Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1976 жылғы деректі фильм
1976 documentary film
"Харлан округі, АҚШ" – 1976 жылғы американдық деректі фильмі. Фильм 1973 жылы Кентки штатының оңтүстік-шығысындағы Харлан округіндегі "Бруксайд ереуіліне" арналған. Бұл ереуілге 180 көмір шақтаушы және олардың әйелдері қатысты, олар Duke Power компаниясына тиесілі Eastover Coal Company-ның Бруксайд шахтасы мен дайындық комбинатына қарсы күресті. Фильм 49-шы "Оскар" марапаттауында "Үздік деректі фильм" номинациясында жеңіс одіс. Фильмнің режиссері және продюсері – Барбара Коппл, ол осы кезде кино өнеріндегі мансабының бастапқы кезеңінде болған. Бұрын VISTA бағдарламасы аясында ерікті болып жұмыс істеген ол жұмысшылардың құқықтарын қорғаушы ретінде басқа да деректі фильмдерде жұмыс істеген.
Harlan County, USA is a 1976 American documentary film covering the "Brookside Strike", a 1973 effort of 180 coal miners and their wives against the Duke Power Company owned Eastover Coal Company's Brookside Mine and Prep Plant in Harlan County, southeast Kentucky. It won the Academy Award for Best Documentary at the 49th Academy Awards. It was directed and produced by filmmaker Barbara Kopple, then early in her filmmaking career. A former VISTA volunteer, she had worked on other documentaries, especially as an advocate of workers' rights.
Қысқаша мазмұны
Коппл бастапқыда Кензи, «Демократия үшін шахтерлер» және Тони Бойлді UMWA президенті лауазымынан ығыстыру туралы фильм түсіруді жоспарлаған. 1973 жылғы маусымда Кентукки штатының Харлан округіндегі Брукссайд кенішіндегі шахтерлер Дьюк Энергия компаниясына қарсы ереуілге шыққанда, Коппл UMWA ұйымдастырған ереуілді түсіру үшін сол жерге барды. Ол бұл тақырыптың көбірек қызығушылық тудыратынын шешті, сондықтан фильмнің негізгі мақсатын өзгертті. Ол фильмге дайындық және монтаж жұмыстарын қоса алғанда, төрт жыл бойы жұмыс істеді. Коппл және оның командасы фильмде бейнеленген отбасылармен бірнеше жыл бірге болды, қауіпсіз жұмыс жағдайлары, әділ еңбек және лайықты жалақы үшін ереуілдеген кезде олардың бастан өткерген қиындықтарын жазды. Ол оларды Нью-Йорк қор биржасының алдындағы пикетке еріп, қара өкпе ауруына шалдыққан адамдармен сұхбаттасты, сондай-ақ ереуілдеген шахтерлерге оқ атуды түсірді. Компания ұсынылып жатқан жаңа келісімшартқа ереуілге тыйым салатын тармақ енгізуді талап етті. Шахтерлер мұндай ережеге келісу олардың жергілікті жұмыс жағдайларына әсер ету мүмкіндігін шектейді деп алаңдады. Бұл мәселе, ереуілден кейін бірнеше жыл өткен соң, UMWA осы жұмысшылар тобының қол жеткізген келісімін жалпы келісімшартқа біріктірген кезде маңызсыз болды. Коппл оқиғаны баяндау үшін әңгімелеуден гөрі, адамдардың сөздерін және іс-әрекеттерін түсіруді жөн көрді. Мысалы, фильмнің басында компанияға жалданып келген ереуілшілер мен басқалар пайда болғанда – ереуілшілер оларды «құралды қылмыскерлер» деп атады – компания қызметкерлері қаруларын камерадан жасыруға тырысты. Ереуіл шамамен бір жылға созылғаннан кейін, екі тарап та қаруларын ашық көрсетті. Коппл фильм түсіруді жалғастырудың (немесе фильм біткен кезде де солай көрсетудің) маңызды екенін сезінді, өйткені команданың және көмекші қызметкерлердің болуы зорлық-зомбылықты азайтуға көмектесетін сияқты көрінді. Коппл компаниялар мен жұмысшылар туралы фактілер мен статистика ұсынды. Ол Duke Power Company компаниясының пайдасы бір жылдың ішінде 170 пайызға өскенін атап өтті. Сонымен қатар, ереуілдегі шахтерлердің көпшілігі коммуналдық қызметтер мен ағынды сусыз, жағдайы нашар болып өмір сүрді, оларға 4% жалақыны көтеру ұсынылды, ал сол жылы өмір сүру құнының 7% -ға өсетіні болжанып еді. Жозеф Яблонски – көптеген шахтерлер жақсы көретін, халықшыл, жалынды кәсіподақ өкілі болды. Яблонски 1969 жылы В.А. «Тони» Бойлға UMWA президенті лауазымы үшін қарсы шықты, бірақ көпшілік сыбайлас жемқор деп санайтын сайлауда жеңілді. Сол жылы Яблонски мен оның отбасы өз үйлерінде өлтірілген күйде табылды. Фильмнің басында Бойлдің денсаулығы жақсы екені көрінеді. Кейіннен ол Яблонски мен оның әйеліне қарсы қылмыскерлерді жалдау үшін басқа бір кәсіподақ атқару кеңесінің мүшесіне 20 000 доллар бергені үшін айыпты деп танылды, содан кейін Бойл әлсіз, ауру және мүгедек арбада жүрді; ол сот залының баспалдақтарымен сот шешімін күтіп отырды. Ереуіл басталғалы бір жыл өткен соң, шахтер Лоренс Джонс төбелес кезінде қаза тапты. Джонс жақсы көрінетін, жас, 16 жасар әйелі мен сәбиі болды. Бұл деректі фильмде оның анасының жерлеу кезінде жылап, еркектердің оны алып кетіп жатқанын көруге болады. Оның өлімінен кейін ереуілшілер мен басшылар келіссөздер үстеліне келуге келісті. Тау-кен қауымдастығының белгілі бір әйелі Лоис Скотт ереуілді қолдау үшін халықты жұмылдыруда маңызды рөл атқарды. Ол бірнеше рет пикетке қатыспағандарды ашық сөккенін көрсетті. Бір сахнада Скотт өз бюстгальтерінен пистолет шығарады.
