Экспериментальды музыка және «Erstwhile Records» лейблы

Кіріспе

Erstwhile Records – еркін импровизацияға, әсіресе электроакустикалық түрлеріне, заманауи, тәжірибелік композицияланған музыкаға және олардың үйлесіміне арналған тәуелсіз дыбыс жазу лейблі. Erstwhile 1999 жылы Джон Эбби құрды, оның жекелігі мен талғамы лейблмен тығыз байланысты. Лейблдегі ерекше артистерге гитарист Кит Роу, перкуссияшы Гүнтер Мюллер, гитарист / диджей Отомо Йошихиде, қолмен жасалған электроника тобы Voice Crack, синусоидтық толқын импровизаторы Сачико М, бетон өнерінің шебері Джейсон Лескаллит, гитарист / ноутбук композиторы Феннес, гитарист Буркхард Стэнгл және синтезаторшы Томас Лехн, сондай-ақ кларнетист Кай Фагашинский сияқты жас музыканттар жатады. Соңғы жылдары Wandelweiser тобымен байланысты артистер де лейблде альбомдар шығара бастады, мысалы, американдық композитор Майкл Пизаро.

Тарих

Erstwhile-дің алғашқы бірнеше релизі музыка тұрғысынан әртүрлі жиынтық болды, Лорен Коннорстың реңкі авангард-блюзінен бастап VHF-тің дәстүрлі еркін джазына дейін. Бірақ «Tom and Gerry» альбомы шыққаннан кейін – Лейн мен барабаншы Джерри Хемингуэйдің екі дискілік дуэті – лейблдің бағыты айқын өзгерді. Бұл Erstwhile танымал болған электроакустикалық импровизация техникасын қамтитын алғашқы альбом, сондай-ақ мұқият постпродакшн жасалған тұңғыш жұмыс болды. Erstwhile-дің бесінші альбомы «World Turned Upside Down» гитарист Кит Роу, Таку Сугимото және перкуссионист Гюнтер Мюллердің триосынан тұрды. Роу мен Мюллер лейблдің тұрақты қатысушыларына айналды, олар көптеген жас әріптестерінен бір буын үлкен еді. Альбомның абстрактілі, сирек дыбысы Роудың бұрынғы еуропалық импровизациялық тобы AMM және MIMEO-ның тікелей релиздеріне ұқсас. Кейінгі Erstwhile релиздері көбінесе баяу қозғалатын, көбінесе тыныш композицияларға бағытталды, стандартты емес компьютерлер мен электрониканы қолдана отырып орындалды (мысалы, Сачико М-нің «бос сэмплері» немесе Тошимару Накамураның «кіріссіз микшерлік тақтасы»). Бұл электроника көбінесе акустикалық аспаптармен жұптастырылып, күшейту және кеңейтілген техникалармен ойнатылады. Осы өзгертілген аспаптаманың ең көрнекті мысалы – Кит Роудың үстелгі гитарасы, ол тұрмыстық заттар мен радио хабарларын аспаптың пикаптары арқылы үлгілеу арқылы текстуралы дыбыстық ландшафттар құру үшін қолданады. Тағы бір мысал – трубашылар Мэтт Дэвис пен Аксель Дёрнер, олар кейде аспапты ауыздыққа емес, клапандар арқылы үрлеп ойнайды. Гитарист Мартин Сиверт пен барабаншы Мартин Брандлмайрдың «Too Beautiful to Burn» альбомы немесе ноутбук суретшісі Кристоф Курцман мен гитарист Буркхард Стэнглдің «Schnee» альбомы сияқты релиздер мелодия мен қолжетімділіктің кейбір элементтерін сақтайды, пост-рок немесе эмбиент музыкасы сияқты басқа да альтернативті жанрларға ұқсайды. Бірақ Erstwhile альбомдарының көпшілігі баяу, тыныш, қозғалмайтын дыбыс текстураларын шағын музыка стилінде көрсетеді. Мысалы, Сачико М, Тошимару Накамура және Отомо Йосихиде орындаған «Good Morning Good Night» 100 минуттық «тік музыка» болып табылады, ол өткір синус толқындарымен, статикалық шашыраулармен, кері байланыс тізбектерімен және тыныш винилдің сықырлауымен ерекшеленеді, тіпті авангард музыкасының тәжірибелі тыңлаушылары үшін де қиын. Лейблдің эстетикасы әлі келісілген атау таба алмады, бірақ көптеген адамдар оны электроакустикалық импровизация немесе «EAI» деп атайды. Кейбір сыншылар Erstwhile және EAI терминінің амалсыздан синонимге айналғанын айтады, ал Нью-Йорк музыканты Джеремая Симерман оларды «шағын музыканың Blue Note» деп атайды. «Ламиналды музыка», «гранулярлық музыка», «редукционизм», «жаңа Лондон үнсіздігі», «Onkyokei», «Берлин минимализмі» – бұл лейблді анықтауға қолданылған қосымша терминдер. Музыкалық қаптамаға дизайнер Фридерике Пейцольд жауапты болды, оның жұмыстары көбінесе суретшінің аты, аспаптар мен альбом атаулары сияқты мәліметтерден толығымен бас тартады. Альбом мұқабалары көбінесе гитарист Кит Роудың суреттерімен немесе Пейцольдтың жеке фотосуреттерімен сипатталады, олар көбінесе аскетикалық, минималистік көркемдік стильде болады. Сыншы Джон Эйлз былай деп жазады: «Blue Note, ECM және Incus сияқты лейблдер өткендегі әр түрлі сәттерде замана рухын ұстап, анықтаған сияқты, Erstwhile қазір де солай істейді. Оларға ұқсап, оның өз ойыншылар құрамы, өз дыбысы және ерекше көркем стилі бар. Лейблді көрудің қажеті жоқ, бұл Erstwhile екенін білуге болады». Қазіргі уақытта лейблдің дизайнын көбінесе продюсер Юко Зама жасайды. Ерекшелігі, Erstwhile релиздері UPC-сіз шығарылады.

