"Баскетбол армандары: Чикаголық екі жетімнің жолы"
Hoop Dreams
«Hoop Dreams» (1994) – Чикагодағы екі афроамерикалық студенттің баскетболшы болу арманы туралы құжатты фильм. Сюжет, наградалар, даулар туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1994 жылғы американдық деректі фильм
1994 American documentary film
"Хоп-дреймс" – 1994 жылғы американдық деректі фильмі, режиссері Стив Джеймс, ал продюсерлері Фредерик Маркс, Джеймс және Питер Гилберт, Kartemquin Films. Фильм Чикаго қаласындағы екі афроамерикалық орта мектеп оқушысы – Уильям Гейтс пен Артур Эджидің және олардың кәсіби баскетболшы болу арманы туралы баяндайды. "Хоп-дреймс" бастапқыда PBS телеарнасы үшін түсірілген 30 минуттық қысқа фильм болуы жоспарланған еді; аталған фильмді түсіруге бес жыл уақыт кетіп, 250 сағаттық материал түсірілді. "Хоп-дреймс" 1994 жылғы Санденс кинофестивалінде тұңғыш рет көрсетіліп, ең үздік деректі фильм номинациясы бойынша көрермендер жүлдесін жеңіп алды. Ол 1994 жылғы маусымда көптеген басқа да наградаларға ие болды, бірақ "Ең үздік деректі фильм" номинациясы бойынша "Оскар" сыйлығына ұсынылмағаны көпшіліктің наразылығын тудырды. 171 минуттық ұзақтығына және коммерциялық жанрға жатпауына қарамастан, фильм сыншылар мен көрермендер тарапынан жоғары бағаланып, бүкіл әлем бойынша 11 миллион доллардан астам табыс әкелді. "Хоп-дреймс" Current TV арнасының "Өлмей тұрып көруге тиіс 50 деректі фильм" арнайы бағдарламасында бірінші орынды иеленді. 2005 жылы Конгресс кітапханасы фильмді "мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызы бар" деп танып, АҚШ Ұлттық кино реестріне енгізу үшін іріктеді.
Hoop Dreams is a 1994 American documentary film directed by Steve James, and produced by Frederick Marx, James, and Peter Gilbert, with Kartemquin Films. It follows the story of two African American high school students, William Gates and Arthur Agee, in Chicago and their dream of becoming professional basketball players. Hoop Dreams was originally intended to be a 30 minute short film produced for PBS; the filming of the special led to five years of filming and 250 hours of footage. Hoop Dreams premiered at the 1994 Sundance Film Festival, where it won the Audience Award for Best Documentary. It won numerous other awards in the 1994 season, although it was not nominated for the Academy Award for Best Documentary Feature, which led to a massive public outcry. Despite its length (171 minutes) and unlikely commercial genre, it received high critical and popular acclaim, and grossed over $11 million worldwide. Hoop Dreams was ranked #1 on the Current TV special 50 Documentaries to See Before You Die. In 2005, the film was selected for preservation in the United States National Film Registry by the Library of Congress as being "culturally, historically, or aesthetically significant".
