Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Палладиана базиликасы – Италияның солтүстік-шығысындағы Виченца қаласындағы Пьяцца-дей-Синьори орталық алаңында орналасқан Ренессанс кезеңінің ғимараты. Бұл ғимараттың ең ерекше белгісі – лоджиясы, ол Палладиан терезесі деп аталатын алғашқы мысалдардың бірін көрсетеді. Бұл жоба жас Андреа Палладионың еңбегінің нәтижесі болды, ол Ренессанс және одан кейінгі кезеңдерде архитектура саласына зор әсер етті. 1994 жылдан бері Палладиана базиликасы, Виченца қаласындағы және оның төңірегіндегі басқа Палладиандық ғимараттармен бірге ЮНЕСКО-ның «Виченца қаласы және Венето аймағындағы Палладиан виллалары» деген аталымменгі Мәдени мұра тізіміне енді.
The Basilica Palladiana is a Renaissance building in the central Piazza dei Signori in Vicenza, north eastern Italy. The most notable feature of the edifice is the loggia, which shows one of the first examples of what have come to be known as the Palladian window, designed by a young Andrea Palladio, whose work in architecture was to have a significant effect on the field during the Renaissance and later periods. Since 1994, the Basilica Palladiana, together with other Palladian buildings in and around Vicenza, has been part of the UNESCO World Heritage Site "City of Vicenza and the Palladian Villas of the Veneto".
Тарих
Ғимарат бастапқыда 15 ғасырда салынған және Доменико да Венеция екі бұрыннан бар қоғамдық сарайды біріктіру үшін жобалаған. Готика стиліндегі ғимарат үкімет орны ретінде қызмет етіп, бірінші қабатта бірнеше дүкендер орналасқан. Бұл құрылыстан бұрын, 1172 жылдан бері белгілі болған биік Torre Bissara орналасқан; алайда, оның биіктігі осы кезде арттырылып, шыңы 1444 жылы аяқталды. Онда Е аккордында бес қоңырау бар. 15 ғасырлық ғимараттың үстіңгі жағы кері болған, ірі архивольттармен қолдау көрсетілген, бұл 1306 жылы Падуадағы сол аттас ғимарат үшін салынған нұсқадан шабыттандырылған. Готикалық қасбеті қызыл және gialletto Верона мраморынан жасалған, және ол әлі күнге дейін Палладионың қосымшасының артында көрініп тұр. 1481–1494 жылдары Томмазо Форментон сарайды айналдыра екі қатар бағаналар тұрғызды. Дегенмен, құрылысы аяқталғаннан кейін екі жыл өткен соң, оңтүстік-батыс бұрышы құлап кетті. Келесі онжылдықтарда Виченца үкіметі Антонио Риццо, Джорджио Спавенто, Антонио Скарпагнино, Жакопо Сансовино, Себастьяно Серлио, Микеле Санмикели және Джулио Романо сияқты сәулетшілерді ғимаратты қайта құру жоспарын ұсынуға шақырды. 1546 жылы жүздік кеңес 40 жастағы жергілікті сәулетші Андреа Палладионың 1549 жылдың сәуірінен бастап ғимаратты қайта жаңартуын бекітті. Палладио классикалық формадағы жаңа сыртқы қабырғаны, лоджияны және портикті қосты, олар бастапқы готикалық сәулетті жасырады. Ол сондай-ақ, бұл атаумен белгілі ежелгі римдік азаматтық құрылыстардың үлгісімен ғимаратты "базилика" деп атады. Базиликаның құрылысы қымбатқа түсті (аяқталғаннан кейін шамамен 60 000 дукат) және көп уақыт талап етті. Палладио бұл жұмысы үшін өмірінің көп бөлігінде айына бес дукаттан табыс тапты. 1614 жылы, оның қайтысынан кейін отыз жыл өткен соң, ғимарат аяқталды, Piazza delle Erbe-дегі негізгі қасбеті толыққанды бітірілді.
