Кіріспе

Багам аралдарының 60-шы губернаторы Томас Дэниел Нокс, Ранфурлидің 6-шы графы (29 мамыр 1914 – 6 қараша 1988), Дэн Ранфурли деп белгілі болған, британдық армия офицері және фермер, Багам аралдарының губернаторы қызметін атқарған. Оның және оның әйелі Гермионаның, сондай-ақ оның жеке қызметшісі Уитакердің Екінші дүниежүзілік соғыстағы ерліктері әйелінің "Виткермен соғысқа: Ранфурли графинясының соғыс жылнамалары, 1939–1945" атты естеліктерінде баяндалған.

Өмірбаян

Лорд Ранфурли Ольстер Шотландиясының аристократиялық отбасында, әкесінің сыртынан қарағанда туды. Ол капитан Томас Ухтер Колфилд Нокстың, Нортленд виконтының ұлы болды және 1933 жылдың қазанында атасы, 5-ші Ранфурли графының титулын мұраға алды. Ол Итон және Сандхерст Корольдік әскери колледжінде білім алған. 1936 жылы Шервуд рейнджерлері атты әскеріне офицер болып қабылданды. Ол әйелімен 1937 жылы Австралияның генерал-губернаторы лорд Гоуридің адъютанты қызметін атқағанда танысты. Екі жылдан кейін, екеуі де 25 жасқа толғанда, Ұлыбританияға оралып, үйленді. Кейіннен олардың Каролина есімді қызы дүниеге келді.

Екінші дүниежүзілік соғыстағы іс-әрекеттер

Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Нотингемшир еманри (Шервуд рейнджерлері) 1-ші кавалерия дивизиясының екінші лейтенанты лорд (Дэн) Ранфурли бастапқыда британдықтар бақылауындағы Палестинаға жіберілді, содан кейін Мысырдағы 7-ші дивизияға қосылды. Оның әйелі британдық әскердің бірнеше регламенттерін бұзып, майданға жауынгерлердің әйелдеріне тыйым салынғанын ескермей, ол Таяу Шығыста және Солтүстік Африкада оны іздеп, оған қосылу үшін бірнеше рет жоспар құрды, ақыры 1941 жылы Каирде онымен кездесуге қол жеткізді. Көп ұзамай, генерал-лейтенант Филипп Нимге ADC болып тағайындалған Ранфурли 1941 жылғы 6 сәуірде Дерна мен Мечили арасындағы Киренаика шөлінде Ниммен бірге тұтқындалды. Ол Римге жақын Абруццодағы Сульмона лагеріне әкелінді, бірақ 1941 жылдың қазан айында екеуі де Кастелло-ди-Винчильята PG12-ге ауысқанда Нимге қайта қосылды. Ол генералдар Ричард О'Коннор және Адриан Картон де Виарт сияқты көптеген көрнекті британдық офицерлердің қатарында болды. Ол Картон де Виартпен достық қарым-қатынас орнатты және түрмедегі өмірге бейімделіп, офицерлер үйінің және Қызыл Кресттен келген жәрдемдердің басқаруын жүзеге асырды. Де Виарт жазғандай, "Ол біздің ең тәжірибелі құмар ойыншымыз еді, маған жақсылық жасап, backgammon ойнауға үйретті". Бойдтың ADC, флейт-лейтенант Лиминг былай деп жазды: "Менің орнымда үйді басқаруды лейтенант лорд Ранфурли өз мойнына алды, оның ішінде тағы төрт тұтқын келді. Ол туннель арқылы қашуға көмектесті". Әуе маршалы Оуэн Тюдор Бойд пен Ранфурли біздің шұңқырымызға лифт шахтасынан шіркеуге дейін жабын жасады, ал Ранфурли оны жапқаннан кейін ол ешқашан табылған жоқ. Ол 1943 жылғы қыркүйекте Италияның қаруласып бітісуінен кейін генерал Чиаппе босатып жіберген бірнеше сержанттардың кішкентай тобының құрамында болды. Оларды Флоренция Кампо-ди-Марте теміржол станциясына апарып, содан арнайы пойызбен Ареццоға жеткізді. Топ ақырында тарап, Апеннин тауларында партизандармен бірнеше ай өткізді. Ол Рудольф Воган, Джон Комб, Тед Тодхантер және Винчильятадан Гай Рэгглз Бриз (ол ескі мектеп досы)пен бірге болды. Екі жас офицер, американдық ұшқыш Джек Райтер (Италияда атып түсірілген, әскери госпитальдан қашып, партизандарға қосылды), американдық дипломат Уолтер Оребо, сондай-ақ олар жол бойында кездестірген ирландтық сапер Джон Керин жағалауға жетуге қол жеткізді. Олар тағы да кешігіп, қайыққа мініп теңізге шықты. 24 сағат бойы суды сығып тастағаннан кейін оларды ақыры итальяндық кеме құтқарып алды, олар оларды Анконаға түсірді, одан олар 1944 жылғы 30 мамырда бригада штабына жеткізілді. Леди Ранфурли бұл оқиғаны өзінің "Виттакермен соғысқа" атты естелік кітабында баяндады.

Соғыстан кейінгі

Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін лорд Ранфурли Уинстон Черчилль оны Багам аралдарының губернаторы етіп тағайындамас бұрын, Лондонның Ллойдсінде сақтандыру саласында қысқа ғана уақыт жұмыс істеді. Багам аралдарында ол әйелімен бірге Нассауда Ранфурли кітапханалық қызметін ұйымдастырды. 1957 жылы елге оралғаннан кейін, леди Ранфурли кітапханалары жетіспейтін әлемнің аймақтарына кітаптар жіберуді жалғастырды, соның нәтижесінде қазір Book Aid International деп аталатын ұйым құрылды. Ал лорд Ранфурли Букингемширдегі өзінің иелігінде шаруашылықпен айналысты.