legislation.
Еуропалық экономикалық қоғамдастық (ЕЭК)
Акт Ұлыбританияның Еуропалық экономикалық қауымдастыққа (ЕЭҚ) кіруі үшін заңнамалық негіз жасады, ол сол кезде үш қауымдастықтың (көбінесе сол кезде Ортақ нарық деп белгілі) басты халықаралық ұйымы болып табылды және оның қағидалары мен регламенттерін Ұлыбританияның ұлттық заңдарына енгізді.
The Act legislated for the United Kingdom's accession to the European Economic Community (EEC), which was at the time the main international organisation of the three Communities (more commonly known at the time as the Common Market) and incorporated its rules and regulations into the domestic law of the United Kingdom.
Еуропалық көмір және болат қоғамы (ЕҚШҚ)
Акт Біріккен Корольдіктің Еуропалық Көмір және Болат Қоғамдастығына (ЕҚҚШК) кіруі үшін заңнамалық негіз жасады және оның қағидалары мен регламенттерін Біріккен Корольдіктің ұлттық заңдарына біріктірді.
The Act legislated for the United Kingdom's accession to the European Coal and Steel Community (ECSC) and incorporated its rules and regulations into the domestic law of the United Kingdom.
Еуропалық атом энергиясы қоғамы (ЕАЭО немесе Евратом)
Акт Біріккен Корольдіктің Еуропалық атом энергиясы қауымдастығына (ЕАЭО немесе Евратом) кіруіне арналған заңнаманы бекітті және оның қағидалары мен регламенттерін Біріккен Корольдіктің ұлттық заңдарына енгізді.
The Act legislated for the United Kingdom's accession to the European Atomic Energy Community (EAEC or Euratom) and incorporated its rules and regulations into the domestic law of the United Kingdom.
Ортақ ауыл шаруашылығы саясаты
Заң Біріккен Корольдіктің Ортақ ауыл шаруашылығы саясатына толық қатысуын заңдастырды және осы саясатты Ұлыбританияның ішкі заңына толық енгізді. Ол Ауыл шаруашылығы өнімдеріне араласу жөніндегі кеңес құрды. Бұл үшін алдыңғы Ұлыбританияның ішкі заңнамасын күштен шығарды.
The Act legislated for the full participation of the United Kingdom in the Common Agricultural Policy and fully incorporated the policy into UK domestic law. It established the Intervention Board for Agricultural Produce. It repealed previous pieces of UK domestic legislation to allow for this.
Ортақ балық шаруашылығы саясаты
Заң Біріккен Корольдіктің Ортақ балық шаруашылығы саясатына толыққанды қатысуын қамтамасыз етті және осы саясатты Ұлыбританияның ішкі құқығына толық көлемде енгізді.
The Act legislated for the full participation of the United Kingdom in the Common Fisheries Policy and fully incorporates the policy into UK domestic law.
Кедендік одақ
Акт Ұлыбританияның Еуропалық Одақ Кедендік Одағына (кейіннен Қоғамдық Кедендік Одақ) толық қатысуын және оны ұлттық заңға енгізуді, сондай-ақ Еуропалық қауымдастықтан тыс елдерден Ұлыбританияға әкелінетін барлық тауарларға еуропалық ортақ сыртқы тарифті қолдануды заңдастырды. Бұл үшін бұрынғы Ұлыбританияның ұлттық заңнамасының көп бөлігі жойылды.
The Act legislated for the incorporation and full participation of the United Kingdom within the European Union Customs Union (then the Community Customs Union) into domestic law, as well as the application of the European common external tariff to all goods which come into the UK from outside the European Communities. The Act repealed large sections of previous UK domestic legislation to allow for this.
ЕО/ЕС құқығының күші мен басымдығы
Еуропалық одақ заңдарының басымдығы мен тікелей әсері одақтың негізгі шарттарында ресми түрде бекітілмеген, бірақ Еуропалық сот (ЕҚС) Ұлыбритания одаққа қосылғанға дейін, Еуропалық одақ заңдары ұлттық заңдарға бағынышты болса, шарттардың мақсатына жеткісіздік туады деген негізде осы қағиданы қалыптастырды. ЕҚС-тің пікірінше, Еуропалық одақ заңдарының кез келген нормасы ұлттық заңдардан, тіпті ұлттық конституциялардан да басым. Көптеген ұлттық соттар, соның ішінде Ұлыбританияның соттары да, осы монистік көзқарасқа келіспейді. Ұлыбританияның одаққа мүше болған кезеңіндегі Еуропалық одақ заңдарының басымдығы Еуропалық қауымдастықтар актісінің 2-бабының 4-тармағында көзделген. Британдық конституция парламенттік егемендікке негізделген және халықаралық құқыққа екіұстамалық тұрғысынан қарайды: халықаралық шарттар Парламент актісі арқылы британдық заңнамаға енгізілмесе, Ұлыбританияның ішкі құқығының бір бөлігіне айналмайды. Яғни, егер Акт жойылса, Еуропалық одақ заңдарының кез келгені (егер ол британдық заңнамаға енгізілмесе) Ұлыбритания мен Гибралтарда қолданылмайтын болады, ал Акт арқылы Еуропалық одақ институттарына берілген өкілеттіктер Ұлыбритания Парламентіне қайта оралады. Бұл мәселенің заң ретінде бекітілуіне консервативті-либералды демократтық коалициясы Ұлыбритания Парламенті қабылдаған 2011 жылғы Еуропалық одақ актісіне «егемендік туралы бапты» қосып тырысты, бұл кезде Ұлыбритания әлі де Еуропалық одақтың мүшесі болып табылды.