Қысқаша мазмұны
1987 жылы Уильям Гейтс пен Артур Эджи, екі афроамерикалық жасөспірім, Иллинойс штатының Вестчестер қаласындағы Сент-Джозеф орта мектебінің скаутымен шақырылды. Бұл мектеп басымдықпен ақ тұрғындар оқитын, бірақ баскетболдан өте күшті мектеп еді. Команданы Джин Пингатор басқарды, ол бұрынғы NBA жұлдызы Исая Томасты Сент-Джозефте ойнаған кезде жаттықтырған. Эджи мен Гейтс екеуі де Чикаго қаласының (Иллинойс штаты) кедей афроамерикалық аудандарынан келді: Гейтс Кабрини–Грин тұрғын үй кешенінде тұрды, ал Эджи мен оның отбасы Батыс Гарфилд Паркте тұрды. Екеуі де мектепке бару үшін күн сайын 90 минуттық сапар жасады. Бірінші курста Гейтс Сент-Джозефтің негізгі құрамында ойнады және команданың секциялық турнирді жеңіп алуына көмектесті, тіпті телеарнадағы спорт комментаторлары оны «келесі Исая Томас» деп атады. Бірақ Сент-Джозеф супер секциялық турнирде Сент-Франциск де Сальс орта мектебіне шамалы есебімен жеңіліп қалды. Ал Эджи жаңадан келгендердің құрамында ойнады және оқуда да, баскетболда да қиындыққа тап болды. Жыл соңында Эджидің отбасы оқу ақысын төлей алмағандықтан, оны Сент-Джозефтен шығарып жіберді. Гейтстің оқу ақысын «Британ энциклопедиясының» президенті төледі және оған жазғы маусымда жұмыс табуға көмектесті. Сент-Джозефтен шығарылу Эджидің өзіне сенімін кемітті, ол Джон Маршалл орта мектебінің командасында нашар ойнады, оны Лютер Бедфорд жаттықтырды. Екінші курста Гейтс қайтадан негізгі құрамда ойнады. Сент-Джозефті Гордон Тех секциялық финалда жеңіп шығарды, ал Гейтс ағасы Кертистің үмітін ақтау үшін күш салды. Кертис өзі де талантты ойыншы болған, бірақ кәсіпқой баскетболға жол таба алмады және енді өзінің орындалмаған арманын кіші інісіне жүктеді. Үшінші курста екеуі де қиындықтарға тап болды. Гейтс тізесіне жарақат алды, оған операция жасалып, ұзақ уақыт емдеу қажет болды. Ал Эджидің анасы Шила жұмысынан айырылып, отбасы әлеуметтік жәрдемге мұқтаж болды, себебі Эджидің әкесі Бо есірткіге тәуелді болып, отбасын тастап кеткен. Бірақ Бо кейіннен есірткіден бас тартып, отбасына оралды, ал Шила медбике мамандығын бітірді. Осы уақытта Эджи отбасы Артурдың жақын досы Шаннонға баспана берді, ол зорлық-зомбылықтан қашып келген еді. Баскетболда Эджи мен Джон Маршалл екінші курстағы нашар көрсеткіштерін жақсартты, тіпті Дунбар кәсіптік орта мектебін күтпеген жерден жеңіп алды. Сент-Джозеф қайтадан секциялық финалға шықты, онда олар тағы да Гордон Техпен кездесті. Гейтс жарақатының салдарынан тартыншақ ойнады. Төртінші таймның соңында, ойын аяқталуға санаулы секундтар қалғанда және бір ұпаймен қалып қойғанда, Сент-Джозеф екі айып тастау мүмкіндігіне ие болды. Гейтс, әдетте айып тастауларда сенімді ойнайтын, оларды орындауға келді, бірақ екеуін де сұрыптап жіберді, нәтижесінде Сент-Джозеф плей-оффтан шығарылды. Жарақатқа қарамастан, Гейтс көптеген колледжтердің баскетбол командаларынан шақыру алды, әсіресе Маркетт университетінен, және жоғары сыныпқа өткенге дейін Принстондағы Nike All America жазғы лагеріне қатысты (онда Дик Витале мен Спайк Ли де болды). Лагерден оралғаннан кейін Гейтс Маркетт университетімен ниет хатына қол қойды, бірақ спорттық стипендия алу үшін ACT тестілеуінен ең төменгі ұпай жинауға тырысты. Ал Эджи, әлі де мемлекеттік мектеп лигасынан ойнап жүрген, колледж рекрутерлерінің назарын азырақ аударды, бірақ бірнеше колледждер оған қызығушылық танытты. Гейтстің соңғы курсында Сент-Джозефтің маусымы екінші раундта Назарет академиясына қарсы жеңіліспен аяқталды, ол мемлекеттік чемпионатқа бару үмітін жойды. Гейтс ойын басталғанда кешіккені үшін жаттықтырушы Пингатор оны орындыққа отырғызды. Джон Маршалл қалалық чемпионатта күтпеген жеңістерге жетті, көбінесе Эджидің керемет ойынының арқасында. Команда штаттағы чемпионатқа жолдама алды, бірақ жартылай финалда Manual High School командасына жеңіліп, үшінші орынды иеленді. Фильмнің соңында Гейтс Маркетт университетіне түсті, ал Эджи Миссури штатындағы Минерал Ареа колледжінде оқиды және әлі де NBA-да ойнауға үміттенеді.
