Эдди Фой: Америкалық актер және комедияшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

19 және 20 ғасырдағы американдық актер Эдвин Фицджеральд (9 наурыз 1856 – 16 ақпан 1928), кәсіби өмірінде Эдди Фой және Эдди Фой аға деген атпен белгілі болған, американдық актер, комедияшы, биші және водевиль артисі.

Алғашқы жылдар

Фойдың ата-анасы Ричард және Мэри Фицджеральд 1855 жылы Ирландиядан Америка Құрама Штаттарына көшіп келді және алдымен Нью-Йорк қаласының Боуэри ауданында, содан кейін Эдди туған Гринвич Виллиджде тұрды. 1879 жылы Фой сол өңірде гастрольде жүрген әнші Хауленд сестердің бірі, Роза Хаулендке үйленді.

Чикагоға оралу

1888 жылы Фой Чикагоға оралды. Ол бастапқыда өзінің жеке компаниясы үшін, әр түрлі шоулар мен ревюларда жұлдызды комедиан болды. 1889 жылы ол Чикагодағы Гранд Опера үйінде премьерасы өткен «Blue Beard, Jr.» мюзиклінің жұлдызы ретінде үлкен жетістікке қол жеткізді. Содан кейін ол бүкіл ел бойынша гастрольде болды; Бостонның Тремонт театрында (1889) және Бродвейдің Нибло бағында (1890) тоқтамаларды қоса алғанда. Ол сондай-ақ ән мен би сериясында бірнеше жыл бойы әртүрлі сахналарда ойнады. 1896 жылы Фой үшінші әйелі Мадлен Морандоға үйленді, ол оның компаниясының бишісі болды. Олардың балалары: Брайан (1896–1977); Чарли (1898–1984); Мэри (1901–1987); Мадлен (1903–1988); Эдди-күлкі (1905–1983); Ричард (1905–1947); және Ирвинг (1908–2003). Эдди-күлкінің ұлы, Эдди III, «Columbia Pictures» компаниясында 40 жылдан астам уақыт кастинг директоры болды. 1901 және 1912 жылдар аралығында Фой Нью-Йорктегі және гастрольдегі музыкалық комедиялар сериясында басты комедиялық рөлдерді ойнады, соның ішінде «The Strollers» (1901), «The Wild Rose» (1902), «Mr. Bluebeard» (1903), «Piff! Paff!! Pouf!!!» (1904), «The Earl and the Girl» (1905), «The Orchid» (1907), «Mr Hamlet of Broadway» (1908/9), «Up and Down Broadway» (1910) және «Over the River» (1912). Ол «Mr. Bluebeard»бен гастрольдік сапарда жүргенде, 1903 жылдың 30 желтоқсанында Чикагодағы «Iroquois» театрында болған атышулы өрттің батыры атанды. Сахна артындағы декорацияларға ақаулы прожектордан от тілді, ал Фой соңғы минутқа дейін сахнада тұрып, көрермендердің үрейленбеуіне тырысты. Аман қалғандар кейіннен Фойды жан-жақтан өртеніп жатқан қирандылар сахнаға құлаған кезде де, көпшілікті тыныштандыруға жасаған батылдығы үшін мақтады. Театрдың қауіпсіздік шаралары жеткіліксіз болды, театр персоналы дайын емес еді, ал кейбір шығулар сырттан құлыпталған, нәтижесінде кем дегенде 600 адам қаза тапты. Фой канализация арқылы құтылып кетті. Фильмде қысқаша ән кезеңі бар, соңында әрқайсысы жеке өнер көрсететін жұмсақ би кезеңімен аяқталады. «Жеті кішкентай Фой» бірге өнер көрсетуді тоқтатқаннан кейін, олар жеке мансаптарды іздеді. Эдди Фой-күлкі сахнада және экранда сәтті актерлік мансапқа ие болды. Брайан шоу үшін музыка жазды, Бастер Китон үшін жұмыс істеді, Голливудта фильмдерге режиссерлік етті және продюсерлік жасады. Ричард Фоймен бірге бастаған Далластағы театр желісі бизнесін жалғастырды. Ирвинг Даллас және Альбукеркидегі кинотеатрларды жазып, басқарды. Чарли мен Мэри Калифорнияның Шерман-Окс қаласындағы Сан-Фернандо аңғарында «Charley Foy Supper Club» клубын басқарды, онда Джеки Глисон, Дэн Роуэн, Дик Мартин және Фил Сильверс сияқты комедианттар мансабының басында өнер көрсетті.

Foy returned to Chicago in 1888 as the star comedian in variety shows and revues, initially for his own company. In 1889 he had a tremendous success as the star of the musical Blue Beard, Jr. when it premiered at the Grand Opera House, Chicago He then toured with that production nationally; including stops at Boston's Tremont Theatre (1889) and Broadway's Niblo's Garden (1890). He also played the variety circuits for years in a series of song and dance acts. In 1896, Foy married his third wife, Madeline Morando, a dancer with his company. Bryan (1896–1977); Charley (1898–1984); Mary (1901–1987); Madeline (1903–1988); Eddie Jr. (1905–1983); Richard (1905–1947); and Irving (1908–2003). Eddie Jr.'s son, Eddie III, was a casting director with Columbia Pictures for over 40 years. Between 1901 and 1912, Foy played the leading comic roles in a series of musical comedies in New York City and on tour, including The Strollers (1901), The Wild Rose (1902), Mr. Bluebeard (1903), Piff! Paff!! Pouf!!! (1904), The Earl and the Girl (1905), The Orchid (1907), Mr Hamlet of Broadway (1908/9), Up and Down Broadway (1910), and Over the River (1912). It was while on tour with Mr. Bluebeard that he became a hero of Chicago's infamous Iroquois Theatre fire, December 30, 1903. A malfunctioning spotlight set fire to the scenery backstage, and Foy stayed onstage until the last minute, trying to keep the audience from panicking. Survivors later praised Foy for his bravery in trying to keep the crowd calm, even as burning debris fell onto the stage all around him. The theater's safety features were inadequate, the theater personnel untrained, and some of the exits locked from the outside, and at least 600 people died. Foy escaped by crawling through a sewer. there's a short song interlude, and the film ends with soft shoe routine in which each has a solo bit. After the "Seven Little Foys" stopped performing together, they pursued separate careers. Eddie Foy Jr. had a successful acting career on stage and screen. Bryan composed show music, wrote for Buster Keaton, and directed and produced films in Hollywood. Richard continued to operate a theater chain business in Dallas that he had started with Foy. Irving wrote and managed cinemas in Dallas and Albuquerque. Charley and Mary operated the Charley Foy Supper Club in Sherman Oaks, California, in the San Fernando Valley, where comedians such as Jackie Gleason, Dan Rowan, Dick Martin, and Phil Silvers appeared early in their careers.

Өлім

1928 жылы 71 жасында Фой Миссури штатының Канзас-Сити қаласында жүрек талмасынан қайтыс болды. Брайанды қоспағанда, Фойдың барлық балалары Нью-Йорк штатының Нью-Рошель қаласындағы Holy Sepulchre зиратында әкесімен бірге жерленген.