The primacy and direct effect of EU law has no formal basis in the founding treaties of the union, but was developed by the European Court of Justice (ECJ), long before UK accession, on the grounds that the purpose of the treaties would be thwarted if EU law were subordinate to national law. The view of the ECJ is that any norm of EU law takes precedence over national law, including national constitutions. Most national courts, including the United Kingdom's, do not accept this monist perspective. The primacy of EU law in the United Kingdom during the time of its membership was derived from the European Communities Act in Section 2 (4). The British constitution is based on Parliamentary sovereignty and has a dualist view of international law: international treaties do not become part of UK domestic law unless they are incorporated into UK law by an Act of Parliament. This means that if the Act were repealed, any EU law (unless it has been transposed into British legislation) would, in practice, become unenforceable in the United Kingdom and Gibraltar, and the powers delegated by the Act to the EU institutions would return to the Parliament of the United Kingdom. This was attempted to made clear to be the law in the United Kingdom by the Conservative–Liberal Democrat Coalition with the inclusion of the "sovereignty clause" in the EU Act 2011 which was passed by the UK Parliament when the UK was still an EU member state.
Фактор аты
Лорд Бридж Палата Лордтарының Factortame ісінде ЕҚА-ның 2(4) тармағының барлық Ұлыбритания заңдарына тиімді түрде автоматты түрде (жасырын) ереже енгізетінін растады, оған сәйкес егер олар Еуропалық құқығымен қақтығысқа келсе, олар автоматты түрде күшін жояды. Бұл кейбір сарапшылар үшін Вестминстер парламенттік егемендігінің дәстүрлі түсінігінен алшақтық ретінде қарастырылады.
In the House of Lords Factortame case, Lord Bridge confirmed that section 2(4) of the ECA effectively automatically inserts a virtual (implied) clause into all UK statutes, that they are to be automatically disapplied wherever they come into conflict with European law. This is seen by some as a departure from the English constitutional doctrine of Westminster parliamentary sovereignty as it was and had been traditionally understood.
Жою
2016 жылғы 23 маусымда өткен референдумда Ұлыбритания Еуропалық Одақтан шығуды қолдады, содан кейін акт жойылады немесе өзгертіледі деген болжамдар туды. 2016 жылдың қазан айында премьер-министр Тереза Мэй 1972 жылғы актіні жоятын және оның регламенттерін Ұлыбритания заңнамасына енгізетін "Үлкен қайта қарау туралы заң жобасын" уәде етті; регламенттер британдық шығу кезінде күшіне еніп, кейіннен жағдайлар бойынша өзгертіліп немесе жойылатын болар еді. Еуропалық Одақ (Шығу) туралы заң жобасы 2017 жылдың 13 шілдесінде Халық палатасына енгізілді. Ол Парламентте 2018 жылдың 20 маусымында қабылданды және 2018 жылдың 26 маусымында корольдік бекітілуді алды. 2018 жылғы Еуропалық Одақ (Шығу) туралы заң 1972 жылғы Еуропалық қауымдастықтар туралы заңның күшін жоюды көздейді, Ұлыбритания ЕО-дан 2019 жылдың 29 наурызында сағат 23:00-де шыққан кезде. Алайда, 2018 жылдың шілдесіндегі ақ парақта үкімет "өткінші кезеңнің" (2018 жылдың шілдесіне сәйкес, 2020 жылдың 31 желтоқсаны) соңына дейін ЕҚА-ның күшін сақтап қалу үшін Шығу туралы заңға түзетулер енгізу ниетін жариялады, осылайша осы кезеңде ЕО заңнамасының қолданылуын қамтамасыз етеді. Бұл 2020 жылдың қаңтар айында Еуропалық Одақ (Келісім туралы) заңының қабылдануымен іске асырылды, ол ЕҚА-ның күшін іске асыру кезеңінің соңына дейін сақтап қалды, ол 2020 жылдың 31 желтоқсанына жоспарланған, содан кейін ол автоматты түрде күшін жойды.
The United Kingdom voted for withdrawal from the European Union in the referendum held on 23 June 2016, and afterwards there was speculation that the act would be either repealed or amended. In October 2016, Prime Minister Theresa May promised a "Great Repeal Bill" which would repeal the 1972 Act and import its regulations into UK law, with effect from the date of British withdrawal; the regulations could then be amended or repealed on a case by case basis. The European Union (Withdrawal) Bill was introduced in the House of Commons on 13 July 2017. It was passed by Parliament on 20 June 2018, and received royal assent on 26 June 2018. The European Union (Withdrawal) Act 2018 provides for the repeal of the European Communities Act 1972 at the time the United Kingdom exits the EU, on 29 March 2019 at 11:00 pm. However, in a July 2018 white paper, the government announced its intention to amend the Withdrawal Act to provide for the continued effect of the ECA until the end of the "transition period" (31 December 2020, as of July 2018), therefore allowing EU law to continue to apply in that period. This was achieved when the European Union (Withdrawal Agreement) Act 2020 was passed in January 2020 which "saved" the effect of the ECA until the end of the implementation period which was scheduled for 31 December 2020 before it was automatically repealed.