In 1987, William Gates and Arthur Agee, two African American teenagers, are recruited by a scout from St. Joseph High School in Westchester, Illinois, a predominantly white high school with an outstanding basketball program. The team is led by Gene Pingatore, who coached National Basketball Association (NBA) Hall of Fame player Isiah Thomas when Thomas played at St. Joseph. Agee and Gates are both from poor African American neighborhoods in Chicago, Illinois: Gates lives in the Cabrini–Green projects, while Agee and his family reside in West Garfield Park. Both boys face 90 minute commutes to the school each way. In their freshman year, Gates starts on the varsity team at St. Joseph and helps them win the sectional title, earning a mention from The Sportswriters on TV as possibly "the next Isiah Thomas", although St. Joseph is eliminated in the super sectionals in a narrow loss to St. Francis de Sales High School. Meanwhile, Agee plays on the freshman team and struggles both on the court and in the classroom. At the end of the year, Agee is kicked out of St. Joseph as his family is unable to pay his tuition; Gates's fees are covered by his sponsor, the president of Encyclopedia Britannica, who also helps him find a white collar summer job. Agee's rejection from St. Joseph damages his self confidence, and he plays poorly for his public school team at John Marshall High School, coached by Luther Bedford. In his sophomore year, Gates again starts on the varsity team. St. Joseph is eliminated by Gordon Tech in the sectional finals, and Gates struggles with the weight of expectations from his brother, Curtis, who was a talented player in his own right but never made it to the pros and has now transferred his unfulfilled aspirations onto his younger brother. In their junior year, both boys face challenges. Gates suffers a knee injury that requires surgery and months of rehabilitation, while Arthur's mother, Sheila, loses her job and the family goes on welfare as Arthur's father, Bo, has walked out and become addicted to drugs. Bo later gives up drugs and returns to the family, and Sheila earns a nursing degree. During this time, the Agee household takes in Arthur's close friend, Shannon, who is escaping an abusive household. On the court, Agee and John Marshall improve on their poor sophomore year record, including winning an upset victory over Dunbar Vocational High School. St. Joseph makes it to the sectional finals, where they once again face Gordon Tech. Gates plays timidly because of his injury. At the end of the fourth quarter, with seconds on the clock and trailing by one, St. Joseph wins two free throws. Gates—normally a clutch free throw shooter—steps up to take them, but he misses both and St. Joseph are knocked out of the play offs. Despite his injury, Gates is courted by many college basketball programs, especially Marquette University, and attends the Nike All America summer camp at Princeton before his senior year (where Dick Vitale and Spike Lee make appearances). After returning from camp, Gates signs a letter of intent with Marquette, though he struggles to meet the minimum ACT test score to be eligible for an athletic scholarship. Meanwhile, Arthur, still playing in the public school league, attracts far less attention from college recruiters, although a couple of junior colleges show interest in him. In Gates's senior year, St. Joseph's season concludes early in a second round play off loss against Nazareth Academy, ending his hopes of "going downstate" for the state championship. Gates had been benched by Coach Pingatore at the start of the game for arriving late. John Marshall goes on an unlikely run through the city championship, largely thanks to Agee's excellent play. The team makes it to the state championship in Champaign, finishing third in the state after a semi final loss to Manual High School. At the end of the film, Gates has entered Marquette, and Agee is attending Mineral Area College in Missouri and still hoping to play for the NBA.