Kopple initially intended to make a film about Kenzie, Miners for Democracy and the attempt to unseat Tony Boyle as president of the UMWA. When miners at the Brookside Mine in Harlan County, Kentucky, went on strike against Duke Power Company in June 1973, Kopple went there to film the strike, which the UMWA had helped to organize. She decided it was the more compelling subject, so switched the focus of her film. In all, she worked on the film for four years, including preparation and editing. Kopple and her crew spent years with the families depicted in the film, documenting the dire straits they encountered while striking for safer working conditions, fair labor practices, and decent wages. She followed them to picket in front of the Stock Exchange in New York City, filming interviews with people affected by black lung disease, and miners being shot at while striking. The company insisted on having a no strike clause in the proposed new contract. The miners were concerned that accepting such a provision would limit their ability to influence local working conditions. This sticking point became moot when, a few years after the strike, the UMWA folded the agreement won by this group of workers into a global contract. Rather than using narration to tell the story, Kopple chose to film the words and actions of the people themselves. For example, when the strike breakers and others hired by the company show up early in the film—the strikers call them "gun thugs"—the company people tried to keep their guns hidden from the camera. As the strike dragged on for nearly a year, both sides eventually openly brandished their weapons. Kopple felt it was important to continue filming (or pretend to, even when they were out of film) because the presence of the crew and staff support seemed to help keep the violence down. Kopple did provide facts and statistics about the companies and the workers. She notes that Duke Power Company's profits increased 170 percent in a single year. Meanwhile, the striking miners, many of whom are living in squalid conditions without utilities or running water, were offered a 4% pay increase, at a time when the estimated cost of living increase was 7% for that same year. Joseph Yablonski was a passionate, populistic union representative who was loved by many of the miners. Yablonski had challenged W. A. "Tony" Boyle for the presidency of the UMWA in 1969, but lost in an election widely viewed as corrupt. Later that year, Yablonski and his family were found murdered in their home. Early in the film Boyle is shown in good health. Later, after he was convicted of giving $20,000 to another union executive council member to hire the killers of Yablonski and his wife, Boyle appears frail, sickly and using a wheelchair; he was carried up the courthouse steps to face sentencing. Almost a full year into the strike, miner Lawrence Jones was fatally shot during a scuffle. Jones was well liked, young, and had a 16 year old wife, and a baby. In the documentary, his mother can be seen breaking down during his funeral, screaming and being carried away by male attendees. The strikers and management finally agreed to come to the bargaining table after his death. Lois Scott, a leading woman in the mining community, is shown playing a major role in galvanizing the people in support of the strike. Several times she is seen publicly chastising those she feels have been absent from the picket lines. In one scene, Scott pulls a pistol from her bra.