The building was originally constructed in the 15th century and was known as the Palazzo della Ragione, having been designed by Domenico da Venezia to include two pre existing public palazzi. The building, which was in the Gothic style, served as the seat of government and also housed a number of shops on the ground floor. The tall Torre Bissara precedes this structure, as it is known from as early as 1172; however, its height was increased on this occasion, and its pinnacle was finished in 1444. It has five bells in the chord of E. The 15th century edifice had an upside down cover, partly supported by large archivolts, inspired by the one built in 1306 for the eponymous building of Padua. The Gothic façade was in red and gialletto marble of Verona, and is still visible behind the Palladio addition. A double order of columns was built by Tommaso Formenton in 1481–1494 to surround the palace. However, two years after its completion, the south western corner collapsed. In the following decades, the Vicentine government called in architects such as Antonio Rizzo, Giorgio Spavento, Antonio Scarpagnino, Jacopo Sansovino, Sebastiano Serlio, Michele Sanmicheli and Giulio Romano to propose a reconstruction plan. In 1546, the Council of One Hundred chose a 40 year old local architect, Andrea Palladio, to reconstruct the building starting from April 1549. Palladio added a new outer shell of marble classical forms, a loggia and a portico that now obscure the original Gothic architecture. He also dubbed the building a "basilica", after the ancient Roman civil structures of that name. The Basilica was an expensive project (some 60,000 ducats once finished) and took a long time to complete. Palladio received for the work an income of five ducats a month for most of his life. In 1614—thirty years after his death—the building was completed, with the finishing of the main façade on Piazza delle Erbe.
Сипаттама
1546 жылғы бастапқы ұсынысынан бастап соңғы құрылысқа дейін Палладионың суреттері сақталған. Оның шешімі, сонымен қатар, қосымшаны бұрыннан бар құрылымға бейімдеуге қажетті шараларды қамтиды, ол «серлиана» деп аталады: бұл қайталамалы құрылым, онда дөңгелек аркалар тіктөртбұрышты ашылулармен үйлесе орналасқан; соңғылары ішкі бөлімнің өзгермелі өлшемдеріне сәйкес әртүрлі өлшемде болды. Бұрыштық аркадаларда архитрав ашылулары өте тар болады. «Серлиананы» Жакопо Сансовино Венетода бірнеше жыл бұрын өзінің «Biblioteca Marciana» (1537) үшін, сондай-ақ Джулио Романо Полироне аббаттығын қайта жаңартуда (1540) қолданған. Төменгі қабаттағы лоджиялар дорикалық тәртіпте салынған; оған сәйкес антаблетурада дискілер мен букраниялармен безендірілген метопалар мен триглифтер кезектесіп орналасқан фриз бар. Керісінше, жоғарғы қабаттағы лоджиялар ионикалық тәртіпте, үздіксіз фриздік антаблетурамен жасалған. Парапетінде Джованни Баттиста Албанезе, Грациоли және Лоренцо Рубинидің мүсіндері орналасқан. Сағат мұнарасында Ми мажор аккордында бес қоңырау бар.
Drawings by Palladio, from his original proposal of 1546 to the final construction, have been preserved. His solution, which also encompasses the necessary measure to adapt the addition to the pre existing structure, is based on the so called serliana: this is a repetitive structure in which round arches are flanked by rectangular openings; the latter were of different size, in order to match the variable size of the internal bay. In the angular arcades, the architrave openings become very narrow. The serliana had been already used in the Veneto some years before by Jacopo Sansovino for his Biblioteca Marciana (1537), as well as in the reconstruction of the Polirone Abbey by Giulio Romano (1540). The loggias in the lower floor were in the Doric order; the associated entablature has a frieze which alternates metope (decorated by dishes and bucrania) and triglyphs. The upper floor loggias, by contrast, are in the Ionic order, with a continuous frieze entablature. The parapet has statues by Giovanni Battista Albanese, Grazioli and Lorenzo Rubini. The clocktower has five bells in the chord of E major.
Қорғау
1994 жылдан бері базилика Дүниежүзілік мұра тізіміне енгізіліп, қорғалып келеді, оған Виченца қаласының басқа Палладиандық ғимараттары да кіреді. Қазір ғимараттың үлкен залында қоғамдық шаралармен қатар көрмелер жиі өткізіледі.
Since 1994 the Basilica has been protected as part of the World Heritage Site also including the other Palladian buildings of Vicenza. The building now often hosts exhibitions in its large hall used for civic events.
Қалпына келтіру
2007 жылы ірі қайта жаңарту жобасы басталды. 2014 жылы ол Еуропалық Одақтың мәдени мұрасы үшін сыйлығы / Europa Nostra сыйлығын жеңіп алды.
A large restoration project started in 2007. In 2014 it won the European Union Prize for Cultural Heritage / Europa Nostra Award.