Даму
"Қара қоғамдастығындағы баскетбол мәдениеті туралы фильм" туралы алғашқы идея 1985 жылы режиссер Стив Джеймске, өзі де баскетболмен әуесқой айналысатын адамға, Оңтүстік Иллинойс университетінің демалыс орталығында баскетбол тамашалау кезінде келді. Джеймс сол кезде Қытайда ағылшын тілін оқытатын досы Фредерик Маркске хабарласып, ол бұл идеяны қолдады. Екеуі фильмді бірлесіп түсіруге, Джеймстің режиссерлік, ал Маркс монтаждау жұмыстарын атқаруға келісті. Джеймс "Hoop Dreams" атауын жобаның даму кезеңінде ертерек ойлап тапты; сондай-ақ олар оны қысқаша "Hoopin" деп атау мүмкіндігін де қарастырды. 1987 жылы Джеймс Иллинойс өнер кеңесінен фильмге жұмыс істеу үшін 2000 долларлық грант алды. Джеймс пен Маркс өз идеяларын "Картемкин фильмдерінің" Гордон Куиннге ұсынды. Алғашқыда олар PBS телеарнасында көрсетілуі тиіс 30 минуттық деректі фильм түсіру үшін бір баскетбол алаңына назар аударуды жоспарлаған. Куинн бұл идеяны ұнатып, жобаны қолға алуға келісті. Джеймстің грантынан басқа қаржы таба алмағандықтан, олар фильмнің орнына видеоға түсіруді шешті (ол кезде бұл ерекше шешім еді) және Питер Гилбертті оператор ретінде шақырып алды, себебі ол өзімен қажетті жабдықтарын алып келді.
The initial idea for "a film about the culture of basketball in the black community" came to director Steve James, an amateur basketball player himself, in 1985 while watching basketball at the recreation center at Southern Illinois University. James reached out to his friend Frederick Marx, then in China teaching English, who liked the idea. The two agreed that both of them would produce the film, James would direct, and Marx would edit. James thought of the title Hoop Dreams very early in the development process; they also briefly considered calling it Hoopin. In 1987, James received a $2,000 fellowship grant from the Illinois Arts Council to work on the film. James and Marx then pitched their idea to Gordon Quinn of Kartemquin Films. Initially, they planned to focus on a single playground for a 30 minute documentary they hoped would be aired on PBS. Quinn liked the idea and agreed to take the project on. Unable to raise any money besides James's grant, the pair decided to shoot on video instead of film (an unusual choice for the time), and they hired Peter Gilbert to do cinematography as he had his own gear.
Қабылдау
Фильм сыншылардың кеңінен мақұлдауына ие болды. Джин Сискель мен Роджер Эберт өздерінің шоуында фильмге "Екі үлкен жақсылық белгісін" берді, екеуі де Hoop Dreams-ті 1994 жылдың ең жақсы фильмі деп атады. Эберт алғашқы телешоуда "Бұл мен көрген американдық өмір туралы ең жақсы фильмдердің бірі" деп мәлімдеді, ал кейін оны онжылдықтың ең жақсы фильмі деп атады. 2004 жылы The New York Times фильмін өзінің "Барлық уақыттағы ең жақсы 1000 фильм" тізіміне қосты. Фильм Rotten Tomatoes сайтында 62 рецензияға негізделген 98% мақұлдау рейтингіне ие, орташа бағасы 8.8/10. Сайттың сын пікірінде: "Барлық уақыттағы ең жоғары бағаланған деректі фильмдердің бірі – Hoop Dreams, ол бай, күрделі, жүрекке тиетін және ақырында терең сыйлық сыйлайтын фильм. Ол орта мектеп баскетболын қазіргі Америкадағы нәсіл, әлеуметтік топ және білім мәселелерін зерттеуге бастау ретінде пайдаланады". Metacritic 19 сыншының бағасына негізделген 100 балдық шкала бойынша 98 бал берді, бұл "әмбебап мақұлдауды" көрсетеді. Фильм 2007 жылы Халықаралық деректі фильмдер қауымдастығының мүшелерінің сауалнамасы бойынша жасалған "Ең жақсы 25 деректі фильм" тізімінде 1-орынды иеленді. Сондай-ақ, Current TV арнасының "Өлмей тұрып көруге тиіс 50 деректі фильм" арнайы бағдарламасында да 1-орынды иеленді. 2005 жылы Hoop Dreams Конгресс кітапханасының Ұлттық кино реестріне енгізілген 25 фильмнің ішіне кірді, ол "мәдени, тарихи немесе эстетикалық тұрғыдан маңызды" деп танылды және сақтауға ұсынылды.
