1964 жылғы Венераға жол тартқан советтік ғарыш кемесі "Зонд-1"
Zond 1
1964 ж. Венераны зерттеу үшін ұшырылған советтік "Зонд-1" ғарыш кемесі. Атмосфера, гамма-сәулелер, температура зерттелді. Іондық қозғалтқыш та сынақтан өтті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1964 жылы Венераны зерттеу үшін ұшырылған советтік ғарыш кемесі.
Soviet spacecraft launched in 1964 to explore Venus
Зонд-1 – советтік Зонд бағдарламасының ғарыш кемесі. Бұл Венераға жеткен екінші советтік зерттеу аппараты, алайда сол кезде байланыс үзілген еді. Оның құрамында атмосфераның химиялық талдауын жүргізуге арналған эксперименттер, жер бетіндегі тау жыныстарын гамма сәулелері арқылы өлшеу құралдары, фотометр, температура және қысымды өлшеуге арналған датчиктер, сондай-ақ суға қонған жағдайда қозғалыс пен дірілді анықтау сенсоры бар шар тәрізді қондырғы капсуласы орналасқан. Бағалау мақсатында эксперименталды иондық қозғалтқыш та тасымалданды.
Zond 1 was a spacecraft of the Soviet Zond program. It was the second Soviet research spacecraft to reach Venus, although communications had failed by that time. It carried a spherical landing capsule, containing experiments for chemical analysis of the atmosphere, gamma ray measurements of surface rocks, a photometer, temperature and pressure gauges, and a motion/rocking sensor in case it landed in water. An experimental Ion thruster was also carried for evaluation.
Тарих
Кем дегенде үш бұрынғы кеңестік планеталық зондтар Блок L сатысындағы ульгациялық зымырандардың (BOZ) істен шығуынан жоғалып кеткен, бірақ тергеу мәселені оңай шешуге болатынын анықтады. Venera 3MV 1 ғарыш кемесі 1964 жылғы 2 сәуірде Тюратамнан ұшырылды және бұл жолы ұшыру құралы ақаусыз жұмыс істеді. Круиз кезеңінде жарылған сенсор терезесінен ауа шығып, электроника бөліміндегі қысым төмендеді. Бұл өте қиын мәселе болды, себебі кеңестік электроникасы суытқыш ауасыз қызып кететін вакуумдық түтіктерге тәуелді болды. Жерден келген уақты емес команда радиожүйені іске қосты, ал ішінде әлі де сиретілген атмосфера болғандықтан, электроника короналық разрядтан қысқа тұйықталып қалды. Бас конструктор Сергей Королев миссияның сәтсіз аяқталуына наразы болды және ОКБ-1 бюросынан сапаны жақсартуды талап етті, соның ішінде қысымның шығуын анықтау үшін рентген сәулелерін пайдалануды. Сәуірдің ортасына қарай негізгі ғарыш кемесіндегі электроника толығымен істен шығып, барлық сигнал беру тоқтады, бірақ қондырғы арқылы байланыс сақталып, ғарыш сәулесі мен атомдық сутегі спектрометрінің өлшемдері алынды. Эксперименттік иондық қозғалтқыштағы қатынасты басқару жүйесі де сыналып көрді, бірақ электроника бөліміндегі қысымның төмендеуіне байланысты, ықтимал, тұрақсыз жұмыс істегені анықталды. Ғарыш кемесіндегі жұлдызды бақылаушылар оны бағытты түзетуге бағыттау үшін пайдаланылды, бірақ екіншісі секундына 20 метр (65 фут) қателікпен жұмыс істеді. Сондай-ақ, жұлдызды бақылаушылардың бірі істен шығып, жер бақылаушыларын Зонд 1-ді айналу стабилизациясы режиміне қоюға мәжбүр етті. Дегенмен, барлық байланыс 14 мамырға дейін үзілді. Ол 1964 жылғы 14 шілдеде Венерадан өтті. "Венера-3" кемесінде осыған ұқсас конструкциядағы қону капсуласы қолданылды.
At least three previous Soviet planetary probes had been lost due to malfunctions of the ullage rockets (BOZ) on the Blok L stage, but an investigation found that the problem was easily resolved. The spacecraft, a Venera 3MV 1, was launched on April 2, 1964, from Tyuratam and this time the launch vehicle performed flawlessly. During the cruise phase, a slow leak from a cracked sensor window caused the electronics compartment to lose air pressure. This was a serious problem as Soviet electronics relied on vacuum tubes which would overheat without cooling air. An ill timed command from ground control turned on its radio system while there was still a rarefied atmosphere inside, causing the electronics to short out by corona discharge. Chief Designer Sergei Korolev was upset at the failure of the mission and demanded higher quality control from the OKB 1 Bureau, including X rays to test for pressure leaks. By mid April, the electronics in the main spacecraft had completely failed and all signal transmission ceased, but communication via the lander could still be performed, and space radiation and atomic hydrogen spectrometer measurements were received. The experimental ion thruster based attitude control system were also tested but found to operate erratically, possibly due to the loss of pressure in the electronics compartment. The star trackers in the spacecraft were also used to align it for a course correction burn, but the second one was off by 65 feet per second (20 meters per second). Also one of the star trackers failed, forcing ground controllers to place Zond 1 into a spin stabilization mode. However, all communications had failed by May 14. It passed from Venus on July 14, 1964. A similar design of landing capsule was used in Venera 3.
Атау беру
Зонд миссиялары Кеңес Одағы тарапынан инженерлік сынақтар ретінде ұсынылды, және белгілі бір дәрежеде осылай болған болуы мүмкін.
Zond missions were presented as engineering tests by the Soviet Union and to an extent at least that may have been the case.