Сыни жауап
Гари Арнольд The Washington Post газеті фильмді жоғары бағалап, Копплдің «көмір өндірумен айналысып, күнкөріс қамдаған Аппалачи тауларының ерлер мен әйелдерінің батылдығы, жанкештілігі және қадір-қасиетіне құрмет көрсететін, ой тартқыш куәлік бергенін» айтты. Коппл мен фотограф Харт Перри Бруксайд кеншілері мен олардың әйелдерінің өмірлік тәжірибесін, армандары мен ереуілге қатысты қолдау шараларын ұйымдастырудағы наразылықтарын шынайы бейнелеген. Фильм 2006 жылы қайта экранға шыққанда сыншы Роджер Эберт оны мақтап, «Бұл фильм Кентуккидегі кеншілер ереуілінің барлық күшін сақтайды. Компания қарулы адамдарды шахтаға жұмыс істеуге шақырып, ереуілге қарсы тұрған, ал ең белсенді пикетшілер – кеншілердің әйелдері болды. Олар өте сөзді, қайратты және батыл еді. Фильмде таңертең қараңғыда ереуілшілерге оқ атылып, Коппл мен операторы жерге құлатылып, ұрылған тұсы бар» деп жазды. Фильм сыншысы Деннис Шварц бұл деректі фильмді ұнатса да, бір жақты көзқараспен берілгенін кемшілік деп тапты. Ол фильмді «Америкадағы таптық соғысқа назар аударатын, бірақ мәселелерді жан-жақты талдамайтын және теңгерімді көрсетпеген ең жақсы және құлшыныс тудыратын еңбек ереуілі туралы фильмдердің бірі. Фильм кеншілердің қиын жағдайын және олардың жеке басының оқиғаларын тиянақты бейнелейді, ал мағыналы және есте қаларлық көміршілер әндері оқиғаның эмоционалдық әсерін күшейтеді. Хейзел Дикенстің «Бірлікте тұрсақ, күштіміз, бөлініп кетсек, құлаймыз» және Флоренс Рисстің «Қай жақтасың?» атты әндері кеншілердің көңіл-күйін және Аппалачи тауларындағы шахтерлер қауымдастығының ынтасын толыққанды көрсетеді» деді. Rotten Tomatoes сайтында фильм 100% рейтинг алды.
Gary Arnold of The Washington Post praised the film, saying that Kopple "has emerged with a stirring, revealing testament to the courage, tenacity and dignity of Appalachian men and women whose livelihood depends on coal mining. At their best Kopple and photographer Hart Perry bear unassuming, expressive witness to the experiences, aspirations and abiding grievances of the Brookside miners and their wives, who organized auxiliary strike actions." When the film was re released in 2006, critic Roger Ebert praised the film, writing "The film retains all of its power, in the story of a miners' strike in Kentucky where the company employed armed goons to escort scabs into the mines, and the most effective picketers were the miners' wives articulate, indomitable, courageous. It contains a famous scene where guns are fired at the strikers in the darkness before dawn, and Kopple and her cameraman are knocked down and beaten." Film critic Dennis Schwartz liked the documentary, yet found flaw in it providing only one point of view. He described the film as "One of the better and more rousing labor strike films that calls attention to class war in America, though it doesn't offer enough analysis or balance on the issues (it sees the struggle solely through the miners' eyes) The film does a good job chronicling the plight of the miners and telling their personal stories in a moving way, and the meaningful catchy coal mining songs add to the emotional impact of the historical event. Hazel Dickens's folk song lyrics of 'United we stand, divided we fall' and Florence Reece's lyrics for "Which Side Are You On?" give one the full flavor of the miners' mood and the union fervor sweeping the mining community in the black mountains of Appalachia." The film received a 100% rating on Rotten Tomatoes, the aggregator site.
Басқа ерекшеліктер
1990 жылы Конгресс кітапханасы фильмді "мәдени, тарихи және эстетикалық тұрғыдан маңызды" деп АҚШ Ұлттық кино тізіміне енгізді. 2014 жылы Sight and Sound журналы барлық уақыттың ең ұлы деректі фильмдерінің тізімін жариялады, онда «АҚШ-тың Харлан округі» 24-орынды екі басқа фильмпен бөлісті.
In 1990, the film was selected for the United States National Film Registry by the Library of Congress as being "culturally, historically, or aesthetically significant." In 2014, Sight and Sound published a list of Greatest Documentaries of All Time, and Harlan County, USA was ranked 24th, tied with two other movies.
Сақтау
2004 жылы «Гарлан округі, АҚШ» фильмі Академиялық кино мұрағаты және Нью-Йорк әйелдер мен теледидар саласындағы әйелдер ұйымының бірлескен күшімен сақталды.
Harlan County, USA was preserved by the Academy Film Archive, in conjunction with New York Women in Film & Television, in 2004.
Критерийлерді жинау бойынша қосымшалар
Фильмнің 2004 жылғы Criterion Collection жинағындағы «Харлан округі, АҚШ» фильмінің жасалуы туралы арнайы бөлімінде, режиссердің көмекшісі Энн Льюис Скотты әйелдер бостандығы үшін күрескен белсенділермен салыстырады. Жери Джонсон, Истовер шахталарының ереуілге шыққан жұмысшыларының бірі, ереуілдің аяқталуын Коппл мен оның түсіру тобының болуымен байланыстырады: «Камералар, әлдебір оқ атудан сақтап қалған шығар. Менің ойымша, түсіру тобы болмаса, біз жеңіске жете алмас едік. Егер түсіру тобы біздің мақсатымызға көңіл бөлмесе, біз жеңіліп қалар едік. Оларға шүкір, олар біздің жағымызда болғандықтан!»
In the film's 2004 Criterion Collection special feature, The Making of Harlan County, USA, associate director Anne Lewis compares Scott to Women's Liberation activists. Jerry Johnson, one of the striking Eastover miners, attributes the conclusion of the strike to the presence of Kopple and her film crew: "The cameras probably saved a bunch of shooting. I don't think we'd have won it without the film crew. If the film crew hadn't been sympathetic to our cause, we would've lost. Thank God for them; thank God they're on our side."