The film was widely acclaimed by critics. Gene Siskel and Roger Ebert gave the film "Two Very Enthusiastic Thumbs Up" on their show, with both critics naming Hoop Dreams the best film of 1994. Ebert in his initial television review proclaimed "This is one of the best films about American life that I have ever seen", and later called it the best film of the decade In 2004, The New York Times placed the film on its Best 1000 Movies Ever list. The film has a 98% approval rating from Rotten Tomatoes, based on 62 reviews with an average rating of 8.8/10. The website's critical consensus states, "One of the most critically acclaimed documentaries of all time, Hoop Dreams is a rich, complex, heartbreaking, and ultimately deeply rewarding film that uses high school hoops as a jumping off point to explore issues of race, class, and education in modern America." Metacritic assigned the film a weighted average score of 98 out of 100, based on 19 critics, indicating "universal acclaim". The film was ranked #1 on the International Documentary Association's Top 25 Documentaries list, based on polling of members in 2007. It was also ranked #1 on the Current TV special 50 Documentaries to See Before You Die. In 2005, Hoop Dreams was included in the annual selection of 25 motion pictures added to the National Film Registry of the Library of Congress, being deemed "culturally, historically, or aesthetically significant" and recommended for preservation.
Академия сыйлығының дау-дамайлары
Айра Дючман, фильмді Fine Line компаниясымен таратуға көмектескен, фильмнің «Оскар» сыйлығының «Ең үздік фильм» номинациясына ұсынылуын жақтады. Ашулы Роджер Эберттің сөзіне қарағанда, сенімді дереккөздер Академияның деректі фильмдерді ұсыну комитетінің мүшелері фильмнен бас тартқанда экранға фонарьмен сигнал беру жүйесін қолданғанын айтты. Көпшілік жарықтар жанғанда фильм тоқтатылды. «Hoop Dreams» көрсетілді, бірақ сол кездегі номинация жүйесі әр деректі фильмге берілген 4-тен 10-ға дейінгі баллдардың жалпы санына негізделген. Дауыс берушілердің бір тобы «Hoop Dreams» және басқа фильмдерге ең төмен баға берді. Фонарьмен сигнал беру жүйесі тоқтатылып, бағалау шкаласы төмендетілді. Сискел де «Hoop Dreams» фильмінің номинациядан өткеніне наразылық білдіріп, бұл фильм туралы ақпараттың кеңінен тарауына себеп болғанын айтты. Осы дауға жауап ретінде Академияның атқарушы директоры Брюс Дэвис Price Waterhouse есептік фирмасынан дауыс беру нәтижелерін беруді сұрады, онда әрбір дауыс беруші әрбір құжатты фильмге нөлден онға дейін бағалады. Дэвистің сөзіне сүйенсек, «мүшелердің шағын тобы өздері ұсынған бес фильмнен басқа барлық фильмдерге нөл берді. Олар осы бес фильмге ондық баға берді, бұл дауыс беруді толығымен бұрмалады. Бір фильм басқаларына қарағанда көбірек ондық баға алды, бірақ ол ұсынылмады. Сондай-ақ, ол санаулы дауыс берушілерден нөл алды, және оны алтыншы орынға жылдыру үшін осы жеткілікті болды».
Ira Deutchman, who helped distribute the film with Fine Line, advocated for the film to be nominated for Best Picture at the Academy Awards. According to an angry Roger Ebert, reliable sources said members of the Academy's documentary nomination committee had a system in which one would wave a flashlight on screen when they gave up on the film. When a majority of the lights flashed, the film was turned off. Hoop Dreams was watched, but the nomination system at the time was based on total points earned when voters gave ratings from 4 to 10 for each document. A group of voters gave the lowest possible rating to Hoop Dreams & other films. The flash light system was ended, and the rating scale was reduced. Siskel, while also objecting to Hoop Dreams being passed by for the nomination, said that it led to more widespread media coverage of the film. In response to the controversy, Bruce Davis, the Academy's executive director, asked accounting firm Price Waterhouse to turn over the voting results, in which each voter had given a rating from zero to ten to each of the eligible documentaries. According to Davis, "a small group of members gave zeros to every single film except the five they wanted to see nominated. And they gave tens to those five, which completely skewed the voting There was one film that received more scores of ten than any other, but it was not nominated. It also got zeros from those few voters, and that was enough to push it to sixth place."