The first few Erstwhile releases were something of a mixed set in terms of the music, ranging from the melancholy avant blues of Loren Connors to the rather traditional free jazz of VHF. With the release of Tom and Gerry, however ― a double disc duet between Lehn and drummer Gerry Hemingway ― the label's focus notably shifted. It was the first album containing electroacoustic improvisation techniques which Erstwhile has become known for, as well as the first to feature meticulous post production. The fifth Erstwhile release, World Turned Upside Down, featured a trio of guitarists Keith Rowe, Taku Sugimoto and percussionist Günter Müller. Rowe and Müller would both become fixtures of the label, and are a generation older than many of their younger collaborators. The album's abstract, sparse sound resembles live releases by AMM and MIMEO, Rowe's previous European improvisation groups. Subsequent Erstwhile releases have largely focused on slow moving, often quiet compositions played using non standard computers and electronics (such as Sachiko M's "empty sampler" or Toshimaru Nakamura's "no input mixing board"). These electronics often get paired with acoustic instruments, which are then played with amplification and extended techniques. The most prominent example of this modified instrumentation is Keith Rowe's tabletop guitar, which he uses to create textured soundscapes by incorporating household objects and sampled radio transmissions through the instrument's pickups. Another instance includes trumpeters Matt Davis and Axel Dörner, who sometimes play their instruments by blowing through the valves rather than the mouthpiece. Releases like guitarist Martin Siewert and drummer Martin Brandlmayr's Too Beautiful to Burn or laptop artist Christof Kurzmann and guitarist Burkhard Stangl's Schnee maintain some elements of melody and accessibility, resembling other alternative genres such as post rock or ambient music. Most Erstwhile albums however tend to showcase slow, quiet, unmoving textures of sound in a style similar to lowercase music. Good Morning Good Night by Sachiko M, Toshimaru Nakamura, and Otomo Yoshihide, for example, is 100 minutes of "vertical music" marked by piercing sine waves, bursts of static, feedback loops, and quiet vinyl crackle, demanding even for veteran listeners to avant garde music. The label's aesthetic has yet to find an agreed upon name, though many categorize the music as electroacoustic improvisation, or "EAI." Some critics argue that Erstwhile and the term EAI have become almost synonymous, with NYC musician Jeremiah Cymerman regarding them as "The Blue Note of lowercase music." "Laminal music," "granular music," "reductionism," "the new London silence," "Onkyokei," "Berlin minimalism," are additional terms which have been used to define the label. The music packaging was the responsibility of designer Friederike Paetzold, whose works often entirely forgo details like artist's names, instrumentation and album titles. Album covers tend to be characterized by stark, minimalist artwork, often painted by guitarist Keith Rowe, or Paetzold's own photography. Critic John Eyles writes, "Just as such labels as Blue Note, ECM, and Incus have captured and defined the zeitgeist at various points in the past, Erstwhile is now doing so. Like them, it has its own distinctive roster of players, its own sound and a distinctive visual style No need to see the label to know it’s on Erstwhile." Currently, most of the label's designs are done by producer Yuko Zama. Unusually, Erstwhile's releases have been issued without UPCs.

Байланысты мерекелер

Эбби сонымен қатар Amplify фестивалін ұйымдастырды, ол жыл сайынғы тікелей, тегін импровизациялық концерттер сериясы. 2002 жылы Токиода өткен фестивальдің жазбалары AMPLIFY02: Balance деген атпен шығарылды және лейблдің негізгі артистерінің кейбіреулері оған қатысты. 2004 жылғы шараның нәтижелері ErstLive еншілес лейблі атымен жеке шығарылымдар түрінде жарық көрді. 2005 жылдың қыркүйегінде Эбби Тим Барнстың Quakebasket лейблімен және MoMA-ның The Artist Project жобасымен бірлесіп Нью-Йорк қаласында жеке музыка фестивалін ұйымдастырды, ол ErstQuake деп аталды. 2008 жылы Токиода AMPLIFY:light деп аталған Amplify фестивалінің тағы бір нұсқасы өтті. 2011 және 2013 жылдары фестиваль қайтадан Нью-Йоркте өтті.