Мұра
Екеуі де НБА-ға таңдалмады. Дегенмен, бұл екі жігіт фильмнің табысы мен одан кейінгі даңқтарын өздері мен отбасылары үшін жақсы өмірге айналдыра алды. Гейтс бағдарламадан шығар алдында Маркетт университетінде үш маусым баскетбол ойнады, бірақ ол 1999 жылы коммуникация мамандығы бойынша университетті бітірді. Эджи Арканзас штатында, содан кейін АҚШ Баскетбол лигасы мен Халықаралық баскетбол қауымдастығында ойнады. Продюсерлер Гейтс пен Эджиге фильмнен түскен авторлық гонорар ретінде шамамен 200 000 доллар берді, бірақ Ұлттық колледждік атлетика қауымдастығының (NCAA) ережелеріне сәйкес, олар колледжді бітіргенге дейін ақшаны қабылдауға құқығы болмады. 2001 жылы Гейтс Вашингтон Уизардс командасына қабылдануға дайындалып, Майкл Джорданмен бірге жаттықты, бірақ аяғы сынды да баскетболдан толығымен қанағаттанды. Эджи, екеуінің арасындағы кішісі, қала ішіндегі жастардың білімін арттыруды қолдайтын қайырымдылық қорын құрды және 2006 жылы "Hoop Dreams" атты спорт киімдері желісін іске қосты. Гейтс Кабрини-Гриндегі Living Faith Community Center-дің аға пасторы болды, онда ол балалар клубында жұмыс істеді. Фильм шыққаннан бері екеуінің де отбасылары қайғылы оқиғаларға тап болды. 1994 жылы Алғыс айту күнінде Эджидің жартылай інісі ДеАнтонио қаза тапты, ал Гейтстің ағасы Кертис 2001 жылы қыркүйекте Чикаго Лоун ауданында атып өлтірілді. Эджидің әкесі Бо 2004 жылы өлтірілді.
Neither Agee nor Gates were drafted into the NBA. Nonetheless, both young men were able to turn the film's success and their subsequent fame into a better life for themselves and their families. Gates played three seasons of college basketball at Marquette University before quitting the program, but he graduated from the university in 1999 with a communications degree. Agee went on to play at Arkansas State and later in the United States Basketball League and the International Basketball Association. The producers gave both Gates and Agee almost $200,000 in royalties from the film, although they were barred from accepting the money until after college due to National Collegiate Athletic Association rules. In 2001, Gates practiced with Michael Jordan ahead of a try out for the Washington Wizards, but he fractured his foot and decided to retire from basketball permanently. Agee, the younger of the two basketball players, launched a foundation promoting higher education for inner city youth and began the "Hoop Dreams" sportswear line in 2006. Gates became the senior pastor at Living Faith Community Center in Cabrini–Green, where he worked at the Kids' Club. The families of both men have experienced losses since the release of the film. Agee's half brother DeAntonio was killed on Thanksgiving morning 1994, and Gates's older brother, Curtis, was shot to death in Chicago Lawn in September 2001. Agee's father, Bo, was murdered in 2004.
20 жылдығына арналған реставрация
Санденс институты, UCLA кино және теледидар архиві, Академия кино архиві және Картемкин фильмдерінің бірлесіп жасаған фильмнің цифрлық қалпына келтіруі, фильмнің 20 жылдығына орай 2014 жылғы Санденс кинофестивалінде тұңғыш рет көрсетілді. Қалпына келтіру үшін бастапқы аналогтық бейнемастерлер қолданылып, коммерциялық таралымға шығарылған, қиылып, көшірілген нұсқадан артық сапалы жоғары ажыратымдылықтағы мастер жасалды. The Criterion Collection 2015 жылдың 31 наурызында қалпына келтірілген Hoop Dreams Blu-ray дискісін жарыққа шығарды.
A digital restoration of the film, created by a partnership of the Sundance Institute, UCLA Film and Television Archive, the Academy Film Archive and Kartemquin Films, premiered at the 2014 Sundance Film Festival for the film's 20th anniversary. The restoration used the original analog video masters to create a high definition digital master that was higher quality than the cropped and transferred version that was released commercially. The Criterion Collection released the restored Hoop Dreams Blu ray on March 31, 2015.